Mostrando entradas con la etiqueta ALGO DE POLITICA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ALGO DE POLITICA. Mostrar todas las entradas

viernes, 22 de mayo de 2015

OS BATRACIOS DA RIOUXA



 
                          COUSAS DE BATRACIOS.

Eu sempre pensei que os sapos eran principes encantandos e as ras princesas, ós que se u aposto galán sen ascos por arimar os beizos a ,sua pel visguenta,que lles dese un bico (beijo), aqueles transformarian-se en fermosos principes e engaiolantes princesas, coas que se casarian e serian felices por saecula-saeculorum.
Estando nesas creencias, tiña as miñas esperanzas nas charcas do Parque da Riouxa, lugar no que todas as mañás adoitaba escoitar o canto das rás, polas mañás e o tchou, tchou, dos sapos entre o lusco e fusco. Mantiña as esperanzas, digo, esperando a atopar u fermoso galán, solteiro, botado para diante e sen ascos a hora de acercar os beizos a lugars biscosos- Desto último atopaba moitos atrevidos, mais cando se falaba de rás ou sapos, arrugaban e os que non cando se acercaban as charcas, como por ensalmo os batracios desaparecian.
Eu alí xa fixera amizade cun corvo, que andaba a pescudar a maneira de atrapar algún batracio como xexún o merenda. Foi él quen me explicou todo o precedente.
Nestes últimos dias, tanto o corvo como eu, desde o alto do valado que circundaba as charcas, escoitábamos os bechos cantar e viámos como asomaban os fuciños por entre o musgo e as oucas que medraban na auga. O corvo sempre quedaba abraiado da rapidez coa que se mergullaban o minimo movemento, incluso das carrixas que as veces se acercaban a mollar o pico na auga.
Ante onte cando pasei polo cimo da finca da Riuxa, camiño de volta hacia a Teis, desde un soberbio piñeiro dos que dan piñois case coma cabezas de dedos, saltou o corvo a miña dianteira, e berroume, con bastante fereza e cabreo decindome que tiña que baixar a charca. Alí sucedera unha catastrofe que nos afectaba os dous.
Acerqueime e logo me decatei que os batracios xa non existian. As charcas estaban totalmente secas, e o que era peor habia cemento inda fresco por todos os cantos, e a auga estaba cortada.
Mirei pro corvo con cara incrédula e él cun berro seco e casi de desprecio levantou o voo e liscou o alto do piñeiro, lugar doque coido que inda non baixou.
Apareceu por alí un bufo real, que as veces tamen fixera tertulia co corvo e conmigo e explicoume o acaecido:
Parece que vos, os bechos que cambiades todolos dia de pel, tendes nestes dias unhas eleccións para buscar quen vos guie nas vosas cousas de cidade. Os que xa están facendo falcatruadas arredor das vosas casas e ruas, queren seguir a facer o mesmo. Sacrificanse moito por vos, dicen, mais o caso coido qué o sacrificio vai en favor deles, de encher mais os petos.
A raiz de isto entroulle a manía de facer cousas, nestes tempos para que vexades que traballan (Cada catro anos fan o mesmo), viñeron por aiquí a “foder a cousa”. Pensan que emporcando con cemento esto estará mellor que con hervas, limos, oucas e demais vexetais de auga na que as rás e sapos adoitaban vivir sen meterse con ninguén, solo facian que regalar as suas cantigas a quen quixera escoitalas. O secar a auga, quitar os limos e botar cemento, deixeron inhabitable o lugar para os nosos amigos, que a maioria morreron.
Marchei dalí coa cabeza gacha pensando nas estupideces das que somos capaces os bechos que cambiamos de pel cada dia. ¿Que culpa tiñan os batracios, de que os politicos quixeran vivir a conta de todos, incluidos eles?

domingo, 7 de abril de 2013

TAMAÑO DAS EMPRESAS.







 ¡Tempos!. Tempos aqueles, nos que inda non se inventera a era do despilfarro. Teño que definir o despilfarro como aquelo que desde o principio do século pasado está a pasar neste planeta Terra, sen que ninguén le poña couto. Claro, por iso esta querida Terra, estase a revelar contra todos.

 Vou tentar desenguedellar a parrafada anterior, e ver se son capaz de esplicarme.

 Para pornos en situación, solo temos que pensar no que está a suceder agora con unha empresa punteira galega do sector da extración e comercialización da pesca.(De un tamaño moi grande, opera en case todo o mundo) Coido que a situación desta empresa é paradigmática de case todas as grandes corporacións, non so da nosa terra, case me atreveria a decir que de todo o mundo chamado indebidamente “civilizado”.

