Estoy perezoso. Me voy a Sanabriay quiero dejaros aquí un enorme poema.Todos sabeis mi torpeza para los versos, por eso recurro a Machado, y con admiración y cariño, copio y pego este RETRATO.
Alguna cosa contaremos desde la orillas del Lago de Villachica.
Abrazos a todos.
RETRATO
Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla,
y un huerto claro donde madura el limonero; mi juventud, veinte años en tierras de Castilla; mi historia, algunos casos que recordar no quiero.
Ni un seductor Mañara, ni un Bradomín he sido
—ya conocéis mi torpe aliño indumentario—, más recibí la flecha que me asignó Cupido, y amé cuanto ellas puedan tener de hospitalario.
Hay en mis venas gotas de sangre jacobina,
pero mi verso brota de manantial sereno; y, más que un hombre al uso que sabe su doctrina, soy, en el buen sentido de la palabra, bueno.
Adoro la hermosura, y en la moderna estética
corté las viejas rosas del huerto de Ronsard; mas no amo los afeites de la actual cosmética, ni soy un ave de esas del nuevo gay-trinar.
Desdeño las romanzas de los tenores huecos
y el coro de los grillos que cantan a la luna. A distinguir me paro las voces de los ecos, y escucho solamente, entre las voces, una.
¿Soy clásico o romántico? No sé. Dejar quisiera
mi verso, como deja el capitán su espada: famosa por la mano viril que la blandiera, no por el docto oficio del forjador preciada.
Converso con el hombre que siempre va conmigo
—quien habla solo espera hablar a Dios un día—; mi soliloquio es plática con ese buen amigo que me enseñó el secreto de la filantropía.
Y al cabo, nada os debo; debéisme cuanto he escrito.
A mi trabajo acudo, con mi dinero pago el traje que me cubre y la mansión que habito, el pan que me alimenta y el lecho en donde yago.
Y cuando llegue el día del último vïaje,
y esté al partir la nave que nunca ha de tornar, me encontraréis a bordo ligero de equipaje, casi desnudo, como los hijos de la mar.
|
Mostrando entradas con la etiqueta CARTAS DES DE VAL DOS MARCOS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta CARTAS DES DE VAL DOS MARCOS. Mostrar todas las entradas
domingo, 30 de junio de 2013
GRANDE MACHADO.
lunes, 3 de diciembre de 2012
O PENEDO DOS TRES REYNOS
Pasemos outro "finde", nesa terra de transición entre as chairas infindas castellanas e os lombeiros xa medio cansos e redondeados galegos. Esa fermosa terra que todos coñeceis como Sanabria y La Carballeda e que eu denomino como o facían os meus antergos: A Xeabra. Teño a sorte de ter como lugar escollido pra nacer nun cacho de terruño espetado no medio do linde da Serra Segundera, As Frieiras e Tras os Montes. Unha parte do que se chama a Alta Xeabra.
Ben, como dicía, este fin de semana pasado foi día de estar na terra da miña infancia e adolescencia.
Como xa algúns sabedes, desde bastante mozo aprendín con xente xa morta, algúns deles se viviran hoxe terían mais de cento trinta nos, aprendín, decia, a quererle os montes e ladeiras daqueles lugares e tentar cazar un coello ou unha perdiz. Durante unha época, a caza era a única maneira de levar a boca un cacho de xixa que non fora de porco. Inda que na comarca había moitas vacas, a carne delas comíase noutras mesas, a cambio de que os gandeiros troqueran os vitelos por catro perras gordas pra pagar con elas os impostos, que nunca o seu traballo xeraba.
Nesta finde estiven paseando por enésima vez aqueles montes, acompañado da oitomesina, inda non, Lupa, unha cadela de raza Perdigueiro de Burgos,
Desta vez estivemos nun sitio chamado O Penedo dos Tres Reynos.
