COUSAS DE VELLOS

 Chegou, pola tarde, o ti Xoao co magote de ovellas e cabras, como cada día.
 Viña o home todo alporizado e cun cabreo mais grande que o “beche” que tiña pra servicio das cabras.
 Á  primeira muller que foi a esperar a res xa lle contou o seu encontronazo cun lobo. Saíule no rouso do Camiño Novo. Alí mismo no caneiro da leira de Cadavais da Severina, saltou sobre a mellor borrega do magote e achagou-a. Non a puido comer, porque apareceu rápido o León, aquel can grande da tia Fernanda, can que de cando en vez a tia Josefa ou a tia Lisarda, cun barredeiro atizabanle nos fuciños que o obligaba a sair a lume de carozo pro camiño, pasando diante do ti Anselmo sen falar con él. O León encirrouse co lobo e xa o tiña medio amendrullado, hasta que o pastor, co ánimo de axudar o can, acercouse e co garrote de rebolo restre que levaba tentou de darle unha garrotada o lobo, mais con ta ma sorte, que no barullo o que recibiu o garrotazo foi o can. Este pensou que estaba facendo mal o seu traballo e liscou cara a aldea, e o lobo fuxiu hacia a Xan Macia.
 Decia o ti Xoao que o lobo debia ser vello, pous era grande e astuto, mais que xa le debia fraquear as forcias, pous se non fose polo garrotazo ó can, seguro que éste deixaba o monte con un lobo menos.
 Pasados uns dias, volveron a ver polo mesmo lugar o lobo, que andaba a procura de algo que esfarrapar e que le servira pra achegalo o estomago, que xa debia ter pegado, unhas paredes con outras.
 Viuse pola mesma zona varios dias xa o lusco-fusco.
 Enterouse o vello cazador, e decidiu que, tal como escoitera, ó mellor facialle un favor o lobo, mandando-o ó outro barrio, e o mesmo tempo aliviaballe a presión o pastor, pous desde o dia de marras, o León o chegar o rouso, liscaba como se le puxeran un lato atado no rabo.
 O empardecer, xa desde que a res estaba nas cortes, colleu a vella espingarda de perrillos as vistas, e que sé se descuidaba podia espirrar hacia atrás.
 Aquela tarde-noite, habia lua chea e tamén facia unha rasca desas que adoitan chegar nas noites de xaneiro, cando xea.
 No mesmo rouso do Camiño Novo estaba un castañeiro centenario que xa tiña unha boa troba no tronco, cousa que le serviu o vello cazador para meterse nel a esperar o "latas", resguardandose do friu.
 Meteu unha pedra dentro pra facerse un sentalló. Apoiou a espingarda contra o castañeiro, encheuse de paciencia, tanta que non puido sacar a petaca pra liar un cigarro.
 Entre a paciencia e o de que coa pelliza que le proporcionaba calorciño, entroulle a modorra e adormeceu.
 Espertou sobresaltado o sentir un ruido na sua chabola, e deuse conta, non sen sorpresa, que o vello lobo tiña a metade do corpo dentro da troba.
 Asusteronse os dous, tanto foi o susto que ambolos dous solteron duas sonoras ventosidades. O lobo sacaballes chispas o xeixos na sua fuxida, e o vello cazador, tivo que volver pola espingarda o dia seguinte. Fiquera alí olvidada.

¿UNHA MÁQUINA DO TEMPO EN VAL DOS MARCOS?

A última vez que estiven en Val dos Marcos, naquel día famoso da cacería mais grande que por aqueles lares houbo (xa sabedes 0 pezas 0 tiros), cando comimos a merenda meu irmán e mais eu, des cubrimos, por un afortunado, pra nos, accidente meteorolóxico, algo que seguro cambiará o devir do mundo que coñecemos.
 Vereis: A hora de comer a merenda, que durante toda a mañá me amolou o ombreiro por culpa do peso do termo de café, empezou a chover.
 Chovía coma se nunca o fixera, Estabamos na beira do Tuela, alí onde se mete cara o castro que hai onde o regueiro de Anta se xunta co riu nomeado, alá por debaixo da ponte do Cunqueiro. Castro da Cigadoña.
 Como a chuvia era cada vez mais forte, decidimos meternos na derruída casa da quinta de Cancelada.
 Efectivamente, a casa está derruída, e a medida que chovía mais forte, mais forte entraba a auga enriba das nosas calugas.
 Dixenle a me irmán que o mellor, no que fora a palleira, podiamos estar mellor, pous parecía que o tellado estaba mellor. Solo podía suceder que nos caera enriba unha daquelas lastras de louxa que facían o louxado da cosoupa.
 Despois de examinar sacramente o sitio, pareceunos que alí non nos mollariamos tanto.
 Trasladémonos o lugar que tiña bastantes buracos no piso, e nas fiestras da parte do sur asomaban unhas follas de un marmelo impresionante que alí había, cargadiño de marmelos.
 Cando acabemos de comer, e mentres baleirabamos o termo do café, dediquémonos a inspeccionar o recinto. Había unha sella, couso ou silo, onde os antergos metían o centeo e o millo, e na parte baixa, nun terrado medio agochado, había unha especie de armario moi grande, que nos fixo estar en desacordo nas funcións que aquelo podía haber feito no seu día.
 Eu decia que aquelo parecía unha máquina do tempo, e meu irmán decia que era unha antiga máquina de mallar.
 A min entroume unha dubida, pous nunha placa que tiña pegada nun lado decia algo así como Auria ou Aurea, a cousa non estaba nada clara.
 Ningunha das dúas cousas tiña sentido. Estaba alí ancorada e pola pinta debía pesar mais de dez quintais.
 Facíasenos tarde e decidimos liscar. Eu estou convencido de que aquelo, cando saíamos, fungou.
 Meu irmán dixo que seria o vento pasando debaixo das lastras do louxado.
 Aquelo fungou, aquelo moveuse, aquelo lostregou e nun intre case imperceptible, abaixo no Tuela, no famoso pozo dos Olmos, vimos como se mergullaba unha especie de dinosauro con plumas metálicas.
 Eu vinno. meu hirman tamén. Calemos, camiñemos de presa, e conxurémonos para volver alí con mais tempo e mais Temple a averiguar que era aquilo.
 Caimos na conta de que alí houbera unha casa do Temple.A cruz templaria estaba naquel penedo grande que soporta a marra da raia que está na beiriña do Tuela.
 Este fin de semana iremos, e a volta descubriremos o misterio que alí hai, SE é que o hai.
Contaremolo con pelos plumas e sinais, certificado por os erdeiros dos irmans que dan nome o pozo dos Barbeiros.