Carta de Cormanlareiro

  

Querido amigo: Quero contarte o que me aconteceu un día nas Muradellas.

Tamén te contarei como levamos a Quinta que teño en Vinhais.Esto outro día.

 Ë o Tuela un gran riu que percorre desde as serras do concello de Lubián, o estreito e garimoso val comprendido entre a Tuiza e a ponte do Cunqueiro, na raia con Portugal.

 É un riu dos  que adoitan levar moita auga durante e despous das grandes nevadas e choivas e pouca nos meses do estío.

 Tamén é un riu que agocha grandes segredos e histórias que as veces non son demasiado coñecidas.

 Ten pozos con nomes tan bonitos e suxerentes como; Os Olmos, As Conchas, Os Barbeiros, O Xardín, O Forno, algúns mais hasta chegar o pozo da Moura, na divisória aproximada entre os terreos de Castrelos e Lubián.

 Aparte de todo o dito, este pozo ten unha característica especial; fai de defensa natural nunha cividade castrexa pequena que agora é coñecida co nome de castro das Muradellas.

 Este pozo e o resultado de una depresión, unha mais, existente no cauce do riu que ó ter que seguir a súa andaina hacia Portugal, enche a devandita depresión para poder verter a auga pola zona mais axeitada na parte mais baixa, para poder siguir o curso.

 Na parte baixa hai unhas cuantas fragas graníticas,  que van dunha beira a outra que semellan unha preseira. Pozo arriba, na marxen esquerda do Tuela está o castro, e enfrente o riu fai un pequeno remanso donde se acumula moita auga. No noso argot, alí a auga dá por enriba das partes pudendas cando están por enriba da gorxa. É decir que cubre.

 Un día do mes de Agosto de non sei cando, decidin acercarme por alí a coller arandos. Na parte alta do pozo da Moura hai unhas arandeiras preciosas, nunha pequena terraza á que é difícil aceder sen correr o risco de caer ó riu.

 Como era no vrao, e facía calor, decidín subir hasta as arandeiras nadando pozo arriba. Espinme e deixei os pantalóns e camisa, supoño que tamén levaba calzoncillos mais non estou seguro, metido todo nunha urz da beira.

 Cuando subía cara o pozo coa idea de mergullarme e chegar as arandeiras, detrás dunha das pedras que parecian formar a preseira, descubrín case de reollo a cauda dunha enorme truta. Desapareceu hacia arriba en direción a zona mais fonda do pozo.Facía unhas grandes ondas.

 Solo puiden ver que era moi grande, seguramente mais de metro e medio. Mais que nada o calculo fixen-no pola cantidade de auga que desplazaba.

 Durante un bon pouco, estive ollando para ver se a volvia  ver, mais todo foi en vano. Entonces, picado pola curiosidade, fun nadando hacia o lugar onde a vislumbrera por última vez. Alí o pozo era fondo, e desde a superficie non se via nada, polo que decidín chapuzar. Enchí os pulmóns de aire e baixei os catro ou cinco metros de profundidade. Ali abaixo non habia nada nin naide. Volví a mergullarme un pouco mais arriba e de sútaque, pasou diante de min o que parecia a truta. Tiña una cauda grande, podia medir efectivamente algo mais de metro e medio. Pasou a tal velocidade que apenas puiden vela ben. Xa sabedes que debaixo da auga as figuras deformanse para os ollos humans. Así e todo quedoume na retina que aquela cousa tiña cara humana. Farteime de cachear o pozo, mais non conseguir mais nada. Cando xa case non habia sol na zona, e xa ia sair, acordeme de que queria coller os arandos. Subí ó cimo do pozo e collí unha bolsiña deles, que levaba a tal efecto. Volví a baixar nadando, e o pasar xusto por baixo da muradella, pareceume ver una entrada hacia a terra. Pareceume que era a sombra a que facia o efecto visual de entrada.

 Acordeime de que o pozo chamábase pozo da Moura. ¿Sería ela, aquello que ví?

 Volvería outro día con mais tempo e mais preparado.

 O que sucedeu no outro día, contarerito nunha proxima.

 Unha aperta.

A NOVA VIDA DO CORMANLAREIRO.

Hoxe chegoume unha carta do meu amigo Cormanlareiro.

 Xa ia tempo que non tiña contacto con él. Tamén, tempo atrás, escribín algunha cousa del, por estes eidos.

 Direivos que Cormanlareiro vive en Val do Marcos, é un gran aficionado a agarrar algunha truta para o seu própio consumo Nunca mais de unha. Vive solo, está viudo e ten un fillo que traballa, despous de acabar a carreira na grande cidade, lugar onde él vai con certa frecuencia a darle a paliza verbal, como él mesmo dí.

 Desde que se quedou viudo e o fillo acabou a carreira, decidiu deixar o seu traballo de experto en MK, nunha grande empresa multinacional, para cambiar de maneira de vida, e ser menos esclavo dun mundo consumista, e desbocado, tamén según él, no eido económico-financieiro. En definitiva deixou de participar na “vorágine” que eleva esa espiral tremenda que tenta acabar cos recursos do Planeta Terra. Xa falaremos desto noutro momento.

O caso é que según él, quedanle un par de anos para chegar a xubilación, cousa que espera que sexa en condicións inda normais. Deuse de alta na seguridade social como autónomo, ainda qué o que vende é cercano a 0. Mais debe facelo porque senón, cando le chegue o día do xubileo, pode ter problemas. Aforrou cando traballaba, e agora invirte parte dos seu aforros en sí mesmo deste xeito.

 Mercou unha quinta pola banda de Vinhais, en Portugal, onde pasa a meirande parte do tempo, limpándoa e traballando xa unha parte da mesma, a que xa le da unha serie de produtos horto-frutícolas, que pon a venda. Como él dice vende os excedentes, que eu coido que apenas le dan para recuperar a inversión nas sementes. Eso sí, cando as arbores frutais entren en producción, será outra cousa.

 Axudanle de cando en vez algúns dos veciños cos que coparte a meirande parte da sua produción. Ë unha especie de troco, produtos a cambio de un pouco de traballo, no que vai incluido o mantemento durante o tempo que dura, o viño do Alto Douro e Toro, e os agasallos dos rapaces da aldea cando cumplen anos, corbetura de algunha necesidade perentória de algún necesitado.Non é esmola, teñen que pagalo con traballo.

 En realidade case todo sai da produción da quinta, que ten unhas doce hectáreas, donde hai case de todo.

 Cando chega o mes de novembro, mercale ós veciños a produción de castañas, merca tamén, dependendo da colleita de castañas, varias decenas de porcos. A metade de raza ibérica e a outra metade de porcos celtas. Cebaos durante os últimos meses, hasta que comen todalas castañas, logo sacrificaos, e transforma toda a produción. De todos é sabido a sabedoría das xentes de Tras os Montes a hora de preparar os fumeiros, que despous teñen tanta sona. Desta produción é de onde realmente saca mais redemento, en forma de diñeiro,  despous de compartir parte cos veciños que colaboran con él.

 Bueno, quería contarvos o da súa carta, mais a introdución alargouse demasiado, e vou deixala para outra ocasión.

 Prometo seguir contando as aventuras do Cormanlareiro e a sua nova andaina.

 Hoxe teño que deixalo, pois quedei co meu amigo Céfiro, que coido vai a invitar a café, na casa do seu fillo Carlos.

 Continuará.