É este un punto xeográfico onde converxían tres reinos e inda agora converxen dúas Comunidades Autónomas e unha República.
No lugar hai unha marra no alto dun penedo granítico onde, según a tradición popular, nunha ocasión xunteronse a firmar un tratado os reis de Galicia León e Portugal.
Dí a tradición que a componenda dos reis foi tan larga que se le fixo de noite. De madrugada escoitaron cantar os galos de tres aldeas: Cádavos de Ourense, Moimenta de Portugal e Castromil de León
En recordo daquela xuntanza quedoulle o nome o sitio como O Penedo dos Tres Reynos.
Pódovos dicir que a Lupa progresa algo mais que adecuadamente, mais penso que en sentido inverso vai a progresión do seu amo. Ela xa empeza a ser os ollos e ouvidos naquela parte que le empezan a fallar o seu dono.
Espero que entre os dous pasemos inda, unhas cuantas andainas tanto pola Cachena como polo Catrapeiro e a Escusaña.
Outro día falaremos do governo, quero dicir das perdices.
martes, 10 de abril de 2012
¿CENSURA EN ZAMORA?
Queridos amigos Estoy muy, muy cabreado.
Este país no tiene remedio y no es culpa del país, es de sus habitantes y la falta de ética de algunos de ellos.
Veréis:
El sábado pasado he estado en la concentración de Puebla de Sanabria en contra de la instalación de cámaras para vigilar los montes. Dicen que es para prevenir incendios. ¡A lo mejor! Yo casi me lo creo.
En el periódico de Zamora, en la edición digital de hoy hay unas declaraciones del Delegado de la Junta de Castilla León que podéis leer todos.
Yo he hecho un comentario al respecto, exponiendo mi postura en relación con los incendios, y con toda la corrección posible le he preguntado al Sr. Delegado la necesidad de mandar media docena de guardias civiles a vigilar la manifestación. No creo que fuera necesaria, pus aparte de ser pocos, la mayoría éramos mayores y sin ganas de organizar follón. Solo quería decir que eso también es un gasto adicional que por innecesario sobraba.
También le decía al Sr. Delegado, que si se diese una vuelta por las zonas afectadas, a lo mejor comprendía que los ciudadanos de Sanabria a lo mejor no son los responsables de los incendios.
Me ofrecía a charlar con él, si se dignase dar una vuelta por San Ciprián, en verano, hablar conmigo y con los ciudadanos para que le informasen de las sospechas.
Eso era todo.
Pues bien, ese diario, de una editorial catalana, que seguro no da instrucciones a la redacción del mismo, no lo ha publicado.
Esto para mi solo tiene un nombre: CENSURA, O MEJOR AUTOCENSURA.
¿Por qué?.
Si no podemos creer en la prensa pretendidamente independiente estamos jodidos.
Pueden manipular la información, o tergiversarla lo que es peor DESINFORMAR.
Que Dios nos coja confesados.
Cuando tengan que cerrar por que no tengan subvenciones, que también para ellos se acabarán, y al no vender los diarios porque nadie los querrá, a lo mejor piden apoyo.
¡Jo!
viernes, 18 de febrero de 2011
UBICACIÓN DE VAL DOS MARCOS (Cartas para nietos) 2ª entrega
Espero que ninguen diga que non foi avisado. Desta vai, ou preténdeo, no galego da Alta Xeabra, mais concretamente no de Val dos Marcos.
Na primeira carta tratei de explicarte, non sei se con acerto, onde estaba a aldea ou lugar no que paso os vraos, e todolos fins de semana que podo, no resto do ano.
Verás, Sancibrao de Hermisende, chamado antiguamente Hermisende barrio de San Ciprián, forma parte de un concello que ten cinco lugares.
O riu Tuela, unha vez que xunta todalas augas que baixan das serras de entre portelas, é decir desde a Tuiza para abaixo, conforma un val, entre dúas montañas, por un lado, o esquerdo do rio, o Monte Muga, e pola banda direita parte da serra do Marabón, hasta meterse en Portugal, alá por Cancelada nas habas das Mendreiras e da ladeira do Piñero e Lagoas de abaixao.