 Vereis, cando eu era un aprendiz neste mundo de ganarse a vida, tentei como case todos, formarme o mellor posible, dentro das miñas posibilidades, para desempeñar unha función no mundo da empresa `productiva. Cando digo productiva quero referirme a ese tipo de empresa que fai cousas cun certo valor añadido, é que pode servir de algo as xentes que esten dispostas a mercar esas cousas.

 Daquela, nunha ocasión, nunha clase na que se trataba do tamaño das empresas, tiven o convencimento de que este tamaño non deberia nunca ser esaxerado. Tamaño grande solo para aqueles proxectos que os estados estan obligados a facer e que son competencia propia deles. Unha vez feito o proxecto a empresa pasará a outras cousas, ou desfarase. Esto seria cousa de outra reflexión.

 As empresa medianas e pequenas, son as que mais postos de traballo crean. Son as mais fáciles de reconverter, se o sector no que estan toca o seu fin. Teñen uns gastos de estructura pequenos e por ende os gastos finacieiros, son tamén mais pequenos, e como case unha consecuancia é dificil que acaben en mans de especuladores, que son a carcoma deste sistema que está agonizando na actualidade.

 Hai que pensar que tal como se fixeron as cousas hasta agora, o sistema necesitaba de uns recursos, mellor dito, quíxose  que se necesitera, uns recurso finacieiros que nadie tiña. Habia que recurrir os prestamos, e o problema era que o dos préstamos era unha espécie de espiral que non tiña fin, hasta tal punto chegou que as propias entidades financieiras, tiñana que recurrir o mesmo, co que a espiral o fin no era tal, senón unha espiral que nun momento determinado invertíase en sentido contrário.

 Nunca coas empresas tradicionais e medianas e pequenas dedicadas a pesca, por moitas que fosen puxeron e perigo as especies mariñas, e sobre todo nunca se despilfarraba, cos medios de pescas artesanal, unha comida que dalgún xeito poderia servir para unha humandad, que, paradóxicamente, fai as mores extración de peixe, desperdicia moito, e nembargantes, unha cantidad inxente de persoas na Terra, pasan fame.

 Esto é un humilde blog, no que pretendo, por negro sobre blanco, polo menos nun principio, cousas e recordos dunha terraa que leva nos “entretiños”, e a que quero, tal é a terra dos meus antepasados, e non pretendo dar clases a ninguén, mais neste momento  que estamos a sufrir, hai cousas das que no quero pasar, e pretendo deixar eiquí as miñas impresións. ¡Xa sei que non servirán pra nada, pous a avaricia dalgúns non ten límite, ni nadie que lo queira por!.

 Deixo aiquí esta idea, e seguramente co tempo irei desarrollandoa mais, e a ver no que queda todo esto.

 No proximo blog, falarei da maneira en como eu vexo como os politicos queren arreglar a cousa, a base de foder os de sempre sen buscar culpables. ¡Habelos hainos!


martes, 22 de mayo de 2012

¿QUEDAN HOMBRES DE VERDAD?



