QUERENNOS QUEIMAR, E MINTEN-NOS (Y 2)

             

                     Iglesia de San Ciprián, antes.

                    A Ladeira antes de arder.

                     Puente romano y catedral e Salamanca

                    ¿Se salvaría en Los Arribes?

                      CONSUMATUM  EST
Decíamos ayer: 
Empezaron a moverse con un frente de mas de dos kilómetros de monte ardiendo. Con la orografía del terreno nunca se sabe que rumbo tomará el viento, pero hay algo que siempre sucede; si algo puede salir mal, saldrá mal.
 Fué lo que sucedió. El viento no hizo ni puñetero caso de las predicciones de los técnicos, y mucho menos del delegado de la Junta en Zamora. Se empeñó en meter el fuego en la aldea y así fué, casi.
 A las tres de la madrugada las autoridades debieron de asustarse, pués se corría el peligro de que algunas personas fuesen intoxicadas por el humo, al acercarse tanto el fuego, y arder aquellos hermosos castaños  algunos de los cuales debían de ser milenarios, y decidieron salvar su pellejo político  dandola orden de desalojar el pueblo. Cosa que fué hecha de forma demasiado imperativa por los agentes de la autoridad que habían recibido las ordenes. Solo diré una cosa, la persona mas joven desalojada tiene sesenta años.
 Por cierto se ha hablado de la Cruz Roja. Llegaron cuando ya casi el fuego estaba semi-extinguido, gracias a una tormenta providencial, y traían botellitas de agua y alguna manta. A nadie se le ocurrió que a lo mejor con unos termos de café y leche la cosa iría mejor.
 Pasó el susto, volvimos a nuestras casas  alrededor de la ocho de la mañana y con el fuego controlado nos dedicamos a dormir unas horas.
 Cuando llegó la claridad del dia el desfile de las avionetas y helicópteros, ya no dejaba dormir, y el ruido se alargó durante tres a cuatro dias. Las máquinas no dejaron de trabajar, las cuadrilla deambulaban por la zona, aunque el fuego ya era historia, salvo algunos puntos donde los árboles centenarios daban los últimos estertores resistiéndose a ser convertidos en ceniza.
Cuando pasaron tres o cuatro días, recorrí parte del terreno y me encontré con que esas máquinas y cuadrillas habían hecho unos bonitos cortafuegos, aunque nadie se debió de dar cuenta que sobre lo ardido no puede volver arder por lo menos en unos años. Quiero decir que los cortafuegos están ahora en las orillas de lo quemado, no sé si protegen los carbones, o que significado  misterioso encierran esa cantidad de horas de trabajo de maquinas y hombres.
 Repito lo que dije en la otra entrada :Estaría muy bien que “quien corresponda” hiciese publicas las facturas correspondientes.
 Cinco o seis días mas trade el fuego se reinició en el paraje denominado Lagoas de Baixo, y tambien en el terreno de Castromil ¿¿???..
 Yo pregunto, ¿Por qué un fuego que fué controlado, según testigos presenciales, cuatro o cinco veces, continua, describe prácticamente un circulo y arrasa el 90 % del terreno de San Ciprián?
 ¿Porque el Delegado del gobierno de la Junta está empeñado en poner cámaras, allí donde los vecinos no las quieren?. ¿Por qué hace declaraciones e la TVCyl, en ese sentido, y dice que los otros incendios en la provincia fueron producidos por rayos y el de Hermisende fué provocado por los vecinos?
 ¿Por que se oculta que el primer incendio y el mas dañino procedía de Portugal? ¿Por que la Tv de CyL, no saca todas las declaraciones de vecinos completas ? ¿Seria por que algunas chocarían con lo apostillado por el Delegado de la Junta?.
 No sé, hay tantas preguntas que no han sido contestadas, y que todos nos formulamos, que merecerían una aclaración.
 Parece ser que los socialistas han llevado el tema a las Cortes Leonesas. Como en todo,no habrá claridad ninguna sobre el tema.
 Creo que en la próximas elecciones, no me quedará mas remedio que votar a Wally.

CASI ARDEMOS VIVOS. E MINTEN-NOSI

Bemvidos queridos e desocupados lectores. Xa pasou o tempo no que maduran os cereais, froitos e demais produtos que a Nai Natureza nos da, sen mais traballo que o de axudala un pouco, e pregar porque o temporal tamén axude, sen de masiadas xeadas, falta de chuvias e outras carallados tales como lumes e demais plagas do mundo moderno, que as autoridades competentes- (in), tentan controlar, non se sabe moi ben se con boas ou perversas intencións.

Desta última plaga é da que quero empezar a falar despous de case tres meses sen meter os fuciños neste eido da rede. Xa botaba de menos o contacto convosco.

Como case todos sabedes, os meses de estio adoito pasalos na Alta Sanabria (Alta Xeabra), terra dos meus pais e tamén na que eu vi por primeira vez a luz. Isto foi na Curralada dos meus antepasados da Teixeira, terra na que algunha vez, a xente gustaba de falar o Galego, que eles mesmos foran construindo coas derivacións daquela lingua que tiña por norma e costume declinar todalas verbas e verbos. Esta era a terra de miña Nai. Algún dia falrei das suas raice mais fondas pois eran bastante estendidas. Chegaban hasta a terra do Apostolo.

Mais tarde pasei a ser parte da terra do meu pai, San Cibrao (San Ciprián) lugar que nas suas orixes chamábase Hermisende barrio de San Cirpián en contraposición con Hemisende barrio de Santa Maria. Desto xa falaremos noutra ocasión.

Ben, neste último lugar, que diría Cervantes, é donde adoitamos perder o tempo, ou gañalo, según como se mire, durante a maior parte do estío.

Este fin de estadía, foi un tempo no que non desexo a naide que o pase, inda que sexa un enemigo.

Veredes, imos falar do lume, das súas consecuencias, das súas servidumes, e seguramente dos intereses que para alguén xenera.

Como quiera que voy a hablar de un problema acaecido en la Alta Sanabria, y por si de casualidad este humilde escrito fuere o fuese leído por esos personajes que dirigen o quieren dirigir todo desde un despacho a cientos de kilómetros, seguramente de maderas nobles, de los administrados, romperé mi convenio conmigo mismo y escribiré en la lengua de Cervantes, con su permiso.

A primeros del mes de Septiembre pasado, un incendio asoló casi todos los castaños de San Ciprián, y las tierras que rodean el pueblo por la parte sur. No fué controlado y quemó una buena extensión de terreno. No se supo quién lo había provocado, pero si se conoció la mala gestión en la forma y manera de atajarlo. Pasó, el desastre estaba servido y las cuadrillas, las avionetas y helicópteros junto con una maquinaria que por allí deambulaba se dieron unos paseítos por encima del pueblo, sin que nadie se atreviese a decir que carajo estaban haciendo. La factura de este primer intento de apagar el fuego, estaría bien que quien corresponda la hiciese publica.

A los pocos días volvió el fuego. Ahora procedente de Portugal por la zona de los Tres Reynos- Según algunos testigos el fuego estuvo controlado por tres o cuatro veces, pero, ¡Hay los peros! El fuego se recrudeció por la zona oeste del terreno de San Ciprián en el limite con Portugal y el vecino pueblo de Castromil.