Escoita unha cousa ; cando eu era neno, viví alí hasta os trece ou catorce anos a cotío, pasando tempadas tamén na Teixeira, lugar da miña mai. Pous ben, daquela o pobo estaba rodeado de uns grandes soutos de castañeiros, algúns dos cuais caseque poderiamos decir que eran milenários. Por Falgueiras ainos que non os abrancan cinco homes.
Aqueles castañeiros sempre estaban cheos de vida, propia e allea. A propia eran eles mesmos e os seus froitos, as sabrosas castañas. Comianse de moitos xeitos; asadas en bullós, cocidas en mamotas, cocidas con leite, e o que foi famoso caldo de Cacafú.(Esto terás que preguntar na familia como era). Servian tamén para cebar os porcos(menudo xamón), e recordo que por Santos, aparecia por alí un persoeiro que cambiaba castañas por sardiñas. Unha ducia de sardiñas por unha cesta de castañas. Facia negocio(Por certo que a verba negocio ven da negativa do ocio) esto non o tes que pescudar.
Nos castañeiros vivian unha serie de animais e insectos, que de algúns voute falar. Habia e criaban neles as “ginetas” as garduñas, as donicelas, coido que gatos monteses tamén se paseban por eles, martas e algún mustélido mais, algún dia farei unha relación de animais que existiron, e inda, pola bisbarra do Val do Tuela e parte de Tras os Montes, axudado por un insigne home de Bragança, que fixo unha guia deles e da zona.
Tamén criaban todolos páxaros que na comarca hai, tales como pombos, rolas, pigarros, miorlas, estorninos, pitos reais, alconchois etc. etc.
Dos insectos podes imaxinar que case todos, tanto alados como vermes e cascudos, tamén tein o seu habitat neses imponentes e señoriais castañeiros.
Eran tan importantes na vida cotiá, que naquele pobos, a xente, sobreviviu en moitos casos gracias a eles. Antes de que en Europa houbera patatas, e millo, era unha fonte de alimetación, incluso se facia pan das castañas, ainda que o centeo para o consumo deles dábase ben.
Se algué quere probar o pan de castañas, solo ten que ir a aldeia de Montesinho e mercalo. Eu merqueino neste vrao e está esquisito.
Tamén daquela, sendo eu neno, creo que me engarabitei por todolos castañeiros da zona a procura de “nius”, na época correspondente. Os estornillos, pigarrros e pombos xunto cos pitos verdeais,foron sustitutos das carnes que non se podian mercar.
Agora inda quedan castañeiros, incluso ainos novos nas leira dos arredores que se deixeron de cultivar, pero si se pasa polos soutos vellos, enchese o corazón de tristura. Hai moitos queimados, caidos, por culpa do lume que van apodrecendo os seus esqueletes. Eso sí, arredor deles nacen as silvas e as garbanceiras.
O que antes era un espacio no que non habia solución de continuidade de castañeiros, hoxe, ten calvas enormes, como esas cabezas do humans que xa case solo le queda pelo na beira das orellas.
Eu no sei se algún dia seremos obligados a volver o lugar para non morrer de fame. Non te rias de min que ó ritmo que van as cousas, eso non é descartable. Debemos polo tanto facer o que poidamos para a súa conservación, que tamén é unha maneira de conservar a vida en xeral
Teño que recordar que sitios onde habia moito castañeiro, hoxe non ten ningún, exemplos: Vegadiz, As Lameiras. Vilares, a Fervenza, Chaguazais, As Latas e o Falgueirón. Seguramente hai mais lugares sen ningún, mais no pretendo facer unha lista exaustiva de cemiterios de castañeiros.
