viernes, 11 de noviembre de 2011

"¡CHUNGO!"



 ¿Terá remedio esta humanidade, que creou esta sociedade na que vivimos, e da que non pode decir que le é allea?.
 Ven a conto esto porque hoxe, nas miñas andainas a pé por Vigo, atopeime con un amigo negro, que coñezo desde fai  un feixe de anos.
 Traballaba nun sitio no que le pagaban, mais ou menos, a fin de mes. É un home comprometido coa xente da súa terra, e amigo de traballar todo o que sexa necesário e sobor de todo, se é para axudar ós demais.
 Hoxe, cando me atopei con él, díxome que o asunto estaba “chungo”. Traballa un día e espera a que o volvan a chamar. Sempre coa incerteza de sí ou non. Esto tenho asumido e non pide mais.
 Está preocupado porque agora ten medo. Ten medo a que o boten fora do pais, que o repatrien para o seu país: Somalia.
 É un home con unha boa formación, nunca le preguntei, mais polo que se desprende estou convencido de que ésta és superior.
 Pregunteile por qué estaba tan desanimado, e díxome que, se non hai traballo para os españois, ¿Qué nos queda a nós?.
 A miña pregunta de si tiña a documentación e regla díxome que sí.Dixenle que entonces non debia ter medo, nadie o pode botar fora. ¡Está legal!.
 Si, dixome él, mais agora tendeis elecións, e parece que van ganar os que non nos queren por aiquí.
 Tratei de darle ánimos, decindole que, gane quen gane, eso non o poden facer. Él non está tan seguro.
 Somos emigrantes e por añadidura negros. Explícole que eso non debe pasar nun país eminentemente emigrante,(e presuntamente demacrático) que sabe do que vai o asunto, e é comprensiva a súa xente (seran-no tamén os polítcos).
 Dígole que tres dos meus avós, foron emigrantes, que a maioría dos vellos das aldeas de meu pai, miña nai e avós, estiveron emigrados.
 Foron dos que marcheron cunha mau por diante e outra por tras e volteron cunha mau por tras e outra por diante.
 Coido que non o convencín. Deume a razón, mais con cara de non creelo.
 A min no seu lugar pasaríame o mesmo.

miércoles, 9 de noviembre de 2011

DESDE SANABRIA,¡ SI INTERESA!


 He estado leyendo el informe del Ayuntamiento de Trefacio, y por lo que he leído, no tiene desperdicio.
 Parece ser que la deuda viene arrastrada de tiempo atrás por la nefasta gestión de un alcalde que llevaba en el cargo más de veinte años.
 Claro que llevar mas de veinte años en el cargo, no quiere decir nada, ni a favor ni en contra de nadie. Así a primer bote, yo diría que si le han votado fue porque lo hacia bien, en este caso parece que no, simplemente no daba cuentas, y nadie sabia o decía nada.
 Ahora se descubre el pastel, y seguramente aquellos que le votaron de buena fé, estarán arrepentidos. ¡Vale!
 Lo que no me vale es por qué la Diputación y la Junta de CyL, han dejado llegar el asunto a este extremo.
 Yo, que soy un gran defensor de que las Diputaciones desaparezcan, me pregunto ahora con más razón, para que sirven si no es para inflar los gastos.
 Señor presidente de la Diputación de Zamora, ¿acaso lo de este ayuntamiento no se solucionaría, controlando al alcalde, y con el sueldo de usted y sus asesores no se arreglarían situaciones como esta?.
 En el debate, triste debate, de los dos aspirantes a la presidencia del gobierno (¿por qué no todos los que se presentan?), le escuché a su jefe, el señor Rajoy Brey, decir ante la propuesta de la desaparición de la Diputaciones, que estaban para ayudar a los pequeños ayuntamientos.  Aquí pongo los interrogantes que hagan falta ¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿??
¿?????., creo que no hacen falta más.
 Señores que se dedican a la política: DEDICARSE A ESO RQUIERE TIEMPO, GANAS, ALTRUISMO RELATIVO, PUÉS COBRAN Y NO POCO (Puede mirar cuanto percibo yo de pensión) Y SI PIENSAN EN DEDICARSE A LA POLITICA PARA BENEFICIARSE DE LA MISMA, ¡COÑO!, ¡¡VAYANSE A SU CASA Y DEJEN DE JODERNOS!

sábado, 5 de noviembre de 2011

GRANDES FEITOS CINEXETICOS



No dia de todolos santos, aparte de percorrer os lugares nos que adoita andar a Estantigua, como xa referin no anterior post, tamén aproveitei para dar unhas zancadas  polos eidos de San Ciprián e polos da miña avoa Pilara.
 Como comprendereis, non escribiría esto se non fora un día de caza, deses de rompe e rasga. Foi un dia de caza, que a própia Diana, non a filla de meu primo, senón a do Olimpo grego que tamén adoitaba cazar, inda que creo que de outro xeito. Ela tiña que ter moito tento, pois habida conta de que o seu xefe, Zeus, era amigo de meterse na pelexa de moitos animais, sobre todo cando andaba berraco. Mirade o caso de Leda que foi seducida por Zeus vestido de pato, ou alguén levaba unha berza de mil pares de narices, e a Leda esa non se le ocorreu outra cousa para disimular a súas quenturas.
 Deixemos as cousas dos deuses, e volvamos o alto da Ladeira que foi onde a Canaria ventou un rastro, xusto hasta que chegou por alí o magote do Xeantoño, e deixou de buscar. Parece que non se leva ben coa cadela mastín deste e decidiu meterse debaixo das miñas nádegas. ¡Xa vai vella, a pobre Canaria!.
 Despou de subir  polo vello camiño de Rebordelo, solo me quedou baixar Ladeira abaixo, e tocar a retirada aquela tarde de sábado.
 Pola tarde houbo un magosto en Hermisende, non fún,  pois adoito non acercarme a lugares onde haxa mais de cinco personas. Sonche tímido e non bailo con descoñecidos.
 Mandei corresponsais o evento que me conteron cousas. Parece ser que, a pesar de ser a festa da castaña, non houbo bullós nin mamotas. Eso sí outro tipo de viandas. Tamén me conteron que por alí andaban as forza vivas da comarca e Tras os Montes. Acompañados todos polas súa respectivas parellas, menos a miña prima Noemí, que polo visto é do meu mesmo parecer con esto das xuntanzas.
 Outra das cousas que me conteron foi algo que me aledou moito. Non habia mesa presidencial e as autoridades estaba mezcladas co pobo liso e chairo; ¡Como debe ser!
 No domigo sain de caza de novo pola mañá, foron conmigo as dúas cadelas, desde a Cabeza das Fontes pasando polo Coballón o Sestil da Carbuizas, a fraga Balastreira a canteira infame dos Garridos, coller de novo o carro e ir probar sorte s leiras de Castromil. Estas alturas da o mesmo vaias onde vaias xa non queda nada que cazar, mellor dito non queda nada que ver, podo decir que non fun quen de ver nada. A Lua portouse, correu detrás de catro coellos, supoño, non os guipei.
 Pola tarde fun a dar unha volta pola banda de Castrelos, terra da miña avoa Pilara, e pasou o mesmo. Como decia meu pai que decia un señor de San Ciprián :”comerás berzas!.Nesas estamos.
 Inda comí tomates collidos da Porteliña, plantei allos e cebolas das de cedo. A esperar que todo vaia ben.
 Sinto moito non ter nada mellor que contarvos.
 Apertas a todos, todas.

