sábado, 21 de mayo de 2016
Diogenes buscando, con farol y de dia, un politico honesto.
Tengo un amigo que trabaja en una empresa ubicada en la ría de Vigo. En realidad él trabaja para una concesión de esa empresa, desde hace, según é,l un montón de años.
Tiene trabajo todo el año, pero, siempre tiene que haber un pero, los contratos suelen ser en el mejor de los casos, de una semana, la mayoría de las veces son de un día. No puede protestar porque a los que antes que él protestaron, no les volvieron a llamar, pués siempre hay esperando treinta o cuarenta trabajadores para cubrir ese puesto.
Otra de las razones que aduce para mantener el status, es la de que tiene críos pequeños y si se queda sin trabajo, ¿que va a ser de ellos? , pués seguro que no le vuelven a llamar.
Esta situación me recuerda a una “peli” de los años cincuenta donde Marlon Brando es un rebelde dentro de un sindicato, y otra serie de TV que creo que se titulaba Kunta Kinte(No estoy seguro de que se escriba así, escribo de memoria)
Cuando creía que la sociedad española había avanzado en este terreno, veo que me he equivocado. Mejor dicho hemos avanzado, pero hacia atrás. Nos pasa como a Sísifo, cuando lleguemos al fondo reiniciaremos el camino, hasta volver a repetir el ciclo.
Lo triste de todo es que este ciclo depende de nosotros y no de dioses, ni de la Naturaleza o de los eclipses de sol. Pienso que la mayoría del genero humano, por unas razones o por otras, solo podrá avanzar en círculos elípticos, si es capaz de romper los círculos circulares.
Lo del trabajo, depende de nosotros y de las leyes que regulen esto (sin leyes aquí no funcionamos y aun con ellas tendemos siempre a lo mismo)
Necesitamos políticos valientes que sean capaces de imponer el bien común sobre ambiciones particulares o corporativas, con leyes justas y honestas, que destierren toda esta miseria.
Las empresas deben obtener beneficios, proporcionales a su esfuerzo tanto personal como económico, siempre contribuyendo al bien común con los impuestos justos y equitativos, JAMAS ABUSIVOS.
A mi amigo le he dicho que es él el que debe coger las riendas de su destino, y no dejarlo en manos de aquellos que todo lo hacen en nombre de una hipotética patria, muchas veces desconocida.
martes, 17 de mayo de 2016
DIA DAS LETRAS GALEGAS
Hoje, día das letras galegas, eu tamén quero rendir unha homenaxe, mais no idioma da Alta Xeabra, se deus non me da a entender que o estou facendo mal.
Como un xa anda un poco encurocado,porque os anos no la perdoan nin o cristo-negro que diría o tí Dario, cando estaba diante do SEÑOR cura, por si era o caso de que se necesitera o certificado de boa conducta, que de aquela era cousa dos cregos, ou que lle dixeran a un que era, algo “rojillo”, cousa que queria decir que era irreverente, e que o mellor era chamarlle a atención sen desleixalo.
Habia na miña terra un home revesgado, que de cando en vez puña os tildes enriba das ies, decia unha vez que estaba atarabancado nun pitareco demasiado gordo para sair del por culpa do alabeo do castañeiro no que estaba buscando un bulló do magosto feito na troba do mesmo arbol, por culpa de unha sacada de casca para fecer un zerrungón, daqueles que se ouvian desde a Moimenta.
Buscando nas arraigadas dos amieiros nas bordas dos rius, moitas veces en vez de lontregas, collianse trutas, daquelas que os antergos chamaban bácoras, e os templarios camelas, cousa que adoiteron a chamar tamén or falantes dos arxinas das canterias, arraigados no norte de Portugal. Estes homes levaban nas entretiñas os gogos gordos da fala, coa que non querian ser descubertos.
O Xosé do ti Alexandre(outros dicen que o Pepe da Manuela), unha vez que ia a abrir a poza da auga o chegar a beira do bocal atopouse cun sanguiño dunha boa e regular envergadura, o noso amigo non se le ocorreo mellor ocurrencia(que diria Cervantes), que facer uns atributos masculinos, para intertar vendelos o dia da festa mayor. El decia que expostos nuns cordeis atravesados na aira das, Pirlas podia facer que se venderan, pous era cousa novedosa na comarca despous de xogar o xogo da chapas.
O baile escomenzou, cando o gaiteiro Luis, atacou a Empreñadora, o Silverio tocou o bombo, e xa non recordo quen tocaba o tambor.
Na hora da Muiñeira e xota, os bailantes, tiñan solo unha idea: era a de non caerse.
miércoles, 11 de mayo de 2016
RECUERDOS DE LA MILI
Hoy toca una historia del abuelo Cebolleta.
Me ha venido las mientes un acaecido de la mitad del siglo pasado, cuando este próximo abuelo, que hoy quiere emular al abuelo Cebolleta, que decia que si no jugaba Kubala no habia nada que hacer.
Vereis, estaba yo haciendo lo que de aquella se llamaba el servicio militar, mas conocido por “la mili”, seguramente ya estaba a la mitad del contrato obligatório con el Ejercito, contrato por el cual, teniamos la obligación de defender el pais, a cambio de lo cual no te pagaban nada. Eso sí te daban la comida y cama gratis, a cambio debías obediencia ciega a tus superiores. ¡Hay de ti si no lo hacias!.
Aquel dia me tocó Vigilancia, cosa que mas tarde hacia la Policia Militar.
La vigilancia consistia en eso: vigilar a los soldados por las calles de la ciudad, y de alguna manera procurar que no se desmadrasen, cosa de por sí bastante improbable dada la dureza del código militar imperante.
Bien, aquel dia, yo con una patrulla, “apatrullaba” la ciudad militar en la que estaba. En uno de los dos cines que habia, proyectaban la pelicula famosa que tenia por titulo Lo que El Viento se Llevó, pelicula que la proyeccion duraba, yo no recuerdo bien pero creo que por lo menos dos horas. Quiere esto decir que cuando salimos ya era de noche y los soldados ya estaban recogidos en los cuarteles. Habia que aprovechar, pués los componentes de la vigilancia entraban gratis.
Era una hora poco usual para que los soldados estuviesen en la calle. Para ir al cuartel teniamos que cruzar casi toda la ciudad. Buscamos la calles menos concurridas evitando encuentros con jefes que nos pudieran echar la bronca.
Al pasar por una de las calles, en un cruce y sin previo aviso, nos encontramos con un militar muy alto y que caminaba un poco a trompicones. Nos dimos cuenta que era el General Gobernador de la Plaza. Como nos habian enseñado nos cuadramos delante de él y le dimos la novedad de la vigilancia. Entonces el General , llamándome a un lado, me ordenó que mandase la patrulla para el cuartel y que yo le acompañase a la Ciudadela, donde él tenia la residencia.
Sirviéndole prácticamente de bastón, y evitando que cayese, pués la intosicación etílica era de padre y señor mio, llegamos al recinto militar, que ya tenia las puertas cerradas, cosa que me trajo algún quebradero de cabeza.
Al llegar al portón llamé al timbre, y por el otro lado contesto un soldado que estaba de guardia. Le dije que abriese la puerta, que yo era de la vigilancia y necesitaba hablar con el Jefe de Guardia, a lo que él me pidió el santo y seña, cosa que yo no sabia ni tenia por que saber, el General que estaba al lado le soltó un berrido llamándole algo feo, y exigiendo que abriese, cosa que empeoró la cosa, pués el soldado pensó que eramos un par de borrachos dando la murga.
