jueves, 11 de agosto de 2011

CIBORNIA DAS CIGOTAS

  
Carear as cigotas entruñindo pra atiscar a bicaria  e a allaban dunha arova cantarillega.
 A cibornia era famosa en toda a bisbarra. As cigotas moito mais, sobre todo para os rapaces que querian baltrir por primeira vegada.
 A cibornia estaba no mesmo medio do medio do cuevo.
 O delello arxina tiña gaira.
 Estaba contento, co argallado. Dificil era desargallalo.
 Naquel dia a fustancia fora liquidada.
 O arxina, argallante, argallou delentió.
 Tal cual mo dixo, eu transcribo-o.
 Creer nelo ou non creer, é algo que cadaquén debe decidilo. Eu xa o fixen.
 Esta e parte da “lingua” dos arxinas. O que teña chumo, saberao.
 Zacaneade no Sancibrao.
 No dezaseis do mes das mazás, zacanearei eu.

miércoles, 10 de agosto de 2011

¡A EDIL FERNANDEZ, NON É PARENTE MIÑA!


 Un,que xa ten canas hasta por debaixo da embigueira, poderiamos decir coma o ti Dario: hasta don Quixote, tamén xa empeza a pensar que certas partes do corpo, doen por culpa de cert-a-o-s políticos, ou como quera que carallo se chamen. Esto no é pexorativo,so é culpa da estulticia imperante.
 Hoxe, lendo no diario o Pais ven a noticia.
 “ Una edil tilda de demasido gallegos los actos culturales de “A Coruña”. (Escribo a toponimia tal cual o Pais, ainda que a politica imperante no NO, gostaria de por o artículo “la”.
 Cando era  un estudante de bacharelato, nunha vila de Zamora, por onde Don Quixote tivo algunha aventura, por ventura del, eu, en todo o internado era coñecido como “El Gallego”. Habia un rapaz que se apelidaba Gallego, mais naide le chamaba así.
 Polo tanto fago meu o idioma “galego” da Alta Xeabra, e se non hai mais remedio, tamén fago meu o daquel coengo de Santiago bisavó de miña mai..
 Cuando a edil de cultura dun concello dunha cidade como A Coruña dí esto, a un pobre Xabrés revolvensele as tripas, e mais se a señora de marras leva por apelido o Fernández, que comparte conmigo. ¿Onde podo cambiar o apelido por outro?. ¿Tal vez Cazurro que é o dos meus antergos Llyoneses?.
 ¡Hai que foderse, e ser ben educado na fala! Polo tanto non hai que foderse, senon “joderse”, por se o anterior no é ben comprendido.
 Gostaria ver despotricar a un catalán de un exceso de catalanismo, a un vasco, un aleman, francés etc., etc.
¡ SEÑORA CONCELLALA ¡ SER GALEGO OU FALALO É TAN IMPORTANTE COMO CHAMARSE FERNANDEZ, EU DIRIA QUE MAIS, E SE ABORRECE A SÚA IDENTIDADE, OU NON É DA ZONA, DEIXE A POLITICA. AS VECES O DIÑEIRO NON O É TODO.
 Lamento falar no galego dos meus ancestros. O normativo, as veces rénxeme.

lunes, 25 de julio de 2011

A VIDA É ASÍ.



 Era un val precioso cheo de frondosos Negrillos, castañeiros, afreixos, que rodeaban verdes prados, e asombraban a ribeira dun caudoloso riu de augas limpas e rideiras cando habia aumento progresivo de desxeo das nevadas, e os paxaros escomenzaban a facer os seus niños.
 Naquel fermoso val foi onde me eu criei xunto cunha rapaza lanzal e lizgaira filla dun matrimonio do mais pobre que se poida imaxinar.
 A miña amiga da infancia, tiña oito irmans, ela era a mais nova de todos.
 Recordo cando, na época das zreixas, engataba conmigo hasta o vico mesmo das cerdeiras, igual que na época dos estorninos axudaba a captura das crias destes.
 Era todo alegria, sempre rindo, ainda que moitas veces andaba descalza, e nos invernos pasaba frio pola falta de roupa axeitada para quitalo mesmo.
 Na casa de meus pais, habia un pouco mais de holgura. Tiñamos roupa, e fame non pasabamos, meu pai era mestre, e ainda que non habia moito, chegaba para as necesidades mais perentórias.
 Non así na casa dela, que aparte de ser moitos, o pai, unha velísima persoa, tiña un defeuto. Era canteiro, e cando cobraba, os sábados, nunca chegaba a casa co xorne completo, eso sí, a andorga levaba chea de viño.
 Queriale a filla con loucura, e cando se daba conta da situación da familia e da situación del cando bebia, despos de acariñala, e quedarse dormido, cando espertaba, escondiase para que nadie o vira chorar.
 A nai da miña amiga, por mor da escaseza, e polos traballos e frio, estaba mal de saúde.
 Manderonme fora da aldea, decian que a formarme como home. Estiven fora seis anos, so con contadas estadías na aldea, polas datas do nadal e pouco mais.
 Viamonos, marchabamos a beira do riu, e practicamente non falabamos nada. Eu atopaba-a cada vez mais tristenta, hasta que unha vez me dixo que a sua nai estaba maliña. Conteilo a miña nai, e esta deume algunhas cousas de comer e algo de roupa para que la entreguera. Cando  fun a levala, díxome, que miña nai era moi boa, pous desde que a súa nai se puxera enferma, sempre le daba algo.
 Volvin marchar a continuar coa miña formación. Pasado un pouco tempo entereime que a nai da miña amiga morrera
 A miña amiga, segundo me conteron, tivo que facerse cargo da casa, co seu pai e os seus irmans, e cada vez estaba mais esmorecida e triste.
 Escomenzou unha guerra, entre irmans, a min leveronme a forza, ferironme case o final e estiven casi un ano nun hospital.
 Cando volvin a aldea fun vela. Estaba xa co pelo branco, tiña aqules fermosos ollos no fondo das cuncas, mais coma sempre rideiros igual que os seus beizos.
 Camiñemos hasta o riu collidos da man sen decir ren. Voltemos para a aldea, pois facia friu, e ainda que le prestei a miña chaqueta, ela tiña frio. Tosia moito, e as veces parecia que o aire non le chegaba ben os pulmons.
 A beira do rio non tiña cambios, so que as árbres, daquela xa non tiñan follas, íamos camiño do inverno.
 Na mañánciña seguinte, veu un veciño, na miña casa xa non vivia nadie, e díxome que a miña amiga morrera na noite.
 Non quixe ir vela, nin quedar na aldea. A dor era tanta que marcheime sen rumbo ningún.
 Amañecin un día na Arxentina, lugar onde decian que todo se areglaba, e que a xente dalí era moi acolledora. Todo certo, acolleronme ben, traballei, fixen amigos. Todo se me deu menos o sorriso da miña amiga, que endexamais puiden olvidala.
 Hoxe aquí estou a carón dunha lápida sinxela solo cunhas letras debaixo de unha cruz. Son as iniciais do seu nome.
 O pai morrera, e os Irmans, marcheran todos fora da comarca, falábase que o mais vello estivera fuxido polos montes e que morrera pola Cabrera Baixa, nun enfrontamento coa guardia civil.
 Eu so esperaba que vida non se ensañera moito conmigo. Xa ia sendo hora de deixar sitio os mais novos.

viernes, 22 de julio de 2011

CRISIS SOLUCIONADA.



 Tengo la solución a la crisis actual.
 No me refiero a la crisis de los PIGS, aunque también.
 Me refiero a la crisis que tienen los que tienen pasta para especular, y que ganan dinero sin dar palo al agua, solo poniendo y quitando donde creen que la cosa dará más.
 Ahora mismo les aviso, con algo que ya era conocido : Que nadie quiera  recoger más de lo que puede o ha sembrado.
 Para arreglar el asunto de Grecia, Irlanda, Portugal y España, acompañados ahora por Italia, EEUU, y sin tardar mucho Alemania y el resto.
 Estos llamados mercados financieros, no producen nada de nada de nada. Son como los zánganos en las colmenas. Bueno hay una diferencia, los zánganos tienen una misión, que los lleva a la muerte segura. Estos cabrones nos llevan a una muerte segura a nosotros.
 Si esos países deben dinero, es por que se lo han prestado, con intereses y a plazo incierto.
 El dinero se lo habrá pedido alguien, por lo tanto que se ese alguien el que lo pague, pero no mis amigos los pastores y labradores, que no han visto ni un céntimo y han seguido pagando impuestos.
 Si a hora los generales, capitostes, especuladores inmobiliarios y demás raleas de zánganos no pueden pagar, que los entrullen, que les busquen las cuentas multimillonarias en paraísos fiscales, que se los quiten y que los manden a plantar pinos.
 Acabo de es cuchar que la CAM, a petición de sus directivos, pasará a que sea salvado por los cuartos. Se irán con buenas pensiones que también pagaremos los de “abajo”.
 Con los políticos pasa lo mismo, meten el barco en las piedras y luego, que los saquen los de siempre. Ellos con responsabilidades políticas lo arreglan todo. ¿Para cuando responsabilidades civiles y penales?.
 No sé, creo que si alguien tiene unos ahorrillos, lo que debería hacer es ponerlos debajo del colchón, no pagarle ni a…… D…..hacienda, y que cada perro se lama su p…… .

jueves, 21 de julio de 2011

ALTA XEABRA E VIGO. AS MIÑAS TERRAS.