El viento se encargó de azuzarlo en dirección norte arrasando unas cuantas hectáreas en dirección a la portilla de La Canda, pero al llegar al Testeiro, el aire cambió de dirección y comenzó a azuzar el fuego en dirección este sureste.

A todo esto las sombras empezaban a alargarse y anunciar la inminente llegada de la noche. El fuego todavia estaba lejos del pueblo, y no se veia que los medios contraincendios hiciesen nada por controlarlo, hasta que los aldeanos nos dimos cuenta de que el pueblo corria peligro si el viento rolaba hacia el sur de nuevo.

Al lado de la iglesia estabamos reunidos varios vecinos, cuando aprecieron por allí unos todoterrenos, con cuadrillas que tambien se dedicaron a contemplar el fuego desde allí. No hay peligro, dijo uno que parecia llevar la voz cantante, ha dicho el Delegado del Gobierno de la Junta que meteorológicamente no hay previsión de que el viento cambie de rumbo-dijeron. Fué casi una premonición de todo lo contrário. El viento cambió y el fuego inició su camino monte abajo en dirección al lugar.

Se les dijo donde se podia detener el fuego, e incluso algunos se ofrecieron a ir a la Portela de Rebordelo a intentarlo. Dijeron que ellos se bastaban, que no necesitaban la ayuda de nadie que eran profesionales y que para eso estaban. Incluso un Guardia Civil que estaba allí encarandose conmigo me dijo que ellos eran los expertos, igual que un médico sabe como poner inyecciones mejor que nadie y él es el que sabe.

Los ánimos entre nosotros no estaban para bromas y la discusión se fué elevando de tono, tanto que el que parecia encargado de la cuadrilla de “apagadores”, en un momento dijo que si los vecinos no prendiesen el fuego aquello no pasaria, pués según él el fuego habia sido provocado por vecinos.

Como no podia ser menos en aquel momento le espeté, que si le volvia a decir semejante estupidez, acusando sin denunciar a nadie o lo que es lo mismo sin pruebas, acabaria delante de mi en el Juzgado de Puebla de Sanabria.

A raiz de esta discusión todos empezaron a moverse, creo que sin un objetivo concreto, y como ya la noche se habia adueñado de todo los “expertos” se fueron hacia el monte a atacar, supongo, el fuego que ya en aquellos momento tenía un frente de un par de kilómetros por lo menos.

Continuará....

                                           Al día siguiente.

                                   El pueblo rodeado de fuego. Foto tomada desde Hermisende

¡SO UNHA APERTA FORTE!

 Chorei, chorei, a piques de reventar. As bágoas non abrollaban nas fazulas, os ollos estaban secos.

 Primeiro a maldita noticia. ¡ACCIDENTE!.

 Despous a incertidume. Estaban todos  mortos?, ¿Sufriran moito?. ¿Os feridos, eran moi graves?.

 As nais, os pais irmans, fillos e demais parentes, como estarian. ¿QuéN les ia dar a macabra noticia?.

 As nais, xa estaban desfeitas. Os pais pechaban os puños, hipaban, mais no eran capaces de soltar bágoas. Os irmans andaban alelados sen saber que facian nin que decian.

 Cuando todos o mortos e feridos estaban identificados, o que mais agradecian as nais, pais e irmans, era unha forte aperta sen ningunha verba. ¡So Aperta Forte!.

 Cada cual volve o seu. Hai que soterralos. Hai que velalos, é a última vez para os que non puideron superalo.

 Son tempos duros para os que quedan. Recordanse todos os momentos pasados e vividos con eles. Tardase moito en superalo. Olvidar, ¡Nunca!.

 Son todos meus irmans, meus pais, meus veciños, meus amigos, eu salveime. ¡Non ia no tren!.

 Os feridos, algúns terán mais problemas que outros, mai sairan adiante.

 Ese pobre maquinista, ¿Qué será del?.

 Seguro que él desearia estar cos mortos. Non creo que  a culpa fora del. A tecnoloxia, oxendia e case infalible, pero solo casi.

 ¿Qué pintaba esa curva tan cerrada ahí?

 Sabendo que era perigosa, ¿Por qué a deixeron estar?.

 Meus irmans, pais fillos e parentes que ahí deixeron a vida, estou seguro que necesitan unha boa EXPLICACION.

 Os que quedan unha APERTA FORTE E MUDA

¡DURO DESPERTAR!

 Erguinme pola mañá feliz e contento porque pola noite tivera un soño no que todo o deste mundo no que creemos e no que vivimos, estaba arranxado e a xente estabe leda consigo mesma o cos seus conveciños. Incluso estaba a piques de dar marcha atrás na apostasia, despous de ver o que fai este novo Papa, cando, a hora de tomar o xexún escomencei a ler as noticia, casi olvidadas desde a miña estancia en SANABRIA, e ¡cataplúm!, deime de fociños coa nova realidade.

 O primeiro que me chmou a atención foi esa especie de amnistia ou amaño dun ex de moitas cousas incluida a donación a un presunto defraudador, pero con agarradeiras no mais alto da cúpula deste escarallado estado.Na miña terra chámase ir a salto de Mata, en plural.

 Outra foi a dun xuiz afiliado a un partido politico, e que este mesmo partido aúpao a presidencia de algún organo do sistema xudicial, que solo por eso demostra a independencia de ese sistema. (¡¡JOO!!).

 Os grandes partidos seguen a greña, eu peor que ti, ou o revés, ti mellor que eu no asunto de levalo crú, presuntamente.

 Gurtel, eres, e demais chanchullos, por non falar dos propios nosos, tanto na miña casa galega, como na de meus pais e castela-león.

 Co asunto da sanidade, estamos o mesmo senon peor que antes de irme a Xeabra dos meus amores. Agora teñen ás lesbicas a greña, con toda a razón pola súa parte creo eu, os estudiantes o mesmo, e dos parados xa nin falemos. Nin dios fai nada por sacalos do marasmo.

 Perdoaime porque, en realidade queria mandar unha charla sobre a praia de Samil ou de Barra, incluidas unhas fotos desta última, mais non me da o pancho para elo.

 Tamén queria falar dos pemento, tomates, chícharos e demais cousas de horta, cousa que quedará para outra vez.

 Retorno a Xeabra e voltarei a subir , seguramente a Peña Trvinca, desde onde mandarei uns aturuxos.

 Apertas a tutti cuantti..

¿ISTO É O QUE QUEREMOS?