Tuve que convencerle que avisase al oficial de guardia para que viniese al portón, cosa que al final hizo.
El oficial debia estar medio dormido pués vino de bastantes malas pulgas, soltando sapos y culebras por su boca, cosa que cambió de súbito al reconocer a mi acompañante.
Saludo gordo y mandar formar la guardia para el General, que se dirigió a mi diciendome que nos les hiciese ni puñetero caso, y que le acompañase a su de guardia y le acompañé a su residencia, donde dándome las gracias y pidiresidencia. Le seguía sirviendo de cayado. Así fué, pasamos por el cuerpo dendome mi nombre me dejó marchar a mi cuartel, sin antes ordenar que me llevasen en un coche oficial.
Cuando volví a cruzar el cuerpo de guardia, estaba tada la guardia, con un teniente al mando esperando que saliera. Querian saber todo lo que habia pasado. Cuando les dije que el General quería que me llevasen en un coche a mi cuartel, aquello fué algo descojonante, pués no habia por allí ninguno. Decidí irme caminando, pués era cuestión de media hora de paseo.
Alllegar a mi cuartel tuve que contar la historia al capitán de cuartel que ya sabia la noticia por mis compañeros de vigilancia, bebimo unas birras contando las aventuras, delante del soldado encargado del hogar del soldado, que fué obligado a abrir el bar para la cosa de las birras-
Mi relación con el General no terminó aquí, pasado un tiempo volví a tener un encuentro con él, cosa que fué bastante agradable, aunque hubo quien dijo que yo era el recomendado de Jefe.
sábado, 9 de abril de 2016
¡¡¡ HAI QUE ELEXIR COMO SECRETARIA XERAL DE PODEMOS GALICIA A
CARMEN SANTOS QUEIRUGA!!!
NUN MONTE GALEGO, ESTA MAÑÁ CANDO VI CORRER POLO MEDIO DOS EOLICOS UNHAS CORZAS. O PREGUNTRLLE A UNHA O PORQUÉ DAQUELAS CARREIRAS, DIXO QUE TIÑA QUE CHEGAR AXIÑA A UN LUGAR CON WIFI, POUS QUERIA VOTAR NAS ELECCIOÑS DE GALICIA DE
PODEMOS
A CANDIDATURA DE UN MAR DE XENTE
CARMEN SANTOS QUEIRUGA!!!
NUN MONTE GALEGO, ESTA MAÑÁ CANDO VI CORRER POLO MEDIO DOS EOLICOS UNHAS CORZAS. O PREGUNTRLLE A UNHA O PORQUÉ DAQUELAS CARREIRAS, DIXO QUE TIÑA QUE CHEGAR AXIÑA A UN LUGAR CON WIFI, POUS QUERIA VOTAR NAS ELECCIOÑS DE GALICIA DE
PODEMOS
A CANDIDATURA DE UN MAR DE XENTE
jueves, 3 de marzo de 2016
QUIERO MORIRME YO SOLO.
YA HA EMPEZADO EL DESAHUCIO DE LAS VIDAS DE LOS PENSIONISTAS.
Siempre, o casi, escribo, por lo menos lo intento, en el Galaico-portugues-sanabrés de la tierra de mis antepasados. Pero en esta ocasión quiero hacerlo en el idioma castellano por si alguien lee esto y pone la disculpa de que no se entera por no conocer en que idioma está escrito. (También puede ser que ese alguien, no se entere de ninguna manera, sin ser culpa del idioma).
Aquí el desahucio de la vidas de los pensionistas esta en manos de la Conselleria de Sanidad.
Intentaré explicarme : Los hospitales en Vigo los están llevando fuera de la ciudad(como aquellos ghetos de leprosos) y como consecuencia de tal situación el mero hecho de acercarse a él ya es un problema. No todos tienen coche, los servicios de autobuses, suelen andar a su aire. Encima, los que se acercan en coche no tiene donde estacionarlo, y lo de ir y venir e taxi es excesivamente gravoso para unas economías ya de por sí deterioradas.
En Vigo en los últimos años se han habilitado dos hospitales en Valladares y en la zona del Meixoeiro. Mi sorpresa vino cuando me enteré que el Xeral era cerrado, con el consiguiente traslado del personal a los mencionados. No ha quedado en el centro nada que pueda ayudar a una urgencia urgente. Pude darse el caso que cuando llegue el paciente a cualquiera de los dos nuevos ya sea tarde.
En principio decían que el edificio del Xeral estaba obsoleto, después de haberse gastado hace muy poco tiempo un dineral en, por lo menos la fachada. Ahora resulta que quieren llevar al viejo Chuvi, la ciudad de la Justicia. Parece que para eso no está obsoleto. Yo me pregunto, porque no al revés. De todas formas la Justicia tiene un par de buenos edificios en la calle Lalin y son todavia nuevos.
Continuemos con el desahucio, estos días una molesta gripe se habia apoderado de mi cuerpo, nada particular, hasta que una tarde la fiebre se puso en 38º . Sabia que no debía tomar un determinado analgésico, pues soy consumidor habitual de Sintrom, y ese en concreto ya sabia que no debía usarlo, pero entre los restantes también podría haber alguno que hiciese el mismo mal efecto.
Como no era una cosa muy grave, pensé que por teléfono podría solucionarlo, que el galen@, me dijera cual podía tomar para bajar la fiebre. Aquí pasó como a Don Quijote y Sancho, que con la iglesia había topado. Después de pelearme con una o varias máquinas, conseguí hablar con un auxiliar, que me dijo que tenia que pedir cita y que dada la hora tenia que ser para el día siguiente, le explique lo mejor que pude que solo quería saber que analgésico debería tomar para que no interfiriera con el Sintrom que estoy tomando. Pués que no
Solución voy al centro de salud a urgencias, así lo que podía soluccionar una llamada en dos minutos, llevaría, a mi una hora ocuparía unos minutos largos a un galen@, solo para hacer una pregunta. Bueno, pienso, de paso me pueden auscultar la garganta y decirme como va la gripe.
Llego al centro de salud, en el mostrador pido la consulta “urgente”, me encamino hacia la planta correspondiente, en el camino me cruzo con el Galen@, que me corresponde que se iba le explico que, que bien que está ahi y que voy por lo que ya he relatado. Llevaba prisa, ya había terminado su jornada y yo debería darme prisa pués no tardarían en cerrar el centro, con lo que yo ya me veía en urgencias de uno de esos nuevos hospitales. A saber que pasaría.
Me recibe el-la responsable de urgencias ese día, me pregunta que qué me pasa, le digo que tengo una buena gripe, cosa que asusta y lo primero que hace es ponerse una mascarilla.
Me dice que analgésicos debo tomar y punto final.
Yo esperaba que por lo menos me tomara el pulso o la fiebre. Pero ni por esas.
Es decir, la gripe se está retirando gracias a las defensas de mi cuerpo, pero no a la sanidad.
Todavía estoy echando de menos aquellos médicos, mas o menos de mi edad, que se convertían en amigos, y que eran capaces, en medio de la calle de pararse contigo y preguntarte como te trataba la vida.
