Mostrando entradas con la etiqueta ECONOMIA PARA A CRISE. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ECONOMIA PARA A CRISE. Mostrar todas las entradas
domingo, 13 de enero de 2013
Documental "La Gran Estafa" | Sobre la teoría de las puertas giratorias
Desde hace tiempo pensaba hacer una entrada sobre la llamada "crisis",
No tengo la formación ni información sufucientes para hacer una cosa interesante, Solo seria mi opinión.
En la red me he encontrado este video de los amigos de DRY, que merece la pena visualizar.
Sé que es un poco largo pero, repito. merece la pena invertir los 27 minutos que dura.
Sin información nunca podremos manejar bien nuestro futuro
¡ESPERO QUE OS SIRVA PARA UNA BUENA TOMA DE DECISIONES!
viernes, 24 de junio de 2011
¿SERVIRÍA DE ALGO SAIRSE DA MONEDA ÚNICA?
Eu son un convencido, hastas as cachas, de que un ciclo de un certo sistema de vida, xa findou, e que agora o único que queda, nestes estertores, é tentar de coller o mellor camiño posible de cara ó futuro.
Non sei se o sabedes, creo que moitos sí, que desde o inicio estou implicado neste fermoso, bendito e ben intencionado movemento chamado dos INDIGNADOS, por uns ou por outros MOVIMENTO DO 15-M, , e hoxe acabo de chegar á casa despous de participar nunha comisión das que propoñen cousas. Hoxe falemos de economia, mais ben acabou a cousa metidos en macroeconomia.
Teño que subliñar que todolos rapaces que están a pelexar, por unha vida vindeira mais xusta e con mais oportunidades de traballo para todos, son xente con moito “seny” que dirian os catalans, e cunha formación de tal nivel, polo menos en Vigo, moi alto . Licenciados, Diplomados, Enxeñeiros, etc. etc., que xa quixéramos algúns naqueles tempos dos anos sesenta nos que non se movia nin dios, ainda que agora haxa antifranquistas que deixeron morrer o dictador na cama.
O asunto das deudas dos paises, saiu a colación, e no debate tamén o porqué dos “salvamentos” de algúns paíse, deses denominados polo lenguaxe anglosaxón PIGS, que traducido o Román Paladino quere decir PORCOS.
O- P- é de Portugal
O- I- de Irlanda
O- G -de Grecia
O- S- de Spain (España).
Rssulta que os bancos de algúns paises, (Alemania, Francia), hasta fai pouco tempo presteron diñeiro a eses países, que non se sabe ben de onde sai ese diñeiro, a xuros considerables e para realizar bós negocios porque pensaban que detrás de todos os bancos ós que le prestaban diñeiro estaban os estados.
Ë decir que non foron de ONGs caritativas ¡Ivan a facer negocio!.
Por definición as S.A. son entidades dedicadas a obter beneficios sí ou sí.
Cuando unha sociedade, na súa función tén perdas, ten que arrostralas, salvo que teña grampas nalgún lugar.
Quero decir que, si deixeron diñeiro foi para levarse ese diñeiro cos seus xuros correspondentes.
Sé o deixeron era por que sabian que podian recuperalo porque os avalistas eran os estados.
Sé se arromeron na tela de araña, ¡heche o seu problema!.
Eso de querer seguir cobrando, ainda que den tempo de mora, é unha trampa. Cuanto mais tempo tarden, por exemplo os gregos, a pagar, mais deberan, os interese subirán mais, e esa deuda entra nunha espiral que cada vez é mais grande, teñen que pedir creditos para pagar parte da deuda, co que a deuda crece, e o fin eses bancos o mellor pretender quedarse co pais.(Casi preferia as guerras de antes, polo menos sabian con quén se pelexaban). Falo das famosa primas de deuda.
Penso, para no alargarme mais, que os países que eses descerebrados chaman PIGS, o que tiñan que facer é declararse en bancarrota, e a renglón seguido sairse da moeda única, mentras eso sexa unha comunidad económica.
Mentras non sexa unha confederación de estados con todas as da lei. IMOS FODIDOS.