miércoles, 2 de noviembre de 2011

COUSAS DO ALÉN


Andaba eu polos andurriais de Val dos Marcos, polos dias de todolos santos e mais das ánimas, polos andurriais da Porteliñae cos archiperres de traballos hortelanos, cuando, de repente, doume en pensar na data na que estaba: Santos. Mes dos mortos.
 Pasou o que tiña de pasar. Mentras eu facía sucos para sementar uns allos, apareceron a carón meu unha morea de ánimas, de xente que levaba xa un feixe de anos no Alén.
 O erguer a cabeza, que tiña baixada por aquelo de seguir a raia dos sucos, vin a aquelas almiñas, sentadas todas como se estivesen dentro dun anfiteatro moderno, e todos mirando os meus esforzos por endreitar os devantitos sucos. Xa se sabe que os sucos tortos son moi feos, e logo os veciños de horta cachondeanse de un.
 Despous de facerles unha lixeira reverencia coa cabeza, deille as boas tardes, pensando que ó falar desaparecerian do xestarego, mais ¡ Saltou a sorpresa!. Responderon a coro e dixeronme que solo estaban alí, porque nos cemiterios non podian descansar co balbordo da xente que ia a porles frores de plástico nas lápidas, e competir entre eles a ver cual levaba mais trebellos raros.
 Houbo unha das ánimas que dixo, que en vida, ninguén le fixera caso, pasera fame e de velliña estivera chea de piollos sen que naide se interesera nin fixera nada por axudala. Agora, decia, as froles de “plesiglas”, podian-nas meter nalgún outro “lloc”.
 Pregunteronme pola famosa “crisis” actual, e tentei de describila desde  as miñas pequenas entendedeiras no eido.
 Resumin que, uns poucos humanos, eles mesmos ou a traverso de sociedades deles, monteran un “pifostio”, no que durante mais de duas décadas convenceron a todo cristo de que o crecemento económico era constante, e infinito o remanente das materias primas na que se sostiña a economia.
 Cando nos demos conta de que aquelo era insotible, non foi pola nosa reflexión, senon porque os “mangantes, que hasta aquela prestábanse diñeiro e dábanse creto uns os outros, empeceron a facer trampas, e chegou un momento no que naide se fiaba de naide, e destapouse todo. Logo parte da xente escomenzou a pensar, imdagar, revisar, e entre todos deronse conta do montaxe que deixaba ós pobres cada vez mais pobres e eles cada vez mais ricos. No camiño deixaban caliberas de mortos económicos.
 Preguntoume un, a ver que facian as forzas vivas. Solo le puiden contestar que a ciencia certa non o sabia mais que me parecia que aparte de un baixo nivel cultural xeral neles, vivian, a maioria, bastante ben, pois fixeran da política unha profesión rendible para eles.
 Outro preguntoume se entre a clase politica e os donos do diñeiro habia suicidios como na crisis de 1929, a maioria dos que se les descubriu o chanchullo, ou quederon arruinados, suicidabanse.
 Contesteile que de momento ningún, que eu soubera. Mais sí sabçia que o número de coches de mais de noventa mil euros estaba a cabeza das ventas de tales queimadores de recurso “FI-NI-TOS.”.
 Puxeronse todos de pé, e decindo a coro que a estupidez humana, non solo non se acabera, senón que polo que parecia aumentera.
 Coa caluga baixa, marcheron hacia o alto do Ladeairo. O dercirle eu que o sagrado estaba para o outro lado, dixeron que durante un par de dias, descansarian no monte, polo menos alí inda habia alguna queiruga con flor.

¿HAY CENSURA EN FACEBOOK?

He intentado publicar en mi muro de facebook, este artículo, que no tiene desperdicio, pero el sistema no me deja.
 Jodidos estamos si por aquí tambien hay censura.
 Si lo confirmo, me daré de baja. Me quedaré solo con el blog, hasta que por allí suceda lo mismo.

 ¡Hay que joderse con lo mal que lo llevan los CHUPADORES del planeta.





“Olvídense de Grecia y miren lo que se está cociendo en Irlanda, Portugal, Italia, España…”

Moisés Romero -  Miércoles, 02 de Noviembre "Grecia está enterrada, bien muerta ¿Referéndum, para qué? Ni con Referéndum ni sin Referéndum. Ni quitas del 50% ni quitas del 100%. Nunca podrá pagar lo que debe y, lo que es peor, conforme pasa el tiempo la crispación entre sus socios comunitarios es mayor. Grecia ha pagado nóminas a muertos y a personas que nunca existieron. Los bancos griegos llevan muchos meses con telas de araña en sus cajas fuerte. No pidas una factura con IVA en Grecia, porque te asesinan con la mirada. Lo escribía ayer Carlos Montero en lacartadelabolsa: Grecia, más Porsches que contribuyentes que ganan más de 50.000 euros anuales. Si a un campesino irlandés, portugués, español o alemán le cuentan cosas como éstas y que el Fondo de Rescate Europeo, es decir, sus euros que ha ahorrado con sangre, sudor y lágrimas son los que pagan tanto desmanes ¿qué considera usted que le contestaría? Puede ser un campesino o un trabajador autónomo ¡qué más da! Los políticos, como siempre, han vuelto a meter la pata, porque siempre piensan en su poltrona ¿Alguien cree que se acabará el Mundo Global porque Grecia (u otros) sean expulsados de la zona euro? El error es creer que el Mundo Global se acabará", me dice el analista jefe de un banco de inversión.
“El Error, entre otros muy graves, dejar que un País haga trampas y las sostenga para entrar en la zona euro y, como derivada, mantener con respiración asistida, que nadie puede pagar ya, el Estado de Bienestar en Grecia, Irlanda, Portugal, España, Italia, Francia, Holanda, Bielorrusia…También, en Alemania, que no se va a ir de rositas. Grecia tiene que ser expulsada ya de la zona euro…”

“El Error está en dar crédito a la Mentira Política, al Sentimiento Solidario, que consiste en que los vagos y maleantes sean tratados como arquetipos y ejemplo a seguir. El Error está en permitir que el trabajador honrado sufrague los gastos del que no trabaja ni se esfuerza. El Error, en fin, está en intentar cambiar las reglas de juego en pleno partido: unos son altos, otros bajos, unos ricos, otros pobres, unos son trabajadores, otros vagos; unos estudian, otros, no; unos roban, otros no. Nadie somos iguales y, por tanto, no podemos ni pueden considerarnos como iguales. Nadie puede cambiar las reglas Seculares del Mundo…”

“Olvídense los mercados de Grecia y miren lo que se está cociendo en Irlanda, Portugal, Italia y España. He viajado en los últimos cinco meses por estos países enviado por mi banco. En Irlanda, como en Portugal, Italia y España, el nivel de pobreza es cada vez más alto: las colas para mendigar un plato de comida en lo que antes se llamaban Casas de Socorro son largas, muy largas…

“En Irlanda, como en Portugal, Italia y España he visto a fumadores empedernidos coger colillas de tabaco fumados por otros en la calle. Eso ya lo experimenté yo hace 50 años en España. En Irlanda, como en Portugal, Italia y España, ya hay autovías sin luz, porque no la pagan; farmacias quebradas por las deudas de Comunidades y Ayuntamientos; familias que no pueden pagar los libros de texto a sus hijos; aceras con baches, calles con grietas; carreteras sin asfaltar y con obras eternas…”

“Olvídense, en fin, de Grecia, que nunca pagará lo que debe, porque otros TAMPOCO NUNCA PODRÁN (PODREMOS) PAGAR LO QUE DEBEN (DEBEMOS)... Y mientras, LOS POLÍTICOS PROMETIENDO EL ORO Y EL MORO, CUALQUIER COSA PARA PONER SUS POSADERAS O NALGAS A BUEN RECAUDO…”

miércoles, 26 de octubre de 2011

EL RAPACICO- (Cuento para Héctor)