Esto me lleva a una reflexión: Aveces nos quejamos de los políticos (con razón), pero no nos damos cuenta que somos nosotros mismos los que mas colaboramos al deterioro de las cosas, por pereza o por abandono.
Ah, a aquellos médicos de mi edad, pocos de los actuales le llegarían a la suela de los zapatos
jueves, 25 de febrero de 2016
¿SON GILIPOLLAS?
Acabo de escuchar
unas declaraciones del Sr.?, Sanchez en la cadena Ser preguntandose
por su hipotetica pinza Podemos-PP., que me parece que solo está en
la mente de él mismo.
Mire Sr.?Sanchez,
no soy un perro flauta.
Soy un Yayo
flauta.
Pero, como todos
los Yayos flautas de este país que estamos simpatizando con Podemos,
y en muchos casos colaborando con ellos, NO SOMOS JILIPOLLAS. No se
confunda. La jilipollez debe andar por otros barrios.
Un viejo como yo,que
en una ocasión cumpliendo con la ineludible obligación del famos
servicio militar llamado “mili”,cosa que sucedió en la cuarta región militar con
capitania general en Zaragoza, cuyo mando ostentaba un general
llamado Muñoz Grandes, tuve que cubrir, de forma obligada una misa
en la catedral de la plaza, en la que el que mandaba era un general
llamado Hernandez Moure. La anécdota era que los que cubriamos la
misa en la catedral, nos habia dotado con una bala a cada uno. Eso si
el arma era un Mauser. El huesped era Franco.
Mas tarde, en un
referundum habido a raiz de los veiticinco años de paz, esta era la
disculpa, pero en realidad, lo que se dilucidadaba era la forma de la
proxima jefatura del estado. Un montón de amigos, nos dedicamos en
Barcelona a ir votando por todos los colegios donde se votaba. Solo
hacia falta llevar el dni. Un ejemplo la mayoria no estabamos
empadronados en esa Gran Ciudad que es Barcelona.Queriamos hacer valer nuestro derecho diciendo que no. No funcionó, pero nadie dijo nada.
Vino la muerte, en
su cama, del capitán general, y empezó lo que ahora se llama
democracia, primero con Adolfo Suárez, Calvo Sotelo y la arribada
del Sr? Gonzalez. (Joder como nos engañó)
Creimos a pies y
juntillas lo que decia y lo que iba a hacer. Casi trece millones de
españolitos le votamos. Ahora nos damos cuenta de que nunca debimos
hacerlo.
A éste le sucedió
Aznar, ..vaya por Dios. Menos mal que no le voté.
Llegué a creer en
Zapatero, por lo menos hizo alguna cosas bien sobretodo en relación
con libertades, pero nefasto con la verdad economica y el
sometimiento a poderes externos.
Ahora se finiquitó
el nefasto momento de Rajoy, con su indolencia manifiesta.
Viene usted, Sr?
Sanchez, ahora a contarnos unas milongas, y a salvarnos de no se sabe
muy bien que demonios que solo están en la mente de ustedes y de una
derecha aparentemente renovada, pero solo en la capa exterior.
Como usted habrá
deducido, estoy desencantado con los cantos de sirena de ustedes los
socialistas, aunque me consta que hay mucha gente de buena fé,
honestos y que quieren lo mejor para la gente de nuestro pais, pero
los que se han montado y traspasado las llamadas puertas giratorias,
parece que o bien no le dejan o bien usted no quiere.
Por lo tanto
dejenese ustedes de gilipolleces, y nos nos tomen por TONTOS, por lo
menos no a todos.
SEAN HONESTOS,
SINÓ CONSIGO, SEANLO CON SUS ANTEPASADOS.
martes, 23 de febrero de 2016
UTOPIAS, BENDITAS.
Queridos amigos:
Esto con formato de carta dos tempos dos vosos avós, solo é para contarvos algo que hoxe mesmo me acaba de pasar. (suceder).
Estabamos a falar de politica, de como o asunto dos que queren manexar a cousa publica (diñeiros). Eu nun momento dixen: Hai que remar todos na mesma dirección, pous se cada cual rema do xeito que cada un pensa que mais le combeń, o barco non se move.(esto viña a conto de que ás veces nos eidos politicos, pasa coma no futbol, cada individuo sabe cual é a mellor selección.
Como estabamos a falar de politica e eu o parecer son un incauto nese eido, e parece (xa case me convencen) que ahi non me manexo ben, dixome un dos contertulios: “é que a politica é así”, comentário o que eu contestei, entón a politica é unha MERDA.
Home tampouco te poñas así, fecemola o mellor que podemos, cousa que me dou pé para decir: se eso é o mellor que podeis, deixaio, seguro que sen politicos a cousa funciona mellor(Levamos dous meses sen governo e a cousa furrula).
Outro dixome que o que eu pretendia era unha utopia, que como tal era irrealizable. O dia que algún intente por a camiñar unha utopia, terei forma de comparar, hasta agora solo coñezo maneiras de intentar FODER o veciño con verbas altisonantes.
No transcurso da pasaxe do xenero humano pola faz da terra (faz convesa)houbo bastantes personaxes, hoxe adorados por unha cousa ou outra, que tenteron convencernos de que as utopias eran realizables, e a maioria deles foron queimados, crucificados ou fusilados, dependendo da época.
Sei de boa tinta do arrepentimento dos enterradores de utopias, cando estan no leito da morte. Berran como cordeiros o coñecer o destino no que non poden usar os papeles impresos pola fabrica da moeda. Non quero que sexan perdoados hasta que último desgraciado por culpa deles olvide as desgracias pasadas.(mellor arranxalo agora, por se non hai mais aló)
Solo vou poñer un exemplo: No mundo hai un “futimen” de xente pasando fame. No mundo hai un “futimen” de comida que se tira. Alguén con unhas grandes tragadeiras(os que axudan) e alguén con ganas de pasalas putas no leito da morte por FODER os veciños, son os que argallan a maneira de foder os veciños en beneficio propio.
Polo tanto, eu son UTOPICO quero seguir sendo-o, quero que non haxa naide sen recursos de subsistencia, e quero que todos teñamos como minimo un pasar medianamente decente, e que ningún fillo da p. acumule cousas que valan mais do que un traxe de pino.
Os politicos que eu quero, solo serviran se traballan a coito sobre estas premisas, de outro xeito, fareime ANTISESTEMA.
QUERO PENSAR QUE A EMIGRACIÓN ACTUAL É TAN HONESTA COMO A EUROPEA NOS SIGLOS PASADOS.(Siria)
martes, 9 de febrero de 2016
BLOG DE HEITOR (El PENÚLTIMO STARFIGHTER)
Non podo por menos, de publicar algo que me gustaria escribir eu, pero a miña capacidade esta disminuida, ainda que este articulo subeme a autoestima, polo que me toca.
TITIRISPAIN
Posted on by Heitor
El otro
día me dijo mi prima que había leído un post mío, de este mismo blog,
por error. Había entrado porque creyó que estaba hablando de política y,
al cabo de un par de párrafos se encontró que, de nuevo, cómo no, lo
estaba haciendo de una peli.