.................... Daremos mais guerra
.................... Daremos mais guerra
jueves, 31 de marzo de 2011
CUESTIÓNS DEMOGRÁFICAS!
.
Hoxe visitou este país da Peninsula Ibérica que está pegado a Portugal, o herdeiro dunha coroa que algúns mal pensados chaman Britámica.
Por eso precisamente, unha das miñas neuronas, removeuse no seu recuncho, despous de estar moito tempo durmindo, e fÍxome vir a memoria, un conto da época na que habÍa inda colonialismo.¿Xa non o hai, non sí?.
Nalgún país africano, nalgún país pertencente a Comonwealt, eufemismo que queria decir: colonia pertencente o império da súa graciosa maxestade, raiña das Illas Británicas e aledaños varios.
Naquel paÍs africano un hospitalario colono, que era dono case da metade do mesmo, que administraba e rexia aquelo de maneira bondadosa e paternalista, gabábase de que todos os traballadores que tiña eran nativos, polo tanto todos negros.
Nunha ocasión, chegou as posesións do noso motivo de conto un amigo seu, e durante uns días percorreron as extensións de terreo, e os campos nos que aqueles negros traballaban a reo, a cambio da comida, eso sí, sempre escasa.
Como a zona era bastante quente, non necesitaban casi roupa, e como tamén tiñan os pés duros, pous habiatuaban-os a camiñar descalzos desde que nacian, o terrateniente tamén se gababa do baixo coste da man de obra, dos bós precios que le podia por os seus produtos e da rapidez coa que se vendian, sen falar dos grandes beneficios que obtiña.
Explicábale todas estas cousas o seu invitado o que ó ver que tanto os homes negros e as mulleres, ian desnudos ou casí, e que durmian xuntos en pallabarros. Díxole que seguramente a man de obra sobrariale, pois con aquel sistema de que durmiran xuntos, desnudos, e co calor que facia, seguramente as mulleres parirían frecuentemente, e a poboación creceria, e aumentaría a forza de traballo. Mais víale un problema, chegarian a ser tantos os nativos que o mellor, algún día, podíanse revelar e quedarse eles con todo.
A esto o anfitrión respondeule que eso estaba previsto. Solo deixaba procrear a algúns negros escollidos, e cando él consideraba. Para que non oubera desmadres os procreadores tíñaos encerrados co único traballo de facerle fillos as mulleres, cando él o decidira.
Pero, eu ví moitos homes traballabdo coas mulleres e durmindo no pallabarro, e polo tanto tiñan oportunidades dabondo para deitarse coas mulleres e facerle fillos éles.-Díxole o invitado.
¡Que va ¡ dixo o negreiro, todos eses están capados.
¡Carajo! Eso debe costar moito diñeiro, pois traer médicos desde a cidade aqoí debete costar un bon feixe de billetes.- Dixo o invitado.
¡Que va!, volveo decir o negreiro- Capoos eu mesmo.
¿Cómo? Asombrouse o invitádo que non daba creto o que oia.
Pois capoos con dous gogos,- dixo o negreiro, que entendera que le preguntaba a maneira en como o facia.
¿Con dous gogos?, ¡ Eso é incrible, nunca oira desa maneira de castración!
Pois é moi sinxelo- voltou o negreiro- collo un gogo con cada man e aplástole o testículos.
¡Carallooo!-dixo o invitado- eso ten que doer muto!
¡Que vá, solo hai que ter coidado de non collerse os dedos!
martes, 29 de marzo de 2011
¿CENAMOS EN EL EMPALME?
Hace unos días, revolviendo entre unos libros mal colocados, me encontré con uno, que despertó mi curiosidad, pues seguramente habían pasado mas de treinta aos desde que lo había leído.
Una vez abierto la casualidad me llevó a una página, donde había unos párrafos destacados sobre el resto.