 Hace ya demasiado tiempo que sospecho que cada vez somos, los humanos, mas borregos, menos inteligentes y con una formación muy por debajo de lo que debería ser.
 Sin embargo, dentro del género humano creo que aquellos que se dedican a la política, en los últimos tiempos, son los mejor preparados, para algunas cosas menos para la gestión de la “res” pública. Quiero decir con esto, por si, de casualidad algún político lee esto y cuando digo político no hago distinciones de credo o signo político, me parecen todos iguales.
 Creo que desde hace algún tiempo, en el mundo de los gestores públicos, se ha colado una especie de virus, o a lo peor no hacía falta, que los atolondra  y solo les queda dentro de su pequeño disco duro, demasiado duro a veces, una reminiscencia o un resto de enseñanzas de una época ya finiquitada. ¡Ya me entendéis!
 Para reafirmar lo anteriormente expuesto, solo puedo decir que os fijéis, solo un poquito y en las noticias pequeñitas de la prensa, con relación a nuestros amigos los políticos.
 También en las noticias escritas en grandes caracteres y en primera página. Para hacerse una idea aproximada, hay que tragarse casi todo el espectro de medios según su ideología. Lo que me lleva de cabeza a uno de los grandes males de nuestra sociedad: El llamado cuarto poder. Este cuarto poder está en manos de unos pocos que en un momento han alcanzado su mayor nivel de incapacidad, pero, precisamente por eso han ganado de todas las formas imaginables, el tesoro del “Tío Gilito”.
 Repasamos en el mundo, aquellos que ahora mismo llevan las riendas de la cosa propia, ¡uy!, en que estaría yo pensando, qu9iero decir las riendas de los habitantes de esta maltratada Tierra.
 Nadie piensa en sus conciudadanos, ni en La Tierra. Solo quieren explotar todo lo que se les pone por delante. Recuerdo mi reciente época dentro de la economía de mercado y trabajando para una multinacional que, cada año que cerrábamos y teníamos que hacer el presupuesto para el siguiente, siempre, siempre nos obligaban a un crecimiento alocado sobre el año anterior. En los diez años que trabajé para ellos, el crecimiento desde mi entrada hasta mi salida fue, ni más ni menos que un 250 %(doscientos cincuenta). Y todo en el mundo de la edición de libros de texto, que para llegar a vender todo aquello, solo quedaban dos soluciones, eliminar totalmente a la competencia o colocarle a cada niño media docena de libros de texto.
 Aquí también conocí a un elemento, al que no le bastaba con los beneficios de la actividad corriente. Descubrió una manera legal de pagar menos impuestos con una artimaña contable, legal digo, pero que pagábamos en definitiva en el impuesto de sociedades un 35 % menos. También era partidario de llevar a provisiones lo mínimo exigible. Para él los beneficios eran lo único importante. ¡Había sido ministro de hacienda con el último, por ahora, general dirigiendo??, este país!
 Si me adentro en el pretendido mundo de ayuda a los demás, y que predica la caridad y la pobreza, pasa tres cuartas parte de lo mismo. ¡Han descubierto que la pobreza es para los demás, y la caridad bien entendida empieza por ellos mismos!
 En el mundo de la justicia, ¡Ya me diréis!. Solo tenéis que ver otra vez la prensa. No quiero decir más, pués seguro que a mí, por eso me entrullan!. ¡Jo!.
 Andaba yo en estas, cuando me vino a las mientes, aquel sabio griego, que a medio día, un día de sol radiante andaba en el Ágora, armado de un farol encendido, dando vueltas y más vueltas. Cuando un ciudadano le hizo la siguiente pregunta:
-         Que estás buscando, Diógenes.
-         Estoy buscando un HOMBRE.
 Creo que nosotros también deberíamos buscar el HOMBRE de Diógenes.
 Lo que me queda en el tintero, es para otra vez.

miércoles, 21 de marzo de 2012

¡RESPONSABILIDADES POLITICAS?



 Dicen os políticos, cando os collen metendo a mau no saco común, que eles asumen o seu coste político. Eles din “eu deixo os cargos politicos e quitome do medio”. Mais ou menos eso é o que dín.
 Eu non son desa opinión. Entre algo que agora direi, eu creo naquelo que o  César de Roma le dixo á súa muller: “A muller do César, non só debe ser honrada, senón que debe parecelo”.
 Miren señores políticos; a min non me sirve esa monserga que vostedes adoitan sembrar. Estou a falar en xeral de todos os colores políticos, pois aiquí, cando alguén cheira poder, por arte de maxia deixa de ser quen era, e se ten a oportunidade mete a mau no saco. Poderáseme decir que non todos son iguais, é posible, en todo caso a excepción confirma a regla.
 Se un político e corrupto, chourizo, ou neglixente, debe ser apartado de calquer acción na “res publica”.
 Se os políticos que o acompañan nesa lexistalura, tamén les debería pasar o mesmo.Se saben das corruptelas do correlixionário deben apartalo. Se non o fan son tan responsables como o “indecente”.. Se non se enteran, a min tampouco me valen, pous seguro que non estan facendo ben o seu traballo.
 Resumindo, se son corruptos deben ser apartados e castigados por eso. Se o saben e o achantan tamén. Se non se enteran hai que apartalos por ineptos.
 Cobran cantidades  astronómicas, e polo tanto deben demostrar que “o ganan”. Calquer traballador que falle no seu posto de traballo, vai ó camiño, e ganan moito menos diñeiro. ¡Xa está ben!.
 Unha vez que chegamos a este punto, seria de desexar que no só asuman responsabilidades políticas, é moi sinxelo meter a mau nosaco ou tomar decisións “ a bartola”, e despous marcharse de rositas non pode ser. Ten que haber responsabilidades, aparte das políticas que son evidentes, penales e mercantiles. En palabras lisas e chairas: ¡A delvolver a pasta, pagar o malgastodo, e “trullo” asegurado!.
 Parece que neste país xa todo está permitido. O que mais amola é que eses supostos membros do cuarto poder, tamén dan as súas puntadas de acordo cos seus intereses.
 ¿SEREMOS TODOS GILIPOLLAS?

viernes, 18 de noviembre de 2011

REFLEXION Y ELECCIONES A LA VISTA.