 Despouxa (apouxa, ti Alexandre dixit) da estancia na famosa e fermosa varonía de Val ds Marcos, alá pola baixa-alta-xeabra, chega  un  a esa cousa que chaman civilización, e, aparte de desexar voltar o mundo “incivilazado”, cousa que se fará rápido, agarranse uns cabreos de sete estalos o reincorporarse e ver o que esas xentes que nos van a salvar, fan, dicen, e o que é peor, non dicen nin fan. ¡Non tocan eleucións agora!.
 Como dos avatares mundanos actuais, xa falaremos noutra, agora imos co verdadeiramente importante.
 Hoxe, xoves 21 de xullo, fún, coma outro día calquera, fora de tempo de mandra, a á avda. Atlantida a cumplir o ritual cotián e  aconteceume o seguinte:
 Para tentar “baixar” uns gramos, decidin, como moitos días, ir andando. A cousa non é unha broma, son cerca de dez kilómetros de ida polo tanto vinte en xeral.
 (Acabo de excoitar na tv. Que a xente mais honesta do mundo está no pp, según un voceiro deles)
 Volvendo o inicio, na volta hacia a maseira, esperei polo Bus nunha desas chabolas plásticas nas que se esperan eses trebellos.
 Esperábamos dúas personas, unha muller e mais eu.
 Chegou outra muller, que se sentou no medio de nos. Preguntounos por unha plaza, que estaba a uns trescentos metros a senso contrário do Bus. Dixele que non debia coller o Bus, andando chegaba en tres minutos. Dixo que so se sentera a descansar, que estab en casa dun fillo, ela era de Madrid, e a nora dixérale que fora hasta a praza.
 Falando, falando, falando, a pobre señora dixo que non volveria nunca a Vigo. Ela era de Madrid, viñera a Vigo a ver ó seu fillo. A nora mandera de paseo hasta a hora da comida. Aburriase ela sola.
 Sen vir a conto a veciña de banco, esplicoule que polo menos podia entender a xente. Ela estivera en Alemania “para gañar cartos” e alí falaban algo que non entendia e sufrira moito.
 Aquelo converterase nun diálogo de besugos, cada unha falaba do dela, sen escoitar á outra.
 Veu un bus, e a emigrante marchou nel. Quedemos a madrileña e mais eu. Recomendeile que se fora a parte marítima de Bouzas, donde hai unha boa marisqueria. Con a recomendación de que pedira os mariscos que mais le apeteceran. Cuando acabera que chamera a súa nora ou o seu fillo, que vivian nun chalet por alí, e que les fixera pagar a minuta.
 Díxome que o faria, xusto cando viña o bus nº 3, que era o meu.
 No bus tamén escoitei cousas curiosas. Se teño gana, algún dia falaremos delas.
 P:S: Estiven pola Xeabra, xa teño pementos, tomates, xudias, cenouras, cebolas e algunha cousa mais. Pena que as zreixas xa teñan demasiado arroz. Hai que volver a Xeabra a labourar no agro e recuperar o tempo perdido.



domingo, 10 de julio de 2011

XENTE QUE FALA GALEGO NO MUNDO


  Estando en Caracas, Venezuela, organizouse unha escursión a selva nos límites de Venezuela con Brasil.
 O destino era o Parque Natural de Canaima. Sé se quere aventura, non hai mellor cousa que apuntarse a cousas organizadas polos nativos dun país, con todalas consecuencias, olvidandose de anteman das reclamacións do mundo chamado civilizado.
 A aventura xa escomenzou no avión que nos levaba a un aeroporto no medio da selva cunha estreita e curta pista de aterrizaxe sen asfaltar.
 Cuando iamos a metade de camiño, o piloto decidiu enseñarnos as excelncias da selva desde o avión. Éste era un DC-9, avión con suficiente envergadura para que os malabarismos aereos puxeran de corbata aquelo que non se debe mencionar. Pois ben, para enseñar mellor a selva, o aparato inclinabase unha vez a babor e outra a estribor. Desde o noso asiento mesmo parecia que a punta do plano de sustentación do aparato, ia topar nas copas daquelas altísimas árbores. O piloto colleule afición o asunto, hasta que os pasaxeiros escomenceron a queixarse, acordandose dos seus antepasados.
 A aterraxe foi das que fan amigos de voar. Para entrar na pista o aparato fixo un picado completo, e estabilizou a poucos metros da terra. Hai que recoñecer que o piloto tiña destreza, cousa que naide sabía antes de embarcar.
 Nunha especie de autobuses descubertos polos laterais, leveron-nos a un fermoso campamento na beira do rio Carrao, xusto diante dunha cascada semicircular. O panorama era verdadeiramente paradisíaco. Tardemos un par de días en empaparnos daquela verdadeira maravilla.
 Outra das cousas que nos gusteron, foi que, os encargados e traballadores do complexo hosteleiro eran nativos, (dixéron-nos o nome da tribu, mais non o recordo), xente atenta, mais nada amiga de mostrar desexos de familiarizar cos visitantes.
 Un día, apuntémonos a unha de tantas escursión que se organizaban cada dia. Tratábase de subir en canoa por un afluente do rio Carrao, hasta un punto onde se vía desde un pequeno "tepuy", o Salto de Angel, unha cascada de un kilómetro de altura. O espectáculo é impresionante. Outra maneira de velo salto era desde un avón JUNKER, de sete ou oito plazas. Nos xa tíñamos dabondo co viaxe de ida e volta.
 A tal escursión duraba todo o dia. Tomemos o xexún, e cunhas botellas de auga, iniciouse a andaina nas canoas riu arriba.
 Subir por aquel riu, que era afluente, daba idea de cómo sería o resto. O ancho do mesmo non baixaba nos puntos mais estreitos de uns vinte metros, e cun caudal enorme. O Carrao, onde verquia aguas aquel era tamén afluente de outro mais coñecido, o Orinoco. Parece que o nome venle da cor das augas, que son dun amarelo brilante, que é por a cor que ás augas dan as raíces dunhas arbores altísimas que le chaman Loureiros. Non me pareceron como os loureiros daiqui.
 Cheguémos o punto de destino, onde estaba previsto comer nun poboado indio, tamén a beira de outro rio. Pola selva que coñecín os rios eran as autopistas, polas que circulaban as canoas, propulsadas por forabordas potentes.
 Cando chegou a hora de comer, a organización levounos a unha especie de salón palustre, con varia mesas corridas como aquelas que habia nas feiras galegas, onde se comia o polbo, todos xuntos e revoltos.
 Como podeis imaxinar, alí á hora de falar, mesmo parecia Babel, escoitábanse case todolos idiomas coñecidos, e os non coñecidos, tal que o dos indios..
 Sentémonos, Anxela e mais eu, na esquina dunha daquelas mesas, e dispuxémonos a comer unha especie de pitos asados.
 Evidentemente, nós falábamos galego un co outro, mentras comentábamos as incidencias do dia.
 Apareceu polo comedor un tipo bastante estrafalario. Alto, musculado, cabeleira trigueña igual que barba. Unha enorme catana o cinto, e botas de coiro case hasta os xeonllos. Mesmo parecia un personaxe sacado dunha novela sobre a Pampa de Castelao.
 Estaba vixiando todo, e os que servian parecia que le tiñan moito respeto, ainda que a todas luces él era da raza branca..
 Aquiel personaxe parecía que le collera apego a pasar polo noso lado, hasta que de sútaquedirixiuse a nos decindo: EU TAMÉN SON GALEGO.
 Era o dono do lugar no que comíamos, invitounos a comer dentro da chabola adxacente, e contounos en pouco tempo a súa vida. Notábase que ia moito que no falaba en galego, pola maneir de querer contar todo en pouco tempo.
 Tiña dúas mulleres indias, e os que servian nas mesas era fillos e fillas del, levaba mais de trinta anos na selva.
 Era orixinário de Vigo, onde xa facia moito que non ia. Confesounos preguntando sobre Galicia cousas que nalgúns casos non soupemos responder. Presentounos a súa prole como a xente da súa tribu. Por certo so unha das mulleres falaba un idioma distinto o indígena e este era o GALEGO. O resto falaban no seu idioma nativo, nin castelán falaban.
 No medio da selva de Canaima, falémos GALEGO, e bebimos unha espécie de aguardente, feita polos indios.
 O galego conservase gracias a xentes como esta, e non o empeño dos politicos, tanto en impolo  por parte de uns como de afastalo por parte de outros.

