ENSEÑANZA RURALEN ..........

ENSEÑANZA RURAL EN LA POSGUERRA Y SIGUIENTES EN LA ALTA SANABRIA

                           (QUIZÁ MEJOR “AS PORTELAS”)

Hace un tiempo, no demasiado, escribí en este mismo sitio intentando reflejar un estado de cosas que sucedían en nuestra tierra,en relación con la enseñanza. Intentaba reflejar las desventuras de un niño que estaba obligado a desplazarse ciento y pico kilómetros para intentar tener una formación, a la que desgraciadamente no podían acceder todos los niños de mi edad. Un día os contaré como fueron los pocos años de internado allí.

Bien, a lo que iba, la enseñanza en la postguerra : Yo comencé e ir a la escuela en el año 1.948, escuela que abría una hermana del cura. Mas tarde,probablemente al año siguiente, vino a impartir clases a la misma escuela una señora de la sección femenina de falange. Las dos señoras, seguro que no tenían mas formación que algunos de los muchachos, que habían tenido la suerte de ir a otra escuela.

Recuerdo que mi tarea de aquella, era portarme bien y no dar la murga, decirle a la maestra; al entrar “buenos días tenga usted” y al salir “ que usted lo pase bien”

Aprendí a leer gracias a la enseñanza de mi padre, lo mismo que a contar y algo de Aritmética.

Mas tarde mis padres decidieron que fuese a la escuela en la aldea de mi madre allí había un maestro al cual le precedía la fama de ser buen docente, os cuento mi primera experiencia con él.

El primer día que fui a la escuela de Don Mauricio fué y es inolvidable para mi.

Una vez sentado en un lugar que me dedicó y aleccionado por mi abuela en el sentido de obedecer y portarme bien, Había en la clase una niña que tenia fama de ser muy inteligente y ya era veterana en la escuela. El tal Don Mauricio la mandó salir a la pizarra (Una pared pintada de negro), para que desarrollase un problema, que al parecer se le había atragantado a la pobre muchacha y llegó a un punto en que no sabia seguir, abstraída como estaba delante de la pizarra y el problema no se dió cuenta que el tal Don Mauricio se la había acercado sigilosamente a su espalda, y le atizó un sobe-

rano cachete en la nuca que hizo que estampase las narices en la pared, y cuando se dió la vuelta su cara era como “un hece homo”.

Ni que decir tiene, que a mi abuela le costó gran trabajo convencerme para que volviese a la escuela.

Quizás lo peor de aquella no era la regla en las uñas, cosa a la que ya nos habíamos habituado sinó el nivel de enseñanza, que unido a la necesidad de muchas familias en aprovechar la mano de obra de los niños para ir con las vacas, hizo que un porcentaje muy grande de aquella generación terminase analfabeto o semi.

No quería terminar sin decir que, en la zona había personajes con grande carga de trabajo agrícola que no eran partidarios de que los chavales fuesen a la escuela, decían:! total para lo que les va a servir¡. Algunos de ellos tenían un hijo en algún seminario. Había que sustituir la mano de obra del futuro pederasta por un ser que no protestara y que trabajara por un cacho de pan.

Lo lamentable del asunto fué que, salvo pocas excepciones, esto era extensivo a casi toda Sanabria y “A Te

rra Fria”.

¿SON GILIPOLLAS?

                               

Acabo de escuchar unas declaraciones del Sr.?, Sanchez en la cadena Ser preguntandose por su hipotetica pinza Podemos-PP., que me parece que solo está en la mente de él mismo.

Mire Sr.?Sanchez, no soy un perro flauta.

Soy un Yayo flauta.

Pero, como todos los Yayos flautas de este país que estamos simpatizando con Podemos, y en muchos casos colaborando con ellos, NO SOMOS JILIPOLLAS. No se confunda. La jilipollez debe andar por otros barrios.

Un viejo como yo,que en una ocasión cumpliendo con la ineludible obligación del famos servicio militar llamado “mili”,cosa que sucedió  en la cuarta región militar con capitania general en Zaragoza, cuyo mando ostentaba un general llamado Muñoz Grandes, tuve que cubrir, de forma obligada una misa en la catedral de la plaza, en la que el que mandaba era un general llamado Hernandez Moure. La anécdota era que los que cubriamos la misa en la catedral, nos habia dotado con una bala a cada uno. Eso si el arma era un Mauser. El huesped era Franco.

Mas tarde, en un referundum habido a raiz de los veiticinco años de paz, esta era la disculpa, pero en realidad, lo que se dilucidadaba era la forma de la proxima jefatura del estado. Un montón de amigos, nos dedicamos en Barcelona a ir votando por todos los colegios donde se votaba. Solo hacia falta llevar el dni. Un ejemplo la mayoria no estabamos empadronados en esa Gran Ciudad que es Barcelona.Queriamos hacer valer nuestro derecho diciendo que no. No funcionó, pero nadie dijo nada.

Vino la muerte, en su cama, del capitán general, y empezó lo que ahora se llama democracia, primero con Adolfo Suárez, Calvo Sotelo y la arribada del Sr? Gonzalez. (Joder como nos engañó)

Creimos a pies y juntillas lo que decia y lo que iba a hacer. Casi trece millones de españolitos le votamos. Ahora nos damos cuenta de que nunca debimos hacerlo.

A éste le sucedió Aznar, ..vaya por Dios. Menos mal que no le voté.

Llegué a creer en Zapatero, por lo menos hizo alguna cosas bien sobretodo en relación con libertades, pero nefasto con la verdad economica y el sometimiento a poderes externos.

Ahora se finiquitó el nefasto momento de Rajoy, con su indolencia manifiesta.

Viene usted, Sr? Sanchez, ahora a contarnos unas milongas, y a salvarnos de no se sabe muy bien que demonios que solo están en la mente de ustedes y de una derecha aparentemente renovada, pero solo en la capa exterior.

Como usted habrá deducido, estoy desencantado con los cantos de sirena de ustedes los socialistas, aunque me consta que hay mucha gente de buena fé, honestos y que quieren lo mejor para la gente de nuestro pais, pero los que se han montado y traspasado las llamadas puertas giratorias, parece que o bien no le dejan o bien usted no quiere.

Por lo tanto dejenese ustedes de gilipolleces, y nos nos tomen por TONTOS, por lo menos no a todos.

SEAN HONESTOS, SINÓ CONSIGO, SEANLO CON SUS ANTEPASADOS.

UTOPIAS, BENDITAS.

                 