                                     ¡Que la Patricia romana nos ayude  a los Zoelas!


 Mañana es día de reflexión. El mañana de mañana es día de elegir al equipo, (no al señor), que rija los destinos de este país, que para unos tiene, más o menos 500 años y para otros tiene más o menos años en función de cómo miren la historia de Las Hespérides.
 En el mañana de mañana, a las once de la noche habrá unos individuos que se asomarán a sus balcones, debajo de los cuales habrá unos individuos, machos y hembras, que los vitorearan o lloraran con ellos, dependiendo de cómo les hubiese ido.
 Se alegran o lloran por lo que ellos han ganado o perdido, pero a ninguno se le ocurre pensar en aquellas familias que no tienen techo porque se lo han quitado. No tienen que comer porque no tienen con que comprarlo.
 Si a esos alegres, o llorones se les dice esto dirán que la culpa es del otro, ahora mas, tienen a los mercados a los que darle una parte de esa culpa. Pero el que tiene hambre, el que no tiene donde vivir (ahora es invierno), seguirá teniendo hambre y sin tener techo. Este último a lo peor tiene que seguir pagando una hipoteca que ya no le da derecho a su piso.
 Los que lloran y ríen, al cuestionarles esto, dirán que no es justo, pero que es legal y la ley es la ley .
 Nadie se para  a pensar en quien hace las leyes. Parece que esas leyes son inmutables en estos casos, pero en otros, se apresuran a cambiarlas, los jefes de los que lloran y se alegran ahora, si eso es lo que conviene.
 ¿Quereis ejemplos recientes?.- La modificación de la constitución española sin referéndum. La aniquilación de gobiernos elegidos democráticamente (Grecia e Italia), por imperativos de los mercados financieros (pobriños ellos) . ¿Cuánto tiempo le queda a las Hespérides (España y Portugal) para que nos hagan lo mismo?.
 Parece que ahora empieza el baile llamando a bailar a Francia y otros países de la zona llamada euro.
 Ya lo he dicho por aquí alguna otra vez. Prefería a aquellos generales romanos que invadían países, pero ellos al frente de las mesnadas. Ahora los generales se quedan en países intocables, y los de siempre a morir o pasar hambre por ellos.
 Algún día os contaré la historia de un cacique de mi comarca, que cuando se vió  a las puertas del más allá, quería donarle todo lo que tenía a una mujer mas pobre, a cambio de que muriese por él.
 Creo que fue Sir Wiston Churchil, el que dijo en una ocasión ,que cada pueblo tenía el gobierno que se merecía.
 Creo que tenia razón. Nos dejamos estrujar siempre y reincidimos ahora que podemos evitarlo. ¡TENEMOS LO QUE QUEREMOS!
 Pero…, pero, cuando vengan mal dadas, y me digan: cada día estoy peor, a esa persona yo le diré: conmigo no cuentes; ¡YO NO LES HE VOTADO!