Un, que xa ten canas en case todolos sitios onde poden nacer,e que arrastra un unhas cantas décadas agarradas ós riles, nestes días pasados foi invadido por unha tristura raiana no infindo.
 Estes dias estiven no Val do Tuela, lugar onde con mais esforzo que fortuna arrincaron o sustento a aquelas terras e viviron os meus antepasados e os de todos os nacidos por alí.
Destino, cruel moitas veces, que non foi, con aquelas persoas excesivamente agarimoso e os poderes públicos inda menos.
 Aquelas xentes, que vivían en terreos que non eran deles, senón reminiscencias dunha época medieval, onde inda os “Señores” tiñan dereito de pernada en case toda a Sanabria, por non dicir en toda.
 En definitiva os terreos pertencentes ó dominio dos lugares foi comprado os herdeiros do Conde de Benavente, en moitos casos empeñándose algúns dos veciños, para poder pagar.
 As escrituras están no rexistro de Puebla de Sanabria, cousa que parece que os novos dirixente políticos queren obviar, non se sabe moi ben porqué, inda que é de sospeitar que polo medio pode haber movementos de diñeiro, e eles non queren perder ningunha oportunidade.
 Pois ben: con estes precedentes, chégase a actualidade e como non pode ser menos o progreso tamén quere pasar por aqueles  lombeiros. Dixen pasar.
 Volven os tempos de furar os montes como a principios do século pasado, coa única diferencia de que de aquela a vía empregou unhas boas presadas de man de obra, iso si barata, aínda que non sumisa, en contraposición a estes tempos actuais onde o traballo para as persoas escasea, mais non para os grande oligopolios da construción que sempre están acollidos baixo o teito dos gobernos de quenda.
 Pous ben, pola bisbarra eu coñezo varias persoas sen traballo, xa con idades algo fodidas preste asqueroso mundo laboral, que intentaron atopar unha pequena saída a súa situación traballando alí onde os quixeran ocupar, pero por unha razón ou outras non foron contratados, e iso que son copropietarios dos terreos por onde vai pasar a ruína dun ave xa morto antes de nacer. Supoño que neste eido as autoridades locais podían facer esforzos por colocar os nativos necesitados dun lugar de traballo.
 Para mai INRI, as empresas que por alí andan necesitan pasar polos camiños e estradas veciñais así como espacios para montar graveiras e deitar desterros, previo permiso dos axuntamentos e deputacións, que por certo non faltan nin poñen trabas, e non fan ningunha presión, ou negocian a maneira de axudar os seus conveciños. Tiran polo camiño mais doado.
 Tamén me gustaría averiguar para que sirve esa cousa que se chama delegación de medio ambiente, pois unha desfeita que se está a facer enriba do Tuela, cada dia e mais grande e coido que sen remdio.
 Como se o pobre riu Tuela no tivera xa bastante cos desfeitos da autovía das Rias Baixas, e con esas cantidades enormes que no inverno deitan na estrada co gallo de evitar accidentes polas xeadas, e ninguén, non xa non poñen couto, senón que non se preocupan. ¡vengan dias y caigan panes!
 Como dicía o principio a tristura que teño enriba, so me deixa indignación e carraxe, e un recordo daquelas persoas que no seu día chegaron a pasalas “putas” para xuntar os cartos da compra dos montes e moitas veces os da contribución. ¿Por qué  le chamarán impostos?

GRANDE MACHADO.

Estoy perezoso. Me voy a Sanabriay quiero dejaros aquí un enorme poema.Todos sabeis mi torpeza para los versos, por eso recurro a Machado, y con admiración y cariño, copio y pego este RETRATO.  Alguna cosa contaremos desde la orillas del Lago de Villachica.  Abrazos a todos.       RETRATO Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla,  y un huerto claro donde madura el limonero;  mi juventud, veinte años en tierras de Castilla;  mi historia, algunos casos que recordar no quiero. Ni un seductor Mañara, ni un Bradomín he sido  —ya conocéis mi torpe aliño indumentario—,  más recibí la flecha que me asignó Cupido,  y amé cuanto ellas puedan tener de hospitalario. Hay en mis venas gotas de sangre jacobina,  pero mi verso brota de manantial sereno;  y, más que un hombre al uso que sabe su doctrina,  soy, en el buen sentido de la palabra, bueno. Adoro la hermosura, y en la moderna estética  corté las viejas rosas del huerto de Ronsard;  mas no amo los afeites de la actual cosmética,  ni soy un ave de esas del nuevo gay-trinar. Desdeño las romanzas de los tenores huecos  y el coro de los grillos que cantan a la luna.  A distinguir me paro las voces de los ecos,  y escucho solamente, entre las voces, una. ¿Soy clásico o romántico? No sé. Dejar quisiera  mi verso, como deja el capitán su espada:  famosa por la mano viril que la blandiera,  no por el docto oficio del forjador preciada. Converso con el hombre que siempre va conmigo  —quien habla solo espera hablar a Dios un día—;  mi soliloquio es plática con ese buen amigo  que me enseñó el secreto de la filantropía. Y al cabo, nada os debo; debéisme cuanto he escrito.  A mi trabajo acudo, con mi dinero pago  el traje que me cubre y la mansión que habito,  el pan que me alimenta y el lecho en donde yago. Y cuando llegue el día del último vïaje,  y esté al partir la nave que nunca ha de tornar,  me encontraréis a bordo ligero de equipaje,  casi desnudo, como los hijos de la mar. Antonio Machado, 1906

O BANDULLO DO LADEAIRO (III)

                                                        Deixando atrás as xuntanzas do fondo do Navallo decidín subir polo regueiro hasta As Pombeiras. O chegar a Illande, habia na bancia da preseira do prado do Adolfo, dous vellos, que non conseguín coñecer. Pola pinta debian haber vivido alá polo século XVII, mais ou menos. Un deles estaba contándole o outro a seguinte leria, que transcribo, mais ou menos como foi ;

                                                    A GRACIA DE DEUS
  Na aldea, como en todas as aldeas da bisbarra, os homes e as mulleres eran mozos mentres estiveran solteiros.
 Había moitos casos nos que solteiros acaban enterrados no cemiterio dos lugares, mortos mais pola idade que polas enfermidades.
 Os mozos solteiros dentro das aldeas era unha casta case privilexiada e envexada pola maioría dos homes.
 Do estatus das mulleres falaremos doutra vez.
 Os solteiros recalcitrantes eran envexados polos que arribaban o estadio da mocidade, porque estaban seguros que os mozos vellos non tiñan que dar explicacións a ninguén e pensaban, sen moito fundamento, que podían facer o que lles petase. Tamén eran envexados polos casados precisamente por que eles estaban solteiros. E como se todo quisqui se decatara de que a liberdade era o ben mais importante.
 Falando cun daqueles mozos, mais que cincuentón, este tampouco estaba demasiado contento co seu estatus. Dixo nunha xuntanza, espanzurrados o sol de Febreiro na solaina da aldea pallabarra, que él, naquelas alturas, inda non coñecía a “gracia de deus”.
 Preguntado polo mais novo da xuntanza sobre a súa afirmación, respondeu que xa se daría conta cando se fixera vello e acercándose os últimos anos da vida e se decatara de que inda estaba enteiro, entón entenderíao.
 Un viúvo de cerca de cento dez anos, escomenzou a referir ós presentes algo que el coñecera na súa xuventude,e que desgraciadamente,según él, acabara en desuso por mor dos cregos e da autoritax do momento. ¡Sempre ten que haber alguén que escaralle as cousas!.
 Según o mais que centenario, na súa época, nas aldeas todo estaba estruturado en función dos seus habitantes. Cada cal tiña o seu oficio moi ben definido, que aprendía dos xa consagrados empezando como aprendiz do que fose. Desde a pequena infancia todos eran instruídos nos distintos eidos das necesidades da aldea, especializándose naquilo pro que mais capacidade tiñan ou les gustara.
 Cando os rapaces chegaban a unha idade na que xa ían a dar o salto hacia a mocidade, entón os pais do infante falaban coa iniciadora, para que ésta les ensinara e educara no eido da relación con as mozas do sexo contrario.
 O rapaz debía estar como mínimo unha semana vivindo na casa da iniciadora, hasta que ésta considerara que a súa capacitación estaba a altura.
 Aquela muller, que vivía na mellor casoupa da aldea, era respectada por todos, ela facía tamén as veces de sacerdotisa, e aconsellaba as moziñas, cousa obxecto de outro cometário. Era unha señora de arredor dos cuarenta anos, moi ben educada, moi limpa e respectada por todo o mundo mentres duraba o seu sacerdocio.
 Nunca se soupo nada da relación semanal dos educandos que ingresaban na casa, ainda que os pais dos rapaces sabían perfectamente o que pasaba.
 Outro vello da xuntanza dixo que non podía vir agora contando cousas que xa estaban solo no olvido, e o mellor no seu maxín. Que non os toleera mais.
 Os mozo decidiron levar o home que non coñecía a gracia de deus a unha casa que estaba chea da devandita gracia.
 Trataron cunha graciosa a maneira de darlle a coñecer a gracia a aquel desleixado, e previo abono das costas, taxas, remuneración e demais emolumentos que o asunto levaba consigo, encerráronse no cuarto dispostos para a tal ocasión e faena.
 Foi entrar, e practicamente saír a graciosa dando berros e toda asustada, dicindo que a gracia de deus fora demasiado para o home, pous alí quedara morto. O peor era que, o parecer, estábase derretendo, pous unha graxa espesa estaba a inundar o altar da graza de deus.
 Non pasou nada, pous o pouco tempo, o mozo vello, “resucitou”, e trangueleando, xuntouse cos seus amigos e dicindo que xa se podían marchar, pous estaba en gracia de deus e aínda que as pernas se le afloxeran algo, podía camiñar.