Esto me
hizo mucha gracia y, además, me recordó que hacía mucho tiempo que no
escribía del mundo real. Quizá porque el mundo real es mucho más gris,
desafortunado y cabreante que el mundo del cine, de los comics y de la
literatura. Sin embargo, últimamente están pasando cosas que rozan el
delirio y el sinsentido, tanto que uno llega a plantearse si en algún
punto se ha tomado la cápsula del color incorrecto y en vez de la
realidad asiste a un programa de variedades programado por un becario
sin gusto.
El colmo
del surrealismo, como no podía ser menos, ha sucedido en plenos
carnavales, una época en la que el pobre se disfraza de rico, el rico de
pobre, la monja de puta, el pivot de Torrebruno y el obeso mórbido se
calza un tutú y unas mallas. Una época de mofa y befa en la que la
sátira bestial, la protesta humorística y el pataleo a ritmo de
chirigota inunda las calles. Algo que, aunque viene sucediendo, de forma
sana, desde tiempos inmemoriales, hay gente que no entiende. Esa gente
que no sabe reír, que piensa que el humor es perjudicial y que cree que
un chiste sobre capacidades de automóviles y presos judíos es digno de
cárcel.
Todo el que haya visto “El nombre de la rosa” sabe que esa gente es peligrosa.
Vayamos a
los hechos que provocan que yo acabe pensando que estoy viviendo en un
experimento sociológico al estilo de “El show de Truman”.
En
plenos carnavales, en Madrid, se representó un espectáculo de guiñol
titulado “La bruja y Don Cristóbal: a cada cerdo le llega su San
Martín”.
Antes de
continuar, hagamos una breve parada. Sí, ya sé que a este ritmo este
post se va a hacer eterno, pero es lo bueno de escribir desde el espacio
exterior sin que nadie te marque un número máximo de palabras.
Hagamos
una parada, como decía, para explicar qué es un guiñol, sus orígenes,
sus máximos exponentes a lo largo del planeta y común denominador de lo
que suelen contener sus esquemáticos argumentos.
El
teatro de guiñol, los muñecos de guante o los títeres de cachiporra, son
representaciones teatrales en las que muñecos de tela representan a
buenos y malos que, entre un buen número de malentendidos, tretas,
argucias y engaños, se van dando cachiporrazos hasta que se deja
noqueado al gran maloso de turno. En general, ya que se trata de un arte
que lleva a cabo el pueblo llano, el malvado suele pertenecer a los
altos estamentos de la sociedad (ricachones, la iglesia, el poder
judicial…) y los protagonistas suelen pertenecer a las capas bajas. Es
la eterna y violenta lucha de clases a golpe de bastón.
Sus
orígenes se remontan a la edad media y en cada país tenía sus
características. En Francia tenemos a Guignol, un joven obrero de buen
corazón que se ríe de todo y de todos, en Italia a Pulcinella, un tipo
mucho más oscuro, rufián, alcahuete y filósofo que apalea y es apaleado
sin compasión, en Inglaterra a Punch y Judy, el primero, un tipo
simplón, pobre, violento y sin código de honor que lucha contra los
poderosos y explotadores que no duda en cargarse a los ricos y apalear a
su esposa Judy o tirar a su hijo por la ventana y los alemanes tienen a
Kasperle, que utiliza la mitología de los hermanos Grimm para dar lugar
a historias rocambolescas, más infantiles y menos violentas que sus
hermanos europeos.
En
España tenemos también una enorme tradición en el títere de la
cachiporra y el mayor exponente quizá sea la obra de Federico García
Lorca “Los títeres de cachiporra. Tragicomedia de Don Cristóbal y la
señá Rosita. Farsa guiñolesca en seis cuadros y una advertencia”. En
ella, el tal Don Cristóbal es un ricachón malencarado que, cachiporra en
mano, quiere desposar a una joven. Éste se encuentra con la madre de
Doña Rosita, llegan a un acuerdo y la joven Rosita se ve obligada a
casarse con el malísimo millonario. Pero Doña Rosita tiene ganas de
marcha y se las ingenia para verse con sus amantes, con los cuales tiene
unos cuantos hijos. Esto provoca la ira de Don Cristóbal que la
emprende a golpes con todo bicho viviente, bebés incluídos.
Como vemos, tampoco es que el argumento del genial Lorca parezca muy para niños.
Y ahora que estamos algo situados en la tradición del teatro de títeres, volvamos al presente.
Como
decíamos antes de la parada en boxes, en estos carnavales, una compañía
llamada “Títeres desde abajo”, representó una obra de guiñol llamada “La
bruja y Don Cristóbal: a cada cerdo le llega su San Martín”. En medio
de la obra, en la que había niños, un padre se sintió insultado o
violentado o ultrajado o qué sé yo y llamó a la policía. Después de
llevarse detenidos a los titiriteros, el fiscal los ha acusado de
enaltecimiento del terrorismo, un delito grave donde los haya y el Juez
ha decretado prisión preventiva sin fianza, en teoría por el peligro de
que los artistas pudieran volver a representar la obra con nocturnidad y
alevosía.
¿Pero
qué carajo se representaba en aquel teatro para ser acusados de un
delito tan grave? ¿Estaban los titiriteros tratando de lavar el cerebro
de los inocentes infantes a base de esvásticas, serpientes enroscadas en
hachas y manos levantadas en saludos fascistas?
Para
responder a todas estas preguntas, no tenemos otra que acudir al
argumento de la obra y ver qué se habían inventado los comediantes.
En la
representación, una bruja es la okupa de una vivienda vacía. Allí vive
plácidamente hasta que aparece el propietario que, aprovechándose de la
situación, viola a la bruja. En el forcejeo, en medio de la violación,
la bruja acaba matando al propietario, pero se queda embarazada. Al
nacer el niño, aparece una monja, que trata de arrebatárselo a la bruja,
también pelean y la monja acaba palmando también. Después de esto,
aparece por allí un policía, que le da una paliza a la bruja y la deja
inconsciente. Para incriminarla, el policía decide manipular la escena y
construye un montaje mientras la bruja está noqueada, colocándole
delante una pancarta en la que se ve escrito “Gora Alka-Eta” y
haciéndole una foto. Con estas pruebas, acude al juez que decide mandar a
la bruja a la horca. Sin embargo, la bruja acaba engañando al juez y,
en un descuido, el ahorcado es él.
Como
vemos, con este argumento típico de la tradición del títere de
cachiporra, lo que se pretende es mostrar una sátira contra diversos
sectores de la sociedad y, en concreto, en la parte más polémica, sobre
supuestas actuaciones policiales consistentes en montajes que inculpan a
inocentes. Para ello, se hace un chiste malísimo fusionando “Al-Qaeda”
con “ETA” en un cartel.
Después
de ésto, que dé un paso al frente todo el que crea que este chiste malo
pueda constituir un delito de enaltecimiento del terrorismo. Y, ya de
paso, que me explique alguien cómo un fiscal o un juez imparcial, que
haya leído esta obra, puede pensarlo.
Estos
son los hechos. Una obra que no estaba pensada para público infantil fue
representada delante de niños. Unos padres se han quejado. Podemos
llegar a la conclusión de que alguien ha hecho mal su trabajo
programándola donde no debía o informando sobre la misma de forma
incorrecta e incluso podríamos pensar que los propios titiriteros
podrían haber hablado antes con el público asistente y explicar que lo
que estaban a punto de representar era para adultos. Pero el caso es que
estos dos tipos están en prisión, acusados de un delito grave y hay
otra demanda impuesta al propio Ayuntamiento de Madrid por el mismo
delito.