 Antes con antes, había un rapacico bastante pícaro pero agarimoso con los seus parientes.
 A él le habian contado que, denantes, de antes con antes, toda la tierra que veía, estaba cubierta de frondosos y belidos árboles.
 Eran árboles grandes, de gruesos troncos y altas copas. Nunca fueran cortadas ramas en los mismos.
 Siempre le decian que no se alejase de la cancilla de la era, pués fuera de allí se podía escarriar, y vérselas negras para volver a casa.
 Al rapacico le amolaba aquella prohibición. Sentía una sana curiosidad por conocer aquel mundo prohibido, más allá de la cancilla de la era que rodeaba la casa.
 Él, de vez en cuando, veía pasar hombres y mujeres por las canadichas adyacentes a la era. Nunca vió que a ninguna de aquellas personas les pasara algo malo.
 Decidió un día, rebasar los límites marcados por la era y adentrarse por aquellas canadichas a explorar.
 Husmiou en los alrededores, y viendo que había campo libre, esborrexeuse por la barranca, hasta la canadicha y caminó hacia lo desconocido.
 Internose en un bosque de negrillos altísimos en los que los zorzales y pintasirgos desgranaban al aire las notas de sus trinos. Encontró tan engaiolante aquella música, que se sentó sobre las raíces de un milenario castaño a escuchar.
 Se apoderó de él el sueño, y con el arrullo del agua del regato que por allí pasaba, y los trinos de los pájaros quedó sumido en un profundo sueño.
 Cando se despertó, era de noche cerrada, apenas se veía, pués aunque había luna llena, las copas de los árboles apenas dejaban pasar los débiles rayos de la misma.
 Se asustó e intentó volver a casa, pero después de dar vueltas y vueltas alrededor de unos árboles y viendo que no encontraba el camino de regreso, se sentó en el suelo y se puso a llorar.
 Sintió el ruido de unos pasos que le asustaron más todavía. Con el miedo dejó de llorar. Apareció de pronto delante de él en hombre muy alto y delgado con un grande sombrero, y con  tapabocas de rayas verde y rojas.
-         ¿Qué, estas perdido?, por que no hiciste caso de tus padres?
-         Solo quería ver lo que había en el bosque. El canto de los pájaros me hizo olvidarme de que tenía que volver a casa. ¡Llévame con ellos, por favor!-Suplicó el rapacico-.
El hombre del tapabocas, se agachó sobre el rapaz y acogiéndolo en brazos después de arrebujarlo con el tapabocas, le dijo:
-         Ahora te llevaré a mi chabola, y cuando amanezca te dejaré en tu casa. Ahora vamos a la mía, comemos alguna cosa, descansamos y luego al salir el sol te llevo. ¿Vale?.
-         ¡Vale!- dijo el muchacho- No me dejes, pués tengo mucho miedo.
-         No te preocupes. ¡Vamos, sujeta el mantón!, te llevaré en mis brazos.
 Empezó a caminar, y en dos zancadas estaban a la puerta de una casita, de una sola planta, con una puerta con rayas verdes y rojas y con el techo de paja y xestas.Por la chimenea que tenía salía humo.
 El señor del gran sombrero, sacó una llave muy grande de su faltriquera, e introduciéndola en una abertura que al sacar de nuevo la llave desapareció. Al pasar el umbral, el niño vió una sala que parecía más grande que la casa vista desde fuera. Había en el centro una mesa de piedra con bandejas llenas de comida. Quesos, leche y frutas y otras cosas desconocidas para el rapaz.
 Le dijo el señor del gran sombrero, que por cierto no se lo había quitado, que comiese algo de lo que más le gustase de la mesa, cosa que el niño hizo comiendo un poco de queso, una manzana y un gran vaso de leche. Al acabar de comer, le entró un grande sueño y el viejo le llevó a una cama en un rincón de la casa. Antes de quedarse dormido el niño se abrazó al cuello de aquel hombre, que casi no se atrevió a devolverle el abrazo.Luego lo acochó al niño.
 Si el niño hubiese visto la cara de su acompañante, hubiese visto una lágrima deslizándose por su mejilla.
 Por la mañana, al salir el sol, el hombre del sombrero despertó al niño, le dio un vaso de leche y le dijo que se iban para la casa de sus padres.
 Le regaló un aro del tamaño de un anillo, que le puso al cuello,colgado de un amalló, diciéndole que si volvía a perderse solo tenía que agarrarlo con la mano izquierda fuertemente y que le mandaría ayuda, si pensaba en él. ¡Solo lo debía usar en casos de mucha necesidad!
 Lo cogió en sus brazos y de dos zancadas estaban en la era de su casa. Le dijo que fuera a la casa, y que no dijera nada a nadie de lo que había visto.
 ¡Era mejor que nadie supiera que en el bosque estaba él y su casita. Debía ser un secreto entre los dos!
 No te preocupes, pués tus padres no te van a preguntar nada, solo has estado fuera de su vista dos horas, por lo tanto no te han echado de menos.
 Le dio un abrazo y de dos pasos desapareció de nuevo en el bosque.

 ……continuará.

domingo, 23 de octubre de 2011

UNHA ONÍRICA CAZA


Queridos amigos: Cuando un coma min, aprende a cazar, en época de escaseza no que un musliño de coello, a peituga dunha perdiz, un arroz con pombo gorentábase de tal xeito que, aquel extase atribuido a Teresa de Ävila quedabase pequeniño.
  Xa non era aquelo de que a comida quitara a fame, senon que por exemplo, as patatñas guisadas con coello, tiñan tal atracion e sabor que parecia que a terra deixaba de rolar sobre sí mesma, e unha ledicia percorre o esfamiado corpo.
 Hoxe escomenzou a caza, e como teño por costume cando algo sei que vai ser motivo de polémica mundial, quero contalo eu para que mais tarde non haxa mas interpretacións.
 Téndeis a información de primeira mau.
 Facendo honor o título desta lucubración, empezarei polo principio sen omitir nada, sobre todo do interesante da cacería mais estupenda endexamais relatada.
 Xa a vispera, estiven velando armas caseque toda a noite, cargando cartuchos. Un bon cazador sempre carga os seus cartuchos. Cartuchos feitos no Pais Vasco, pistons de E.Rio Tinto, polvora Diamantina de Portugal e chumbo fundido por un mesmo e pasado polo cribo correspondente. Unha cartuchejra das de badana e feita a mau, con capacidade para doce cartuchos dos que dous son para a caza de vichos grandes.
 Pola mañá despous de almorzar, darle algo o famoso Sagardúa, meter un carolo de centeo cunha chouriza no morral e a pequena bota de viño, agarrar a espingarda de perros vistos, sair en dirección a Rechouso pasando por Rebordelo.
 O chegar os Corzos, atopeime co ti Pedro, e a súa Linda. Xa tiña pendurado un coello, polo que le dixe:
  - Carai, ti Pedro, despous dice que non vei. Ese guipouno ben.
  - Non ho- respostou - ¡Tírole o lugar do ruido!.
 Marchei co sorriso nos beizos. Aquel home era incorrexible. ¡Era da Teixeira!.
 O chegar a purtela de Rebordelo parei un momento con una panda de cazadores; o Manolo, Alipio, Luis, Céfiro e Teófilo. Estaban escarallandose de risa. O parecer cuando subian polo Carballal, o Alipio tiroule a un couello e fallou, detrás tiroule o Luis e matouno. Cachondeo co “bigote” posto. Mais adiante O Luis disparoule a outro coello que tamén marrou. Acercouse o lugar onde disparera e berrou: “Aiquí hai pelos”. Entonces o Manolo coa sua sorna díxo: Si, son os do bigote do Alipio. Cando collí folgos des pous da risotada, subín camiño o Alto da Cachena, camiño da Pedra das Ferraduras, pois tiña idea de ir comer a merenda enriba dela co cazador da idade do ferro que alí deixou a súa imaxe.
 No alto, xusto no alto, na pedra branca de xeixo que alí está, estaba sentado descansando Don Miguel. Xa  levaba unha boa percha de perdices, e estaba a falar co seu fillo o Senderines que estaba xogando coa famosa Milana.
 Desexeile unha boa tarde e cheguei a comer con cazador das Ferraduras. Agradeceume a compaña, incrustouse de novo na pedra. Eu baixei ás Pombeiras cando empardecia. A todo esto sen disparar un solo tiro.
 Cuando cheguei a Fraga da Carantoña, atopeime co Silverio que ó verme sen caza ningunha, díxome: Aa..ana co..comigo. ¡Xa, xa verás!
 Baixemos a caldeira da Aillande e cerca xa da Gurgoza, púxose a cabar nun toco. Sacou del dúas perdices duas lebres e dous pombos,que alí estaban entocados,e como bon amigo partiu a metade conmigo.
 Chegueí a casa mais contento que un allo.
 Xuro por Tutatis que eso foi o que pasou hoxe dia vintetrés de Outubro de dousmil once.