sábado, 9 de julio de 2011

CORMANLAREIRO.- OUTRA ISTÓRIA



 Aquel día, o Cormanlareiro, decidira darse a si mesmo unha homenaxe. Él era o que mellor coñecía, despous do ti Marcelino e o Caleiro, o riu. Non habia recuncho que no espitroquera algunha vez, nin pala nin arraigada na que non metera as varas do seu tesón. Desde que aquel tipo de pesca, pasara a istória, acomoderase ós tempos e tentaba ás camelas ou bácoras co seu lareiro de sanguiño, que xa tiña unha cuantas dúcias de señoras sen pestañas agarradas.
 Os tempos cambiaban, non sempre para mellor. Ultimamente non se deixaba caer polo riu, pois as trabas eran grandes á hora de tentar algunha trutiña daquelas que adoitan comer gusarapas, mosquitos, e outras clases de alimentos, as veces escasos no Tuela. Despous de que se fixeran os tuneis da Canda e do Padornelo, por mor, non se sabe moi ben de qué, a escaseza  de troitas foi cada vez a mais grande.
 Empezouse a falar, de que os peixes estaban contaminados, e chegouse a decir que polo riu tamén andaban restos de chumbo, que xa se notaba. Algunha empresa portuguesa fixera análisis das trutas do riu e publicouse que os indices de chumbo xa eran preocupantes.
 O meu amigo Cormanleiro, nas mellores épocas, adoitaba venderle parte da súa pescata a un matrimonio. El era amigo da muller, que fora criada a carón da súa casa. Esta muler casárase cun home fachendoso da capital do reyno, antipático e presuntuoso. Falabase de que o “borrego” da capital non trataba ben a muller. Algo demacrada viase, mais aparentemente entre eles todo parecia normal.
 O Cormanlareiro, nunha ocasión, preguntoule a ela, se os rumores eran certos, ó que ela respondeu de habia moita esaxeración. Confesando o fin, que a cousa podía ir mellor.
 Foi o Cormanlareiro, para darse a homenaxe a si mesmo a tentar, con saltón, as camelas, o nascente dun afluente do riu principal. Xa non era época de pesca oficial, mais él sabia pola comprobación empirica dos seu propios ollos, que os xerifaltes collían trutas no vedado. Coñecía o truteiro infrinxidor e colaborador dos mandamaises provinciais.
 Chegou  ó nascente, alí onde o riu nace realmente, nunhas fontes caudalosas, que se dividen en dous ramais, que despous, como dous bós irmans xemelgos, volvense a xuntar para deitar as súas augas noutro riu, que según os ditos dos antergos, nunca mesturan as augas. As do Douro van suxas e as do Tuela chegan limpas e transparentes até o Atlántico.
 A calzón quitado agarrau unha dúcia de trutas, mais unha. Esta unha era unha truta que levaba bastantes anos tras dela. Agarrouna, era fermosa, gorda e prometía un par de días de comer saborosa bácora.
 Cando entraba na súa casa, por alí apareceron, a súa veciña e o seu marido o fanfarrón. Este díxole que se levaba trutas que las mercaba, o que él respostou de que non tiña diñeiro para pagar aquelas trutas do seu homenaxe.
 Será por diñeiro, dixo o capitalino, pide o que queiras.
 Picado, o Cormanlareiro, díxole que primeiro as vira, que despous xa le diría o que valian.
 Deitou as bácoras enriba do mesado da súa cociña, e separou a truta grande, que a reservou para él.
 O lechuguino, díxo que as queria todas, mais ante a contestación do Cormanlareiro, que le dixo que, ou as que le vendia ou nada, enfurruñado por non sairse coa súa, dixo que bueno. O precio foi esaxerado, mais o ricachón, hipotético, non dixo nin pío, pagou e levounas. Por certo; co diñeiro das trutas, o Cormanlareiro, fíxole un regalo a súa veciña e muller do zampabolos.
 Pola tarde, sen querer, o meu amigo escoitou falar o, xa para él indeseable, decindo que él comia as mellores trutas do país. Solo era cuestión de diñeiro, e de que se deixeran comprar.
 Sentoule moi mal aquelo.
 Un día enterouse de que nunha charca do riu, as trutas morrian sen saber moi bén o por qué.
 Analizadas as trutas, descubriuse que tiñan unha enfermidade, producida por un producto soltado no riu, é que era tan peligroso case como sé se comese “esternina.”.
 Agarrou  media dúcia de trutas e mandoulas o lechuguino. A muller estaba na aldea.
 Pasados quince días, a muller voltou a aldea xa viuva. Non estaba demasiado triste. O marido morrera dunha rara enfermidade, descoñecida hasta entonces polos profesionais da menciña.

martes, 5 de julio de 2011

O CHIMPOSA COÑECENDO O CONDÓN



-         ¡Tiu!, ¿que é unha autarquia?. ¿É algo mau?.
-         Non. Non é algo mau. ¿A quen le escuteste eso?.
-         Foi o novo médico. Estaba a falar cun amigo del e díxole: A maneira de vida da xente d´aiquí é autarquica. Esto é unha autarquía no mellor senso do termo.
O amigo-tiu do Chimposa quedou coa cabeza gacha, cavilando no que o rapaz decia.
Endexamais se le ocorrera pensar naquelo.
 Efectivamente, nas aldeas dos montes baixos de León,( este como reino antergo), a xente traballaba os cachos de terra que o monte le deixaba. Os pequenos terruños laborados daban escasamente para comer. As poucas reses que tiñan, aparte do leite, tamén para o consumo própio, producián beneficios en forma de diñeiro, cando os vendian, non sempre, a prezo xusto.
 Chegou o amigo-tiu a conclusión de que aquelo era verdade. Autoabastecianse de case todo. O troque víñale polo cambio das reses por diñeiro, que o mesmo tempo trocaban por aquelo que a terra, alí no producia.
-         Mira, Chimposa, o que quixo decir, é que, aiqui gañamos pouco, mais ese pouco danos para seguir comendo durante todo o ano. Somos quen de gañar para nos, sen que naide nos dé nada. O revés, inda hai que pagar unha leria que chaman impostos.Eso levan-no aqueles que de cando en vez, veñen pola bisbarra, pistola en mao, a esixir algo que non temos.
-         ¡Veña, Chimposa, deixa o tiu coas túas preguntas, que imos a ver que trae de novo o quincalleiro. O mellor trae navallas.-Dixo o seu pai.-
-         Se mercas unha navalla, que sexa argola para atala. ¡Xa sabes...!- dixo o tiu.
Marcheron ó  lugar da xuntanza da aldea, onde estaban reunidos todolos rapaces, cos ollos remelados mirando aquelas navallas e algún que outro espello de libriño.
-         ¡Devuelvame mi dinero, es usted un tramposo y un estafador!
O que decia tal cousa dirixindose o quincalleiro,  era nin mais nin menos que o marido da nova maestra, que estaba todo alporizado, nervoso e cun enfado de mil pares de demos.
 - ¡A ver ho, bon home! ¿Que pasou?.
 - Ha pasado que lo que me ha vendido es una estafa.
 - A ver ho, expliquese, que pasou.
 - ¡Que ha pasado, que ha pasado. Pués ha pasado que la goma se salió, y quedó dentro, y ¿ahora que?.
 - Pous nada señor, agora toca metelos dedos, sacar o que queda dentro, e toca facer as cousas mellor.
 Devolveule o diñeiro do paquete que o home traia nas mans, o que se marchou todo enfurruñado, e o quincalleiro facia grands esforzos por manter a calma. Víase que a risa case o desleixaba o non poder soltala.
 Cuando o home da mestra marchou, o quincalleiro contoule ós homes vellos o sucedido co cabreo do maestro consorte:
-         Pola mañá, apareceu por aiqui, e mercoume un caixa de condois. O parecer non sabia como usalos. Deile  instrucións de cómo usalos, mais veise que non o fixo ben. Saíusele e deixono dentro. ¡Parece parvo!.
A gargallada dos presentes, foi de tal xeito, que caseque non deixou escoitar o trono dunha tormenta que se estaba aveciñando.
 Algún dos que riron, por non decir todos, nunca usaran tal trebello.Eso sí, sabian do que se falaba, por oidas, e naide quixo darse por non enterado do tema.