Y lo que
me extraña aquí es que los mismos ciudadanos no hayan protestado
enérgicamente contra todos los que han forzado esta situación. Los
políticos que han utilizado una anécdota para calumniar llevados por el
síndrome de abstinencia de poder, el poder judicial que ha actuado con
parcialidad y estupidez (algo que seguirá pasando mientras sus miembros
sean designados por el ejecutivo saltándose a la torera la separación de
poderes) y los medios de comunicación que se han dedicado a vociferar
medias verdades y mentiras completas para manipular unos hechos muy
claros y fácilmente comprobables.
Y es que
nos hemos acostumbrado al fanatismo a través del cual apreciamos como
normal estos ataques políticos sin sentido. Y para nada, por muy
habituales que sean, deberíamos verlos como normales. Para nada nuestra
ideología o nuestro voto nos deberían impedir la búsqueda de la verdad y
el castigo severo (en forma de votos, no de cachiporrazos) de los que
intentan manipularnos.
Es más,
yo incluso diría que nuestro deber moral sería vigilar y valorar de
forma más dura y atenta a aquellos en quien hemos depositado nuestra
confianza a través de las urnas.
Porque
sí, por desgracia se ha hecho muy habitual ver a los políticos del PP
atacar a cualquiera que no sean ellos, faltos de toda autocrítica, sobre
todo desde que han ido perdiendo el poder que les permitía hacer lo que
les viniese en gana, acallar voces críticas con leyes desproporcionadas
y enriquecerse gracias al empobrecimiento de la gran parte de la
población. Es habitual y cabrea pero, desgraciadamente, es esperable.
Lo que
no me parece esperable es que el propio Ayuntamiento no se muestre firme
ante estos ataques y la propia Manuela Carmena salga diciendo que habrá
que ver los hechos y habrá que valorar si Celia Mayer, la responsable
de cultura en la ciudad, debe seguir en su puesto.
Señora
Carmena, no se puede uno llevar bien con todo el mundo. Cuando los demás
atacan sin ningún asomo de ética ni raciocinio, no queda otra cosa que
plantarse y decir que eso no es verdad. No vale el dudar de su propio
equipo dejándose llevar por el tsunami de insultos. Hay que saber decir
no, de forma asertiva y respetuosa, pero firme. Si la atacan a usted por
aparecer con una flor en una portada, si atacan a Guillermo Zapata por
un chiste en twitter en medio de una discusión sobre los límites del
humor, si atacan a Rita Maestre por una protesta en una capilla sobre la
supuesta laicidad de las universidades, debería usted plantarse y decir
no. No se tolera el ataque irracional si pretendemos cambiar la forma
de hacer política desde las instituciones.
Tampoco
entiendo cómo nos estamos instalando, de forma clara y bochornosa, en la
cultura del fanatismo. Si yo voto a los amarillos, entonces lo que
digan los amarillos es la verdad absoluta, sin ninguna crítica. Da igual
que roben, engañen y mientan, yo soy amarillo, amarillo, amarillo. Y es
algo que pasa con la política, con el deporte y con todo lo que tenga
bandos.
¿Que un jugador de tu equipo ha sido denunciado por maltratar a su mujer? La puta era ella.
¿Que todos los diputados de una comunidad autónoma están imputados por financiación ilegal? Los otros también roban.
¿Que el
nuevo partido cambia de discurso a cada rato e incurre en
contradicciones encadenadas antes incluso de poder gobernar? Al menos no
roba.
¿Que una
señora ha visto cómo su marido estafaba y se enriquecía con fondos
públicos? Es que es de la realeza, no se puede juzgar.
¿Que una
señora ha visto cómo su pareja estafaba y se enriquecía con fondos
públicos? Es que es la más grande y hace unos gorgoritos como los
ángeles.
Y así con todo.
Tal es
el fanatismo y la estrechez de miras que guárdate tú de comentar, en tu
círculo de amigos, aquellos que piensan parecido a ti y que te quieren,
que un político de ideales diferentes a los vuestros ha presentado una
propuesta que te parece buena. No hay más discusión, eres un facha o un
rojo, lo que toque en cada caso y te has vendido al enemigo.
Hemos
cambiado el debate por la discusión furibunda, la pregunta por la
acusación, la idea por el slogan, la crítica por el fanatismo, la duda
por la adhesión irracional. Y no nos engañemos, todo esto es culpa
nuestra, del pueblo, los políticos tan sólo se aprovechan de ello.
Vivimos
en un mundo en el que el acceso a la información es más sencillo e
inmediato que nunca pero preferimos vivir en la ignorancia, sentirnos
parte de una masa que nos da palmadas en la espalda por miedo a
sentirnos rechazados aunque debamos dejar de utilizar las neuronas. En
un mundo polarizado donde situarse en tierra de nadie, donde elegir no
llevar una bandera o una camiseta de colores determinados significa
llevarse hostias de todos los bandos.
Vivimos
en nuestra propia obra surrealista de títeres de cachiporra y nos
indignamos cuando vemos la realidad representada ante nuestros ojos. La
parodia fractal elevada al paroxismo.
lunes, 8 de febrero de 2016
POUCAS BROMAS COA NATUREZA
Hoxe, mirando unha fotografia da Alta Xeabra na que se ve neve, o parecer bastante abondosa, lembreime da anécdota ou conto,(mellor esto último), que me contaba a miña avoa Martina, cando inda eu le chamaba "mamá Martina".
Veredes; o asunto ía sobre o acontecido a un paxariño que sobrevive desde sempre nos altos cumios da Xeabra trasmontana. Eu coa Xeabra donde nacín, teño un feixe de ideas as veces contrapostas,mais ás que endexamais renunciarei, precisamente por eso, e por considerar, para os nacidos alá, unha verdadeira riqueza. Explicome: Nunca sabrei, cando estou na zona ou falo dela, se son Leonés, Galego ou Portugués. Calquera das cousas sirveme, e moito mais se as amalgamo e decido ser de todo un pouco, ou un todo cando a referencia son os habitantes da zona, aqueles que xa os romanos de nominaban Zoelas.Poderiamos chamar a bisbarra, zona Zoelorum.
Bueno, marchei polas gallas do carballo, cando o que queria falar era sobre un páxaro, como dixe, habitante da zona a tempo completo. Quero decir que non emigra. Seguramente él, o pardal o merlo e a carrixa, son dos poucos que non emigran. Teñen mais sorte que nos, que fumos obligados a facelo, senon queriamos comernos uns os outros.
, O páxaro en cuestión, por alí ten vario nomes, dependendo da zona. E coñecido como Paporrubio, Porquiño do Rei, Porcopisco, e no idioma de Castela como Petirrojo. Seguramente se me olvida algún nome mais.
Este paxariño, moi quequeniño, adoita andar detrás dos labregos cando andan furgando na terra, pra sementar algo, ou preparala para o mesmo.Non le ten demasiado medo a xente, e se adoitades a falar con él nun tono agarimoso, e capaz de acercarse de forma un pouco perigosa para él, pous non desconfia como é o caso dos pardais.