sábado, 22 de octubre de 2011

ENEMIGO QUE FUXE, PONTE DE PRATA



 Onte, queridos amigos, ETA fixo público un comunicado decindo que suspende de maneira indefinida , mellor, textualmente dicen”declara un alto el fuego permanente y verificable.. etc. .. etc..
 Seguramente, a min, gustariame escoitar o comunicado redactado doutro xeito, mais á falta de algo mellor benvido sexa este, e prego a Deus que dure hasta a aparición dunha dfinitiva, e de non volta atrás a verba                                                         ¡ACABOUSE!.
 Vai un feixe de anos, xa case cerca do medio século, estando a facer o servicio militar en Jaca provincia de Huesca, na compañía na que eu estaba, tamén facian a “mili” rapaces de Cataluña, Galicia, Andalucia, Pais Vasco etc.
 Como en toda xuntaza  de xente que se precie, sempre se crean grupos mais ou menos afins e con certa empatía entre eles. No grupo mais afin a miña maneira de ser estaban dous catalans, dous galegos un andaluz e cinco vascos. Sobre todo con un destes cheguemos a facer unha boa amizade. Él tiña como apelido o de Aguirre e era de Tolosa (Guipuzcoa), lugar no que despous de licenciados volvímonos a ver e él levoume a un sitio onde facian eles a comida. Son lugares, o parecer moi famosos e coñecidos no Pais Vasco, que le chaman algo así como “chocos” ou parecido.Lembro que cando encargou o chuletón para min, dixo que eu era de terra adentro a o mellor non o comía enteiro. O que me puxeron tiña casi dúas cuartas de longo por uns catro centímetros de gordo, e ó velo pensei que estaba crú de todo. Zampeino todo ante a mirada atenta do cociñeiro e o meu amigo.
 O resto dos membros do grupo vasco eran tamén da provincia de Guipuzcoa.
 Todo esto ven a conto porque alí había un rapaz que xa estaba naquela primeira organización. Había certa simpatía de todos hacia aquel movimento contra a dictadura. Desgraciadamente, co tempo aquelo convertiuse nunha espécie de lugar onde moitos de boa fé acababan sin ter a posibilidade de liscar dalí, e o peor nunha maneira de vida.
 O resto xa o sabedes, asesinatos indiscriminados, atentados nos que morrian nenos, e xente totalmente allea o mundo politico.
 O asunto desde oseu nacemento, hasta oxe colleu tales dimensión e derivacións que se converteu nunha espécie de monstro de moitas cabezas, e que coido que, ós seus propios fundadores, foisele das mans.
 Por eso dixe o principio que me gustaria escoitar outro comentário .Mais benvido sexa o que pode ser, se non o escarallamos, o principio do fin do terror, e o comenzo dunha verdadeira irmandade entre todos. Polo menos eso é o que mais desexo, neste eido.
 Para todos aqueles que sexan excépticos, solo quero recordarlles un dito moi antergo que dí:
              ¡A ENEMIGO QUE FUXE, PONTE DE PRATA!

jueves, 20 de octubre de 2011

SANABRIA Y CERVANTES

….era natural de un lugar de las montañas de León, el cual me contó un caso que a su padre con sus hermanos le había sucedido que, a no contármelo un hombre tan verdadero como él, lo tuviera por conseja de aquellas que las viejas cuentan el invierno al fuego. Porque me dijo que su padre había dividido su hacienda entre tres hijos que tenía , y les había dado ciertos consejos mejores que los de Catón. ……
 ….. Pero fuele la fortuna contraria, pués donde la pudiera esperar y tener buena, allí la perdió, con perder la libertad en la felicísima jornada donde tantos la cobraron , que fue en la batalla de Lepanto. Yo la perdí en la Goleta, y después, por diferentes sucesos, nos hallamos camaradas en Constantinopla.

 Estas y otras razones hay en El Ingenioso Hidalgo don Quixote de la Mancha.
 Este verano pasado, he estado en un lugar de las montañas de León (advierto que en aquel tiempo Sanabria pertenecía a la provincia de Valladolid, y efectivamente la Segundera, pertenece a la montañas de León). Llamado Cervantes de Sanabria.
                                             Casa del vecindario
                                          
 He estado dentro de la finca atribuida a Cervantes, he visto los restos de su casa, por cierto conocida en la zona como la casa del “escritor”.
 Os dejo una fotos del lugar. Tiempo habrá de más comentarios.
 La entrada está en el idioma de nuestro personaje, aunque no sé porque tengo la impresión, de que si estuviese en el de Sarmiento o de Camoens, también don Miguel seria quien de comprenderlo a la perfección.
 Un abrazo a todos.


sábado, 15 de octubre de 2011

YES WE CAN (SI QUEREMOS, PODEMOS).




 Amigos y amigas, (Non me funciona en Word, a arroba), hoy, debido al tema que quiero tratar, hago esta entrada en castellano. Mi gallego no es el mejor del mundo, y no quiero malas interpretaciones, aunque, seguro, que en el idioma de Cervantes, seguro, que también habrá lugar a ellas.
 Hace tiempo que tengo una idea en la cabeza, creo que es factible, mejorable, pero en definitiva sería NECESARIA PARA NUESTRA TIERRA: San Ciprián.
 Vereis:
 Creo que sería importante, hacer algo con relación a lo que fue, es y será en un futuro, la tierra de nuestros ancestros, nuestra y de nuestros descendientes.
 Creo que, si nosotros no hacemos nada por ella y ¡nosotros mismos!, nadie lo va a hacer.
 Creo que podemos hacer algo que sirva para el futuro, y dejar el terreno llano a los descendientes.
 Creo, en definitiva, que si todos queremos, podemos llegar a construir las bases de una zona, pequeñita pero nuestra, sobre las que nuestros descendientes, en caso de nacesidad PUEDAN TENER UNA VIDA DIGNA, SI LAS COSAS SE LE TUERCEN EN LA VORAGINE ACTUAL Y PROBABLEMENTE FUTURA.

 Como veis todo esto son generalidades, esa es la idea.
 El meollo de la cuestión es:

 Buscar la forma y la fecha para celebrar, sin prisa pero sin pausa, la menera de reunir al mayor número de descendientes del lugar, hacer una especie de ASAMBLEA, en la que se decida el como y la manera de llevar acabo una acción al respecto.

 Los puntos a definir y tratar, saldrian de dicha asamblea, todos de acuerdo o no habria solución, y luego ponerle “patitas” a lo acordado, con forma de escrituras, normas, deberes, obligaciones y derechos. Ni mas ni menos.

 PROPONGO.

 UNA ASAMBLEA CON TODO EL MUNDO A SER POSIBLE, O CON EL MAYOR NUMERO DE PERSONAS CON PODERES DE OTRAS.  UN DIA EN SAN CIPRIÁN A DETERMINAR, PARA INICIAR EL PROCESO.
 EL VERANO PROXIMO PUEDE SER UNA BUENA FECHA.

ESTO ES EN SERIO, MUY EN SERIO, POR ESO A TODOS LOS QUE LE  INTERESE, APARTE DE DAR A CONOCER LA IDEA, LES DEJO MI CORREO ELECTRÓNICO.

 INTENTEMOS PONERNOS DE ACUERDO, Y YA VEREMOS.

 EN EL BLOG  NO ADMITIRÉ COMENTÁRIOS AL RESPECTO. TODOS SERÁN BORRADOS.