Voy a jugar un poco a un juego adivinatorio, y al final hacer una proposición. El párrafo en cuestión es el siguiente:
Se dice que Lenin ha declarado que el mejor medio para destruir el sistema capitalista es el de romper la circulación(1). A través de un proceso continuo de aumento de circulación, los gobiernos pueden confiscar secreta e inadvertidamente una gran parte de las riquezas de sus ciudadanos. Con este método no solo confiscan, sino que lo hacen arbitrariamente, y mientras que tal proceso empobrece a muchos, enriquece efectivamente a una pequeña minoría. Esta arbitraria redistribución de la riqueza ataca no solo a la seguridad, sino también a la confianza en la equidad de la distribución actual de la riqueza… Mientras que el valor real de la circulación oscila mucho de mes en mes, todas la relaciones permanentes entre deudores y acreedores, que forman el fundamento primero del capitalismo, se hacen tan desordenadas que no tienen ya sentido alguno y el acaparamiento de la riqueza degenera en juego o en lotería.
(1) de capitales.
Después de unas notas sobre la aparición de capitalistas “emprendedores” que son los que sacarían ventaja de las situaciones, estos se transformarían en especuladores, aun sin quererlo algunos. Continua otra acotación:
Nos encontramos, pues, en Europa, frente a un espectáculo de extraordinaria debilidad por parte de la gran clase capitalista surgida de los triunfos industriales del siglo XX y que parecía, solo hace algunos años, la poderosa señora del mundo. El terror y la debilidad personal de los individuos de esta clase son ahora tan grandes y ha disminuido tanto su confianza en el puesto que les correspondía en la sociedad y en la necesidad de su función social, que son fácilmente victimas de intimidaciones……. Ahora tiemblan frente a cualquier insulto; llamadles germanófilos, financieros internacionales o proofiter y os darán cuanto les pidáis con tal de no oír hablar tan duramente de ellos. Así se dejan arruinar y derrotar por sus mismos instrumentos, por los gobiernos por ellos creados y por una prensa de la que son dueños. Quizá es históricamente verdad que ningún orden social perece si no es por sus propias manos. En el mundo mas complejo de Europa Occidental, la Voluntad Inmanente puede alcanzar sus fines con mayor sutileza y provocar la revolución no menos inevitablemente por obra de un Klotz o de un Lloyd George, que por obra del intelectualismo, demasiado despiadado y presuntuoso para nosotros, de los filósofos rusos sedientos de sangre…
Keynes, que es el autor de esas palabras, trata de decirnos que la inflación, en estos párrafos, es peligrosa, y en otros lados habla de la finitud, de muchas de las teorías del capitalismos y las desventajas de fundamentar el crecimiento económico sobre cosas no renovables o perecederas.
Pregunto: ¿Qué os parece la situación económica actual?. ¿Algo de lo que dice Keynes os suena?.
Teniendo en cuenta que Keynes murió en el año 1946, ¿No os extraña la coincidencia de lo que ocurre con sus teorías?. ¿Porqué los gurús actuales, no han reflexionado sobre esto, al fin y al cabo Keynes no era un don nadie?.
¿Por qué el genero humano para avanzar, tiene que verse abocado a la catástrofe?
Se admite todo tipo de opiniones y sugerencias. A lo mejor podemos hacer un “corpus”, mandarlo a esa Voluntad Inmanente, que nos la pague y gastarnos la pasta en una gran merienda-cenas a base de setas en El Empalme.
viernes, 31 de diciembre de 2010
¿CRISIS? VADE RETRO. SYSTEM
Viene el 2011. Está llamando a la puerta. Como todos los que nacen, este no trae un pan debajo del brazo. Creo que trae algo para partirnos el brazo.
Esta mañana, leyendo la prensa he comenzado a entrever parte, solo parte de aquello que nos espera. ¡Menudo embrollo!.
Aunque mi formación es más por el camino del MK, voy a intentar comentar mis, y digo “mis” impresiones sobre esta crisis y lo que nos afectará durante el 2011.
En primer lugar, decir que la crisis, por ser una crisis sistémica, la tendremos instalada entre notros, sin querer ser agorero, unos pocos años.
Durante el año que comienza vamos a ir enterándonos de lo que va a pasar con nuestras economías, que a fin de cuentas, es lo que mas nos interesa individualmente, por supuesto sin olvidarnos de la economía nacional y europea, que para eso estamos dentro de las dos.