Decia a avoa Martina, que cando os paxaros falaban, unha vez un Porcopisco, que despous do inverno, nun dia da primaveira no que conseguiu un enchente de miocas, andando detrás dun home que cababa a terra, aproveitou unha raiola de sol que se colaba entre dúas néboas, pra espanzurrarse coas patiñas hacia arriba, pra que o sol le quentase a panza, e mirando pasar as neboas, pensou que podia con todo despous de ter a panza chea.
Sentiase tan forte, que pensou e dixo: Agora mesmo seria capaz de aguantar o mundo coas miñas patas. Estando nesas, estalou un trono fortísimo que foi precedido por un lostrego arrepiante. Entonces o pobre paxaro, reflexionando e con medo dixo: Meu Deus non fagas caso deste pobre paxariño, e bastante mentiroso.
Etiquetas:
CONTOS PRA HÉCTOR,
que pronto cambiaran de Don@.
martes, 5 de enero de 2016
LEMBRANZAS FUTURAS
Nas airas das Pirlas, as rapazas xogaban a saltar a comba con cantigas, nalgúns casos con letras invetadas por elas, outras importadas de allende o Padornelo, e que nalgún momento foran cantadas por todos os lugares de fala “castellana”, como aquela que dicia “ el cocherito leré, me dijo anoche leré que si queria leré montar en coche leré, y yo le dije leré, no quiero coche leré que me mareo leré........... etc”.
Os rapaces, nas outras airas xogaban, uns “O collido i o parado” ás “iscaras” e outros a billarda e o irá.
Algunhas veces os xogos tiñan que ver coas costumes labregas da zona. O xogo mais común era o de pastores, ovellas, lobos e cans.
O xogo dos pastores consistía en que un rapaz era o pastor, un par deles eran os mastins que gardaban as ovellas do lobo. As veces levaban carrancas. Outro par de rapaces eran os lobos que tiñan que atacar ó magote coller o maior número de rixelos para comelos e o resto de rapaces e rapazas,no xogo participaban todos, representaban as ovellas cabras, cabritos e cordeiros.
Os lobos adoitaban ser os mais grandes da pandilla, e os cans igual, habia as veces grandes grescas entre lobos e cans, chegando a verdadeiras liortas entre eles, cousa que as veces era levada o terreno personal dos actores.
Cando o pastor e os cans estaban distraidos, os lobos entraban a saco no magote e os mais pícaros adoitabar agarrar ovellas que se correspondian coas rapazas mais repoludas, chegando a mais ou menos nas refregas. Sempre habia algún que se pasaba, e algunha que se deixaba.
Co sol posto tocaban as campas da igrexa a anxelus, e era a hora de que todos volveran cada cual o seu redil.
Eran as datas do Natal, que celebraban o nacemento dun rapaz palestino nun pesebre, nunha aldea chamada Belen. A cousa era demasiado triste se non fose por que na hora da cea habia terroxas a encher. Contabanme algunha vez, que polo oriente do noroeste, habia un rapaz que decia que cando fose maior, queria ser crego.Cando le preguntaban porqué queria ser crego, él sempres respondia: Pra comer pantrigo con azucar.
Un ano alguen trouxo, por aquelas datas un turrón dos duros é negro. Gustaballe a todo aquel que o comia, ainda que os mais vellos tiñan problemas a hora de rillalo. Sen dentes é moi dificil roer un turrón autentico. A moita xente esbarabaraballe o sangue polo queixo, porque tentaban rañar coas arnelas e as encias.
Pasou o tempo, xa non se xoga o parado e collido nin a lobos e cans. Houbo un tempo no que, por as mesmas datas, comiase turrón duro, blando e outras lambiscadas, mais pola pouca vergoña dalgúns, as poucas ganas de loitar dos mais e o adocenamento de todos, as cousas estanse a por peor que nos tempos nos que o maior regalo do Equinocio de inverno eran unhas boas terroxas de pan de centeo, ovos de pita caseira e azucar blanca.
Se a cousa non mellora, mellor dito se non facemos por mellorala, acabaremos todos, mellor dito acabaran todos os que queden vivos, rillando raices, ainda que sexan de xesta.
viernes, 11 de diciembre de 2015
VOLVENDO A UTOPIA.

Despous de un montón de anos, de varias legislaturas, da haber sido embaucado por un “cristiano” alá polos primeiros anos da mal chamada democracia (lástima que me dera conta tarde), que sabia vender area no deserto e que embaucou a moitos en beneficio própio(prensa dixit, non sexa que me denuncie) chegamos a actualidade.
Chegamos, digo, aunque sexa a trancas e barrancas, a actualidade, donde parece que hai xente, digo XENTE, que está disposta a dar a cara pra mudar o rumbo deste barco, cuxa deriva é catastrófica se non se corrixe. Catastrófica para uns moitos e olvidados de todos incluso da man de deus, e collonuda para catro escapados da cova de Alí Baba.
Onte estiven nun mitin, (non son moi amigo destas cousas), nunhas escaleiras do Auditório do Mar. Parece ser que pra corporación actual de Vigo, os da MARA GALEGA, non somos xente a que se le poda deixar un espacio da cidade, mentras eles se senten na cadeira e teñan a candieira de mando. (As candieiras queimanse, e ás vegadas cambian de man).
Alí nas escaleiras, sentados en cadeiras que compañeiros se ocuparon e colocar, e cunha cousa diante, que era digna, cun atril incluido, que os oradores non necesitaban nada mais que pra apoiarse, pous o que tiñan que decir, éles tiñanho moi clariño, cambiar o rumbo da nave, e ter en conta os mais desfavorecidos.
Desde o primeiro orador, Breogán, pasando por Martiño Noriega, Alkexandra, Anxela e o vello camarada Beiras, todo foi na mesma direción UNIDADE DAS FORZAS GALEGAS, e o mais importante para min: CON VOZ PAUSADA E SEN DEIXAR DE MOSTRAR AS FALACIAS DOS ACTUAIS ADMINISTRADORES DA “RES PUBLICAE”.
Son poucos os anos de diferencia entre Beiras e eu, igual ca de moitos xoves que alí estabamos.
Sintome orgulloso dunha xeración, que nun momento foi ilusionada e enganada por aqueles ós que votemos. Sintome orgulloso de apoiar a un movemento de xente nova que quere cambiar as cousas en favor dos mais desfavorecidos fundamentalmente, e de todos se nos deixan.
ANIMO AMIGOS,E PODEMOS LEVAR ESTA MAREA A MUDAR AS COUSAS NO NOROESTE DA PENINSULA. (NON NOS OLVIDEMOS DE PORTUGAL).
(DIGO O QUE SE LE DIXO A ZAPATERO: "NON NOS DESILUSIONEIS OUTRA VEZ. TEMOS MEMORIA)
miércoles, 2 de diciembre de 2015
¿A ALGUEN LE IMPORTA A FAME?

Hoxe, dia 2 do Nadal
de 2015, as cinco é media da tarde sain a dar unha volta polas ruas,
para estirar as “patas” e tentar de que a gordura non se siga
cebando con un.
Nada mais encetar
a andaina e case diante do portal da casa donde vivo, vi un home
debruzado nun contenedor do lixo( non é a primeira vez que o vexo,
él ou a outros coma el), estaba, polo que deduxe, buscando comida ou
algo que se le parecera.