 Mi correo es:
                     xabresdateixeira (a)gmail.com

 Unha forte aperta a todos-as.
 Gabriel Fernandez Alvarez  


viernes, 7 de octubre de 2011

VIÑOS EN VAL DOS MARCOS


Estaba un adegueiro no seu leito de morte, e vendo que ia deixar este mundo, chamou o seu fillo e único herdeiro, para despedirse e contarle o segredo do negocio do viño.
-         Mira, fillo, parece que eu xa estou apurando o último trago. Quéroche contar como se fai o viño.
-         Xa o sei, papá, non te canses.
-         Escoita- respondeu o pai- vouche pasar os segredos da familia, que foron pasando de pais a fillos desde moi antergo, e que tanto diñeiro nos fixo gañar. Hai varias maneiras de facer o viño. Empezarei pola primeira e mais primitiva. O viño faise de uvas nos lagares…
-         Carai papá,- contestou o herdeiro- ¿Tamén se fai de uvas?.
Este é un chiste moi vello, que corre entre a xente que se dedica o mundo do viño, e ainda que pareza mentira, inda hai quen pensa que, o mellor o viño tamén se fai de uvas.
 Oxe quérovos falar aiquí, da importancia de disfrutar de un bon viño, de cómo se fan e dos estupendos viños que se facian en Val dos Marcos, cando eu era rapaz.O disfrute sempre con moderación
 Eu estou de acordo con aqueles adegueiros que din que o bon viño faise na viña. Teño un amigo enólogo que sempre dí: con boas uvas  os enólogos, se non escarallamos o proceso, podese facer bon viño, regular, escarallando o proceso mau. Pero se a viña non foi ben traballada, solo se pode facer un mal viño.
 Cuando eu era rapaz, como xa dixe, en Val dos Marcos facíanse uns viños bastante xeitosos.
 Para conseguir aqueles viños, sobre todo para os mais novos, direivos que habia bastente veñedo e tamén parreiras, ainda que estas últimas non era as que facian os bos caldos.
 Habia viñas e Vilares, eran as mellores, tamén nas Mioquiñas , Trasil, e Outeiro.
 Das castas de uva que houbera dependia que os viños fosen mellores ou peores, tamén da inxerta dependia que as enfermedades ataqueran mais ou menos a colleita.
 Falareivos daquelas viñas e uvas que eu mais coñecín. Estas eran as da familia dos Marcelinos, que como suporeis eran os meus antepasados.
 Un dos que mellor viño facia era o ti Marcelino, casado cunha irmá de meu avó e probablemente o que mellor viño facia daquela.
 Entre él e meu pai contaronme, varias veces o que eles facian, na viña e na adega.Tamén participei nos traballos con meu pai.
 Desde tempos anteriores ós deles, xa tiñan unha selección de castas de uva nas viñas, e poucas parreiras, salvo para comer. Era o que oxe se fai na adega despous de vinificar a parte as distintas castes de uva, e que os expertos chaman “coupage”. Daquela estaba feito na viña.
 As castas que usaban eran: Mencia, tinta fina, tinta madrid, merenzao, malvasía pouca, e malaga puca tamén. Estas como tintas e brancas, verdello, albillo, e xerez tamen pouco.
 Procuraban que es vides estiveran inxertadas sobre sarmento do chamado fruto directo ou americano. Este, desde a aparición da filoxera a principios do século pasado. Salvo en moi raras excepcións de anos moi complicados nese senso, nunca trataban a viñas, incluso decian que era mellor non ter viño que envenenar a uva.
 Esperaban a que a maduración fora a mellor para vendimar, procurando que aquelas uvas mais tardias, polo menos estiveran casi apunto.
 Cuando se vendimaba habia que facelo no menor tempo posible, sen que se estrulleran as uvas e non inicieran unha fermentación non desexada. Procuraban que o proceso fose o mais limpo e aseptico posible.
 Antes de chegar a este punto, xa tiñan lavado, desinfectado e tratado todas as cubas e as tinas nas que fermentaría o viño. Sempre decian que a limpeza era fundamental. Agora eso está solventado cos recipientes de inox.
 Continuará…………………………………

jueves, 6 de octubre de 2011

COMO VENCER A LEI DA GRAVIDADE


Seguramente, na Teixeira e mais en Sancibrao, non haberá ningún castiñeiro, bedulo, carballo, negrillo, etc. etc., que este servidor voso non me houbera empiolado nel.
 Ben por mor dos estorninos, miorlos, pitos verdeais, pombos e demais páxaros de tamaño medio-grande, susceptibles de, despous de pelalos e fritilos, gorentar. Seguramente daquela, non habia moitas mais porbabilidades de levarse a andorga proteínas que non foran de porco.
 Se algún lector se sinte ferido por esta confesión de “paxarófago”, que tente a imaxinar que para poder comer xixa fresca, habia que ir a cidade, a algún lugar daqueles nos que solo podian entrar os de falanxe.
 Coido que tamén o facía por gusto. Eso de ver o mundo desde algún sitio mais alto é unha gozada, a parte de saber que non habia demasiada xente que o puidera facer.
 Tamén creo que nos dous lugares nomeados, non quedaria parede á que non subira hasta  as louxas das abeiras.
 Nunha ocasión decidin subirme ó campanário de Sancibrao, non recordo se foi por unha porfía ou se foi por mor dalgún vencello.
 Daquela, para subirse as campas, podíase facer por dentro da iglesia.Habia escaleiras desde a tribuna saindo polo louxado e xa encaramándose o lado das campas.
 Como aquel dia a iglesia estaba pechada, decidin subir pola parte da esquina que inicia a espadaña. Deixovos unha fotografía, para que vexais a escaleira que os toleirons dos constructores tiveron a ocorrencia de deixar, para que calquer (¿calquer?) rapaz puidera tentar embazacarse.
 Subí hasta arriba, e o chegar o alado, conseguí debruzarme sobre as louxas que sobresaian. O debruzarme, apoiando a cintura nas louxas, desprendin os pés da media escaleira. Tiña a metade do corpo arriba e a outra colgando, e aiquí  xurdiu o problema.
 A posición era tal, e tan estúpida, que non era quén de acabar de subir, e tampouco de baixar, pois os pés non me chegaban os chanzos, minichanzos, da escaleira, mais figurada que real.
 A sapada enriba de alguna lápida das que había abaixo, non ma libraba nin o ceo bendito. Así e todo pedinlle a un dos meus irmans, que estaba alí, non sei se era César ou Xería, que fora a chamar a meu pai para que trouxera unha escada para axudarme a baixar.
 Estando nestas, sentín en Trasil a miña sufrida mai, xa dandome berros e chamandome un feixe de nomeadas. Ningunha reproductible aiqui.
 Era tanta a carraxe que notaba na sua voz, que de súpeto, sen saber como nin como non atopeime empiolado no louxado, prácticamente sen ningún traballo nin esforzo.
 Aquel día descubrín a forza que pode ter unha mai, na súa voz, que fai que un rapaz de nove ou dez anos sexa capaz de vencer a lei da gravidade.
 Dolores, se daquela non che pedín perdón, fágo-o agora.

lunes, 3 de octubre de 2011

¡JO, QUE ASCO!