 Queridos amigos:
                              Esto con formato de carta dos tempos dos vosos avós, solo é para contarvos algo que hoxe mesmo me acaba de pasar. (suceder).                             
                               Estabamos a falar de politica, de como o asunto dos que queren manexar a cousa publica (diñeiros). Eu nun momento dixen: Hai que remar todos na mesma dirección, pous se cada cual rema do xeito que cada un pensa que mais le combeń, o barco non se move.(esto viña a conto de que ás veces nos eidos politicos, pasa coma no futbol, cada individuo sabe cual é a mellor selección.
                               Como estabamos a falar de politica e eu o parecer son un incauto nese eido, e  parece (xa case me convencen) que ahi non me manexo ben, dixome un dos contertulios: “é que a politica é así”, comentário o que eu contestei, entón a politica é unha MERDA.
                              Home tampouco te poñas así, fecemola o mellor que podemos, cousa que me dou pé para decir: se eso é o mellor que podeis, deixaio, seguro que sen politicos a cousa funciona mellor(Levamos dous meses sen governo e a cousa furrula).
                              Outro dixome que o que eu pretendia era unha utopia, que como tal era irrealizable. O dia que algún intente por a camiñar unha utopia, terei forma de comparar, hasta agora solo coñezo maneiras de intentar FODER  o veciño con verbas altisonantes.
                               No transcurso da pasaxe do xenero humano pola faz da terra (faz convesa)houbo bastantes personaxes, hoxe adorados por unha cousa ou outra, que tenteron convencernos de que as utopias eran realizables, e  a maioria deles foron queimados, crucificados ou fusilados, dependendo da época.
                               Sei de boa tinta do arrepentimento dos enterradores de utopias, cando estan no leito da morte. Berran como cordeiros o coñecer o destino no que non poden usar os papeles impresos pola fabrica da moeda. Non quero que sexan perdoados hasta que último desgraciado por culpa deles olvide as desgracias pasadas.(mellor arranxalo agora, por se non hai mais aló)
                               Solo vou poñer un exemplo: No mundo hai un “futimen” de xente pasando fame. No mundo hai un “futimen” de comida que se tira. Alguén con unhas grandes tragadeiras(os que axudan) e alguén con ganas de pasalas putas no leito da morte por FODER os veciños, son os que argallan a maneira de foder os veciños en beneficio propio.
                               Polo tanto, eu son UTOPICO quero seguir sendo-o, quero que non haxa naide sen recursos de subsistencia, e quero que todos teñamos como minimo un pasar medianamente decente, e que ningún fillo da p. acumule cousas que valan mais do que un traxe de pino.
                               Os politicos que eu quero, solo serviran se traballan a coito sobre estas premisas, de outro xeito, fareime ANTISESTEMA.
                  QUERO PENSAR QUE A EMIGRACIÓN ACTUAL É TAN HONESTA COMO A EUROPEA NOS SIGLOS PASADOS.(Siria)

LEMBRANZAS FUTURAS

 Nas airas das Pirlas, as rapazas xogaban a saltar a comba con cantigas, nalgúns casos con letras invetadas por elas, outras importadas de allende o Padornelo, e que nalgún momento foran cantadas por todos os lugares de fala  “castellana”, como aquela que dicia “ el cocherito leré, me dijo anoche leré que si queria leré montar en coche leré, y yo le dije leré, no quiero coche leré que me mareo leré........... etc”.
 Os rapaces, nas outras airas xogaban, uns “O collido i o parado” ás “iscaras” e outros a billarda e o irá.
 Algunhas veces os xogos tiñan que ver coas costumes labregas da zona. O xogo mais común era o de pastores, ovellas, lobos e cans.
 O xogo dos pastores consistía en que un rapaz era o pastor, un par deles eran os mastins que gardaban as ovellas do lobo. As veces levaban carrancas. Outro par de rapaces eran os lobos que tiñan que atacar ó magote coller o maior número de rixelos para comelos e o resto de rapaces e rapazas,no xogo participaban todos, representaban as ovellas cabras, cabritos e cordeiros.
 Os lobos adoitaban ser os mais grandes da pandilla, e os cans igual, habia as veces grandes grescas entre lobos e cans, chegando a verdadeiras liortas entre eles, cousa que as veces era levada o terreno personal dos actores.
 Cando o pastor e os cans estaban distraidos, os lobos entraban a saco no magote e os mais pícaros adoitabar agarrar ovellas que se correspondian coas rapazas mais repoludas, chegando a mais ou menos nas refregas. Sempre habia algún que se pasaba, e algunha que se deixaba.
 Co sol posto tocaban as campas da igrexa a anxelus, e era a hora de que todos volveran cada cual o seu redil.
 Eran as datas do Natal, que celebraban o nacemento dun rapaz palestino nun pesebre, nunha aldea chamada Belen. A cousa era demasiado triste se non fose por que na hora da cea habia terroxas a encher. Contabanme algunha vez, que polo oriente  do noroeste, habia un rapaz que decia que cando fose maior, queria ser crego.Cando le preguntaban porqué queria ser crego, él sempres respondia: Pra comer pantrigo con azucar.
  Un ano alguen trouxo, por aquelas datas un turrón dos duros é negro. Gustaballe a todo aquel que o comia, ainda que os mais vellos tiñan problemas a hora de rillalo. Sen dentes é moi dificil roer un turrón autentico.  A moita xente esbarabaraballe o sangue polo queixo, porque tentaban rañar coas arnelas e as encias.
  Pasou o tempo, xa non se xoga o parado e collido nin a lobos e cans. Houbo un tempo no que, por as mesmas datas, comiase turrón duro, blando e outras lambiscadas, mais pola pouca vergoña dalgúns, as poucas ganas de loitar dos mais e o adocenamento de todos, as cousas estanse a por peor que nos tempos nos que o maior regalo do Equinocio de inverno eran unhas boas terroxas de pan de centeo, ovos de pita caseira e azucar blanca.
  Se a cousa non mellora, mellor dito se non facemos por mellorala, acabaremos todos, mellor dito acabaran todos os que queden vivos, rillando raices, ainda que sexan de xesta.

VOLVENDO A UTOPIA.

 Despous de un montón de anos, de varias legislaturas, da haber sido embaucado por un “cristiano” alá polos primeiros anos da mal chamada democracia (lástima que me dera conta tarde), que sabia vender area no deserto e que embaucou a moitos en beneficio própio(prensa dixit, non sexa que me denuncie) chegamos a actualidade.
   Chegamos, digo, aunque sexa a trancas e barrancas, a actualidade, donde parece que hai xente, digo XENTE, que está disposta a dar a cara pra mudar o rumbo deste barco, cuxa deriva é catastrófica se non se corrixe. Catastrófica para uns moitos e olvidados de todos incluso da man de deus, e collonuda para catro escapados da cova de Alí Baba.
   Onte estiven nun mitin, (non son moi amigo destas cousas), nunhas escaleiras do Auditório do Mar. Parece ser que pra corporación actual de Vigo, os da MARA GALEGA, non somos xente a que se le poda deixar un espacio da cidade, mentras eles se senten na cadeira e teñan a candieira de mando. (As candieiras queimanse, e ás vegadas cambian de man).
  Alí nas escaleiras, sentados en cadeiras que compañeiros se ocuparon e colocar, e cunha cousa diante, que era digna, cun atril incluido, que os oradores non necesitaban nada mais que pra apoiarse, pous o que tiñan que decir, éles tiñanho moi clariño, cambiar o rumbo da nave, e ter en conta os mais desfavorecidos.
  Desde  o primeiro orador, Breogán, pasando por Martiño Noriega, Alkexandra, Anxela e o vello camarada Beiras, todo foi na mesma direción UNIDADE DAS FORZAS GALEGAS, e o mais importante para min: CON VOZ PAUSADA E SEN DEIXAR DE MOSTRAR AS FALACIAS DOS ACTUAIS ADMINISTRADORES DA “RES PUBLICAE”.
  Son poucos os anos de diferencia entre Beiras e eu, igual ca de moitos xoves que alí estabamos.
  Sintome orgulloso dunha xeración, que nun momento foi ilusionada e enganada por aqueles ós que votemos. Sintome orgulloso de apoiar a un movemento de xente nova que quere cambiar as cousas en favor dos mais desfavorecidos fundamentalmente, e de todos se nos deixan.
  ANIMO AMIGOS,E  PODEMOS LEVAR ESTA MAREA A MUDAR AS COUSAS NO NOROESTE DA PENINSULA. (NON NOS OLVIDEMOS DE PORTUGAL).
  (DIGO O QUE SE LE DIXO A ZAPATERO: "NON NOS DESILUSIONEIS OUTRA VEZ. TEMOS MEMORIA)

¿A ALGUEN LE IMPORTA A FAME?

 

Hoxe, dia 2 do Nadal de 2015, as cinco é media da tarde sain a dar unha volta polas ruas, para estirar as “patas” e tentar de que a gordura non se siga cebando con un.