Ia ben vestido,
con pantalóns de pana, chaqueto de punto enriba da camisa, e cunha
mochila nas costas. Desas mochilas que tamen adoitan levar os nenos o
colexio.
Era un home
delgado e que polo que ví mais tarde camiñaba a un bon paso.
Sin encomendarme a
naide decidin seguilo para enterarme da sorte que tiña, na sua
busqueda. Unhas veces eu paraba dinte de algún escaparate, mentras
él rebuscaba nos “contenedores”, e outras esperaba que acabara, e deixaba
que camiñara diante de min
Desde a rua
Sanjurjo Badia, e Garcia Barbón, hasta a rua Urzaiz, donde decidin
non facer mais de investigador ocasional, e tamén porque alí tivo
que deixar de rebuscar nun par de caixons porque xa estaba outro home
rebuscando.
Podo decir que
nese par de kilometros, mais ou menos, que fun detrás del non sacou
nada de ningún dos contenedores que esculcou.
Veise que a xente
non tira restos. Non están os tempos para tirar nada.
Quedei pensando en
cual seria o percorrido daquel home, e o resultado final. Penso que
casi podria pronosticar que nefasto.
Andan decindo que
a economia se recupera, pero eu penso que a recuperación, para
moitos, é NEGATIVA, por moito que a propaganda dos partidos venda
fume de follatos.
O triste do caso,
é que os mesmos que sufren a situacion descrita, son capaces de
votar ós mesmos de sempre. Un nunca sabe moi ben que pensar.
Non vai moito vin
unha viñeta con dous indixentes debaixo de unha ponte, que se decian
un o outro que votarian o mesmo, por se era o caso.
Mentras tanto o
Axuntamento de Vigo xa empeza a gastar cuartos nas luces que anuncian
a navidad.
Estes dias
recolleuse no banco de alimentos un monton de toneladas de alimentos
que a xente donou.
PORQUE OS PARTIDOS
POLITICOS E OS ENCATGADOS DE XETIONAR A “RES” PUBLICA, NON TOMAN
CONCIENCIA DA SITUACION, E TENTAN PORLE REMEDIO?.
Xa estou hasta as
gonadas de que seamos os ciudadanos os que tentemos parchear estas
cousas, cando desde os lugares donde se manexan os cartos públicos, fan mangas
e capirotes cos mesmos, e importales un carallo as necesidades de
humanos como eles ou mellores, e que naceron polo mesmo lugar que
eles, mais en sitios distintos, estan a pasalas putas, e nin eu nin o
resto de ciudadanos, cobramos IMPOSTOS (a vebrab ben de IMPOSICION),
para solventar ou paliar estas situacions.
Mentras a politica
non poña en primeiro lugar as persoas, e sobre todo as mais
necesitadas, os politicos conmigo que non cunten.
Con o derroche e
luces e outras “mamandurrias”, ¿cuanta xente se poderia sacar do
eido da fame?
domingo, 11 de octubre de 2015
¿SABE MAIS O DIABO POR VELLO OU POR DIABO?
NON CREO QUE SIRVA PRA NADA.
Son un home da Alta Xeabra. A Alta xeabra, entre outras cousas, diferenciase da Sanabria-La Carballeda pola maneira de falar.
Desde antergo, nesta brava austera e deprimida comarca (o de deprimida ,hai qua agradecerle-lo os politicos imperantes dende sempre) a maneira de falar ou idioma, sempre estivo condicionada pola sua situación xeográfica.
Dun lado no Reyno de León falbase Lliones, xa desgraciadamente, case perdido (Non confundir co Bable), de outro o Portugués, moi vivo inda, e que sexa por sempre, e o poniente o do Reino de Galicia ou Galego. Con altibaixos no eido politico e urbán. Mais grazas a deus, moi vivo no rural, que a fin de contas é o que conserva as tradicións, neste pais.
Nacin nunha aldea enclavada na Serra da Gamoneda, aldea que está sobre o nivel do mar a mil cen metros, e que dado o tempo transcurrido desde o meu nacemento hasta agora, inda recordo cosas, sobre todo as que considero importantes. Polo tanto recordo as conversas mantidas con xentes que xa vai moito que nos deixeron. Teño que agradecerle os deuses que inda me deixen conserva a memoria. Ben certo é que cada vez é mais selectica.
Tamén que deixar constancia das miñas diatribas co meu fillo, cando falo de que un sabe mais cousas por vello que po demo. Sempre me quero referir a esto. Se un se decata, non so vive a vida propia, tamén todas aquelas vidas que foi escoitando, sobretodo, das xentes honestas que solo contaban as sua esperencias. Ese o plus que se ten por ser mais vello, ou se queredes por ter mais anos. No mundo cientifico, escolástico, e universitário, a cousa ten outro cariz. Inda que me atreveria a que, según que cousas poderiamos discutilas. Digo, non as cientificas, e moi actuais.
Voltando a orixe desta entrada, e aproveitando o barullo politico e mediático, da improbable independencia de Catalunya (Nunca foron tolos os catalanas), queria referir unha conversa ou relato escoitado mais de unha vez a un tiu meu, da Teixera coma min e o que eu querialle moito. Sempre considerei que o Ti Miguel era un fora de seria, naquela aldea na que le tocara vivirt.
Decia meu tiu, referindose a guerra do 36, ou guerra civil chamada así polos que venceron,e sublevación polos perdedores, que enriba tiñan razón.
Contaba o Ti Miguel, que nos últimos meses da guerra, él recien incorporado o exercito, tocoulle
entrar en Catalunya desde o Ebro hasta o Pirineo Xerundense
Decia:
“Daba pena ver como aquelas hortas eran arrasadas pola tropa que era animada polos xefes a deixala como un erial. Habia soldados que respetaban os hortos, mais outros ensañabanse, nada mais para que os viran os xefes, que unha vez pasado o dia deixaban de acordarse daqueles estúpidos, que sempre houbo e haberá (Cultura e formación a todolos niveles).
Contabao un home tamén de extración agraria, e que sabia o que costaba sacarlle algo a terra, e non entendia o porque das guerras por cousas que no le ivan nin le viñan.
Agora gustariame decirlle ós politicos actuais, que miren hacia atrás, solo hasta estas datas das que estou a falar.
Monteron unha “borralleira”, con esto da independencia, que coido que mais é para defender as súas falcatruadas que o benestar da xente.
NON CREO QUE FAGAN NIN PUTO CASO.
Son un home da Alta Xeabra. A Alta xeabra, entre outras cousas, diferenciase da Sanabria-La Carballeda pola maneira de falar.
Desde antergo, nesta brava austera e deprimida comarca (o de deprimida ,hai qua agradecerle-lo os politicos imperantes dende sempre) a maneira de falar ou idioma, sempre estivo condicionada pola sua situación xeográfica.
Dun lado no Reyno de León falbase Lliones, xa desgraciadamente, case perdido (Non confundir co Bable), de outro o Portugués, moi vivo inda, e que sexa por sempre, e o poniente o do Reino de Galicia ou Galego. Con altibaixos no eido politico e urbán. Mais grazas a deus, moi vivo no rural, que a fin de contas é o que conserva as tradicións, neste pais.