viernes, 17 de septiembre de 2010

MEXAN POR NOS E HAI QUE DECIR QUE CHOVE



Queridos amigos, hoy voy a intentar reflexionar en la lengua de Cervantes, sobre dos titulares que he leído en un medio de comunicación de esta santa, bendita y apostólica comunidad, que por deducido, no se diferencia absolutamente en nada de otras.
Veréis: Los titulares eran primero, el acuerdo entre algunos sindicatos y la cúpula directiva de las cajas gallegas a punto de fusionarse, el segundo sobre la supresión de cargos sindicales liberados en la comunidad.
Con relación al primero, el ere anunciado, solo decir que el acuerdo es que todos aquellos empleados con mas de 55 años podrán cobrar el 85% del salario bruto, y naturalmente al tratarse de un ere, esa “pasta” irá a cargo del fondo de garantía salarial, cuando ahora mismo están en vilo las futuras pensiones, hay gente que ni el paro cobra, y sobre todo que eso solo sirve para sacar del atolladero a parte de aquellos que nos ha metido en él.
Las cajas de ahorro, que yo sepa no son entidades que busquen el lucro, y que por lo tanto tienen un régimen especial. ¿Quién son sus directivos para llegar a cuerdos con sindicatos, pues a fin de cuentas son unos señores que no se juegan sus dineros?. ¿Por qué nadie habla de las responsabilidades de esos mismos señoree que las han metido en dificultades, acompañados de los políticos de turno?.
Aquí se incide en lo mismo, unos la hacen y otros la pagan. En Val dos Marcos se decía:”fainnas os burros e pagan-nas os arrieiros”.
En relación con la supresión de cargos sindicales liberados, se me ocurre una cosa: Si ahora son prescindibles quiere decir que siempre lo fueron, ¿Por qué no se tomaron medidas? Y si no son prescindibles, por que la Xunta toma la decisión ahora?.
Bajo mi punto de vista creo que eso deberían hacerlo los políticos con sus cargos varios y renunciar la mayoría a ellos.
Seguramente con menos de la cuarta parte de políticos, la cosa funcionaria, pués muchos de los que conozco no dan palo al agua, pero cobran, y hacen sus “casitas” donde el resto de los curritos, si las hiciesen, saldrían de ellas acompañados por una pareja de agentes de la autoridad.
Dentro de poco habrá elecciones, a ver si espabilamos y los ponemos a todos en su sitio, pues siempre están arreglando los problemas que ellos mismos crean y les importa un carajo si los ciudadanos de a pié comen todos los días o no.
¡XA ESTÁ BEN, CARALLO!

lunes, 5 de julio de 2010

¿QUE ESTAMOS FACENDO?



Teño a má costume de tentar informarme de todo aquelo que me preocupa.

Solo son capaz de procesar aquela información que son quen de entender, e inda así teño as miñas dúbidas. ¡Benedictus ille que non dudan!

Imos o meollo da cuestión:

Hoxe fálase desta crise que asoballa o mundo. ¿O mundo todo?.- ¡Non!. Aqueles currunchos que inda non entreron no sistema non teñen crise, mais ¡Oh Zeus! Serán os primeiros en irse o mismísimo carallo-

Para entendernos; eu son daqueles que pensamos que estamos diante dunha crise do sistema(crisis sistémica). Esto acabouse, xa non se poderá vivir de seguir endeudándose, vendendo fume, ou facer cousas invendibles, que ben sendo o mesmo.

Cando este sistema naceo, o factor traballo era importante, inda que fora infravalorado.

Os propietários dos medios de produción necesitaban mau de obra, nunca penseron que esta mesma compraria os seus trebellos e chegarian a saturación.

A cousa empezou co descubrimento de América. Alí despous de prescindir ou aniquilar os nativos, viron que había moita riqueza, tiñan un problema non habia mau de obra dócil.

Mal pensaban os do Mayflower, aqueles que chegueron a Massachusetts en 1620, que aparte de pagar as súas deudas co seu sistema, eran o xérmolo doutro.

O problema residia en que os que mandaban e podian, querian todo para eles a cambio de nada.

Agora teñen problemas para manter o “system”, pois os que poden traballar, non poden consumir. ¿Quén carallo vai mercar os seus cachivaches inútiles?

Darle a volta a tortilla para seguir no machito, vai-les costar moito. Agora xa todos sabemos aquelo de cambiar cousas para que todo siga igual.

Si de min dependera, iríame a Val dos Marcos, e viviría do pouco. Do moito nunca vivin, e a pouca cultura solo me sirve para quentarme a caluga.

¡Polo menos non necisto leña!

¡VIVA ESPARTA!

martes, 22 de junio de 2010

¡COMO INVENTAN, PARA CHUCHARNOS O SANGUE!



Tentaba eu, esplicarle a Cormanlareiro o de por qué agora tíñamos que apertarnos a cincha.
A miña explicación iba deste xeito:

Habia un tempo, en ilo tempore, en que a riqueza, tanto dos estados como dos seus cidadans ou vasalos, depedendo, a riqueza era, digo, ter algo productivo. Terras nas que algo se producira, gando co mesmo fin, ou oficios que fixeran algo útil para a sociedade.

As sociedades demandaban aquelo que necesitaban e non tiñan, a cambio dó que eles producian e si tiñan.

O diñeiro inventeron-no para que o troque non fose tan dificil de conseguir; era polo tanto unha ferramenta.

O diñeiro evolucionou. Desde os cachos de metal inicial hasta as acuñacións.

O diñeiro foise convertindo en papel. Xa non facia falta levar os petos cargados de ferragachos. Aguén inventara un papel que decia: O banco tal ou cual, pagará ó pòrtador X moedas corrientes. Era o diñeiro de curso legal.