Nada mais encetar a andaina e case diante do portal da casa donde vivo, vi un home debruzado nun contenedor do lixo( non é a primeira vez que o vexo, él ou a outros coma el), estaba, polo que deduxe, buscando comida ou algo que se le parecera.

Ia ben vestido, con pantalóns de pana, chaqueto de punto enriba da camisa, e cunha mochila nas costas. Desas mochilas que tamen adoitan levar os nenos o colexio.

Era un home delgado e que polo que ví mais tarde camiñaba a un bon paso.

Sin encomendarme a naide decidin seguilo para enterarme da sorte que tiña, na sua busqueda. Unhas veces eu paraba dinte de algún escaparate, mentras él rebuscaba nos “contenedores”, e outras esperaba que acabara,  e deixaba que camiñara diante de min

Desde a rua Sanjurjo Badia, e Garcia Barbón, hasta a rua Urzaiz, donde decidin non facer mais de investigador ocasional, e tamén porque alí tivo que deixar de rebuscar nun par de caixons porque xa estaba outro home rebuscando.

Podo decir que nese par de kilometros, mais ou menos, que fun detrás del non sacou nada de ningún dos contenedores que esculcou.

Veise que a xente non tira restos. Non están os tempos para tirar nada.

Quedei pensando en cual seria o percorrido daquel home, e o resultado final. Penso que casi podria pronosticar que nefasto.

Andan decindo que a economia se recupera, pero eu penso que a recuperación, para moitos, é NEGATIVA, por moito que a propaganda dos partidos venda fume de follatos.

O triste do caso, é que os mesmos que sufren a situacion descrita, son capaces de votar ós mesmos de sempre. Un nunca sabe moi ben que pensar.

Non vai moito vin unha viñeta con dous indixentes debaixo de unha ponte, que se decian un o outro que votarian o mesmo, por se era o caso.

Mentras tanto o Axuntamento de Vigo xa empeza a gastar cuartos nas luces que anuncian a navidad.

Estes dias recolleuse no banco de alimentos un monton de toneladas de alimentos que a xente donou.

PORQUE OS PARTIDOS POLITICOS E OS ENCATGADOS DE XETIONAR A “RES” PUBLICA, NON TOMAN CONCIENCIA DA SITUACION, E TENTAN PORLE REMEDIO?.

Xa estou hasta as gonadas de que seamos os ciudadanos os que tentemos parchear estas cousas, cando desde os lugares donde se manexan os cartos públicos, fan mangas e capirotes cos mesmos, e importales un carallo as necesidades de humanos como eles ou mellores, e que naceron polo mesmo lugar que eles, mais en sitios distintos, estan a pasalas putas, e nin eu nin o resto de ciudadanos, cobramos IMPOSTOS (a vebrab ben de IMPOSICION), para solventar ou paliar estas situacions.

Mentras a politica non poña en primeiro lugar as persoas, e sobre todo as mais necesitadas, os politicos conmigo que non cunten.

Con o derroche e luces e outras “mamandurrias”, ¿cuanta xente se poderia sacar do eido da fame?

¿SABE MAIS O DIABO POR VELLO OU POR DIABO?

    NON CREO QUE SIRVA PRA NADA.

Son un home da Alta Xeabra. A Alta xeabra, entre outras cousas, diferenciase da Sanabria-La Carballeda pola maneira de falar.
 Desde antergo, nesta brava austera e deprimida comarca (o de deprimida ,hai qua agradecerle-lo os politicos imperantes dende sempre) a maneira de falar ou idioma, sempre estivo condicionada pola sua situación xeográfica.
 Dun lado no Reyno de León falbase Lliones, xa desgraciadamente, case perdido (Non confundir co Bable), de outro o Portugués, moi vivo inda, e que sexa por sempre, e o poniente o do Reino de Galicia ou Galego. Con altibaixos no eido politico e urbán. Mais grazas a deus, moi vivo no rural, que a fin de contas é o que conserva as tradicións, neste pais.
 Nacin nunha aldea enclavada na Serra da Gamoneda, aldea que está sobre o nivel do mar a mil cen metros, e que dado o tempo transcurrido desde o meu nacemento hasta agora, inda recordo cosas, sobre todo as que considero importantes. Polo tanto recordo as conversas mantidas con xentes que xa vai moito que nos deixeron. Teño que agradecerle os deuses que inda me deixen conserva a memoria. Ben certo é que cada vez é mais selectica.
 Tamén que deixar constancia das miñas diatribas co meu fillo, cando falo de que un sabe mais cousas por vello que po demo. Sempre me quero referir a esto. Se un se decata, non so vive a vida propia, tamén todas aquelas vidas que foi escoitando, sobretodo, das xentes honestas que solo contaban as sua esperencias. Ese o plus que se ten por ser mais vello, ou se queredes por ter mais anos. No mundo cientifico, escolástico, e universitário, a cousa ten outro cariz. Inda que me atreveria a que, según que cousas poderiamos discutilas. Digo, non as cientificas, e moi actuais.
 Voltando a orixe desta entrada, e aproveitando o barullo politico e mediático, da improbable independencia de Catalunya (Nunca foron tolos os catalanas), queria referir unha conversa ou relato escoitado mais de unha vez a un tiu meu, da Teixera coma min e o que eu querialle moito. Sempre considerei que o Ti Miguel era un fora de seria, naquela aldea na que le tocara vivirt.
  Decia meu tiu, referindose a guerra do 36, ou guerra civil chamada así polos que venceron,e sublevación polos perdedores, que enriba tiñan razón.
 Contaba o Ti Miguel, que nos últimos meses da guerra, él recien incorporado o exercito, tocoulle
entrar en Catalunya desde o Ebro hasta o Pirineo Xerundense
 Decia:
  “Daba pena ver como aquelas hortas eran arrasadas pola tropa que era animada polos xefes a deixala como un erial. Habia soldados que respetaban os hortos, mais outros ensañabanse, nada mais para que os viran os xefes, que unha vez pasado o dia deixaban de acordarse daqueles estúpidos, que sempre houbo e haberá (Cultura e formación a todolos niveles).
 Contabao un home tamén de extración agraria, e que sabia o que costaba sacarlle algo a terra, e non entendia o porque das guerras por cousas que no le ivan nin le viñan.
 Agora gustariame decirlle ós politicos actuais, que miren hacia atrás, solo hasta estas datas das que estou a falar.
 Monteron unha “borralleira”, con esto da independencia, que coido que mais é para defender as súas falcatruadas que o benestar da xente.
 NON CREO QUE FAGAN NIN PUTO CASO.

                            ¿ACABOUSE TODO XA?