CUIDEMOS A NATUREZA AINDA QUE NADA MAIS SEXA POR EGOISMO. O CUIDALA TAMÉN CUIDAMOS DE NOS MESMOS.
domingo, 19 de diciembre de 2010
UBICACIÓN DE VAL DOS MARCOS (Cartas para nietos)
El pueblo de nuestros antepasados (Hay agua al lado)
Querido niño de ciudad. Hoy quiero, desde mi rincon da Alta Sanabria, darte a conocer cosas de por eiquí , que seguramente no conoces, y, algunas puede ser que no las conozcas nunca.
Verás: el rincón desde el que te escribo lo llaman Hermisende barrio de San Ciprián, no confundir con el barrio de Santa Maria.
A mi megusta llamrlo Val dos Marcos, por ser éstos unos elementos existentes desde siempre para delimitar las propiedades.
Para situar el rinconcito, y nunca mejor dicho, ya dré el porqué, te dire´que está situado geográficamente al oeste de la comarca de Sanabria, en el valle de desagüe de las aguas que se acumulan entre las portillas del Padornelo y de la Canda, a través del rio Tuela.
Sanabria es una comarca que también está al oeste de la provincia de Zamora, provincia perteneciente al antiguo Reyno de León el que actualmente está enmarcado dentro de la comunidad autónoma de Castilla y León. Esto está en lo que se llama España, dentro de la peninsula Ibérica juntamente con Portugal.
Como explicarte todo esta cuestión geográfica puede ser complicado en una carta, si tienes alguna duda pregúntale a tus padres y si ellos no te contestan, espera a ser mayor y buscate la información tú mismo.
Lo de rincón es porque evidentemente, si se mira en un mapa se ve el rincón formado por los límites de Portugal y Galicia que casi forman un águlo recto(pregunta también), cuya bisectriz (pregunta de nuevo) es el propio rio Tuela.
Si miras en un mapa, verás las distintas comunidades y provicias, separadas por unas rayas y pintadas de colores. De todas frmas no te fies de los mapas a la hora de localizar lugares, pués en el terreno no existen, por lo menos los colores que le han puesto y no coinciden con el color real de la tierra . Por lo menos por aquí, pués en el mapa que yo tengo viene de color rojo, y yo lo veo entre ocre y verde, salvo que con la edad me vaya haciendo daltónico(nueva pregunta).
Para que esta carta no sea demasiado aburrida y larga, hoy solo te hablaré de un elemento fundamental en esta tierra : El Agua.
Ya sé que en la ciudad, cada vez que quereis usar agua, solo teneis que acercaros a un grifo, girar la llave y ya sale agua.
Aquí hay fuentes por casi todos los sitios. Son unos grifos que echan agua constantemente sin necesidad de abrir ningún grifo ni cerrarlo.
Hay fuentes que tienen el mismo caudal todo el año y otras que dependiendo de la estación, dejan salir mas o menos agua de la Tierra. Esto es debido a la cantidad de agua caida de las nubes en el Otoño e Invierno, y sobre todo a la cantidad de nieve acumulada durante esas épocas en la montaña y sierras. Ya hablaremos de ellas.
Para terminar te diré que gracias al agua de las fuentes, se producen y se inician los rios, que en su discurrir hacia el mar cada vez acumulan más agua. En el transcurso de esascorrientes los hombres han puesto obstáculos al transcurrir de las aguas, las encharcan y aparte de otras cosas, las llevan por tuberias hasta los grifos de las casas de las ciudades, por eso tú puedes abrir el grifo y sale agua. Jamás creas que esta es consustancial (nueva pregunta) a la casa en donde vives.
Seguiremos hablado de nuestros recursos, aquí en Val dos Marcos.
Se me olvidaba, con la senilitud (Pregunta), a lo mejor alguna vez no me acuerdo y te escribo en el Idioma que hablamos por aquí. Supongo que siempre tendrás a alguién que te lo traduzca.
Unha beixoca.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