Decía que esta mañana, al leer la prensa ya venían algunas pistas. Ya se nos han anunciado subidas en el recibo de la luz, del gas, hace poco subió el iva, el tabaco, y esto no ha hecho más que empezar.
Los producto de consumo, tendrán su talón de Aquiles en el precio, sobretodo si son prescindibles, es decir si no son de primera necesidad. Problema con esto productos bajará la producción porque las ventas no acompañarán, lo que conllevará despido de trabajadores con todos los problemas que eso acarrea.
Los productos de consumo imprescindibles, como consecuencia de parte de lo anterior, también sufrirán bajas en sus ventas, sobre todo por culpa de los precios.
Como veis esto es una pescadilla que se muerde la cola, con la diferencia de que en el caso que nos ocupa, nunca se cerrará el circulo sinó que se asemejará demasiado a una espiral.
Esto, aunque parezca mentira, afectará y mucho, a las cuentas del estado, que como consecuencia de ello cada vez tendrá menos ingresos, por lo cada vez podrá ofrecernos menos servicios. Ya tiene un problema con la deuda a la que recurren todos los estados, ahora mismo tienen que endeudarse para pagar interese de deuda pasada, y la deuda real, tendrán muchos problemas para hacerle frente.
Si cada vez vendemos menos, producimos menos, aportamos menos a las arcas estatales, llegará el momento en que, para tener servicios tendremos que pagarlos porque los estados no podrán. Creo que está a la vuelta de la equina el copago en la sanidad, a lo peor esas autovías que tenemos también nos las tendrán que cobrar (Véase a Portugal), la enseñanza se encarecerá, será como “antes”, solo tendrán acceso a ella los que puedan económica mente. En definitiva, y para no aburrir, que el estado del bienestar se irá al garete, que cada uno podrá tener aquello que pueda pagar, por lo tanto solo podremos obtener aquello que seamos capaces de ganar.
No quiero aquí hablar del paro y de los parados, va implícito en todo lo expuesto, y no quiero ni pensar en una tasa de paro el doble de la actual, y que los subsidios de paro se agoten.
A lo mejor con el tiempo, mucho tiempo, esto traerá consigo un retorno a lo rural. El problema estará en la adaptación al mismo. Pero esto es otro tema.
VAMOS A SER LIGERAMENTE OPTIMISTAS Y PENSAR, POR LO MENOS, QUE EL AÑO QUE VIENE NO SEA MUCHO PEOR.
QUE EL 2011 SEAMOS,POR LO MENOS ALGO FELICES.
viernes, 8 de octubre de 2010
¿SERÁ POR P ERGUIZA?
A PERGUIZA
O pais era unha tertulia. Non se falaba de outra cousa. Tanto nos medios de comunicación como nos bares, incluso os pastores de todo tipo de gando, os pescadores, os agricultores, albañiles e demais oficios, que manteñen ós seus propietarios a base traballar como burros.
Non quero esquecer a todos os que se ganan a vida despous de pasar por aulas universitárias, seminários e concellos de menos de tres mil habitantes.
A tertulia fervía. Todos sabian quén era o culpable da crise. Todos decian que habia que arreglalo. Todos decian que habia que sacrificarse se neceserio fose.Todos estaban en que, os governos eran os que tiñan que arreglalo, pois eran os únicos que podian.
Subiu a unha tribuna, un home. Era un home, que polo visto tiña moita experiencia, asesorera a grandes presidentes, a grandes empresários, en definitiva a casi todos aqueles que, de un xeito ou de outro, meteran o mundo no lio no que estaba.
No seu curriculum, constaba a súa renuncia a todo emolumento polos seus consellos a toda aquela xente, pois o que él aconsellera, estaban-o a facer xusto o reves do que aconsellera.