  ¿Chegou o fin do mundo a Val dos Marcos?
  Nestes derradeiros “xornes”, nese mundo casi infinito e tan inescrutable como o que vivimos, chamado a Rede (Parece xa case un deus, con verdades mentiras, especulacións e xenios do arribismo), estase a falar do día 23 deste mes ó que os nosos antergos denominaban o mes : que ou ben seca fontes ou leva pontes, referindose a climatoloxia propia do inicio do outono.
  Será como a Natureza quererá que sexa, ou como cada un de nos queira crer. Eu xa levo, polo menos catro predicións do fin mundial, o mais chamativo, foi cando polos anos cincuenta do seculo pasado, o mistério de Fátima predixo o fin do mundo no ano 1960. A bo fé que o foi para moita xente; toda aquela que naquel ano deixou de pisar no Planeta Terra.
  Desta vez, empezo a pensar que pode ser certo, pous esta mañá empecei a ver un inicio da cousa, que pode ser certa: O fin do mundo empeza en Val dos Marcos (San Cibrao, no límite dos Tres Reynos, e con sintomas parecidos na comarca da Alta Xeabra, incluido toda a Xeabra e Carballeda, coas Frieiras no mesmo camiño). Como algunhas vegadas, hoxe tocoume facer de comer. Desde a fiestra da nosa cociña, albiscase un cacho do pobo, un pouco mais abaixo do Xogo dos Paus, e desde unha hora bastante cedo, con un dia deses que presaxian desastres, pous habia néboa na Ladeira, non se via o Monte Muga, caia un xirimiri dese que non molla os Vascos, cuando por dúas ou tres veces pasou unha carriola desas que transportan animales vivos, hasta que me decatei do que estaba a facer:
  A carriola chegaba o lugar donde o meu amigo, e último Quixote (a forza) estabulaba o seu magote de ovellas, que catro ou cinco días atrás estivera visitando o veterinario.
  Xa ia tempo que o meu amigo Xetoño, me dixera que se ia xubilar. Que o tiñan que operar dos xeonllos. Son esas articulacións cousa fundamental para poder levar todolos dias ó monte esas ovellas, que en definitiva, o axudaban ir vivindo, e pelexando coas cousas dos politicos que lexislan desde sillons cómodos nalgún sitio en Valladolid ou Zamora. Exemplo: cando deixan queimar os montes, e logo non deixan ós gandeiros, práticamente sair de casa co seu gando, con prohibicións estúpidas que sempre perxudican os mesmos. Non os que queiman os montes.
 En definitiva, o Xé, deixa a vida activa, éra o último. A partir de hoxe xa non se sentirán as chocallas dalgunha das suas ovellas, non se sentiran os cans ladrando a todo aquelo que pensaban que era unha ameaza pro magote, defeito, o fin do mundo xa está en Val dos Marcos.
  Pase o que pase coa terceira guerra mundial, pola nosa bisbarra, xa non nos chamará a atención. A nosa comarca morre por inanición, e a terceira guerra virá polo que sempre veñen as guerras: ANSIAS DE PODER E DE E AVARICIA.
  Espero que os causantes dos desaguisados, cando morran, as pasen putas e sen remisión.

CHARLAS COS AMIGOS

                              CHARLAS COS AMIGOS

  Nestes dias de man sobre man que estou a pasar na Alta Xeabra, inda que un busca o alonxamento do mundo mundial, que solo le trae cabreos, vexase o dos gregos, de cando en vez gusta de visitar os amigos que sempre dan bos consellos. Onte estiven na beira do Tuela unha maña enteira con Don Alvaro Cunqueiro, persoa coa que un dia tive a honra de compartir un bo xantar, alá polos ans sesenta e tantos do século pasado,
 Como o asunto dos estados e as suas urdideiras, sempre me traen pola rua da amargura, Don Alvaro presentoume pra axudar, a Delfín, un amigo seu que nunha ocasión tentou atopar un tesouro, e acaeceulle o que sigue:
 Delfin era amigo meu, e foi visitarme un xoves de Corpus.

 Soñei que estaba un caldeiro de ouro ao lume, nunhas trébedes de prata, e botaban a cocer unha galiña branca, e o caldeiro comia a galiña e cuspía os ósos. E chegou o Estado e levouse o caldeiro e as tŕébedes, e non me deixaba mas que os ósos da galiña.El hai dereito?.

 E cómo era o estado?, pregunteille.

 Delfin mírame e xa ve que eu créolle todo o que me dí, e non me non bulro. Delfin veme tan espritual e tan intelectual como il mesmo o sexa.

 O Estado era un sombreiro, un sombreiro mui grande.Abriu a boca e papou todo.

 Despois cuspiu os ósos da galiña branca e unha galiña moura, que eu non a vira deica aquela.
Mirei, e non tiña o ovo. O Estado, é decir o sombreiro, iba tocando o tambor no caldeiro, pola fraga  de Rioseco arriba.

 Delfín move a cachola, saca un pano azul do peto do pantalón e limpase a boca. E en castelán, petando na mesa, dime:
 Asi no merece la pena el atopar tesoros!.
 
 Meu amigo ten toda a razón.

SEGANDO HERBA

    CUANDO A VIDA NON ATENTABA CONTRA NINGUÉN


 Son as catro da madrugada, hora solar.
 Chaman nas contras da fiestra do meu cuarto, tres golpes. Era a contraseña.
 Ergome, paso un pouco de auga polos ollos e fuciño, e entro na cociña a tomar o xexún. Alguén me dixera que ia ben ésas horas un ponche de ovo con café. Fixen un,  paseino engulindo-o  e collín o saquito onde miña nai deixou a noite anterior a merenda.
 O camiño era longo. Chegar o lugar onde íamos traballar, levaba mais de unha hora. A distancia non era o mais “fodido”, senón o subir hasta a portela de Rebordelo, de esta a das Pombeiras, e desde ali case o alto da Cachena.
 Chegamos, deixamos as merendas penduradas nuns carballos, e agarramos as gadañas e pomonos a segar a herba daquel prado previamente  axustado, por novecentas pesetas.
 Levamos como media hora traballando, cuando teño un decaimento. Non poden as pernas conmigo, os xeonllos dobranse, e teño unha sensación de vacio enorme no corpo.
 O mais grande do grupo, somos tres, preguntame que foi o que tomei como xexún. Un ponche con café, dixenlle.
 Ahí tes o problema. Come algo da merenda e xa verás como te pasa. Fun o morral e zampeime un cacho de pan  con xamón, e case sen solución de continuidade, xa me pasou a floxeira, e podo volver o traballo.
 Chegou a hora de comer a merenda, que como case sempre estaba formada por xamón e un pouco de “chouriza”. Comimos, charlemos, falemos de todo, e como de costume decidimos durmir a siesta hasta que as sombras baixeran. Era o normal.
 De todolos xeitos tíñamos mais de tres cuartas partes do prado segadas, en menos de unha hora acababamos a faena.
 Durmimos, pouco, pous o falar era prioritario, fumemos unha caixiña de celtas cortos, cando a sombra daba na parte sen segar, empezemos a darle a gadaña.
 De sutaque démonos conta de que non acabariamos o choio de dia. As sombras, cando chegaban o prado, o sol xa estaba ruxindo o outro lado de Fisterra..
 Acabemos de segar o prado, gracias a lúa que le ia pisando os talóns o sol. Cheguemos de novo a aldea con obscuridade absoluta.
 Os amios que ian conmigo, xa deixeron este bonito e delicado Planeta, que empeza a estar escarallado por culpa duns descerebrados, chamados Persoas.
 Busquei o significado de persoas, e parece que quere decir máscaras.
 Os enganos xa fai demasiado tempo que rondan esta comunidade. Menos mal que quedan as formigas, as que non teñen a mesma forma de goberno que as mascaras.
 Coido que as cucarachas tampouco. Inda que non o teño demasiado claro.

Cousas miñas

                              

                            ESTUPIDECES DE XUVENTUDE.

 Fai anos, anos nos que un, obligado por a pobreza da Xeabra, na que staba inmersa, como outras zonas, despous da fratricida guerra chamadacivi (incivil, para min), a todo aquel nacido nos famosos Montes de León, xa descritos por un tal Miguel Saavedra, natural de Cervantes de Sanabria, do cual nome non queria acordarse, cuatrocentos anos despous da sua morte, a cousa seguia exactamente igual. Metida toda a Xeabra nunha pobreza que non tiña visos de mellorar, todos e todas Xabres@s, estábamos obligados a emigrar, dedicarse o contrabando ou ingresar na forzas represoras da época.  Como todo o dito, non era bon para todos, algúns decidimos liscar buscando horizontes novos nos que formarse e buscar unha mellor maneira de vida. Cousa que algúns conseguiron e oiutros non. Mais iso non é o motivo de esta entrada.