domingo, 3 de julio de 2011

O CHIMPOSA APRENDIZ DE HORTICULTOR


 O lugar do Chimposa era un lugar como outros mutos. Tiña a característica, tamen como outros mutos lugares espetados a media ladeira de lombeiros. Tal vez a característica da aldea do Chimposa, era aquel dudar de estar na marxe direita do riu ou na esquerda. O val era tan sumamente estreito, que a separación dos dous lombeiros, parecia case unha navallada mal dada nos montes.
 Vivia nunha casa como case todas as do lugar. Paredes de louxa mesturada con canterias e algún gogo de xeixo que outro. Louxadas con louxa do pais, piso de tablóns de castañeiro, portas e fiestras da mesma madeira. Duas plantas, unha baixa para os animais e a de arriba onde estaba a lareira os cuartos das camas, e o cuarto das maseiras. A escaleira, para subir as vivendas, estaba añadida pola parte de fóra, casi sempre ó final da escaleira estaba o balcon cunha balaustrada de madeira tamén, e que moitas veces era o paso a outros cuartos.
 Adosada a casa principal estaba a adega, na que había as tinas de facer o viño, as cubas onde se conservaba. Tamén había sitio para amontoar as patas, a touciñeira onde se colgaban as partes do porco que se conservaban, e algú outro produto necesário para a subsistencia diaria.
 Todalas casas tiñan o seu curral, que de algún xeito facía que non estiveran os veciños expostos directamente ó camiño, nos que andaban por él adiante as pitas, as veces os porcos, polo que entraban as cortes as vacas e as ovellas. Era, por tanto o curral, un sitio concurrido con frecuencia e cheo sempre de esterco, e un bon bulleiro cuando chovia.
 Vivia o Chimposa, co seu pai. Non conocera á súa mai. Morrera antes de que él cumplira un ano, cousa pola que era incapaz de acordarse dela. Coñecía-a por un retrato que le fixeran éla e ó seu pai o día da boda.
 Envidiaba moitísimo a todos os amigos e compañeiros que tiñan mai. Inda que seu pai facia todo o que podía para intentar sustituila, aqueles alomiños que as veces vislumbraba das mais dos seus amigos, él hachába-as muto de menos.
 Tiña un amigo, co que falaba muto e o que escutaba muto tamén. Vivía na casa do lado, compartindo escaleira. Era un tiu do seu pai que vivía solo, e que polo que sabia era irmau do seu avó. Este último él tampouco o conocera, ia muto que morrera. Según os seus cálculos o seu amigo, seguro que xa tiña cen anos. Un dia tiña que preguntarllelo.
 Polas mañanciñas, cuando se erguía da cama, despous pasar as maus molladas polos ollos, lavar lavabao o pai, acercábase a porta da casa do tiu-amigo, e esperaba pacientemente. O pouco tempo escutaba a voz do vello, que o chamaba decindole:
-         Veña, entra que o leite da ovella xa está preparado.
Entón, o Chimposa, agarraba unha vara larga, solapaba a raposeira para poder abrir a porta e dandole os bos días o seu amigo, sentábanse os dous arredor da lareira, no escano que a circundaba, sempre sentados un a carón do outro.
-         Hoxe vamos a plantar cousas na horta. ¡Xa verás que ben o pasamos!.
-         ¿Deixasme plantar a min algo?.
-         Sí. Terás o teu cacho de horta para que o cuides.
 Despous do xexún, foron os tres para a horta. Delimiteron, nunha esquina, un cacho de horta, que le adxudiqueron o Chimposa. Este plantou alí unha tomateira, tres chícharos, e dúas patatas.
 Cuando pasado un tempo, mais ou menos un mes, xa sairan as patatas e os chícharos, e a tomateira tiña algunhas flores e un tomate pequeniño.
 O rapaz quedou abraiado de que, todo aquelo que él fixera, se convertera naqueles prometedores frutos. Non daba crédito ó que via, e empezou a atosigar o pai e o tiu-avo con todas as preguntas que le viñan o caletre a raíz de todo aquello.
  - Co teu cariño, con sol e con auga, xa verás como todo crece. Teis que seguir cuidando do teu cacho de horta.
 Creo que temos un novo traballador da Terra, díxole o vello ó pai do Chimposa. Solo é cousa de que le colla carño, é que comprenda o significado de cuidar da Terra, para a súa vida e a futura..

lunes, 27 de junio de 2011

RELATO DE IRENE

  Dias atrás, Maria ensinoume un relato que a súa filla Irene fixo a petición dun profesor. A min gustoume. Pedinle que me deixera publicalo aiqui, e fixo-o. Gracias Irene.
 Irene, por se alguén non o sabe, é filla de David e Maria, amigos meus, e compañeiros de fatiga algunha veces. Irene tén dezasete anos. A esta idade non é normal que alguén se preocupe das cousas as que ela se refire, por eso para min ten tanta importancia este relato.
 Deixovo-lo aiquí para ver que vos parece.
 Espero comentários.