  La nostalgia, a veces,le invade a uno, y la única cosa que  a uno se le ocurre, es la pataleta.
 No estoy demasiado seguro, si es lo único que se le ocurre a uno, pero sí que seguramente es lo que le queda y a uno se le ocurre.
 A cosas más grandes, en esta cochina sociedad en la que uno vive, no tiene acceso.
 Uno lee la prensa, escucha la radio, ve la TV, etc., etc., y descubre, al filo de su ocaso ya casi  terminal que nada de lo que ha vivido, nada de lo que le contaron, nada de lo que aprendió, ha servido para nada. Nada, puta y absolutamente, hemos aprendido del devenir de la historia. Es más, creo que cada vez somos mas aborregados, sumisos, dóciles, y con miedo a que nos retiren del pesebre en el que nos han metido, para mantenernos quietos, sumisos, y con mucho miedo a morirnos, si nos quitan parte de esas cosas que nos han vendido como necesarias y que forman parte de ese bienestar, que algunos tienen a cambio de nuestro esfuerzo por comprarles las “chuches” que nos ofrecen a cambio de nuestro esfuerzo, para su mayor BIENESTAR, y regodeo si viene al caso.
 Uno se acuerda de su infancia y juventud, en la que se obtenían esas chuches, solo si se tenia la plata suficiente para pagarlas.
 A aquella juventud, nadie le explicó, que comprar algo, si no se tenia con que pagarlo y se recurría a pagarlo con dinero prestado, era engordar al CABRÓN, fenicio que inventó la moneda, y que ahora sigue ahí instalado, comiendo el sudor de todo cuanto incauto cae por su acera.
 Ahora, en plena CRISIS, nos están vendiendo la burra cervantina pintada de mula joven, diciéndonos que la crisis debemos vencerla entre todos , si queremos mantener ese famoso estado del bienestar, que NOS DEBEN, por habérnoslo cobrado de antemano, sin derecho a decir que no lo queríamos.
 Tenemos que, entre todos, sacarle las castañas del fuego, a aquellos que nos la han metido doblada, porque si no las vamos a pasar canutas, aunque no nos dicen que quien peor lo pasaría serian ellos si nosotros rompiésemos la baraja, y no jugásemos a su juego.
 En el mundo industrial  que nos ha tocado vivir, hay un ente que se ha  hecho imprescindible para todos: LA BANCA o los mercados, que viene a ser lo mismo.
 Intentad daros de alta en cualquier sitio; teléfono, colegio, compañía de luz o gas, suscripción a revista, periódico o cualquier cosa que te suministren y que no quieras o no puedas dar un número de cuenta. Nadie te suministrará nada, si antes no le proporcinas el medio de cobro correspondoiente, que como ya habrás adivinado es un número de cuenta BANCARIA..
 Si te mueres, y no tienes un número de cuenta no te entierran, no rezan por ti por lo que irás al infierno. La iglesia Constantinopolitana y  romana también tiene que chupar su parte. ¡Jo!, que diria mi admirado Forges.
 Se me ha ido la nostálgia, me he calmado un poco, pero sigo INDIGNADO, y ahora que se acercan elecciones, me gustaría soñar que unos ciudadanos responsables, solidários y dignos de llevar tal nombre, seriamos capaces de cambiar todo este sistema corrupto, indigno y humano, demasiado humano, (perdon Sr. Nietzsche), en el que unos pocos someten a unos muchos.
 Hay una famosa ley llamada del 20- 80, que, en este caso, yo la llamaria del 2-98.
 El dos por ciento de la población mundial somete al noventa y ocho restante.
 Por lo menos antes tenían la dignidad de ponerse al frente de un ejercito, espada en mano y someter todo a aquello que se le ponía por delante. Alguno murió en el invento, hasta que, aprovechándose y creando las necesidad, hicieron que ellos ni aparezcan en escena, ni asuman  riesgo físico. Para eso ya están los mercenarios, que algún día los sustituirán.
 ¡Jo, que asco!.


lunes, 26 de septiembre de 2011

OS OVOS DO TI INÁCIO



 Hoxe, no blog dun amigo, puxo una trasnada que él fixera cando neno, o que me deu pé  para pensar que, na miña vida de neno e non tan neno, habia falcatruadas bastantes para encher una artesa de aquelas grandes coas que se facian os mondongos.
 Vou tentar darle unha orde cronolóxica. A ver que pasa,

 De pequeno, vivin moito tempo na casa da miña avoa materna. Lugar que, por moitos anos que pasen, endexamais esquecerei. Alí a liberdade era case absoluta. A mamá Martina e a Susa, facian que á miña vida trancurrira sempre como se estivese no paraiso, entendendo o tal como un lugar no que o tempo solo era para xogos e divertimento.
 Coido que eso solo o pensaba eu. Tanto a avoa como á miña tia, de cando en vez dáballe, motivos para desexar que me marchera para o Barrio.
 O Barrio era como le chamaban os veciños de Hermisende (Santa Maria de) e os de Hermisende (San Cibrán), aclaración que, para os mais versados, supoño innecesária.
 Pegada a casa da miña voa, pola parte de atrás, vivía o ti Inacio, é a súa muller. (Mais tarde entereime que era a súa criada, ¡nin que fora crego! Veise que ferreiros e cregos batian ben o cobre).
 Debaixo das vivendas das persoas, daquela, a xente vivía no segundo andar, no primeiro eran as cortes das vacas, das ovellas, e dos porcos. Por alí habia tamén un sitio para as galiñas.
 Para situarvos, direi que a casa da avoa era no barrio das Moreiriña no lugar da Teixeira. Por certo o único pobo que ben nos mapas mais antergos desta peninsula, e que pertenceu a provincia de Valladolid, hasta a nova división provincial actual.
 Imos deixarnos de rodeos e caralladas, e ir o que de verdai interesa.
 A corte das ovellas da miña avoa, comunicábase cunha corte do ti Inácio, o Ferreiro. Visto desde a miña perspectiva, era un home moi grande, moi forte, e cunhas mans enormes. Non en van movian aquele mazos e martelos que estreitaban, ablandaban, e facian dos cachos fe ferro informe, ferramentas e cousa uteis para o traballo dos veciños da Teixeira. Era a forxa do ti Inácio un lugar mistérioso para os rapaces, pous aparte de domeñar o ferro, tiña un fuelle enorme para avivar o lume, e ademais era a unica casa pola que pasaba un rego de auga, onde de candoen vez o mestre do ferro, metía os trebellos que facía, roxos e caseque facian ferver a auga.Era como o sol cando se apagaba na noite.
 Hai que decir que era un home moi respetado, polos outros homes, e que moitas mulleres les decian os seus fillos, que sí se portaban mal, dirianlo o ferreiro e éste queimariaos na forxa.
 Eu descubrin que por unha bufarda, na corte de miña voa, podia furar hasta o curral do ti Inácio. Tamén descubrin que no curral daquel home, as pitas puñan os ovos nun poleiro, que era un cesto de bimbio con herba e palla dentro que facía un niño, no que o parecer as pitas gustaban de por os seus ovos.
 Un día metín o fuciño dentro do nieiro, e descubrin que había un montón de ovos. Era unha lambetada, os ovos en ponche co sucre o que miña avoa me tiña avizado. Habia tanto ovo, que pensei que, como eles eran dous solos, non os darian comidos, e a min dosificabanmos, cousa non demasiado xusta, según o meu punto de vista.
 De dúas veces, trasladei sete ou oito ovos, desde o curral hasta a corte das ovellas, e desde alí a cesta dos ovos da avoa.
 Deus na súa infinda omnipresencia, deuse conta da miña fechoría, e decidiu correxila, usando a miña voa como instrumento.
 Naquel mesmo día, a avoa chamoume e dandome unha cestiña con oito ovos. Díxome qe los tiña que entregar o ti Inácio en persoa, pous necesitábaos. Eu todo ledo collín a cesta e leveila. Deume as “gratias”, o ferreiro e díxome que gracias a miña avoa el e a sua compañeira xa non pasarián fame naqueles días, pois un lerchán raposo, roubérales os ovos das pitas, que tiñan de comida para todo o mes.
 Ante aquelo decidín non volver a collerle os ovos nunca mais.
 ¡Menos mal que non se entereran que fora eu quen le collera a nieirada!.
 ¿Seria certo que o ti Inácio tiña ollos no cachazo?


sábado, 24 de septiembre de 2011

¿PORQUÉ NON SE PODE FACER O MESMO NO PAIS PRÓPIO?