INTRODUCIÓN.

                                        

                                            

                                                          A  COUSA  MULTIFRONTE

                       
    Nunha época, na que o diñeiro parece o mais importante, eu recordo as ensinanzas dun vello mestre, mais MESTRE, onde haxa mestres, mestres daqueles bós. Aqueles que ensinaban ós seus discípulos a vivir. Vivir sen prexuicios, e sen medo ó que quedaba por coñecer, que a todos os humanos, é ó que mais medo temos.
 Pola bisbarra empezou a asomarse a COUSA.
 Facía xa, unha tempada que a xente se decatara de que algo non usual estaba a pasar.
 Naquel val, regado por un riu caudaloso, deses que se adoitan chamar, rius que brúan cando chove e neva, e van mainos nos meses do estío, de aluvión.
 Naquel val regado por aquel riu, como é de todos coñecido, durante moito tempo, tanto como desde que o arado romano riscaba a a dermes da Terra buscando a maneira mais axeitada de que ésta proporcionara ós habitantes do val, unha subsistencia precaria e dura, así, non por elo menos saudábel, é lediciosa, se non fose por as faladeiras de que nalgures, atábanse os cans con chourizos.
 Na época na que o cronista lembra, nunha xa lonxana e bastante mellor que a actual nalgúns sensos, e cando a vella xeración escomenzaba a querer ensinar a seguinte a vivir, apareceu a COUSA.
 A COUSA, para aqueles que non o sepan era algo… mutante. Isto foi demostrado, como se verá, no traverso dos anos.
 O grandísimo problema para coñecela ou detectala, estaba en que era moi lista, mais que a raposa cabaleira, e mudaba sempre que le conviña de nome. A consecuencia inmediata deste cambio de nome era que, cando se decataba a xente, ela xa cambiera.
 A todo o largo e ancho da humanidade, os nomes da COUSA, sempre foron cambiantes, e solo, despois de acadar os seus obxetivos, era cando a xente se decataba de que xa pasara.
 A todo o largo da historia, poucas persoas se decataron dela, e, menos da metade delas denunciaron ós seus coetáneos a súa existencia. Mais nunca éstes les fixeron caso. Agora sucedera o mesmo. Mais a COUSA segue aí, teimando e acadando os seus obxectivos. O problema é, que os obxectivos son sempre á costa dos mesmos. O pobo que non quere pensar, e tentar vivir mellor cada día, sen pensar que o fin todo é igual.
 A COUSA continúa a facer as súas falcatruadas.
 Tentaremos identificala. Coa axuda de todos.

  ….continuará….

A ALCALDESA DO ATLANTICO

 Fai pouco tempo, unha semana, mais ou menos, morreu en Vigo unha paisana nosa. Nacera na provincia de León (Castrotierra de la Valduerna). Non sei se algunha vez se gavou de ser leonesa, pous o parecer empezou a vivir e Vigo cando tiña cinco anos.

 Tivo unha vida, según as crónicas actuais, que seguramente envidiarán moitas mulleres desacougadas e donas de homes noxentos e demais, moitos homes de pouca vivencia quixeran habela coñecido no senso biblico da verba. O mellor merecia a pena, pensan.

 Non era destas cousas, mais ou menos morais das que queria falar, senón da estupidez humana, e dentro desta a mais grande  estupidez: A dos politicos.

 Esta muller, foi a propietária de dúas casas das denominadas, daquela, Centro Social. Unha na saída de Vigo hacia Pontevedra e outra na praia de Samil, desde a que acadou o título de alcaldesa do Atlántico.

 Estivo afiliada o partido popular, hasta que se convenceu que aquelo non era o que le contaban, despous de comprobalo. Estaba alí, polo que estaba, non porque contasen con ela para cousas relacionadas coa politica. Ela estaba por enriba deso.Algunhas veces.

 Anécdotas da súa estadia como alcaldesa do Atlántico, hay para dar e tomar, incluida a de un par de burros que adoptou. Un de catro patas.

 Nunha ocasión, na que os próceres da “city” e do partido reinante, cando vivia o faraón do Gaiás, decidiron ter unha xuntanza no seu condominio de Samil. Daquela os politicos, como agora, non eran tontos, alí podian matar dous paxaros de tiro. Invitación gratis segura, e podia caer algo mais, pagando, seguro.

 Cando os politicos se presenteron alí, tíñales preparada unha boa sorpresa. Xunto con ela estaba alí unha señora, excelentemente vestida con vestidos aoccidentais e colares de madeira e osos, coa pel negra e cun pano de colores na alto da cabeza, e presentoullela os politicos como unha das mulleres de un presidente africano.

 Entre os politicos asistentes estaban: Manuel Fraga, Xosé Cuiña, Manuel Perez, e algún mais que non me recordo agora.

 Tragueron todos, e fixeronle o “rendevous” a negriña aquela, que como mor título tiña o de vendedora ambulante de manufacturas da súa tribu de Africa nos areais de Samil.

 Como afiliada, daquela ó PP, decia que os concellais do partido eran mellores, pero os de esquerdas “facian-no mellor” , na cama.

 

 Noutra ocasión contaremos o do burro, porque aqueles outros burros xa quedan retratados na anécdota. Grandes políticos e con cargo “gordos”, non se entereron que, cuando algún membro dunha familia de algún xerarca viaxa, contan-no ainda que nada mais sexa para darle cobertura de seguridade.

 Siguen a ser tan burros agora como antes. Contal de sair nunha “foto”, fan o que faga falta, menos o que deben.

 Lástima que a boa de Karina, non fose da Xeabra.

 Que a terra le sexa leve.