Tres años.
-Es tu turno. Dinos cómo te llamas y expón tu problema, nosotras estamos aquí para ayudarte.
-Hola, -balbuceaba, mientras el silencio reinaba en la sala- mi nombre es Dolores, pero todo el mundo me llama Loli.
Treinta caras de mujeres observándome, algunas con cara de asco, otras pasando de todo, otras me miraban de arriba abajo como si fuese un escaparate y otras, al fondo, estaban marcadas. Sus caras tenían un color diferente, como morado… Morados sus ojos, sus mejillas de mujeres jóvenes… Golpeadas.
-Hola, Loli. Si quieres, puedes explicarnos lo que ocurrió, cómo empezó, todo. Tómate tu tiempo.
“Tómate tu tiempo”, “tómate tu tiempo”, sé que eran palabras afectivas, para que no me sintiera presionada, pero ya había perdido tanto tiempo… No podía más, necesitaba gritar al mundo lo que me ocurría, sin embargo, sólo balbuceaba…
-Bu…, bueno. Yo conocí a Jairo muy joven. Sólo tenía quince años, estábamos en cuarto de ESO, concretamente.
Yo era una alumna ejemplar, aprobaba todo pese al esfuerzo que suponía, me portaba bien en clase, participaba en proyectos, concursos… Era buena chica. Él había repetido primero y cuarto, por lo que tenía dos años más que yo. Ere el típico “popular”, el que gustaba a todas las chicas, el que contestaba a los profesores, el “guay” de la clase. Al principio, me repelía. Con el paso del tiempo, empecé a encontrar en él cosas que yo, ingenua, pensaba que sólo me daba a mí. Además, esos ojos… Sus ojos grises que me penetraban cada vez que abría la puerta… Esos ojos… En qué mal momento pensaría yo que esos ojos serían el reflejo de mi condena, de mi cárcel.
Medio año después llegó el primer beso y el comienzo de nuestro noviazgo. Pasó poco tiempo cuando todos hablaban de que ya habíamos mantenido relaciones, acompañando esta información con insultos y palabras despectivas hacia mí. Yo lo desmentía, no era verdad, pero él, él sólo se reía, no me defendía. Fue cuestión de semanas cuando, en una de nuestras interminables conversaciones telefónicas, me dijo:
 -Sabes que eres muy buena novia, pero ser buena novia implica satisfacerme… Eres buena novia, ¿verdad? ¿O voy a tener que buscarme una mejor?
El corazón me dio vuelta. ¿Perderlo? ¿Yo? ¿Qué más daría todo el miedo que sentía, el agobio que me producía sólo pensar en ello, qué más daba? Lo quería, no podía consentir que se fuera todo por la borda por esa “tontería”.
Fue sólo el comienzo. Sentí dolor, impotencia, sufrimiento, vergüenza, desconocimiento… De todo menos placer.
Pasaron los años y dejamos el instituto. Yo comencé a hacer una carrera y él se puso a trabajar. En la universidad, recibía incansables mensajes tipo “ a ver con quién andas”, “no te acerques mucho a los chicos”, “ya sabes que soy muy celoso”… “pero porque te quiero”. Sonreía, me sentía tan bien… Estaba tan enamorada…
En verano, salíamos de noche, prácticamente todos los días. Por supuesto, nunca iba sola, tenía que ir con él. Lo que empezaba con felicidad y diversión acababa con peleas y violencia. Bebía y bebía hasta que su hígado no se lo permitía y se enfrentaba con todo aquel que me miraba. Él ya tenía veintiún años, podían denunciarlo, pero seguía, fin de semana tras fin de semana, una rutina constante.
Tres años después, alquilamos un pisito, nuestro “nidito de amor”, mi cárcel, mi jaula.
No logré sacar la carrera, el dinero no era suficiente para mantenernos; tuve que ponerme a trabajar.
Mi madre me decía “cuidado, cuidado, este chico nunca me gustó”. Estúpida mamá, ella qué sabría… No lo conocía, no sabía lo bueno que era conmigo, lo que se preocupaba por mí, lo atento que era… Bendita madre. Sin ella, hoy no estaría aquí, contando a decenas de desconocidas mi vida; estaría contándoselo a los gusanos que comerían mis carnes en descomposición, mi cuerpo sin vida que, en ese instante, prefería estar bajo tierra que viva  y junto a él.
Jairo tenía veintisiete años cuando dejó de ser el hombre de mi vida. Tenía veintisiete años el primer día que me golpeó. Así, hasta los treinta. Tres años, diréis, no es tanto tiempo. Quizás muchas de vosotras estuvierais en esa situación diez, veinte años. Yo no, yo sólo tres. Tres años en los que cada día envejecía diez, en los que mi sonrisa se borraba, en los que me olvidé lo que era ser feliz, libre, igual que los demás, me olvidé, no lo era.
De los empujones pasó a los bofetones; de los bofetones, a los puñetazos; de los puñetazos, a las patadas, a forzarme a…  violarme.
Los minutos sin él era lo único que me quedaba de mi lejana y añorada libertad pero, ¿qué iba a hacer? Sin él no era nada, no podría seguir. Y me quedaba en casa. Seguía planchando, lavando y recogiendo las botellas que dejaba a su paso, pruebas evidentes de su alcoholismo.
            Pero aquel día, aquel día siete de febrero, fue el último. Llegó a casa enfurecido porque su equipo de fútbol había perdido. Sí, fútbol. El fútbol provocó que descargara su ira en mí. Dos horas, dos horas que provocaron la rotura de dos de mis costillas, la deformación total de mi cara a causa de los puñetazos y… el aborto. Era la sorpresa de ese siete de febrero, sería padre, tendría un motivo por el que dejar su mala vida atrás; esa criatura era un rayo de esperanza para mí. Pero se nubló, se borró, las nubes lo taparon, dando lugar a una espantosa tormenta.
En el hospital, acudió la policía, me tomaron testimonio y yo lo defendí, pero fue en vano.
Condenado a veinte años de prisión y yo sola. ¿Sola? No, libre, pero no del todo. Encontraré la libertad cuando mis miedos desaparezcan, cuando pueda salir a la calle sola, cuando un buen gesto de un hombre no lo interprete como un acoso. Cuando logre quitarme su olor del cuerpo, las cicatrices que llevo dentro de mí. Ahí, seré libre y, hoy, he dado un gran paso. Por fin, puedo contarlo públicamente; por fin, la vergüenza y la culpa se esfumaron.
Y un aplauso llenó la sala de comprensión y emociones, de orgullo personal y de alegría. Loli vio cómo las nubes se habían despejado para dejar paso a un enorme y reluciente sol: SU SONRISA. 


Irene Troncoso Barral.  I-VI-MMXI.


viernes, 24 de junio de 2011

¿SERVIRÍA DE ALGO SAIRSE DA MONEDA ÚNICA?



 Eu son un convencido, hastas as cachas, de que un ciclo de un certo sistema de vida, xa findou, e que agora o único que queda, nestes estertores, é tentar de coller o mellor camiño posible de cara ó futuro.
 Non sei se o sabedes, creo que moitos sí,  que desde o inicio estou implicado neste fermoso, bendito e ben intencionado movemento chamado dos INDIGNADOS, por uns ou por outros MOVIMENTO DO 15-M, , e hoxe acabo de chegar á casa despous de participar nunha comisión das que propoñen cousas. Hoxe falemos de economia, mais ben acabou a cousa metidos en macroeconomia.
 Teño que subliñar que todolos rapaces que están a pelexar, por unha vida vindeira mais xusta e con mais oportunidades de traballo para todos, son xente con moito “seny” que dirian os catalans, e cunha formación de tal nivel, polo menos en Vigo, moi alto . Licenciados, Diplomados, Enxeñeiros, etc. etc., que xa quixéramos algúns naqueles tempos dos anos sesenta nos que non se movia nin dios, ainda que agora haxa antifranquistas que deixeron morrer o dictador na cama.
 O asunto das deudas dos paises, saiu a colación, e no debate tamén o porqué dos “salvamentos” de algúns paíse, deses denominados polo lenguaxe anglosaxón PIGS, que traducido o Román Paladino quere decir PORCOS.
 O- P- é de Portugal
 O- I- de Irlanda
 O- G -de Grecia
 O- S- de Spain (España).
Rssulta que os bancos de algúns paises, (Alemania, Francia), hasta fai pouco tempo presteron diñeiro a eses países, que non se sabe ben de onde sai ese diñeiro, a xuros considerables e para realizar bós negocios porque pensaban que detrás de todos os bancos ós que le prestaban diñeiro estaban os estados.
 Ë decir que non foron de ONGs caritativas ¡Ivan a facer negocio!.
 Por definición as S.A. son entidades dedicadas a obter beneficios sí ou sí.
 Cuando unha sociedade, na súa función tén perdas, ten que arrostralas, salvo que teña grampas nalgún lugar.
 Quero decir que, si deixeron diñeiro foi para levarse ese diñeiro cos seus xuros correspondentes.
 Sé o deixeron era por que sabian que podian recuperalo porque os avalistas eran os estados.
 Sé se arromeron na tela de araña, ¡heche o seu problema!.
 Eso de querer seguir cobrando, ainda que den tempo de mora, é unha trampa. Cuanto mais tempo tarden, por exemplo os gregos, a pagar, mais deberan, os interese subirán mais, e esa deuda entra nunha espiral que cada vez é mais grande, teñen que pedir creditos para pagar parte da deuda, co que a deuda crece, e o fin eses bancos o mellor pretender quedarse co pais.(Casi preferia as guerras de antes, polo menos sabian con quén se pelexaban). Falo das famosa primas de deuda.
 Penso, para no alargarme mais, que os países que eses descerebrados chaman PIGS, o que tiñan que facer é declararse en bancarrota, e a renglón seguido sairse da moeda única, mentras eso sexa unha comunidad económica.
 Mentras non sexa unha confederación de estados con todas as da lei. IMOS FODIDOS.
.................... Daremos mais guerra