 Seu pai chegara a este país, fuxindo da fame do seu. Tiña poucos anos, pouca esperencia e estaba namorado da súa muller. Caseran, mais o pan e cebola non abondaba. Nacera un pequeno, espílido como él solo, mais, segundo o pai e a nai, aquel raparigo, debía ter un mellor modo de vida.
 Decidiron, nai e pai, emigrar.Escolleron España porque se decía que estaba a crecer, había democrácia, e oportunidades para todos.Eso era o que traslucia. A realidade era outra, mais tamén estas verbas van noutro senso.
 O chegar a España, a cousa non foi como eles pensaban. Non se ataban os cans con chourizas. Co tempo o panorama ennegreceu, habia que sair adiante. O emigrante, antes de verse obligado a retornar á súa orixe, acordou que antes  era un bo  acordeonista.
 Obliguerono a deixar a paleta, punteiro e cincel, e desempolvou aquel acordeón que sendo novo merquera en Itália. ¡Eran tempos mellores!
 Eu vinos unha vez. na rúa Sanjurjo Badía de Vigo, un sábado, estaba a tocar diante dun despacho de pan.
 Senteime nun banco de rua a escoitalo. Tocaba ben, tiña axilidade nos dedos, só un pequeno defecto, a música que tocaba era da chamada clásica. Catro ou cinco adaxios, acabados sempre cun vals de Strauss.
 Todolos sábados , eu, adoitaba sentarme no mesmo banco a contemplar e escoitar. Era boa música e non me custaba mais de un euro ou menos se non tiña cambiado.
 Un sábado cheguei tarde. Xa escomenzaban a pechar os comercios, polo que a xente cada vez era menos.
 Acercouse unha muller nova, que levaba da man un neno de non mais de seis anos. Habia moito cariño nos tres. O saquiño do músico tiña uns poucos euros. Seguro que na fin de semana, terian comida quente.
 O pai deixou de tocar, o rapaz, mentres os dous proxenitores falaban, dedicabase a bulir no teclado do acordeón. Pediulle o pai que o axudera.
 O pai, escomenzou a abrir e cerrar, aparentemente, o fuelle daquel instrumento, e o neno, cos seus pequenos dedos, escomenzou a premer nas teclas blancas e negras.
 Aquelo escomenzou a soar de tal xeito que a xente que pasaba quedaba abraiada, polo ben que aquelo soaba.
 Pai e nai, mirabanse orgullosos. Aquel que tocaba era o seu neno. Eles fixeran todo o posible para darle unha vida como a dos demais nenos.
 ¡Xusto hasta que chegou unha patrulla da policia, e fixeronos liscar dalí.
 O neno choraba, non sabia porqué se tiñan que ir. Empezaba a estar agusto, deleitando a aquela xente coas notas que seu pai le ensinera e agora le axudaba a emitir.
 Tarderon varios meses en volver ao seu lugar de concertos. Estaba o pai e a nai, o rapaz non aparecia por alí.
 A volta de un tempo preguntei por él. Foi a nai a que me contestou: Estaba nun colexio, subvencionado por unha fundación estranxeira. Pagábanle os estudios, e o mesmo tempo tamén o ir ó Conservatório de Música. Alguén dixera que era un xenio.

viernes, 23 de septiembre de 2011

¡QUE DIMITAN ELLOS!


 Sei que hai bós e moi bós periodistas neste destarlado pais ( o de destartalado non é culpa dos seus habitantes, senon de todos os que chegan a cobrar por meter o barco nas pedras en beneficio propio, e logo liscar sen deixarse decir que ten as mans suxas ).
 O dos “cencerros” do consello de administración da TV, que están nel por ser sinalados cun dedo e sen xogarse nin un puto duro do seu peto, queren que nos digan o que eles queren.
 Pous non señores( por chamarles algo), nos temo dereito a a unha información veraz e integra. Xa non somo nenos, nin esbirros daquel homiño ferrolan con franquicia no nome..
 Parece ser que xa o intenteron antes, con directores distintos. O único lamentable é que os que dimitiron por culpa desto non o dixeran, aforraríse esto.
 Que eu sepa, a estas horas inda no dimitiu nadie mais que o sindicalista,l supoño que le retorceron o brazo.
 Tanto os que voteron que sí como os que se abstuveron, ¡TEÑEN QUE DIMITIR!.
 Xa sei que é dificili renunciar a cento e pico mil euros, mais ainda que nada mais fora por eso, deberian habelo pensado antes de votar.

 SIGO COA MIÑA TEIMA:  “””C E N C E R R O S”””!

miércoles, 21 de septiembre de 2011

TABEIRONS CON NOME DE LUMBRIGANTES


Hoxe,lendo nun estupendo libro sobre Prisciliano,(Chao Rego) e os principios da Iglesia Católica na Gallaecia romana, un chisco mais grande que a Galicia actual, atopei un dito mariñeiro que xa le oira nunha ocasión a un amigo mariñeiro de toda a vida. Nin mais nin menos arredor de cincuenta anos no mar, e vivindo do esforzo no mesmo. Algún día falarei aiquí de Pepe Pena, coñecido en Moaña como o “Caringa”.
 A lenda é a seguinte:
 Hay un peixe no mar, o congrio, que parece que é algo perguiceiro. Ë amigo de meterse nos ócos dos rochedos submarinos, e sair pouco deles.
 Hay otra criatura marina tamén, o lumbrigante, que aparentemente é moi amigo do  congrio, pous cando éste está metido no oco, vai aquel e forneceo de comida abondosa, que fai que o congrio non saia do burato, e como consecuencia de comer, non sair a nadar e da boa vida que le dá o bogavante traendole comida, chega un momento no que o panaguado e subvencionado congrio engorda.
 Aiqui ven o problema, o congrio engorda tanto, que chega un momento no que non pode moverse nin sair do tobo. Chegado este momento, o espabilado do bogavante decide que é hora de cobrar os servicios prestados, pous aquelo de levarle comida, non era no seu fuero interno, facelo gratis.
 Entonces aporveitandose da inmovilidade forzada do congrio, o lumbrigante aproveita para irse comendo puco a pouco a súa vitima.
 Veise que o lubrigante é bastante “cabrón”, pous come nel sen matalo e de xeito que le aguante un certo tempo.
 E decir que o artrópodo, recupera o capital invertido, os intereses, e tamén quedase co esquelete do seu pretendido amigo.
 Nestas alturas, nas que a economia mundial anda manga por hombro, aparte da finiquitación  dunha época con cambio de sistema productivo obligado sí ou sí, eu teño a sensación de que nos, os curritos, somos unha espécie de congrios que hasta fai pouco fumos engañados nos nosos tobos por astutos bogavantes, e que agora, estanse a cobrar, a comida que non nos deron, mais tamén queren a tixola, o lume e os tizóns do mesmo. O esquelete coido que o queren para estercar novas xeracións, que se non espabilan, e nos non le axudamos a espabilar, nun tempo non demasiado lonxano, tamén chegarán a ser alimentados e logo comidos por grandes lubrigantes noxentos
 Hai que tamén les chama "tabeirons"..

domingo, 18 de septiembre de 2011

¿MORRERÁN ALGUNHA VEZ OS LIBROS?

.

                                                             " UN  LIBRO"