Despois apareceron os pagarés. Nestes xa solo habia unha promesa de pago. Supuñase que o emisor podía facer frente o importe. Eso sí, avalado polas leis de cada pais, e internacionais. Destas últimas xa falaremos algún día, sobre quen as promulga.

Despous tamén tiveron o seu momento aqueles que se dedicaban a prestar papel-moeda a cambio da garantia en bens, os do principio, do que pedia prestado.

Xa naceran as hipotecas. Esto xa nos soa a pan noso de cada dia.

Ofreceronle diñeiro a todo quisque, a cambio de unha hipoteca de bens pasados ou futuros. Colleron-nos polos eggs. (en galego collons)

Os que prestaban non querian recuperar o diñeiro que presteran. Era moito mais rendible seguir cobrando xuros, cada vez mais altos, ainda que tiveran que dar novos créditos para renovar os vellos. Xa estabamos na bola de neve costa abaixo.

Apareceron uns tipos que apostaban, e pagabana ben porque as cousas foran mal. Chamanle algo así como seguro contra, ou a favor de que ti te arruines. Vaya como vaya a cousa eles sempre ganan. Eso si, amparados por leis que le dan a razón. Feitas por amigos.

Como todos estamos empeñados, todos debemos a todos, cada vez nos foden mais(eso si sin besarnos na boca) e cada vez teremos que soltar mais pasta a eses espabilados que nos atraperon polos eggs.

Coido que o mellor é que naide pague a naide, sobre todo a eses que se chaman entes financieiros. Xa se sabe que os entes poden non ser reais.

O mellor seria que eses entes traballen, e produzcan bens como os de antes, e que tenten vendelos. En definitiva que vivan do que produzcan pero tanxible.
Se estes personaxes se funden o mellor o resto flotamos.

Asco de sistema, xa finiquitado, gracias a Zeus.

sábado, 5 de junio de 2010



Eran tempos duros. A crise xa chegaba os lombeiros e vales de Tras os Montes.
Corría a voz de que, os do imperio, tenderanle unha emboscada cando ian a falar da mellora das condicions dos cidadans da comarca, para que estes deixaran de fustigar e levarse cousas de comer. As condicións de vida na zona eran tan duras, que mais de a metade dos que nacian, morrian antes dos sete anos, sempre de desnutrición, e os que sobrevivian, estaban abocados a dedicarse a quitarle cousas de comer os que as tiñan.
Estaba moi mal repartida a cousa.
Cando os do imperio decidiron ter aquela xuntanza, pensaban que era a mellor solución, pois contra a fame o mellor era, decian, darle medios os que non os tiñan.
Os deserdados, tamén pensaban o mesmo, foron a xuntanza convencidos de que era o mellor para os seus pobos e comarcas.
Os representantes do imperio encargados das negociacións, quixeron sacar tallada do asunto.
Convoquéronse tres reunións en tres puntos distintos, ós que os paisanos foron confiados. Unha vez alí pasou o que pasou, os representantes do imperio tenderonle unha trampa os paisanos e aniquileronhos.
Salveronse uns poucos, entre eles un que pensaba por si mesmo, xunto con outros poucos, e desde aquela deronle un montón de problemas os do imperio.
Cheguera a voz os castros do Val do Tuela, xunto con todos os dos arredores. Os acomodados, como vivian ben non se involucraron, mais os necesitados si. ¡Eran moitos mais!
O resto da historia xa a sabedes, solo tendes que ler todo o referido a Viriato e os seus seguidores, que o fin foron traicionados por algúns compañeiros que querian todo para eles, ainda que despois, nadie le pagara nada coa disculpa de que “Roma non paga traidores”.
Cando todo pasou, volveron á terra dous ou tres superviventes, con algo de sextercios, pois tiveran sorte, ou apañeranha.
Antes de irse eran apestados, cando volveron eran casi deuses.
Daquela o imperio romano xa tiña unha crise, que acabou cun cambio de sistema.
Como os do imperio xa fixeran as infraestructuras necesárias, a vias que comunicaban Bracara Augusta con Astúrica Augusta por tres sitios distintos, coas suas vias secundárias de comunicación, alí quederon. As mellores comunicacións do imperio sen xente que transitar por elas. (Hai similitude co actual?).
Será cousa de ir pensando que o sistema agora finou, polo que será mellor pensar nhun novo.
Como xa no haberá gasofa para tractores, estou criando e moldeando un par de rabizas, por se é o caso.
O mellor continua………

lunes, 3 de mayo de 2010

¡PARIDAS?