 Hoxe, non sei porqué razón, chegou a miña mente unha anécdota daquela época na que eu viví en Barcelona. Ëpoca que non esquecerei nalgúns casos, e noutros tratarei de olvidalos para sempre.

 A anécdota, en concreto é a seguinte:  Daquela eu, con vintepoucos anos, saído dunha comarca deprimida, saido da “mili” cunha formación media, deime conta de que todo estaba por facer , todo o tiña por ver, e experimentar. Cando digo todo é TODO.

 Adoitaba  ir as veladas de boxeo, loita libre, e demais caralladas que se facian arredor do Paralelo.Daquela tamén no mundo do boxeo, triunfaban os que sairan da nada e fixéranse un posto na vida do país a base de “Ostias”, xente como Pedro Carrasco, un boxeador creo que apellidado San José e outros que xa nin recordo. Os dous que nome-ei, daquela, eran campeóns de Europa, xunto con outro que creo que se chamaba Legrá.
 
 Nunha velada, a que asistín habia combates de boxeo entre os tres nominados e os respectivos contrincantes, dos cuais nomes non me acordo.

 Un dos combates era o de San José (coido que o nome era así), contra un “negrito” que no segundo ou terceiro asalto caeu noquedo. O que no argot boxistico se chama perder po K.O. A bronca foi monumental. Todo quisque berrando como energumenos, eu incluido, “tongo, tongo..”.

 Acabou a velada, cada un a sua casa, e a esperar outra.
 
  O dia seguinte, merquei a prensa, supoño que a do movimento, e fun a ver que decian da velada da noite anterior.  O negriño, o que le berreramos aquelo de tongo, tongo.., pola noite morrera a causa de un deramme cerebral.
 
 Cando lein aquelo, pensei que o derrame cerebral tiñao eu polos berros que proferin, e deixarme levar por a ¿euforia?, da multitude berradora.

 Non  volvin a entrar en ningún sitio no que alguén se dera de Ostias, por diñeiro.

CARALLADAS

 Un vello dito acrata di: PARADE A TERRA, QUE ME QUERO BAIXAR.

  A min agora pasame o mesmo (inda que non renuncio a miña sangre ácrata) se podo baixome:
 Co que estamos a ver e ler nos medios de comunicación, o meu estómago xa non da pra mais.

 Independentemente dos desastres naturais tales como terremotos e demais(non quero pensar que as forzas económicas teñen algo que ver)  o que mais me “fode” son os humanos, algúns humanos.

 Todo o que se move, incluso o que non sabemos, pode ser que sexa meneado, querendo ou sen querer por eses individuos que pensan que o mundo está aiqui para o seu disfrute, e os demais son comparsas para o seu regodeo.

  Morre xente nos terremotos, os barcos enchen os mares de chapapote (o mai grave é que en España donde afectan os últimos desbaraxustes de barcos, estanse a seguir punto por punto as demenciais prácticas xa coñecidas de mandar os barcos “o quinto pino”.

 Esa “merda” que algúns chaman mercados, referindose os mercados bursateis, que por certo xa perderon a sua razón de ser. Son entes espureos que xa nonteñen cabeza. Teñen cabezas como as hidras, e cada unha desas cabezas pensa de un xeito sistinto, pero sempre igual na maneira de asoballar os mais febles.

 No pais, que todos dicen demócrata por excelencia, hay unha liorta a raiz de feitos e desfeitos racias. Os brancos inda seguen a considera os negros como animais de carga. ¡Joder  cos descententes do Mayflower!, que o parecer xa olvideron as suas orixes. Se ese pais é o mais democrata, e unha razon de peso para pedir que esto se pare que eu baixome.

 O gregos afoganhos economicamente, incluidos alguns gregos de grandes capitais, que non queren mais que vivir ben eles. Como a  CEE, non é capaz de facer que o Varufakis, de  o brazo a torcer, ameaza a todo un pobo a pasalas putas como xa fixo nun pasado reciente e agora négale o pan ós de abaixo, cando os de arriba seguro que teñen os cartos nun banco dese pais o que me refeŕi antes.
 
  Como non teño mais ganas de escribir, por si é o caso, repito:¡ PAREN ESTO QUE ME BAIXO!

COUSAS DA VIA

 

           COUSAS DA VIA.

Era na Xeabra. Podia haber sido noutro lugar.

Era na Xeabra, na coñecida como a Alta Xeabra, inda que a que limita coa Cabrera, tamén é alta, vaia se o é.

Pra definir mellor a situación , digamos que era entrambalas portelas, no val do nome do río Tuela.

Era polos anos cuarenta cincuenta, en plena construción do ferrocarril entre a Puebla de Sanabria e Ourense.

Nesta zona habia túneles a reo. Coido que o mellor sería enumerar os tramos nos que a via ia o descuberto. Poucos e cortos.

Daquela, rara era a semana na que non se falaba dalgún acidente na chamada “a via “.

Os mortos, tanto traballadores voluntarios como forzados, que se agolpaban no famoso, pola zona, Campamento, no término de Requeixo,foron moitos-

Requeixo, pueblo que mereceria a pena dar unha volta polo seu Sagrado, hoxe Cemiterio, donde as lápidas case describen coas suas verbas unha situación hoxe case incrible.

Se hoxe se fala con xente deste lugar inda, os de mais idade, inda din que morria a xente do mal da via. Tardouse en aceptar que o mal da via era a silicosis.

Un amigo meu, que xa nos deixou tamén, traballou no famoso tunel do Padornelo. Empezou traballando con seu pai, que xa traballera na construción. Cando él, traballaban no mantemento, que debido a configuración geomorfica do terreno, sempre terá que ser mantido.

Nunha ocasión, estando nos traballos de conservación, o meu amigo que estaba pola entrada do tunel da banda de Requeixo, subido nun tinglado montado o efecto de ixectar cemento nas bobeda do tuinel.

Cada vez que pasaba un tren, á mais minima velocidade, todos estaban en alerta por se habia algo negativo.

Pasou un tren en direción a Ourense. Cando pasou por onde estaba o meu amigo, xa dixo que pasaba demasiado rápido mais non pasou nada naquela zona de traballo.

A media hora correuse a voz de que mais adiante. Cerca da saida de Lubián , houbera un acidente grave incluso falouse de que podia haber algún morto.

Pola descricións que corrian, él pensou que podia moi ben ser na zona donde estaba a traballar o seu pai.

Sen pensar en nada, baixouse do tinglado e a carreira empezou a ir hacia a outra boca do tunel

Despous de unha hora correndo e coa anguria no peito de pensar o peor con relación o pai, empezou a encontrarse con outros traballadores que corrian no senso contrario. Un deles era o seu pai que viña a procura del.

Préles todo quedou nun susto, mais non así para os familiares de outro traballador que con moi ma sorte perdera a vida.

Como en todos os acidentes naquel tramo da via non houbo responsabilidades.

Non sei cantos morreron na zona dos tuneles, pero seguro que foron moitos mais dos que oficialmente se dixo.

UN MEDICO PARA UN ENFERMO

             UN MEDICO PARA UN ENFERMO.

Nesta semana na que o sol e a chuvia estuveron xogando o escondite, xogo no que o fin gañou a chuvia, estivemos na Alta Xeabra, na mundialmente famosa terra de Val dos Marcos, terra na que algúns de nos nacimos e tivemos que desarraigarnos por mor dun estómago que esixia comida todolos dias, e tiña unhas arelas de mellorar un chisquiño a forma de vida.