 Desde que a Internet se enseñorou de parte do noso tempo libre, a min, cada vez con mais forza, éntrame unha espécie de trambelique o pensar na desaparición do libro. Ese libro que podemos levar a cama, o monte, ler no tren etc.. Ese bendito trebello feito de pasta de madeira (por desgracia), con pastas duras ou brandas, grande ou pequeno, de luxo ou barato. Esa cousiña marabillosa, que cuando te engancha, non eres capaz de soltar, léelo a toda presa, e despous se non te defraudou acabalo releendo varias veces, e se é unha cousa que te interese e estea ben escrita, acabas por casi aprendendolo de memoria, sempre sacándole cousas novas e descoñecidas que están perdidas entre a escrita, as comas e os puntos.
 A miña relación cos libros ven dunha época na que por desgracia non abundaban. Coido que ún dos grandes erros da miña primeira escolarización, foi empezar a ler o Quixote con moi poucos anos, seis ou sete.
 Cando enpezei a ir a escola xa sabia ler. Alá meu pai se encargara de aprenderme, e unha curiosidade grande por miña parte (que por certo moitos problemas me trouxo, o querer descubrirle as tripas a todo cuanto trebello cai nas miñas mans), fixo que cando cheguei a escola xa me puñan a ler cos “grandes” nuns Quixotes que habia na escola, seguramente das normas da ensinanza da república.
 As miñas primeiras lecturas, agás as da escola, eran as das follas do almanaque, que tiñan por diante o dia do mes e o da semana, un minuto de filosofía, o santoral e as horas da saida do sol da lua e as súas fases.
 Outro libro, que por certo inda conservo, era un libro en latín. Deumo o cura Don Manuel para que aprendera a axudar a misa. Xa digo, estaba todo en latín, na primeira metade, e na segunda o mesmo traducido o castelán. Alí estaban , aparte de misa, todalas oracións que daquela se rezaban: Credo, Salve, Pai noso, etc., etc..
 Inda hoxe, se algunha vez o meu espiritu necesita paz e rezar, digo o “Pater Noster”, en latín que é como mellor o coñezo igual que outras oracións.
 Tamén a Severina, a irmá de Don Manuel, prestoume un que despous soupe que o leian os seminaristas : Bertoldo, Bertoldino y Cacaseno. Libro co casí perneo coa risa.
 O primeiro libro, que me fixo estar casi vintecatro horas lendo sen apenas respiro, prestoumo o noso veciño Modesto “Vicho”. Era un de Xules Verne: Unha Viaxe o Centro da Terra.
 Descubrir a quel mundo foi abraiante, e o mesmo tempo abriume un monton de camiños e conocimentos que hasta aquela eu non tiña. Coido que daquela tiña uns dez anos, e o lugar mais lonxano ó que viaxara fora desde a Teixeira a San Ciprián, pasando por Hermisende.
 Eu sabía que mais alá do Monte Muga, había Castela, mais non sabia como era. Hacia o sur estaba Portugal, mais o primeiro contacto co pais veciño foi na Moimenta. Leveime unha sorpresa o pasar a raia, e non ver por alí nigún guardinha. Galicia tamén me quedaba moi lexos a pesar da súa cercanía. Os lombeiros é o que teñen, aillan.
 Tamén recordo o primeiro que merquei : O Decamerón, porque o ví na estación do tren e tiña para mercalo. Unas poucas pesetas. Se alguén leéo este libro pode imaxinar a cantidade de veces que le fixen visitas o señor Onane.
 Agora os libros teño que guardalos. Nestas altura témolos apilados,pous nas pequenas estanterias, tanto de Vigo como de Val dos Marcos xa non collen. Haberá que alargalas.Xa case se converteron nun fetiche.
 Non sei se as novas xeracións perderán o costume de lelos, agora cos dixitais, mais para min eso de telo entre as mans, sobalo, e cando leo na cama me caia enriba da cara, é unha ledicia.
 Seuro que un dixital deixariame algunha marca na testa.
 ¡TENTADE A QUERERLE A UN LIBRO, NUNCA VOS DEFRAUDARÁ!

sábado, 17 de septiembre de 2011

CASTRO DA CIGADONHA- MOIMENTA DA RAIA.


 Hai veces que o tempo non da pra nada, e noutras sácasele bastante partido. Supoño que o tempo non ten nada que ver, senon que é un mesmo, pondole mais empeño ás cousas nalgunhas ocasións.
 Ven a conto este “ntroito”, pous neste vrao pasado, ou a piques, deume tempo a percorrer zonas castrexas da alta Xeabra e das Frieiras tales como dous castros en Lubián, dous en Hermisende, un en Barxacoba, dous en Sancibrao, un en Castromil, un na Moimenta (Portugal), un en Santigoso, un en Chaguazoso, un na Mezquita e o último na Vilavella.
 Quedan para outra pasada, A Gudiña, e a súa comarca a igual que polo menos un da Teixeira e outro de Castrelos.Igual que algo pola zona baixa de Sanabria.
 Todo se andará, se Deus quixer.
 Hoxe vou falar, por un motivo de cortesía, da Cidade da Cigadonha, na Moimenta, Castro que xa teño mencionado aiqui nalgunha ocasión.


 Está situado, este castro, na marxen direita do rio Tuela, o lado dunha ponte da idade media, que parece que está sobre os lizaces doutra ponte de orixe romano, que seguro que o mesmo tempo estaría sobre un pasadeiro castrexo.
 Nesta zona o que é seguro é que foi romanizado pous inda hai vestixios dunha pequena calzada das características das romanas.
 Na saida da ponte pola marxe esquerda, hai unha enorme fraga semidescuberta, de feito todo o leito do rio está sobre un rochedo granítico, fraga, decía, que ten unha serie de labraduras, coviñas é unha espécie de ferraduras e que sube directamente o castro.
 Según nos dixo unha muller na aldea da Moimenta, pola baixada desde a aldea a zona que chaman as Vinhas, hai gravuras en moitas pedras, algunha con figuras como humanas. Cousa que non pudemos comprovar por falta de luz diurna.
 Os habitantes prerromanos da zona, eran da tribu celta denominada os Zoelas, según os achádegos das escavacións feitas pola zona de Chaves, e dos restos recollidos polo abade de Baçal, que agora están no Museo Arqueolóxico que leva o seu nome e que está na cidade de Bragança.

 Unha curiosidade que atopei na beira do castro da Cigadonha, é unha fonte “Calda”, é decir de augas quentes, que verte directamente no riu Tuela.

 Cando nos marchábamos xa camiño da Ponte do Cunqueiro, e xa entre lusco e fusco, o volver a mirada atrás hacia a cidade, vimos unha fada, que baixaba a fonte de augas caldas, cunha cousa na man, cousa coa que unha vez metida no Tuelacoa auga por baixo dos peitos descubertos, púxose a pentear o fermoso pelo loiro que le chegaba as nádegas.

miércoles, 14 de septiembre de 2011

¡SOLO CONJETURAS, MIAS!


Miércoles catorce de Septiembre de 2011, después de estar trabajando en la limpieza de la bodega, tinajas, pipas, estrujadores  y demás aperos necesarios para la transformación de los racimos de Tinta Madrid, Mencia, Merenzao, Tempranillo, Verdejo, Malvasía, y algo de Tinta Roiriz, me fui a comer.
 No hablo de los frutos de la tierra que he comido, porque no quiero que nadie sufra un exceso de jugos gástricos al leer los nombres de esos frutos cosechados en el Vergel de A Porteliña. Por menos a veces los infartos se ceban con el personal.
 Después de todo eso, me acerco a la antigua escuela, donde por gentileza del Ayuntamiento, mejor dicho, de su corporación, puede uno acceder a Internet.
 Estaba yo en esas, mirando la prensa, blogs de amigos, facebook y demás servicios de comunicación, y pensando en como la cosa ha evolucionado. En esta misma escuela que un servidor de ustedes ayudó a construir, haciendo de pinche para los albañiles que la levantaban, allá por los años sesenta del siglo pasado. ¿Quién nos iba a decir a todos nosotros que un día se podía ver aquí la TV.o navegar por eso que se llama la Red.
 Siempre he dicho que mi generación ha pasado sin solución de continuidad de la época del arado romano a la de los viajes a la luna y más.
 Siento un ruido, fuera de la escuela, me asomo y veo un coche de la G. Civil. Se baja un guardia, y se acerca a mí preguntándome si sé algo de los incendios que por aquí han sido. Le pregunto que si está ardiendo por algún sitio. Me dice que no, los de días pasados, dice.
 Le contesto que no sé nada, paro al miso tiempo pienso: “ A buenas horas mangas verdes”.
 De todas formas mas vale tarde que nunca, si la investigación es buena y descubren los incendiarios o incendiario, buena sea.
 Le digo que aquí ya no queda nadie con piernas, que ponga fuego. También digo mis sospechas sobre los mismos.
 Como le he dicho a él, en los incendios que yo tuve la oportunidad de sufrir, siempre, siempre, la aparición de los helicópteros y las avionetas contra incendios fueron de una rapidez rayana con lo increíble. Como si estuviesen con los motores en marcha, y dispuestos.
 Otra casualidad que descubrí fue la de observar una avioneta o helicóptero de reconocimiento ya antes de media hora descubrir humo. ¡Siempre detrás del humo suele haber fuego!.
 ¿Será la crisis que nos quiere achicharrar, antes de devorarnos?