De cando en vez, o ir a Val dos Marcos non so serve para alixeirar o caletre, desestresarse e darle unha tunda o lombo. As vece tamén serve para agarrar un bon cabreo coas cousas, daqueles langráns que queren facernos comungar con ostias coma rodas de muiños.
Estando alí, cousa que fixen este fin de semana, entereime que a crise tamén chega os únicos productores de riqueza de Val dos Marcos: O Xeantoño e o seu cuñado o Telmo. Parece ser que agora venden menos rixelos que vai un ano, e ainda por enriba estan reducindo a sua produción, pois o matela suponle mais perda.
E sinxelo sacar as contas, se non gañas co que tes por mor dos costes reais, canto mais produzas mais perdes, se o precio de venda noN cubre todo.
Para acabar de arreglar o asunto, no fin de semana aparecen noticias de cómo hai que salvar a Grecia: FODENDO OS MAIS DÉBILES.
Esta puñetera,( quitadele o eere, pois xa non hai traballadores), clase dirixente, clase especulante, e clase divina, está coma sempre: MANTENDO O SEU ESTATUS A COSTA DO ESTATUS DOS DEMAIS, SOBRE TODO SE SON DEBILES.
En Grecia todo o fregado van pagalo os de sempre, os que malviven, os que van o frente de batalla en caso de guerra, e decir os esbirros de Ulises, e os adoradores de Helena. Menos mal que de cando en vez habia un Príapo, que todo o muno o coñecia pola forma da súa túnica.Non fodia por defecto.
Fódeme moitísimo que sempre acaben facéndonos pagar os pratos rotos, mentras eles seguen a manter as prebendas.
Nuns poucos días farei unha reseña aiqui dunhas ideas escribidas vai mais de vinte anos sobre estas democrácias europeas, que xa o autor decia que os politicos so se preocupaban deles e dos que os axudaban, os verdadeiros introductores das nacións na crise. Textualmente dice que viven coa mirada posta en catro anos, e en eleccións. Namentres a encher os petos por se non os reelixen.
Saúde para todos menos para eles.

martes, 16 de marzo de 2010

DIXO A PRENSA


Hai dias nos que é mellor non tentar ler a prensa, para evitar esas subidas de tensión e aceleracións do ritmo cardiaco.
Un empeza a pensar se o mundo se voltou tolo, se un é o tolo, ou se alguén por ahí pensa se o pobo espñol é subnormal. (O mellor nesto último acertan).
Vereis, esta mañá, como todas, deille un pequeno repaso a prensa. Tanto nacional como galega e doutras comunidades, e valame Deus, para que o faría, pois só conseguin un cabreo monumental. Vou ter que perder o vicio de ler a prensa e solo ler a Mortadelo e Filemón.

Primeiro titular que me chamou a atención: JUANJOSE CORTÉS FICHADO POR RAJOY COMO ASESOR PARA LA REFORMA DEL CODIGO PENAL. Meu Deus, moi faltos debemos estar de xuristas para esto, con todos os respeto para a dor dun pai que perdeu unha filla.
Contentos deben estar os pais que fixeron un sacrificio pagando os estudios de Dereito dun fillo/a, para que despois os partidos politicos fagan esto.

Segundo titular: COSPEDAL DICE QUE NO PIDE LA NULIDAD DEL CASO GÜRTEL.- ¡Outra vaca no millo!, parece que a señora Cospedal non coñece o caso Naseiro, no que tivo moito que ver o señor da invasión de Perjil. ¿A quen quere enganar?

Terceira, DIAZ FERRAN INSOLVENTE, pechanle unha empresa de seguros por precaución. Este home non dimite do seu cargo como presidente da CEOE, mais sigue a alabar a señora Aguirre, pero donando desde unha empresa en bancarrota, uns 240.000 €, a unha Fundación do PP. ¡Caralludo!.

Cuarta UN GUARDIA CIVIL IMPLICADO EN CONTRABANDO DE COCAINA, tamé é ma sorte que quen ten que detelos traficantes, en vez de eso os axude.

Quinta, BERLUSCONI, gañou 8,5 millon mais que no ano anterior. Esto demostra que a crise so afecta os mais pobres. Os ricos sexa polo motivo que sexa saen reforzados nas súas ganancias.