jueves, 23 de junio de 2011

MAXIA NAS MURADELLAS



 Dixera o menciñeiro que o doente tiña que comer arandos.
 Se comía arandos tres días seguidos, ó terceiro tería uns fortes dores cada vez que mexera, e eso sería a sinal do seu sanamento.
 Era polo mes de Santa Mariña, él sabia onde estaban as mellores arandeiras. Inda que era difícil chegar a elas, traeríale un canastro delas.
 Non dixo nada a ninguén. Dixo que ia a coller unhas trutas. Enganchou o lareiro o lombo, e pola ladeira, fixo tresposta en Penascada.
 O chegar ó Mouromorto, agachou o lareiro, e seguio cara a Castrelos. Antes de chegar a aldea, despous de pasar na ponte de vigas de madeira sobre o riu Tuela, subiu pola beira do riu hacia os últimos prados, que xa lindaban co termo de Lubián.
 Subiu hasta o o caboco de Fontencobo, e con mais dificultade da prevista chegou ó pozo da Moura, debaixo de as Muradellas.
 No macuto que levaba, a mais da merenda, tamén levaba un tesón, sen varais. Era por se tiña a oportunidade de agarrar algunha “bácora”.
 De todos é sabido a importancia curativa que estes salmónidos tein na saúde da xente cando pasa fames, do difícil que é collelas e o peor do asunto, levalas á casa. Hai demasiada xente que cobra dos impostos, disposta a quitarte-as en ben dunha hipotética salubridade medio ambiental, que o fin só é levalas para súa casa e comelas él.
 Cuando chegou o lugar no que están as arandeiras, no cimo do pozo, con difícil acceso por fóra do riu, decidiu que iría nadando Moura arriba hasta chegar o nieiro dos arandos, levando o macuto nas costas.
 Pensou que o mellor que podía facer, era montar o tesón nuns varais de amiero, por se o subir aqueles cincuenta metros tiña a oportunidade de agarrar algunha “camela”.
 Subía, nadando, polo medio do pozo. Este pozo é daqueles que meten medo e non. Explícome: pola marxe esquerdan do riu, a auga tallou case a cincel a parede, nunha pedra de xisto enorme, o seu curso, despous de , supoño, millón e millóns de encheas. Na parte esquerda ten o cabo dun pequeno meandro, no que, na parte alta están os restos dun asentamento íbero, polo menos eso din os expertos, cuatro ou cinco mil anos antes de Cristo. Neste lado tamén está o cauce do riu tallado, con paredes verticais. No cimo de todo, nunha pequena solaina, están os famosos arandos colgados das arandeiras, coa súa cor morada e pel tesa. As arandeiras teñen, non mais de cincuenta centímetros de altura, e cando o fruto esta en sazón, é cousa de ver.
 O chegar a unha angostura no cimo casi, xusto debaixo da furna da marxe esquerda, albiscou unha soberana bácora, de mais de metro é medio de longa e bastante lizgaira na súa maneira de desplazarse por enriba da auga. Foi dreitiña a base da furna onde despous de chapuzar desapareceu..
 O buscador de arandos, bon nadador él, mergullou, para ver se localizaba a salmo fario, e só tivo tempo de vela esconderse no medio da fraga da marxe direita.
 Quedou abraiado, pois alí, parecia imposible que houbera unha frisga pola que pasar.
 Como a súa estancia alí tiña un obxetivo, que era coller arandos para o seu amigo, acercouse a solaina arandeira, e encheu o macuto daquelas baias moradas.
 Tirouse de novo a auga, para sair pola parte baixa. Deixou os arandos na beira, e pensando na “moza sen pestañas”, subiu de novo nadando. Volveu a ver a gran truta esconderse no mesmo lugar de antes.
 Chapuzou hasta o fondo, e atopou unha entrada na pedra que tiña un túnel do tamaño dun home agachado,polo que se  podia pasar. Entrou un cacho, e de repente atopouse cunha estancia con aire da meteda hacia arriba, e na que se podia respira perfectamente.
 No fondo estaba a gran truta, que neste caso xa estaba con medio corpo fóra da auga, e que tiña corpo de peixe da cintura hacia abaixo e de muller do medio para arriba.
 Un pouco asustado, tentou escapar polo túnel polo que entrera, cuando a muller-peixe le falou:
-         Ti viñeche aiquí, para facerle un favor a ún amigo. A Nai Natureza, fíxoche xa caso, o teu amigo está a salvo. So tes que levarle os arandos, e decirle que coma só un. Atoparás no saco un mais roxo que os demais que son morados. Ese é o que debe comer. Dile que unha vez que o coma, terá que mexar, doerale moito, dará berros, mais que recolla a orina nunha bacenilla e mire despois o que foi o que le causou a dor.
 A muller- truta desapareceu e o mozo chegou a casa. Dixeronle que o seu amigo estaba mellor.
 Foi a velo e doule o arando roxo. O seu amigo comeuno, e despous de unha hora estivo dando berros un par de minutos. Xusto o tempo que tardou en mexar unha pedra como a caruña dunha zreixa.
 Desde aquela, todos os cólicos nefríticos, cúranse con arandos roxos, que flotan na poza da Moura.

sábado, 18 de junio de 2011

¿SON IGUAIS TODALAS VARAS DE MEDIR?


 Un chega a un punto na súa vida no que pensa que xa o coñece case todo, no que se refire as mas costumes dos humans.
 De repente, ese un, dase conta de que non é certo. Despous de vivr, case unha vida, e pensar que xa éramos mellores, atopase con voltas o pasado. Eso sí magnificadas.
 Hoxe en día, ese un, atopase cun movemento esperanzador, non para un, senon para todos os que veñan despous, e no cual cree.
 Dase conta de que en contra deste movemento están todolos poderes fácticos, partidos politicos, algúns pensando en adueñarse do movemento, outros denigrando-o, en fin todos os que teñen moito que perder, se esto segue, se a xente abre os ollos teran-no fodido nun futuro próximo.
 Agora non quero falar eiqui do movemento do 15-M, e das posicións dos partidos políticos, que de algún xeito vislumbran o seu ocaso, quero mellor falar de algo mais cercano a nós  e que pasa cun crego natural da veciña Gudiña,  que o parecer podia ser un crego de daqueles que axudan a xente a creer, e que poñen o pobo por diante de todo e de todos.
 Eu diría que benvido este tipo de “cristianos”, e ciudadano, mellor dito conciudadano.
 Non solo deben decir como se reza ou que eso e bó, senon ensinar a xente a ollar por eles mesmos.
 Se eu fose aquel Xesús do Novo Testamento, diría:”Bienaventurados aquellos que enseñen y abran los ojos de sus convecinos”
 Este crego, que parece que se presentou nas listas socialistas ó concello de A Gudiña, o seu pobo, foi abligado polo bispo a deixar a acta, so pena de ser excluido da igrexa ou algo así.
 Xa parece que esta en Piñor, medio castigado, pois parece que no obispado de Ourense fanle mais caso ó presidente da Diputación (¿cando desaparecerán?) que ós curas incómodos, pois no obispado hai mais de un cura que practican a Teoloxia da Liberación que promulguera aquel bispo brasileiro monseños Camara.
 Os feligreses que estiveron con este cura, que por certo apellidase Blanco, igual que o único santo galego tamén natural do concello de A Gudiña, falan maravillas del. Estánle moi agradecidos, según dicen, de que os ensinara a pensar por sí mesmos, aparte de explicarles os Evamxeos.
 Coido que cun cura  como este, hasta eu estaría disposto a voltar o redil.
 Detodolos xeitos, o obispado, non se alporizou cun cura cacique durante toda súa vida, e que militaba no PP, falo do cura de Tamaguellos pola zona de Verín.
 Os bispos parece que gostan mais dos partidos de direitas que dos outros.(Non podo decir que o PSOE, sexa de esquerdas).
 Tamén se falou dun cura que dirixe, ou dirixia unha fundación e que parece que recaudaba herencias, convencendo os vellos, alá por terras alaricanas.
 ¡O XESÚS DOS EVANXEOS, TIÑA QUE VOLTAR COAS CORDAS DE ALONXAR COMERCIANTES DA SÚA IGREXA!

lunes, 13 de junio de 2011

DIFÚNDELO TODO LO QUE PUEDAS.

   He recibido esto por correo electrónico.Creo que merece la pena difundirlo.
España debe bajar su déficit en 9,4 puntos porcentuales en la próxima década, una de las reducciones más drásticas del mundo, según el Fondo Monetario Internacional que además pide un recorte en las prestaciones sanitarias de nuestro país para reducir la deuda.

Ha llegado el momento de coger el toro por los cuernos y recortar primero:

ELIMINAR EL SENADO, ES UNA CÁMARA INÚTIL, DICHO POR LOS MISMOS SENADORES, NORUEGA, SUECIA, DINAMARCA, NO TIENEN SENADO, ALEMANIA SÓLO 100 SENADORES, EE.UU. UN SENADOR POR CADA ESTADO  LOS GRANDES TEÓRICOS DEL DERECHO INTERNACIONAL Y CONSTITUCIONAL (DUVERGER, JELLINEC, ETC.) OPINAN QUE ES UNA CÁMARA INNECESARIA, PRESCINDIBLE Y QUE ESTÁ EN EXTINCIÓN. ESPAÑOLES: ¿POR QUÉ TENEMOS QUE MANTENER A 260 GANSOS, INÚTILES, UNA CÁMARA ESTÉRIL, VACÍA DE CONTENIDO, YA PASADA DE MODA.
 
¡¡ FUERA EL SENADO, YA !!  ELIMINÁNDOLO NOS AHORRAREMOS 3500 MILLONES ¤  CADA AÑO.
 