Ben, as noites de pedra transcurriron, e agora un debece por ir a cuidar a hortiña, e tentar a sorte, en forma de produtos cultivados por si mesmo, que dito sexa de paso, hai anos que moi ben e outros regulin. E o recordo da vida daqueles seres autárquicos que nos precederon e sempre andaban mirando o ceo, para averiaguar se as xeadas, as chuvias ou as sequias le ian madar todo o esforzo e traballo dun ano o carallo.

Nesta semana o tempo non nos axudou demasiado. Esperémos que aqueles produtos que soterremos, sexan o suficiente fortes e aguanten os malos humores do tempo.

Despous do que considerabamos xornada laboral do dia, adoitabamos reunirnos cun matrimonio amigo para dar conta dunhas viandas, uns grolos de Albariño, e fecer tertulia a carón da cociña de leña, que desprendia un acolledor calorciño,

O meu amigo, falando dunhas cousas e outras, referiume unha historia, que cando menos é ocurrente ou que sé se quere, fala dunha época xa superada, e que poderiamos enmarcar naquelo que o escritor galego denominou “A Longa Noite de Pedra”.

O relato, mais ou menos. Foi como segue:

“Era a principios dos anos setenta, do século pasado, dia seis de Agosto, recordoo porque era a festa de Castrelos.

Viñeron a buscarme para que fora a chamar o médico para o que parecia unha urxencia. O de Hermisende non estaba, forase de vacacións. A alternativa era o de Lubián.

Cheguei a Lubian e alí non estaba tampouco. Dixeronme que estaría na Puebla, que era onde adoitaba ir polas noites.

De Lubián a Puebla, por aquela carretera primixenia, inda levaba un bon tempo, pous entre Padornelo e Requeixo parecia que o trazado o fixera un monxe giróvago.

Atopei o médico xogando a partida cuns colegas. Expliqueille o motivo da miña visita e respondeu que non iba. Dixenlle que alá él, a min que me dira un escrito no que dixera que non queria ir. Se non mo queria dar chamaba a guardia civil como testigo e eu liscaba.

Acedeu a ir conmigo, no meu coche, coa promesa de que o volveria a levar a Lubián.

Desandemos o camiño que eu xa andera, e cando pasamos por Castrelos, xa estaban co baile de despous de cenar.

Daquela a carretera, era eso, unha carretera, para carretas tiradas por cabalos. Estaba sen asfaltar e con unha chea de croios polo medio. Desde Hermisende a Sancibrao era un camiño de terra, cos correspondentes regos que o atravesaban, nos que os tubos de escape se emboligaban perfectamente.

Cando estabamos chegando a ponte sobre o Tuela, un foco fixo señales de que debiamos parar.  Parei pous era unha parella de guardias civiles un guardia e o sargento, que se acerqueron o coche pola ventanilla do copiloto, xusto a carón do médico, que desde Puebla non deixera de refunfuñar. Coñeceron-o e enton dixeronle, ¡Hombre Don Xxxxx, que hace usted por aquí!.

Pues ya veis- respondeu o galeno- vamos de putas.

Llegamos al pueblo el médico quedó en casa del enfermo, y yo fuí a dar la vuelta para regresar cuando acabase. Xa me estaba esperando. Subiu o carro e con cara e xestos de poucos amigos dixome que me invitaba a unha cervexa en Castrelos en casa da Socorro.

Contoume que a enfermidade non era tal, solo un ataque de histeria. Que seguramente cun par de ostias tanto o enfermo maxinario como a quen le deu pábulo, houberan evitado a sua intervencion e o meu paseo”

Creo que osarxento, inda anda buscando a casa de putas, para facer unha inspeción de carácter sanitário.

OS VASOS COMUNICANTES O REVES.

  
                                              A Inversión da Teoria.

 Houbo unha época, na que se estudiaba nos libros de texto, a Teoria dos vasos comunicantes.
 Supoño que a teoria coñecedela todos, incluida a presión osmótica dos liquidos sobre as paredes dos recipientes que os acollen.
 No mundo económico actual, os listillos das enxeñerias contables e econónomicas, que son os que rixen a economia mundial, de sùtaque coñeceron a teoria descrita o principio.
 Estes listillos, dixeronse, porque non facemos o mesmos o cos circuitos monetarios e olvidámonos do patrón ouro e do patrón traballo, que hasta aquela estaban perfectamente definidos, e cambiamos de patrón.?
 O que pariron foi o patrón diñeiro ficticio en conta corriente.
 ¡Chegamos o concurso bancario, no que o diñeiro solo é un úmero nunha ficha, na que se fala de debe e haber (O vello galego, dicia:non debe haber, ¡ten que haber!). E coa mesma melloreron o asunto!.
 Houbo un momento no que un banco era unha sociedade na que habia un capital, totalmente desembolsado, e  que o banqueiro era responsable da marcha do negocio, e respondia das suas accións co seu capital persoal, e con a sua liberdade, incluso coa sua vida se necesário fora.
 Tamén habia honorables homes dedicados a “res publicae”, con incontables ovellas negras que sempre da o xenero humano, que dedicaban a sua vida e esforzo en mellorar a forma de vida dos seus semellantes. Pero estes non interviñan para nada no mundo que hoxe se chama económico.
 Chegou un momento, no que eu coñezo, no que por unhas causas ou por outras, a xente empezou a deslocalizarse do seu lugar de orixen.
 Habia lugares nos que aparentemente se vivia mellor, ou polo menos eso era o que se vendia.
Eso mezclado cuna demanda que crecia, unha oferta que non chegaba,deulle pábulo os listillos que penseron: ¡coño, aiquí hai negocio, inda que non haxa diñeiro! Inventamos o crédito, coa garantia do producto comprado, e con clausulas que solo nos favorezcan a nos.
 Abrimosle contas a todo quisque, nas que ,meten os seus aforros, prestamoslles por enriba das suas posibilidades e se non pagan perden o diñeiro e o obxeto mercado. Pra mellor arreglo, metemos nos nosos consellos a aquelas persoas que rexen a politica, pagamoslle ben, e axudannos a facer a leises que queremos.
 A auga, se entra por un conducto suficientemente grande, e capaz de distribuirse por conductos pequenos sempre que non se desborde o  caudal de entrada.
 Nos temos que facelo o revés, que o diñeiro entre por caudales pequenos, pero os suficientes para que o caudal de entrada se desborde.
 Se hai problemas, contamos con eses individuos que rexen a cousa publica ós que le pagamos e faran as leises necesarias para que o asunto furrule.
 Así “mutatis mutandi” chegamos a situación actual.

 ¿QUEREMOS QUE A COUSA SIGA ASÍ?
 As primeiras eleccións son as europeas, pero non vos olvidedes que detrás veñen as que van rexir a nosa vida, XA.

TODO E RELATIVO

¿Está o señor cura?.
Era unha muller sexagenária, a que facia a pregunta a outra muller, diante da casa. daquelas casas que foron desaparecendo da zona rural, nas que viviran os cregos de outra época. En definitiva unha casa rectoral.
 A muller estaba un pouco anguriada. Tiña un problema de orden moral e queria que a autoridade eclesiástica le axudara a resolvelo.
Mira- díxolle a outra muller- o mosén estará na casa pola tarde. Xa lle digo que queres falar con él e que te espere.
Pola tarde, o crego recibiu a feligresa. Ésta estaba bastante triste e contoulle o motivo da sua tristura ó señor crego. Xa sabe vostede que estou viuva dende fai tempo. Os fillos cada un ten xa a súa vida independente, polo tanto estou sociña. Hasta onte tiña un compañeiro, aquel canciño que o meu marido levaba de caza,e que morreu.
Agora queria soterralo, e viña a pedirlle por favor se podia deixarme enterralo no cemitiério. ¡Pero muller- dixo o crego- como podes pedirme iso?¡, Ti sabes de sobra que o cemiterio é solo para os católicos. ¡Non se pode facer iso que me pides.
Mire señor cura, solo pido un currunchiño en calquera parte do cemitério, donde deixar os restos do can de caza do meu marido e meu compañeiro, nos últimos anos.
Xa che dixen que non pode ser.
A muller insiste unha e outra vez, hasta facerse algo pesada para o crego. Entón éste, con a idea de sacala de enriba, dille; mira vai a parroquia veciña, hai alí un crego novo, e como estes novos, tamen teñen ideas modernas, ó mellor deixate un cantiño no seu cemitério.
Cando a muller estaba de volta de haber falado co crego da parroquia veciña, viña bastante leda e atopouse co cura da súa parroquia, que o vela tan contente, preguntoulle a ver como le fora co cura veciño. A muller respondeulle que moi ben, pous ia enterrar o can no cemiterio da parroquia do lado. O señor cura novo pediume cincocentos euros para poder facelo.
¡Pero muller- dixo o vello cura- haber empezado por ahí! Haber dito desde o principio que o can era católico! ¡Esa é a tarifa para cans católicos!.