Sexta, O señor Baltar afrecelle os seus empregados a dedo os servicios xuridicos da Diputación de Ourense para que se querellen contra o lider dos socialistas galegos que publicou as listas dos enchufados. ¡Esto si que non ten desperdicio, inda por riba de despilfarrar os cartos públicos, trata de defender a desfeita tamén con cartos públicos!
¿Por qué carallo non di que paga do seu peto?

Non quero seguir, pois habia mais. So unha consideración: ¿Para qué sirven as Diputacións?.

martes, 2 de marzo de 2010

¿QUIEN ES MAS EMIGRANTE?



Queridos y desocupados lectores, gracias a los cuales la SGAE, cada mes me envía este suculento cheque con más de doce cifras. También hay una coma, que no diré donde está puesta.
Hoy toca escribir en el idioma Castellano de Castilla, pués no en vano he estado hace unos días en la capital del reino, y todavía no me he sacudido el complejo.
Ahora vamos a escribir en serio, muy serio y con un punto de cabreo, decepción y poca esperanza con relación a la línea de sensatez de mis conciudadanos. Excluyo a todos aquellos cuya sensatez sea loada por sus convecinos y enemigos.
Bien, como decía, hace unos días he estado e Madrid, donde lo hemos pasado francamente bien, tanto Ángela como yo gracias a Heitor y Elisa, que nos han atendido de maravilla.
No era de esto de lo que quería escribir, sinó de aquello que me ha causado desasosiego y cabreo.
Debido a las andanzas por la capital, creo que de todos los españoles, he visto cosas que, por mucho que lo intente, no me encajan con lo que los políticos dicen. Unos más que otros.
Se está hablando en los medios de comunicación, tanto escritos como de audio y audiovisuales, de esta crisis, no seria tanta si los emigrantes fueran menos o ninguno, que si viven del cuento etc., etc..
En este viaje he constatado que por la capital, efectivamente hay muchos emigrantes, desgraciadamente para ellos lo llevan escrito en sus rostros que no son nativos de aquí. Pero no los he visto desocupados, sinó trabajando, y trabajando e sitios donde seguramente ningún españolito querría estar mientras le dure el paro, la baja, o el cuento correspondiente en ese momento.
Todos trabajaban, o bien en servicios de limpieza de grandes almacenes, grandes superficies, cafeterías y restaurantes.
Todos los que he visto, no llevaban la etiqueta de jefe de sección, o encargado. No sé si en algún lugar financiero los habrá, pero me temo que de haberlos, ostentarán el mismo cargo o cometido.
En un restaurante, pequeñito pero coqueto, hablando con la dueña, dijo textualmente que la crisis provenía de ellos.
En medios de más enjundia creo que también piensan lo mismo. No lo pensaban cuando esta gente era objeto de sus campañas de promoción del consumo.
Cuando salíamos del mencionado restaurante, vi. en la cocina una señora de color negro, que no era precisamente del Condado de Treviño. Y la camarera que nos atendió al cobrarnos le delató su forma de hablar, que no era precisamente de Salamanca.
Entonces le dije a mi interlocutor: ¿Está seguro de que todos los emigrantes que trabajan están dados de alta en la seguridad social? A lo que él me contestó. Casi podría poner la mano en el fuego a que no.
¡Coño!, ¿Porqué tanto ruido con los emigrantes, cuando los pobres estan cogido por las amígdalas y no rechistan, por miedo a no poder llevar unos € a su casa?
A raíz de todo esto, he pensado en mis abuelos, los que ya hace más de treinta años que ha muerto el último. Tres de ellos habían sido emigrantes en Sudamérica, y habían vuelto casi tan pobres como había ido, digo casi, pués lo que trajeron les dio para comprar cuatro tierras donde deslomarse y seguir casi como emigrantes pero en su tierra.
No le oí a ninguno hablar mal de los nativos de aquellas tierras. Tal vez porque ya había sido exterminados por los europeos.
Señores que tanto protestan contra la emigración, miren ustedes entre sus antepasados y casi seguro que encontraran más de un emigrante, si eran pobres, y algún expoliador si no lo eran.
En Vigo conozco varias personas emigrantes, que trabajan honradamente, y algunos tienen suerte pués han encontrado patronos que les dan todos sus derechos. Otros no. Todos los que han hablado conmigo, son nietos o hijos de españoles.
¿Qué carajo tenemos que echarles en cara?
A los que sean católicos, que se quejan bastante, les diría, que algún sitio de literatura sagrada para ellos he leído, que la tierra la puso Dios para los hombres.
Díganselo a las autoridades romanas y vaticanas, porque a lo peor se les ha olvidado.
¡He dicho!