FALEMOS DE VIÑOS

 Días atrás, deambulando eu polas rúas de Vigo descubrín unha cantina daquelas de antes, nas que os clientes da mesma achéganse a beber o cuartillo, dun viña barato, mais no por iso malo.
 Co dos viños o mellor é probalos, e se che gustan: están bós.
 Esas mamonadas de sacarlle cousas que solo algúns detectan neles, tales como aroma a esencia de non sei que, sabor a tabaco (co traballo que eu levei para deixar de fumar), ou a “maracuyá”, no caso dalgúns albariños e non sei cantas caralladas mais, que a fin de contas solo serven para que o prezo que piden por él sexa xustificado.
 Igual que esa moda xa vella, de clasificar os viños polo tempo: xoven, crianza, reserva e gran reserva, que nestes últimos casos chegan a ter varios anos.
 Un amigo adegueiro con varias marcas de viño no mercado, e viños saborosos, e según os que os beben, bós viños, antes de morrer, falando na súa propiedade da elaboración de viños, dicía que o bon viño está nas viñas, e que se os que o cuidan non o escarallan, será un viño de fácil venta se non ten un prezo desorbitado.
 Nun momento determinado, comentemos o dos viños de reserva, o porqué deles e como se fixeron famosos. Entón él coa súa excelente retranca de bon conversador díxome.
 “Mira amigo, os reservas ainos porque as adegas non son capaces de vendelos na mesma temporada”
 Coido que tiña moita razón.
 De tódolos xeitos, cando empecei a escribir isto, non era sobre a crianza ou non do viño. Era sobre os toneles, bocois ou barriles, como queirades chamarlle. Seguro que alguén coñece algún nome mais 
 Non sei se vos tedes fixado nos bocois, barriles ou toneles, onde descansa o viño durante unha boa parte da súa vida, como están feitos. Son abombados no seu ecuador, dicíndoo en linguaxe campechano, diremos que son panzudos. Son como esas mozas, que as veces están de moda, que presumen de cadeiras abondosas. So hai unha diferencia que as mozas teñen medidas de 90- 50-90, cuando nos pipotes solo hai esta medida é sobre un 150 de panza e igual medida na cabeza que nos pés, pero mais pequena .
 Mais, eu, vendo os parroquianos da cantina de marras, cheguei a conclusión que, non foron precisamente os barriles que teñen esa forma os primeiros en adoptala. Os barriles teñen esa forma porque en vista das medidas dos grandes e bós catadores de viño, copiáronna deles por estética de colegas.
 Fixádevos neses cuadros de grandes pintores da historia, cando abordan o tema do viño, como retratan ós bos bebedores. Igualiño que Rubens a aquelas fermosas señoras, sonrosadas, e cos ósos ben cubertos, como medida estética. Benditas sean elas.
 Eu quero deixar constancia de que primeiro foi o bebedor, e logo, por mimética, naceu o tonel.
 Cando vexais un, fixádevos que tamén levan cinto. Iso sí, sempre mais de un.
 Un dia falaremos das maneiras que existen de facer viño. Dicen que tamén se fai de uva.
 Apertas e bós tragos, eu vos desexo a tod@s.

O BANULLO DO LADEAIRO (Cap. II)

Como as visións que tiña, alí no fondo do Navallo e da Burgoza, non acababan de deixarme tranquilo, pous todos aqueles personaxes que rondaban o bosque, según o meu recordo xa estaban mortos. Algúns xa levaban mais de un século producindo malvas.
 Estaba seguro de que estaba diante da Estadea.
 Andaba eu pensando neso, e atopeime cun home, xa morto tamén, que se acercou co ánimo de desenguedellarme aquelo que estaba a ver . Era o ti Carlos, un home de Lubián afincado en Sancibrao e casado cunha muller de Castrelos. Según os datos dos que dispoño esta familia era unha familia liberal e amiga de axudar os seus conveciños.
 Despous de explicarme a diferencia entre a Estadea e a Santa Compaña, díxome que tódolos meses, no lugar no que estábamos, reuníase a Estadea, por eso eu os vía. Solo se deixaban ver por aqueles que coincidían alí naquela hora e que ademais estaban dispostos a difundilo.
 Mira, vouche contar, en parte, quen está aiquí, quen eran, e algúns porqué están agora sufrindo. Non se te debe esquecer que un meu fillo que morreo no seminário de Ourense, contoume cousas e pareceres, que se tés tempo e ganas podo contarchas.,
 Empecemos por aquel corro que está o lado das colmeas  sentados o sol na parede da cerra. Son os cregos que foron, enterrados na comarca, mentres o resto dos mortos andan pescudando cousas e tratando de irse coñecendo, eles siguen tentando que les fagan caso nas súas teimas, pero aiquí parece que ninguén les fai caso.
Aquel que está a medio camiño entre eles e o resto, é o Germán,cura con raíces en Hermisende e familia tamén, que foi o que dixo que ía a Castromil a enterrar a cacheira. Este era o mote que a pobre difunta tiña. Este Don Germán ten varas anécdotas as súas costas. Unha das mais sonadas e que reflexa o seu carácter foi a da defensa de outro cura que tivera un rifi-rafe con un teniente de carabineros.
 Parece que nunha discusión entre o teniente e o crego, crego este que era moi pequeniño, pous cando dicía misa tiñan que porle un talliño para que cheguera os libros cos latinaxos. Na discusión o crego enseñoule a tonsura o teniente para facerse valer, este aproveitando a pequena estatura do interlocutor, escupiule na tonsura. O escarnio trascendeu e enterouse toda a comarca.
 Nunha ocasión o teniente, no camiño de Lubián a Hermisende,alá cerca de Rañalobos, cruzábase no camiño de Don Germán. Este o ver vir o teniente montado no seu cabalo, baixouse do del e acercouse andando o cabalo do teniente, e agarrando-o polas rendas, acercouse o beira do teniente, e sacando o sombreiro, ofreceule a súa tonsura decindolo: Eiqui a ten, escupame nela.Todo esto coa man dereita metida no bolso da sotana durante todo o momento. O teniente, non fixo absolutamente nada, solamente deixar-le o paso. Debeu de recordar a vez que un cura baixou escaleiras abaixa a un guardinha, que tentou chamar-le a atención, agarrado polos pés
 Hai que decir que Don Germán tiña parentes en Lubián aparte de Hermisende.
 Aqueles dous curas que tamén están separados do resto con cara de angustia, sempre están dandole voltas a idea da que inda no están seguros de se existe o ceo ou o inferno, nunca estiveron convencidos das bondades do que decian. Eran cregos porque daquela vivíase ben.
 ¿Ves aqueles que camiñan pola beira do regueiro de Belois? Son antergos falanxistas que non son capaces de acercarse a ninguén por que en vida fixeron grandes falcatruadas, deixando a algúns na miseria e mandando a outros os famosos paseos.
 Disto falaremos noutra ocasión, se segues acercándote por aquí, nos tempos destas xuntanzas.
Foi a tempo a separación naquel momento, enriba  de nos formouse unha soberana tormenta, que se non chega a ser pola choza que estaba no prado do ti Dario, acabariamos cunha molladura das que fan época.

 Continuará….