A GRAN DANZA.

 

      F OTO EN ENTRADA CONTIGUA.

Desde o alto do campanario viase todo o Sagrado. As lápidas estaban todas adornadas con flores ó seu arredor. Era o mes de Xuño, concretamente a noite do vintecatro.

A lua inda entraba de esguelle no Sagrado. Non estaba no seu cenit.

No alto do campanario albiscábase unha figura, non demasiado definida. Parecia un esquelete que tivera nas mans unha viola. Era como se estivese tensando as cordas. Parecia que o estaba afinando.

Tiña tal concentración aquela figura que mesmo parecia non darse conta de nada. Pasado un pouco de tempo e xusto cando a luz da lua estaba a punto de virar hacia a parte contrria do se nacemento, encaixou a mandibula sobre a viola e fixo correr o arco sobre as cordas.

Cando sonou quel do sostido da octava mais grave do intrumento, foi como un sinal. Empeceron a sair esqueletes de debaixo das lápidas. Durante un pouco de tempo solo se sentia o ruido de ósos chocando uns contra outros.

Habia algo de confusión en todo o sagrado, que se enchera de esqueletes, pous como tradicionalemente e durante moitos anos, en cada sepultura enterreranse varios mortos. Agora o erguerse tiñan que, entre eles, cambiarse ósos, pous incluso algús tiñan a calivera de outro, e non digamos de ósos mais pequenos, tales como falanxes, radios, cúbitos e demais. O único que non tiñan en confusión era a parte da columna vertebral que seguian mantendo cada unha o seu esternón ben enganchado coas costelas.

Pasados uns segundos, e xa con todos os ósos en cada propietario, todos foron collendo algún instrumento musical. Alí habia de todo, violins, bombardinos, trompetas, clarinetes, fagots, timbales e demais instrumentos de percusión. Resaltaban sobre casi todos as famosas gaitas xabresas, inda que tamén andaban afinando por alí algunha galega.

O chegar o punto no que as sombras que proxectaba a lua empezaban a virar, todos os esqueletes como se fosen un solo, puxeronse en pose de empezar tocar, mirando pro alto do campanário, donde estaba o esquelete da viola, que cambiou o instrumento por unha batuta.

Deu uns toques coa batuta na campá grande, chamando a atención e pedindo concentración e sinalou o primeiro compás, que sonou perfecto.

Simultáneamente á primeira nota do primeiro compás, sairon debaixao das lápidas todas as mulleres e iniciaron unha danza.

Os instrumentos musicais, amordazaban o ruido das osamentas. Pous tanto os que tocaban como as que bailaban, o non ter nada mais que ósos, ó rozarse uns cos outros facian un ruido caracteristico.

Cuando a lua empezou a esconderse detrás dos castañeiros, tanto músicos como danzantes, empeceron a facer solo musica cos seus esqueletes todos descarnados. Entonces foi cando empeceron os cambios de osamentas, entre uns e outros. Daba gloria ver como en corpos de homes habia caliveras de mulleres e o revés. Como en toda parranda que se precie houbo bromas que noutras circunstácias poderiamos decir que serian pesadas, aiqui eran voluntárias, a algún esconderonle un femur a outros, as falanxes dos pes, incluso algún andaba sen mandibula. O espectáculo era do mais enriquecedor.

Escondeuse a lua e empezou a querer arraiar o dia, entonces todos volveron a entrar cada un no seu buraco.

O sagrado quedou soliño, solo se notou que alí estivera alguen, en que algunhas das flores, parecian pisadas e algo esbaragalladas.

Na mañá seguinte cando foron a tocar “maitines”, alguén atopou por alí unha palleta de bordón de gaita.

Hoxe creo que está no museo etnográfico da comarca.

COUSAS DUN PASADO

 

Xornes da septimania finada o dia de pascua florida, unha almiña que deambula por ese mundo chamado Terra, e que xa empeza a pensar que non tardará demasiado en deixala, esa almiña, decia, cavila, relaciona e algunhas veces, poucas, chega a conclusión, de que endexamais descubrirá nada se sigue as instrucións que le foron inculcadas nun pasado xa lonxano. Xa escomenza, con demasiada frecuencia un, a referirse o século pasado.

No dia da pascua florida deste ano, veume a cabeza unhas reflexions de cuando eu cumplin con aquel precepto eclesiastico que decia: Comulgar por lo menos una vez al año por pascua florida.

Comulgar por pascua florida levaba consigo, según os cánones eclesiasticos, confesarse antes. Para os que xa non usades esto, direivos que eso de confesar era chegar a un pendello no que se escondia un crego, e ti por unha bufarda pequena, contabaslle os teus pecados, ou o que considerabas que eran. Se non os contabas él preguntaba e ti respondias. Sempre a cousa versaba sobre un tema, por enriba dos demais ; ¿Tiveche pensamentos impuros, fixestes cousas impuras, con quén, como, cuando etc. etc., ?.

Cando o crego acabou con as inquisicións pertinentes, e as impertinentes, deume unha penitencia coa que se perdoarián todos os pecados. Como a confesión fora na sacristia, dixome: agora saes fora e rezas un pai noso e unha ave maria. Tomeino o pé da letra e saí fora. Pero fora da igrexa. Era o que correpondia.

Cuando acabei a penitencia, pensei que, por deixar atrás os pecados, xa tiña que ser unha persoa nova, un home novo. Inda non lera a Nietzche.

Despous de comulgar e cumplir escrupulosamente co que me ensineran, non sentí absolutamente nada. Non era mellor que antes, que era o que se pretendia.

Decepción gorda. Sobretodo o observar que os mais grandes seguian tomando os rapaces por parvos.

Pasou tempo, descubrin a politica, desde fora, poderia decir con mais propiedade que a sufrin. Mais decepcións.

Habia unha cousa que era a defensa da “patria”. Non quedou mais remedio que ir a servila. Outra decepción.

Chegados a este punto, podo decir que, decepción a decepción cheguemos a situación actual.

Nos libros de historia, falan de homes e mulleres, que eran sabios, que sabian o que facian, algúns deixeron a sua pegada en libros, que de cando en vez algué lee.

Habia politicos con clase, mellor dito con enxundia cultural. Aqueles Caesares da republica romana, eran dignos de todo. Eran capaces, militares de sona, e algúns estaban como cabras, pero Grandes Cabras.

Agora, eso acabou. Os politicos non se xogan a vida dirixindo centurias nin cousas similares. Non hai conquistas que facer para demostrar a capacidade. Con demostrar a ambición persoal, despous de achegarse a unha agrupacion de borregos que paga, xa chega.