 
ELIMINAR LA PENSIÓN VITALICIA DE TODOS LOS DIPUTADOS, SENADORES Y DEMÁS "PADRES DE LA PATRIA".
 
REVISAR LOS SUELDOS DE LOS ALCALDES QUE SE PONEN LOS SUELDOS QUE LES DA LA GANA. 

 
Eliminar TODOS los coches oficiales (cosa que se hizo hace 40 años en los Pactos de la Moncloa y funcionó, "no es posible que tengamos más coches oficiales que USA").

Anular TODAS las tarjetas VISA oficiales (que cada uno baile con su pañuelo) y poner en la calle a TODOS los "cargos de confianza" (tenemos funcionarios de sobra para encargarse de esas labores).

TODOS los diplomáticos excepto un embajador y un cónsul en cada país.  ("No es posible que malgastemos en esto más que Alemania y El Reino Unido").
Con eso, y con rebajar un 30% las partidas 4, 6 y 7 de los PRESUPUESTOS GENERALES DEL ESTADO (adiós "transferencias a sindicatos, partidos políticos, OCEOE, fundaciones opacas y chupópteros varios") se ahorrarían mas de 45.000 millones de Euros, no haría falta tocar las pensiones.

 

 
 
 
Congelar las pensiones es injusto, es desconocer unos derechos adquiridos, condenar al hambre a muchos de aquellos que merecen nuestro respeto


¡¡¡CON LA MITAD DEL DINERO QUE SE RECAUDARÍA CON ESTAS MEDIDAS, SE ACABABA LA CRISIS DE CUAJO !!!!
¡¡¡¡¡¡¡ PASALOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!

 

viernes, 10 de junio de 2011

MELLOR EN MERCEDES QUE EN CICLOMOTOR


 “Cazado” un joven que circulaba en ciclomotor sin permiso de conducir ni casco en la carretera de Canido.
 Titulo de noticia publicado el día 10 de Junio, viernes del 2011.


 Uno, que últimamente está indignado con la clase política en general, con eses famosos “entes” que llaman los mercados, y con todo aquello que ·cheire· a gente que quiera recortar derechos a los ciudadanos, no puede por menos que pensar que o bien todos los que he nombrado, nos consideran tontos, o nos consideran borregos a los que dirigir para mejor conseguir sus especulaciones, intereses y demás canalladas.
 Quiero referir aquí lo que he visto hace dos días. Y no era cosa de un joven.
 Veréis, circulaba yo por una calle de Vigo, que conduce a una de sus playas mas grandes y populares, Samil.
 Circulaba entre dos rotondas, de esas que se han puesto muy de moda, pero que parece que nadie quiere o sabe circular por ellas. Circulaba yo por la derecha pués en la primera salida tenia que desviarme y por que siempre lo hago así. Bien al embocar la calle, ya casi con la maniobra acabada, me cortó el paso un mercedes descapotable conducido por un individuo, mas o menos de mi edad, pero que allí mismo transgredió el código de circulación y al que no envestí por detrás porque al ver la maniobra, ya prevenido, evité la colisión.
 Rompiendo con mi costumbre de abroncar a los malos conductores, continué detrás del susodicho individuo, bastante conocido en Vigo, hasta la siguiente rotonda, en la que volvió a adelantar a otro vehiculo exactamente igual que hizo conmigo, con la agravante de que a la salida de la rotonda hay un paso de cebra por el que pasaba una señora bastante mayor a la que no se llevó por delante por un milagro.
 Ni tan siquiera paró, siguió su camino hablando por un teléfono, agarrado con la mano izquierda y con sus rubios cabellos (Pintados) al aire.
 A los doscientos metros tuvo que detenerse ante un semáforo, entonces, al llegar al semáforo yo,  con las luces le quise afear su conducta, cosa que al prepotente, presidente de una organización conocida aquí, le pareció fatal. Se bajó de su coche y dirigiéndose hacia mi con gestos que denotaban más estar bajo los efectos de algo, que de una persona normal, intentó abrirme la puerta, cosa que evité saliendo yo.
 Me quité las gafas, por si quería pelea, y entonces él zampabollos me dice. No sabe usted con quién está ablando. A lo que le respondí que si lo sabia, estaba hablando con un descerebrado, y también le dije como se llamaba.
 Me miró con bastante fiereza, pero se dio cuenta que hasta no hace mucho íbamos juntos al mismo gimnasio. Me reconoció, se fue de nuevo a su coche y al querer girar a la izquierda con raya continua casi se lo traga una furgoneta que venia en sentido contrário.
 Me fui de allí, no sin antes darle una tarjeta al de la furgoneta por si necesitaba un testigo. Allí quedaron discutiendo.
 Pasó una patrulla de la policía local, pero seguro que tenían mucha prisa, pues no se dignaron parar, aunque los coches estaban en medio de la calzada estorbando.
 El chaval de la motocicleta, a partir de ahora le recomiendo que viaje siempre en mercedes, ante la opulencia, seguro que nadie le pide ni que lleve casco, ni que no hable por teléfono, y si atropella a alguien ya veremos de quien es la culpa.
 Se que dentro de las fuerzas de seguridad hay gente normal, pero yo casi nunca la veo.

jueves, 9 de junio de 2011

¡MENUDA SORPRESA!






 Era o dia da festa grande no lugar.
 Todos tiñan os traxes recien feitos. No era festa se non habia algo de estrena.
 O Chimposa, estrenera uns zapatiños, que malaxa sexa a cousa, xa antes de comer, tiñanle esfolado o calcaño. Veise que o contraforte era demasiado forte.
 Despous de comer como outro día calquera e gorentar un estupendo roscón feito no forno da cociña ,era o único que diferenciaba aquel día de festa con outro calquera, volveu ó baile que era nas airas que inda tiñan muiña despous das mallas, nos currunchos.
 Naquel ano a banda de música, era unha que nunca estivera a tocar pola bisbarra. Francamente era unha gran banda, según decian os mais vellos do lugar. Eran oito músicos sen contar os dous do bombo e o tambor. Na aldea consideraban músico a todo aquel que tocaba algún intrumento de aire. Os de percusión, decian, era solo cousa de ritmo.
 Aparecera, pola tardiña, un home moi ben vestido que o parecer coñeciao toda a xente. Era un home que emigrera a Arxentina, xa ia un montón de anos.
 Era a primeira vez que a banda de música, ou orquestra, como xa se empezaban a chamar, tiña altoparlantes. Como non habia inda electricidade, os músicos, para fecer funcionar os altoparlantes levaban unha bateria das que adoitaban levar os camións.
 A eira na que se facía o baile estaba ateigada de xente de toda a bisbarra. Os “altavoces”eran unha novidade grandísima.
 O Chimposa estaba diante dos músicos vendo e escoitando como tocaban. Estaba abraiado do ben que soaban as cantigas, algunhas da cuales coñecia.
 Aquel home que viñera da Arxentina, subiuse o carro onde estana os músicos e agarrou o micrófono, que era como le chamaban o trebello polo que mandaban os músicos ós  altofalantes o son, pedindo un unha atención, dixo que tiña que subir alí o Chimposa vello a tocar como él sabía.
 Despous de moito nsistir, o Chimposa vello subiu o carro. O Chimposa novo, morto de vergoña, agachouse detrás das lastras do fondo da aira.
 Pensou que seu pai estaba peneque, e non quería velo facendo o ridiculo. Que él soubera, non sabia tocar ningún instrumento, polo menos na casa non habia ningún .
 O único que tiña un instrumento na aldea era o gaiteiro, que coa súa gaita amenizaba as tardes dos mozos nos domingos.
 Cuando viu que o pai falaba cos músicos, primeiro pediu que le presteran a trompeta, sacoule unhas poucas notas, e dixo que xa non tiña “labio”. Devolveuna o seu dono e ia a baixarse, cando o arxentino díxole o músico do clarinete, que lo prestera, cousa que o Chimposa vello collendo-o dixo con admiración: “Carajo é de pau santo”.
 Díxole os musicos, despous de facer sonar o instrumento, que si o acompañaban, tocando ·Petite Fleur”. Solo se apunteron dous, un saxo e o da tambor.
 Arranqueron a tocar, e cando empezou a soar o clarinete tocado polo Chimposa, o silencio foi absoluto.
 O Chimposa pequeño foi asomando os fuciños por enriba das louxas, e sen saber moi ben porqué, as bágoas escomenceron a correrle polas fazulas, e cando le chegaban a boca sorbía-as. Nunca nada do que sorbera le soubera tan ben.
 Cuando acaberon de tocar os aplausos foron de tal calibre, que hasta os páxaros que andaban polos arredores levanteron o voo. Non se sabe moi ben se foi polo ruido dos aplausos ou porque querian demostrar a súa ledicia.
 O Chimposa vello nunca mais o sentiron tocar, mais prometeule o fillo enseñarle a facelo e contarle porqué tocaba varios instrumentos.¡A vida está chea de sorpresas!


martes, 7 de junio de 2011

QUEN QUEIRA PEIXES, ¡QUE MOLLE O CÚ!