O BANDULLO DO LADEAIRO (Cap I)

Estaba pensando en escribir sobre a corte do Rei Artús.  Estaba a pensar eu naqueles cabaleiros, Geofrey, Percebal, Lancelot e demais folladores a destra e sinistra, con aquelas “reinas” e damas mais belidas que as frores das primaveras e o mesmo tempo tan lixeiras de cascos, que, cada cabaleiro que polo seu castelo pasaba, sentíase con dereito a un fregue de unto metido inda dentro da barriga de cada un.
 Deixei de pensar en todo o anterior, e puxen todo o meu empeño no que estaba a facer. Hai cousas que é mellor facelas ben, sobre todo se do que se faga depende a vida do “facedor”. Eu estaba cargando cartuchos do calibre dezaseis, iso xa marca unha maneira de estar e de ser.
 Debiamos ir a desencovar dos seus cubiles a aqueles bichos detectados pola bisbarra, que  ultimamente andaban facendo das súas.
 Tiña que empezar a miña espreita e investigación pola zona de Belois.
 É a comarca de Belois, unha comarca deitada cara o nacente do sol e regada polo famoso regueiro do mesmo nome, que baixa desde o seu nacemento en Val dos Arcos, pasando por Val de Cabritos, A Illande, e Belois con destino final no Tuela.
 Aproveitando que o Tuela pasa por Penascada, diremos que, xusto diante da desembocadura do mesmo, hai un penedo campaneado, debaixo do cual as bácoras de mais de tres kilos adoitan acubillarse cando son perseguidas nas bicadas da preseira do Muiño da Maquila. Agarrábanse coa a mau, se esta tiña uns bons callos.
 Para ir a Belois hai catro camiños: o que vai por Penascada, o que leva a Castrelos, o que desembocaba no prado do meu amigo Céfiro, e o que chegaba a Burgoza (Gurgoza, según o meu amigo Loro).
 Escollí o último, un pouco por pereza, pous era o que me quedaba mai a mau. Acompañado do meu can Sagardúa escomencemos a andaina camiño do descoñecido e coñecido o mesmo tempo. Coñecido porque aqueles camiños foron transitados durante moito tempo e suficientemente coñecidos por os moradores de Val dos Marcos nas épocas en que inda se vivía dos recursos que a Nai Terra, axudada por os homes de boa vontade, que daquela inda eran moitos e bos.
 Saímos pola Canadicha, pasando pola Porteliña e Rozas, deixando atrás as pequenas cortiñas cos chícharos en flor, e os tomates e pementos empezando a abrollar, xunto coas zreixas, guindas e demais froitos da época.
 Co primeiro que nos atopamos foi cun enxamio pendurado no Zreixal do Pepe de A Cancela, no prado da Lavandeira. Aquel enxamio era enorme, pous facía que a galla na que estaba colgado se doblera e case chegaba o chau. Acerqueime a él, e descubrin que tiña dúas reinas, as que, de sútaque, separeronse e cada unha marchou hacia un lugar diferente coa súa cohorte de obreiras, zanganos e demais. Era como unha desbandada que se producía nas Cortes Españolas.
 As lavandeiras en Penelas, estaban lavando. O dia chegaba a albiscar a sombra de todo o que a facía, moi pequeniña. A miña sombra quedaba sempre debaixo dos zamancos.
 Reiniciei o camiño, pasando por debaixo das colmeas da casa dos Marcelinos na Ladeira, e escomencei a subir hacia a Cova de Frade seguindo o camiño da Louxeira e da Burgoza.
 Desde o alto da Ladeira, xa dando cara os avesedos, descubrimos, o can e mais eu, que o noso traballo ia ser árduo. Abaixohabia, coma na Lavandeira, varios enxamios, mais neste caso non eran de abellas.
 Iniciemos a baixada con tento. Primeiro para no roullar e segundo para non espantar a bichuria
 O fixarme no enxamio, que estaba no fondo do Navallo, decateime do meu erro. Aquello non era o que andabamos pescudando. Alí había xente coñecida. Unha coñecida, outra sacábase pola pinta e polas referencias escoitadas nas lareiras nas noites de fiadeiro e arredor da xa famosa estufa do Ti Caxera.
 No medio daquela barafunda estaba Don Germán, cura rexo alí onde os houbera. Estaba tentando explicar o enterro da Cacheira que él fixera en Castromil, tratando de aplacar o regodeo que os conveciños tiñan sobre o asunto. Os tempos artúricos xa eran idos.
 O Sagardúa e mais eu, tíñamos que vadear o regueiro que baixa de Rebordelo, nese interin, perdiámosnos o resto. Eu estaba seguro que aquelo acabaría sabéndose.
 ..Continuará……..

¡ COMO ESQUECER UN IDIOMA!

Queridos amigos, amigas e lectores despistados que as veces entran neste blog, que trata de transmitir unha pequeniña e sinxela arela sobre unha terra, que deu acubillo os meus antergos, e de cuxos zumes inda eu estou a gorentar: O VAL DOS MARCOS. Neste dia quero deitar eiquí, negro sobre branco, a miña amnesia xa definitiva a prol dunha das linguas que se falan na Península Ibérica.
 Antes de falarvos da miña amnesia, cumpre que detalle como na miña nenez, cando escomenzei a ir a escola e aqueles maestros, grandes maestros, no meu caso estou a falar de Don Julio, e con libros que sobreviran da República, decian, con relación os idiomas falados na Peninsula : “Fálanse na Península, cinco idiomas a saber; Castelán, Catalán, Galego Portugués e Vascuence. Existen unhas formas dialectais derivadas de outros idiomas en desuso, como poden ser o Bable, o Mallorquín, Valenciano e Andaluz.” Esto era o que nos ensinaban, esto era o que aprendiamos, e con esto, algúns crecimos e vimos e vivimos cousas, que non son de leria agora.
 Eu sempre tentei de compaxinar o noso Galego característico, co resto dos idiomas ou dialectos, nunca tiven ningún problema a hora de expresarame, se tiña que falar e Castelán, facíao, se había que facerse entender en Catalán intentábao, en Portugués igual. Co Vascuence a cousa era mais complicada, pous facíase francamente difícil, e salvo ardúa, egunon, e Ongui etorri, casi nada mais. Mais era por culpa miña, non do idioma.
 Hoxe, aquí en na Galiza, acabo de ler que as concesionarias das autoestradas, puxéronlles unha multa de tres mil euros, por ter en galego a verba “peaxe”, en Lugar de  “peaje”, nembárgante non din nada da verba “toll” que tamén anda por alí.
 A multa en sí as concesionarias impórtame un carallo, pous seguro que xa teñen dabondo gañado, pero que un INDOCUMENTADO, desde MAGERIT, veña a decirnos como carallo temos que falar ou escribir, xa me toca as gonadas.(O outro dixo que podia bebr o que quixera)
 Esta casta política que estamos a sufrir, que nos espolia por tódolos lados, que manda os nosos titulados a traballar o estranxeiro, dicindo eufemisticamente que así coñecen mundo ou unha parida similar, xa me está, fartando.
 Algunha vez vinnos presumir de Alfonso X o Sabio, sen pensar, eles, que o bon home escribiu en Galego. Presumen de Cervantes sen decatarse que era dunha terra, A Sanabria, onde se falaba tanto o Galego coma o Portugués ou o Castelán.
 Este Wertice Obtuso, pensa que inda está metido en tertulias de sitios que deberían sufrir esas reválidas que agora él propón. ¡No tribunal tiña que estar eu.!
 Sei que todos aqueles e aquelas, que as veces me leen, seguiran-no a facer inda que sexa neste galego Altoxabrés. Algúns Catalanfalantes e Portugueses como de outros idiomas ou dialectos, sei que me entenderán perfectamente.
 Por eso deixo eiquí  Sinwertguenza algunha a miña renuncia o idioma que algúns tratan de chamar español, e desde xá teño-o esquecido. AMEN.
 