Unha vez dentro solo hai que medrar. Todos deben diferenciarse, uns dos outros, para alternar e mandar os odios alternativamente.

Creo que a idea está demasiado embarullada, pero os que me conoceis, sodes sabedores da miña perguiza.

Escribir demasiado pode ser perigoso. Metese a pata deamsiado.

De todolos xeitos quero deixar constancia de que un DEUS BO, deberia de existir. Mais seria tamén bo que non tivera interpretes.

Alguén dixo que se deus non esistise, teriamos a necesidade de inventalo.

Amen.

SE ALGUNS CASTAÑEIROS FALARAN.....

 

Xa era no tempo no que había més nas leiras.

Era un tempo no que os cordeiros e cabritiños, de cando en vez, alguén os levaba a pastar a algunha mes tenriña, e verde. Sempre pensei que se fose do gremio, encantariame comer daquelo.

Tamén era tempo de esculcar nos castañeiros para ver como criaban os paxaros, pescudando sobre todo os pitos verdeais. Unha niñada de pitos, merecia a pena, pous adoitan criar entre sete e oito crias, que cando estan xa en sazón, fan a mesma comida que outras tantas perdices.

Andando a procura da paxaragada, un descubre e ve un monton de cousas. Acaba descubrindo maneiras e segredos dos conveciños.

É o que ten aquelo de andar polo alto das arbores. Son as reminiscencias da época simiesca, que volve a reencarnarse.

Ahora que xa podo, pous naide sabia nada, mais que eu, e os interesados xa vai moito tempo que emigreron a mellores terras. É a "fada" de todos nos, os do noroeste desta peninsula, na que según decia un escritor, creo que romano, un mono podia baixar desde os Pirineos hasta Gibraltar, sen baixarse das copas das arbores. Agora xa mirais como está o negocio.

Volvendo o que foi motivo desta entrada, contareino, con moito medo, pero contareino e con todo o respeto do que son capaz.

Pareceume un pouco cedo.

Era antes do medio día, era un dia calquera da semana. Nesas horas é cando os paxaros acarrean mais cibaco as crias, polo tanto era a hora mellor para controlar os nius.

Controlera un pito real, ese que nos chamamos verdeal, que estaba dando viaxes hacia un castañeiro. Pola velocidade dos viaxes cheguei a conclusión de que alí habia xixa dabondo pra unha semana.

Acerqueime o castañeiro de marras e desde abaixo, non se vislumbraba donde podia estar a niada. Decidin subir a buscar o buraco, pous estes paxaros crian dentro de buracos, xa feitos, ou que fan eles.

O castañeiro era, é, trobo toda a torada do tronco, estaba, está, nun caboco cerca dunha daquelas leira de mes, e xa tiña unhas follas que cubrian todo.

Cuando estaba encaramado no castiñeiro descubrí unha moza, armada cunha fouz e unhas vergas, o que me deu a pista de que ia segar mes a algunha leira daquelas.

Pola banda contrária a que ela apareceu, asomou un mozo, que todos sabiamos que era o seu. E dicir que mozeaban un coa outra.

Fiquei quedo no alto do castañeiro, sabendo que non me guiparian, pous coas follas e unha boa cantidade de gameitas, tiña o observatório mui ben camuflado. Tiña verdadeiro interes en ver como era aquela xuntanza.

Os acontecementos, foron rápidos case como un lóstrego.

Pra sorpresa miña, viñeron os dous dreitiños a troba do castañeiro no que eu estaba encaramado. Chegueron alí sen falar nadiña. Sen pensalo nin titubear puxeronse alí debaixo de min a facer o traballo da perpetuación da especie.

Foi rápido, cousa que agradecin.

Cuando baixei con sete pitos, o oitavo escapouseme, na leira xa non quedaba ninguén, solo faltaba un mañuciño de mes nun canto.

LA COSA PUBLICA, ESTÁ MUY BIEN.

 

A veces a uno se le va la olla, hablando en román paladino, a veces uno se vuelve loco.

Bien, llegado a este punto en el que el escritor (malo, por cierto), se declara loco, y cargado de vino albariño de dieciseis grados, supongo que puede, el escritor, decir lo que él considera verdades, y que quedará libre de cualquier especulación de carácter juridico que le pueda colgar cualquier colgado de esos que ahora pululan por la capa de la tierra.
Al escribidor, como decia se la va la pinza. Ultimamente no hace más que pensar y darle vueltas al rumbo que están tomando los acontecimientos.
Para que la cosa quede clara, el escritor-escribidor, se está refiriendo a los acontecimientos que ultimamente están sucediendo en las sociedades actuales y que si mi amiga Mafalda no lo remedia, puede ser que todos acabemos con la cabeza metido dentro “do pucheiro das mamotas”.
El escribidor-escritor, esta casi convencido de que la humanidad, sobre todo aquella llamada desarrollada, la otra está domesticada, está siendo anestesiada. De momento con métodos pacificos, pero ya se empiezan a vislumbrar otros más agresivos. Piensen ustedes, para eso la Naturaleza les ha llenado la cabeza de cerebro.
No es la primera vez que sucede, y desgraciadamente no será la última.
Cada vez que las sociedades imperantes se meten en callejones sin salida, adormecen a a- quellos que piensan que viven bien o que tienen algo que perder, y con el apoyo “urnico” de éstos hacen de nuestras capas su sayo y somenten a todos. Esto no seria problemático, si el mangoneo no fuese de aproximadamente un diez por ciento de la humanidad la que mangonee al restante.
El escritor-escribidor piensa que, si hasta ahora la llamada economia ha funcionado, ha sido porque la ecuación S.A =Beneficio, pero en el momento que las cosas llegaron a su fin, porque el crecimiento nunca será infinito e una Tierra finita, los que manejaban la primera parte de la ecuación decidieron dejarlo todo y llevarse el beneficio, con el consentimiento de poderes manejados por ellos mismos.
Suponiendo que las S.A., continuasen y no hubiese beneficios, solo quedaria, que los beneficios habidos hasta entonces volverian a repartirse entre aquellos todos que ayudaron a conseguirlos, es decir pagando la mano de obra con la que se obtuvieron y a los proveedores que sirvieron. En definitiva se volveria al punto 0, pero con menos dolor por parte de algunos. Por lo menos lo conseguido por todos, seguiría funcionando y seguramente entre todos intentariamos mantener aquello mas necesario como mejor nos fuese dado entender.
Ya sabeis que las S.A, tienen legislación y han sido creadas para eso. Anda por ahí en algunos libros una definición de empresa: asumir riesgos para obtener beneficios, y si pude ser maximizarlos, hasta cierto punto esto no está mal si hubiese equidad.
En los últimos tiempos ha aparecido en la escena algo que siempre ha estado ahí, pero que ahora se llama de otra manera y está con carta blanca en todas la sociedades actuales: El Capital. Cosa esta bastante espúrea, pués aunque hay algunos propietarios de mucho dinero, estos tiene nombre y apellidos, pero la mayoría de ese dinero que va de un lado a otro, no se sabe de quien es. Lo que se sabe perfectamente es que especula hasta la saciedad, para buscar beneficios, pués mueven dineros de mucha gente, tienen mucha gente con sueldos desorbitados y con un pequeño resfriado, meten en la cama a los inversores grandes y mandan a la sepultura a los pequeños.
El escritor- escribidor está convencido de que debería retirarse a un rincón donde pueda tener un huerto del que comer todo el año, resguardarse de la intemperie y disfrutar de su tiempo libre. Y sobre todo trabajar de manera tal, que no necesite nada de ese famoso capital, y de sus chucherias, y no tener ingresos suficientes para no pagar impuestos.
Que cada cual viva de aquello que es capaz de producir, y que no haga de la “Res Publicae” su modus vivendi.