                                    Inda queda algo de auga do asunto glacial. 

 A Xeabra alta é unha terra que nutre xentes, que pra morrer de fame non necisatan a ninguén. Facemolo soliños, e se é preciso, non nos queixamos.
 Outra cousa é que sexamos parvos, e traguemos con todo. Nunca o pucheiro, como din en Puebla, e o suficiente grande. Se a pucheirada a levan os de fora e amolan os xabreses, entón a cousa obriganos a unha defensa, ainda que sexa Viriatana, ainda que existan vendidos a Roma, que retrasen o noso devir. ¡Ollo, so o retrasarán!.
 Nesta fin de semana, como casi todas, por estas datas, eu adoito ir a al Alta Xeabra a por en valor aquela pequeniña horta da Porteliña onde os ruxinois, porcopiscos, pintasirgos adoitan aledarnos cos seus trinos, e asi mesmo os corvos, urracas, pegas e demais córvidos tamén dan sinais de que existen, ainda que nos tempos que corren, algo adormilados, ou, tentando pasar desapercibidos, mais deixando sino de que ahí están.
 Nesa horta  de privilexio, herdada desde os meus ancestros, os que xa nin recordo, nesta fin de semana atopeime cunha cousa moi curiosa.(Recordo moi ben ós últimos)

 Eu sementera, sementei, varios produtos hortícolas, nos que tiña fundamentada a miña vida futura.
 Eu pensaba que con unhas poucas patatas, tiña dabondo para todo o ano, e un remanenete pra sementar o ano seguinte.
 Eu pensaba que uns poucos chícharos, uns pra comer secos, outros pra comer coa vaina, cebolas, tomates, pementos e demais, non deixarian que un pobre xabrés, co aceso negado o mundo do traballo, poderia subsistir un pouco decentemente.
 Pero, amigos, cuando cheguei a horta, atopeime cun panorama desolador.
 Naceran uns bichiños, negros, que se querian apropiar de todas as plantas, e do meu esforzo.
 Estaban dirixidos por outros “dipteros”, un chisco mais grandes e mellor organizados, que ó mesmo tempo zugaban o esforzo dos bichiños negros.
 Mirando todo aquelo, e vendo o desastre que se me aproximaba, na Ágora, despous de tocar as campas a cocilium, comentei a cousa dos zugadores de esforzos alleos.
 Atopeime co que endexamais imaxinara. Parece que ia pouco que os escravos das urces, xestas, e carqueixas, foran convocados a eleccións, onde elexiran representantes, que eles pensaban que eran para mellorar cousas, e por certo que era eso: ¡cousas dos que estaban tentando mellorar, ainda mais as deles, e que non estaban por alí!(¡Querian encher mais o saco!)
 Parece que meteron os deuses, como última expresión no tema. Querian-no levar a última expresión, ainda que non entenderan moito do que ia a cousa..
 Como os bichos negros seguian “fodendome” as miñas plantiñas, dirixidos polos os dipteros que chupaban mais que eles, cheguei a conclusión de que o obxetivo de eles non eran as plantas nin os futuros produtos, senon eu, pobre humano o que tentaban soxuzgar, cousa que me soluviantou en exceso e fixo que me dediquera a arrincar todas as plantas, despous de “sulfatar” todolos bichos.
 ¡O QUE QUEIRA PEIXES QUE MOLLE O CÚ!

miércoles, 1 de junio de 2011

ISTORIAS DE VAL DOS MARCOS


                                       A casa da tia "Iginia"
 Desde tempos inmemoriais, a porta da tia “Inginia”, fora o punto de reunión dos mozos, e non tan mozos do Barrio de San Ciprián.
 Hai que decir que a comarca, chmábase Hermisende, que se dividia en dous barrrios, o xa mencionado e o de Santa Maria. Co tempo acabaou todo chamandose Hermisende e San Ciprián de Hermisende. Cousas do centralismo.
 O motivo de esta nova entrada reside na idea de ir contando cousas da comarca a traves dos seus habitantes, das suas istórias, que recordo e aquelas que no seu momento me conteron.
 Contarei as cousas, tentando axustarme o mais posible a como eu as coñecín e tamén a como mas cunteron. Tamén tentarei de relatalas, dentro das miñas capacidades, no idioma que se fala por alí. Será dificil, mais por intentalo que non quede.
 Na porta da tia “Iginia”, desde os tempos que eu recordo vivian xentes, que espero non olvidarme de todas.
 Hai unha especie de plaza, na que por un lado está o chamado forno de arriba, no medio de dous camiños, o que sube hacia o Camiño Novo, e o que vai por detrás do mesmo hacia as airas do Souto. Na parte sur da plaza vivia a tia “Madalena”. O lado da súa casa, tiña o ti Xico a bodega e as Rafaelas un tear, diante deste e separada por o camiño que baixa a casa das Rafaelas, esta a casa do ti Xico que está o este na plaza. O norte a casa da tia “Iginia”,outra casa o lado dreito desta na que nunca conocí a nadie vivindo nela, e a parte de arriba a casa dunha muller que non recordo, pero sei que se chamaba a tia “Madalena”, que non tiña nada que ver coa outra Madalena. Aquela era da familia das bichas, e estaba casada cun home que se chamaba ti Gonzalo, que polo que escutei del, era un home de pelo en peito, cunha triste istória no seu final. A casa tamén se conocía como a casa da figueira.
 A casa da tia Iginia, tña na parte baixa unha corte, e no piso de arriba vivia ela.Para aceder a vivenda, a casa tiña unha escaleira, bastante alta que no cimo da mesma tiña a porta da cociña, e un corredor que levaba a outra habitación. Normalmente a comunicación entre distintos departamentos de unha casa facíase por un balcón.
 A reunión dos mozos era arredor da escaleira, a propia escaleira e a parte de abaixo do balcón que resguardaba o personal en caso de chuvia.
 A medida que vaia adentrandome nos relatos, tentarei describir todas as casas da aldea, e lembrar os seus habitantes.
 Neste primeiro, referirei unha istória, que xa relatei por aiqui, e quero empezar por ela porque a protagonizou un tiu meu e unha velliña que vivia, creo, na casa da tia Madalena, irmá do ti Xico. Coido que era unha tia deles.

                                        O forno d'arriba
 O meu tiu chmábase Isidro, e morreu e Valladolid, nos anos da guerra que eu chamareile incivil.
 Parece ser que a velliña, que vivia sola, tiña unha cabra, seguramente le proporcionaba leite para mezclar coa infusión de malta, que era un sucedáneo do café, pero moito mais barato, co que tomaba o xexún.
 A cabra levaba ó pescozo unha esquiliña, que a súa dona idenficaba polo tintineo.
 Unha noite de inverno, meu tiu Isidro subia para a sua casa, e o pasar diante da casa da vella señora, escoitou a esquiliña, e sen encomendarse a nadie nin a nada, entrou na corte, quitoulle a esquila a femia caprina, e saiu hasta a escaleira onde a fixo soar hasta  que a súa moradora se deu conta. Esta entonces pensou que a cabra se saira da corte, e en alpargatas saiu co ánimo de recollela, pois no camiño habia neve e no inverno os lobos rondaban por alí.
 O Isidro, como estaba bastante oscuro e a pobre muller xa non via moi  ben, liscou cara a Falgueiras, tocando a esquiliña de cuando en vez, incitando a muller, que a trancas e barrancas tentaba seguir a esquila  chamando amorosiñamente pola cabra, que cada vez se alonxaba mais.
 Nesta leria deronle a volta a todo o souto de Falgueiras e o Viñal, volvendo hacia a aldea. Cuando xa estaban cerca o mozo acelerou o paso hasta chegar a corte da cabra, onde por última vez fixo soar a equila. Púxola de novo o pescozo e saiu o camiño a esperar.
 Volveu a muller, foi a corte, viu que a cabra estaba alí, e dando gracias o ceo, amonestou a cabra de que nunca debia volver a sair de noute sola.
                              A plaza desde o oeste.