Lección de Aritmética (Pequeña)

 Una pequeña  clase de Aritmética.

 Hoy me ha tocado, después de previa cita, pasar la ITV del coche. Como ya es viejo, y el patio económico nacional y mio, está como está, habrá que seguir pasando esas inspecciones, seguramente hasta que San Juan baje el dedo.

 Durante el tiempo de espera, se me ocurrió pensar en el pequeño negocio que representa para alguien esto de las ITVs.

 Planteamiento: x insp. * hora * 8 horas al día* 26 días * una media de 40 € = Bº. € mes.

 Estaba yo con estos cálculos mentales, cuando me toca iniciar el proceso.

 Aprovechando los posos de mi deducción anterior, aprovecho para comentar con el técnico mis conjeturas, y con los datos, aproximados, que me dá quedo un poco con los ojos a cuadros.

 Mis cálculos se quedaron cortos. Con los datos que me dá y haciendo el planteamiento inicial, y con la misma media de pago por vehiculo, que según él seria mayor, me salen unas cifras de una facturación, solo en el centro en el que yo he estado, de unos VEITICINCO MILLONES  de €/año.

 Gastos solo de personal y mantenimiento, nada mas.

 Instalaciones de la Xunta, y nos quedamos aquí pues no tenemos mas datos.

 Todos los centros de Galicia son explotados por la misma empresa, desde al año 1998.

 No sé cuantas ITVs hay en Galicia, pero solo teniendo en cuenta las ciudades mas grandes, podíamos hablar de mas de 10 centros de similares características.

 Ponerle sueldo al personal y veréis los números que os salen.Si tirais a la baja, acertareis.

 Me gustaría a mi tener un negociete como este: La infraestructura me la ponen, los clientes también, los gastos generales seguro que no son como los de un hospital, encima, a lo mejor hay subvenciones o desgravaciones especiales etc., etc..

 Empiezo a entender lo de Cataluña con sus ITVs.

 AHORA ME PREGUNTO: ¿PORQUÉ ESTÁ ESTO EN MANOS PRIVADAS?.

 Si  lo administrase, en este caso, la Xunta ese dinerito podría ahorrar impuesto a sus ciudadanos, o mejor aún podría usarse para ayudar a la Enseñanza o a la Sanidad.

 ¡ He mandado parar la Tierra, para bajarme!. Nadie me hace caso.

O Tuela morre senon se pon traba.

 As trutas do riu Tuela.

 Cando eu era cativo, empecei a coñecer o Tuela da mau de meu pai e dun seu tiu político chamado Marcelino. A casa dos meus avós era coñecida como a casa dos Marcelinos. Non era por este Marcelino, senón polo primeiro que se afincou en Val dos Marcos, comprando un “capital” de terras, prados, leiras e cortiñas, que había que traballar, para sacar-le un rendimento, que, polo menos dera para comer os da familia que  o traballaban, con aixada, guincha, aixadón, e arado romano apoiado nas xuntas de vacas frieiresas que arrastraban aqueles carros, que según algúns, pesaban mais valeiros que cargados. (Ten explicación).
 Ben, volvendo o que nos atañe, o riu Tuela. Era este riu un aporte de vida e enerxía constante e sen flaqueza, para unha comarca deixada da mau de deus, e o que era pior da mau dos politicos. Cousa que inda segue a pasar, a pesar dos esforzos de algún político local, que solo por si mesmo non consigue nada, inda que o persiga. ¡Poderoso caballero es don dinero!, e este non abunda pola zona.
 Polos anos cuarenta do século pasado, unha das cousas que aportaba o Tuela as xentes da bisbarra era unha comida diferente a consuetudinaria: ¡Peixe!.Inda que fose de auga dóce. Solo había, para as xentes da comarca, as trutas había que collelas, e non era doado. Deica o mellor truteiro da comarca, o Gabriel de Hermisende, que as trutas non tiñan pestañas polo que collelas non resultaba doado pous bislumbraban a os que as querían coller.
 Empecei de moi pequeno a ir o riu con meu pai, gran coñecedor do mesmo e que tuvera un dos mellores conocedores no seu tiu político o tiu Marcelino.
 Creo que entre os dous eran capaces de, cos ollos cerrados, nomear as pedras, desde o Cunqueiro, hasta a Tuiza, de todas as pedras e arraigadas nas que podía haber escondida unha truta.
 Nunca fallaba, cuando decian: nesa balastreira o nesa arraigada ten que haber unha bácora. Outra cousa era collela.
 As trutas solo se collían nos meses de calor, pous había que meter o escroto na auga, e as veces arrigábase de tal xeito, que inda que fose para facer as necesidades fisiolóxicas había problemas de localización..
 Mai tarde, co gallo da vía do tren, apareceu a dinamita (sempre o progreso mal entendido fodendo), e cada temporada estival cada pozo, charca, e preseira, acababa recibindo unha media de tres ou catro cartuchos de dinamita. As trutas non se acababan, pous a dinamita solo mataba unha poucas nun radio de acción pequeno.
 O problema xurdiu polos anos sesenta. Os emigrantes que viñan de Francia, adoitaban traer “Unhas boliñas” que mataban a strutas. Eran bolas de cloruro cuxa finalidade non era matar trutas, mais o ser humano, ¡xa se sabe!.
 Apareceron outro tipo de velenos, que tamén desleixeron o Tuela. Morrían trutas, escalos bogas, barbos, vichas, ras, lontregas e dama-is seres vivos que andaban polas ribeiras. Así e todo, inda subsistían tódalas especies, mal que ben, e reproducíanse dalgunha maneira.
 Mais, ¡oh divino progreso a costa de calquer cousa!, chegou despous da vía do tren agora case inútil pola Sanabria, as autovías de conexión da Galicia co centralismo, ou sexa Magerit (a joderse señores politicos, que non vos gustan os árabes), e como tiñan que pasar por enriba do Tuela, ninguén fixo nada por preservar ese cauce limpo de augas baixadas das serras da Segundera, e emporqueron-nas hasta limites insospechados. Consecuencia: mortaldade enorme de trutas e todo tipo de vida no Tuela, e acusouse os incendios (Que por outra banda nunca foran de tal calibre). Os paisanos da zona, seguen as autoridades vixentes na época, queimaban para limar as fincas. (Nunca existiron nas Baliñas, nin en toda a ribeira dereita do riu,) polo que a falacia da queimadela por parte dos veciños cese por si sola. Era unha maneira de escurrir o bulto por parte da administración.
 Despous de feita a autovía das Rias Baixas o problema agravouse. Xa non hai trutas, desde o Padornela e a Tuiza para baixo.
 ¿Qué foi o que pasou?
 Sinxelamente, o sal deitado na estrada no inverno, mesturado con outros gradentes, para derreter o carouxo da autovía, feita na parte mais Umbria da zona, como se a propósito fose, e co engadido actual do famoso e inútil tramo do AVE, a  Ourense, Vigo e A Coruña, pous noutros lugares non parará, e será totalmente inviable economicamente antes de inaugurarse, desbarbando todo tipo de merdalladas entre as portelas, coa aquiececia de medio Ambiente de Castela León e, acaberon matando de maneira definitiva o Tuela.
 Os humanos somos estúpidos, a Natureza non, cando todo este progreso de pacotilla cabe, as augas volveran a caer desde as serras de Chaus e Lubián, igual que desde as de Padornelo e as estribacións do Marabón, farán que despous de limpo, as trutas es as lontregas volvan o riu.
 Levo dous anos sen sacar licencia de pesca. ¡O que queira diñeiro que molle o cú!. Refrán vello da zona.