Cando o balbordo esperou, por aquelo de escoitar ó orador, éste, despous de facer unha pausa, antes de escomenzar e mirar o seu arredor, con voz grave e solemne dixo:
“ Temos, nos, a posibilidade de arreglar este desaguisado. Solo temos que revelarnos contra todo o sistema. Sacrificarnos os uns polos outros. En definitiva obligar ós dirixentes do sistema a cambialo, e se non queren, quitálos de ahí, e facelo nos. Se o facemos temos que ser conscientes do que nos xogamos.A cousa pode ir para largo, haberá que facer moitos sacrifícios. Quedarán feridos no camiño,pero o futuro, polo menos dos nosos fillos será moito mellor que o noso nestes intres se esto vai a mais, que irá. Non debemos olvidarnos que esto ainda vai air a peor, por moito que agora non sexamos capaces de velo.”
Unha vez acabado o discurso daquel home, que xa peinaba canas, tiña barba longa e branca, mirada firme serena e “certa”, a xente escomenzou a deixar a tertulia, e cada un liscando pola sua banda, sempre cunha disculpa nos beizos : Eu teño fillos, eu teño hipoteca, eu teño unha pequena pensión, eu teño un choio na administración, eu son funcionario, eu son un pastor, eu son un labrego, eu son letrado e teño subvencións, eu son ..eu son..eu son. Teño pouco, apañame con pouco, o mellor quedo se nada.
Cando todos lisqueron, e quedou solo o vello orador, no fondo nun curruncho escuro, estaba medio adormilado un home vestido de maneira humilde, con cara de felicidade, e que parecia non ter ningún problema.
¿Qué, ti non liscas, tes algo perder ou non tes problemas?- díxole o orador.
¡Non, que va!, respostou o rezagado-Eu non teño nada, vivo do que traballo. Vivo regular pero vivo. O que pasa que teño demasiada perguiza, para movilizarme para que eses que liscan vivan mellor. ¿Se eles non o queren, quen son eu para levarles a contra?.
miércoles, 26 de mayo de 2010
¿ULOS?
Empezo a estar un pouco louco con toda esta história da CRISIS, dos desfalcos fiscais, quero decir, do que nos dicen que a xente defrauda á Facenda.
Neste noso pais de banderías. Fálase de uns NOVENTA MIL MILLONS de €, defraudados a Facenda Pública.
¡Carallo, eu ese diñeiro, necesito polo menos un dia para roubalo, e con tankes!.
Volvendo a tan cacareada crise, parece que a “pasta” desapareceu. Eu preguntome quén a fixo desaparecer ou quen a queimou.
Se a enerxía non se crea nin se destrue, o diñeiro moito menos, nalgunhas mans.
Estou totalmente seguro que o diñeiro está nalgures, e non no meu peto.
Tamén estou seguro, que si os gobernos queren, saben donde está. Inda que sexa en distintos paises.
Hai unha hipocresia tal, que naide dá unha Ostia na mesa e fai que aflore todo. ¡Que non me veñan coa cousa de que non se le pode sacar o diñeiro a quen o gañou! As grandes fortunas non se fan da noite a mañá, salvo que te morra un tiu en El Dorado e te deixe todo o ouro do que se falaba.
Hoxe estiven facendo un ingreso nun banco, para a empresa dun amigo. Iba a ingesar trescentos cincuenta €, para cubrir parte dun recibo que podía ser devolto por falta de liquidez da empresa deste amigo.
Cando me acerquei o mostrador do caixeiro, vin que estaba a gardar un faxo de billetes de quinientos euros. Polo grosor dos mesmos calculei que alí polo menos habia, axudado polo señor da caixa, unha cantidade de euros de uns trinta mil.
Non abultaban moito, podense levar nun peto sen chamar moito a atención.
Dixenle ó caxeiro : ¡Carajo, parece que alguén ingresa parte dos seus “Bin Laden”!, e o bon home contestou: ¡Que va, son para un cliente que logo vai vir a buscalos!.
Eu calei, mai pensei para o meu caletre : “¡ Estes, non volven ver a luz en moito tempo!”
Fixádevos nunha cousa, ¡que sinxelo o tein os gobernos se queren! Solo tein que decir, “OS BILLETES DE 500 €, DEIXAN DE TER VALOR EN CINCO DÍAS, QUEn NON OS CAMBIE QUEDASE SEN ELES!
¿A que noi hai “güevos” de facelo?
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