Una de Música, de alto nivel ¿?.

 

  Queridos amigos, seguramente a ningun@ de vosotr@s les importe una higa, mis historietas, pero, aún con esta premisa, no me resisto a esta nueva experiencia mía, ya en época de senectud y, probablemente, sin que  pueda darle fin por causas de la intransigencia de la Naturaleza.

 Desde hace un poco más de un año, he decidido meterme la Música en la mollera, dura mollera, cosa que, después de iniciarme en ella, lamento mucho no haberle dedicado esfuerzo y tiempo, mucho antes, cuando las neuronas todavía andaba por el sistema neurológico. Ahora ya, algunas veces estas neuronas, cogen vacaciones sin previo aviso, y a veces se olvidan de sus funciones, a pesar del cuerpo y mente que las mantiene.¡Parecen políticos!.

 Como decía estoy dedicado, con más ahínco que capacidad, al estudio de la disciplina de la musa Euterpe.

 Después de un año dándole caña al instrumento y al solfeo, y también de mis peleas con las corcheas y semicorcheas, pasando por las sincopas y  demás nomenclaturas y jerga del lenguaje musical, he llegado a un punto en el que tanto mi “profe” de instrumento al igual que el director de la banda de los principiantes, quieren que, este final de curso, haga mi primera interpretación en público.

 Hemos decidido que mi estreno como interprete, (Poner todo entre comillas), sea el Adagio en Sol menor de Albinoni.

 Para vencer mi renuencia a ponerme delante, aunque solo sea de los “profes”, mi profesor de instrumento se ha brindado a taparme los defectos, tocando conmigo el Adagio. David, que es como se llama, tiene más moral que el Alcoyano.

 Estamos ensayando, seguiremos haciéndolo y que sea lo que Euterpe quiera.

 Quiero rendir, desde aquí, un homenaje a mis profesores: Al de solfeo y armonía, uno de los mejores compositores de Galicia: Ángel A. Montes Abalde, con una obra titulada La Creación y que es interpretada por varias orquestas de fuera de este país.

 Mi profe de clarinete, David Ferreiro, que dentro de unos pocos día leerá su tesis de fin de curso, sobre un músico gallego poco conocido. Cuando lea su trabajo, le pediré permiso para publicarlo aquí.

 El dire, de los principiantes Pedro, gran Saxofonista, del que también daremos noticias.

 Son todos unos estupendos docentes y gentes con paciencia casi infinita, sobretodo conmigo.

 Si alguno de vosotr@s le gusta la música le animo desde aquí a iniciarse, pués nunca es tarde.

 Cuando llegue el momento, si la cosa no es catastrófica y hay un alma caritativa que lo filme, será subido a este blog.

 Estar atentos, pué seréis los primeros en tener una audición. Los segundos serán los fieles del Carnegie Hall de N.Y.

 Aquí os dejo una interpretación magistral del Adagio en cuestión.
 La mia también será (¿Mejor?¿Peor?) ¡Ya veremos!

MUSAS EN FOLGA, OU ¿EN MANI?

 Hoxe non teño nada sobre que escribir. A Musa encargada deste negocio, deixoume socinho.

 Penso que no mundo das Musas, dos deuses, Herois e demais entes que influen sobre as teimas dos humans, e nos seus anceios e nas suas misérias, as veces abandoan-nos.

 Non creo que se foran de “mandra”, e moito menos que anden polas ruas manifestandose. Estou seguro que andan noutras lerias mais importantes e produtivas para elas. Seguro que andan nunha decrúa para despous facer sementeiras de cousas que necesitaran perante o próximo ano. Xa se sabe que os ciclos de alimentación son anuais. Os anos non foron decididos por un casual, senon por esa teima que ten a Terra de dar voltas arredor do Sol iniciando e cerrando ciclos.

 Eu, cual Musa pobre, tiñosa, e amiga de todo aquelo que non teña nada que ver co establismen actual, e emulandoas nos “quehaceres”, tamén estive por Val dos Marcos (lugar de musas, meigas, almas en pena durante as noites de lúa, etc.), facendo algo de decrúa e enterrando algún tubérculo para ver se sé le ocurre agromar e dar algo comestible, pous o asunto está mais que fodido, se non se ten unha pequena despensa. Eso sí, se facedes despensa, non lo digais a ninguén pois a facenda, e os politicos son capaces de decir que tamén eles tiveron algo no asunto e piden as súas prebendas.¡Capaces son!.

 Non solo enterrei tubérculos, senon que tiven tempo para departir co meu amigo Xetoño, de apreciar os adiantos como adulta da famosa Lupa, a miña Perdigueira de Brgos que xa cumpliu trece meses, e aprendeu algunha cousa nova.

 Tamén descubrin unha cousa que non me gustou nadiña: Estanse a cosntruir pola nosa bisbarra os túneles polos que algún día circulará ese famoso ave, que cando esto suceda será exactamente como o aeroporto de Castellón. Non terá xente que transportar pous aparte que solo para nalgúns lugares, no noroeste peninsular cada vez queda menos xente, a que queda é vella, e os € cada vez escasean mais. A xente non viaxará por falta de “money”, e coma sempre solo viaxaran os privilexiados de sempre, con billetes subvencionados co diñeiro de todos e que solo eles poden usar.

 Ben voltemos o principio, cando dixe que descubrin unha cousa que non me gustou nada. Desde a autopista das Rias Baixas, hai unha pequena estradinha, que leva a Hermisende, e enlaza con outra de Portugal, en definitiva son trece ou catorce kilómetros, feitos nos anos noventa, hasta entonces era un camiño de “mala muerte”.

 Por esa estrada solo poden circular vehiculos cun máximo de 10 Tm.

 Pous ben, os que fan eses túneles de despilfarro económico do ave, deixan escombros en Rañalobos. Circulan por esa estrada, que os nosos antepasados non coñeceron,  nun treito de tres kilómetros, uns camións de gran tonelaxe, que baixo o punto de vista dun profano coma min, teñen prohibido pasar, pola tonelaxe. Eu cruceime con tres e nos tres casos tiven que meterme casi na cuneta. Con ser esto peligroso, que o é, os fuxancos nunha calzada non preparada para soportar eses pesos, non tardarán en darnos algún disgusto, sobretodo se algún conductor no se da conta.

                                           (Riu Tuela)

  Preguntome, se o caso fose, ¿Quen será o ente responsable?. Xa sei que irresponsables haberá demasiados.

 Outra cousa, ¿Qué dí Meido Ambiente da desfeita sobre o Castro das Muradellas e do Rio Tuela?.

 Noutra ocasión, que as Musas sean propicias, faleremos da morte do Tuela.