Nacin nunha aldea enclavada na Serra da Gamoneda, aldea que está sobre o nivel do mar a mil cen metros, e que dado o tempo transcurrido desde o meu nacemento hasta agora, inda recordo cosas, sobre todo as que considero importantes. Polo tanto recordo as conversas mantidas con xentes que xa vai moito que nos deixeron. Teño que agradecerle os deuses que inda me deixen conserva a memoria. Ben certo é que cada vez é mais selectica.
Tamén que deixar constancia das miñas diatribas co meu fillo, cando falo de que un sabe mais cousas por vello que po demo. Sempre me quero referir a esto. Se un se decata, non so vive a vida propia, tamén todas aquelas vidas que foi escoitando, sobretodo, das xentes honestas que solo contaban as sua esperencias. Ese o plus que se ten por ser mais vello, ou se queredes por ter mais anos. No mundo cientifico, escolástico, e universitário, a cousa ten outro cariz. Inda que me atreveria a que, según que cousas poderiamos discutilas. Digo, non as cientificas, e moi actuais.
Voltando a orixe desta entrada, e aproveitando o barullo politico e mediático, da improbable independencia de Catalunya (Nunca foron tolos os catalanas), queria referir unha conversa ou relato escoitado mais de unha vez a un tiu meu, da Teixera coma min e o que eu querialle moito. Sempre considerei que o Ti Miguel era un fora de seria, naquela aldea na que le tocara vivirt.
Decia meu tiu, referindose a guerra do 36, ou guerra civil chamada así polos que venceron,e sublevación polos perdedores, que enriba tiñan razón.
Contaba o Ti Miguel, que nos últimos meses da guerra, él recien incorporado o exercito, tocoulle
entrar en Catalunya desde o Ebro hasta o Pirineo Xerundense
Decia:
“Daba pena ver como aquelas hortas eran arrasadas pola tropa que era animada polos xefes a deixala como un erial. Habia soldados que respetaban os hortos, mais outros ensañabanse, nada mais para que os viran os xefes, que unha vez pasado o dia deixaban de acordarse daqueles estúpidos, que sempre houbo e haberá (Cultura e formación a todolos niveles).
Contabao un home tamén de extración agraria, e que sabia o que costaba sacarlle algo a terra, e non entendia o porque das guerras por cousas que no le ivan nin le viñan.
Agora gustariame decirlle ós politicos actuais, que miren hacia atrás, solo hasta estas datas das que estou a falar.
Monteron unha “borralleira”, con esto da independencia, que coido que mais é para defender as súas falcatruadas que o benestar da xente.
NON CREO QUE FAGAN NIN PUTO CASO.
viernes, 9 de octubre de 2015
LENDAS XABRESAS (Reais)
Facia friu. Dentro da cociña a cousa cambiaba. Na cociña de pedra con chapa de ferro os rachos de carballo, facian que a chapa estivera roxa, e polo tanto alí o viño con mel, roxado na xerra de cristal, cada vez estaba mellor.
Notei que facia friu cando sain o cimo da escaleira a mexar. Era costume de mexar desde o alto da escaleira. Agora que o penso, ¿Como mexaban as mulleres?.
Cando estaba en Trasil, acompañando a cadela para que mexera antes de encerrala no seu cuarto de dormir, mentras esperaba, estaba mirando haia o sureste albiscando a estrela ou “lucero” da mañá , cousa que adoitaba facer todalas noites. Mirando hacia rriba, non solo se vian as Osas, a Polar e Casiopea, desde facia un montón de anos tamén se vian o que a xente que sabia deso chamaban os “satélites artificiais”. Mirando-os podias pasar toda a noite, pous as veces vianse tres ou catro case simultáneos..
Si algunha vez queredes velos, que sexa en noites de xeada; é cando millor se ven.
Namentras esperaba que a cadela volvera donde dormia, e mirando para aquel firmamento estrelado, que case asustaba pola sua grandiosidade, ví unha luz, como a dun “foco” potente, que viña desde a vertical do Castelo de Rechouso, en direción da Teixeira.
A medida que se acercaba, o foco de luz crecia, todo a unha boa velocidade, pensando a distancia a que se via que circulaba.
Pensei que seria un daqueles satelites artificiais, xusto hasta que perdin de vista aquelo, por mor da espadaña da igrexa. Pensei que o velveria ver unha vez pasada a mesma. Inda estou a esperar. Perdeuse definitivamente. Ou caeu, ou deu a volta e non o vin ou. ou.... ou.
Volveu a cadela, acaricieina, pecheille a porta e dixenlle hasta mañá. E voltei para cociña, donde as risotadas eran grandes.
Sucedera que, naquel dia estivera na aldea Don Emilio o Cacharreiro. Compreranle unha xerra de cristal de una forma moi bonitiña, e para estrenala, saqueran do viño novo ó que le engadiron unhas cucharadas de mel e puxeron a quentar enriba da chapa da cociña.
Cuando o viño empezou a ferver, alguén tratou de sacar a xerra da chapa para botar uns groliños daquel licor de deuses, e ¡Oh deuses! O levantala deixou o cú pegado na chapa, e o viño con mel esparexido por toda a cociña.
Ese era o motivo das risotadas.
Contei o asunto da luz sobre a espadaña da igrexa. O mais vello do fiadeiro, ilustrounos cunha verbas, que inda hoxe é a hora que dan que pensar.
Iso- dixo- ven sucedendo dende sempre. Todos os que viviron e viven nesta casa, adoitan a ver ese fenómeno. Non é nada extraño Tamén hai noites nas que se ven sair dunha especie de cilindro a algún ser, parecido os humans.
Sempre se dixo que algunha muller da comarca, se aproveitera dalgún deles.
Non era de estrañar, despous de uns cantos anos de guerras e sen homes na bisbarra.
No dia seguinte, apareceron mortos todos os machos cabrios da contorna.
Facia friu. Dentro da cociña a cousa cambiaba. Na cociña de pedra con chapa de ferro os rachos de carballo, facian que a chapa estivera roxa, e polo tanto alí o viño con mel, roxado na xerra de cristal, cada vez estaba mellor.
Notei que facia friu cando sain o cimo da escaleira a mexar. Era costume de mexar desde o alto da escaleira. Agora que o penso, ¿Como mexaban as mulleres?.
Cando estaba en Trasil, acompañando a cadela para que mexera antes de encerrala no seu cuarto de dormir, mentras esperaba, estaba mirando haia o sureste albiscando a estrela ou “lucero” da mañá , cousa que adoitaba facer todalas noites. Mirando hacia rriba, non solo se vian as Osas, a Polar e Casiopea, desde facia un montón de anos tamén se vian o que a xente que sabia deso chamaban os “satélites artificiais”. Mirando-os podias pasar toda a noite, pous as veces vianse tres ou catro case simultáneos..
Si algunha vez queredes velos, que sexa en noites de xeada; é cando millor se ven.
Namentras esperaba que a cadela volvera donde dormia, e mirando para aquel firmamento estrelado, que case asustaba pola sua grandiosidade, ví unha luz, como a dun “foco” potente, que viña desde a vertical do Castelo de Rechouso, en direción da Teixeira.
A medida que se acercaba, o foco de luz crecia, todo a unha boa velocidade, pensando a distancia a que se via que circulaba.
Pensei que seria un daqueles satelites artificiais, xusto hasta que perdin de vista aquelo, por mor da espadaña da igrexa. Pensei que o velveria ver unha vez pasada a mesma. Inda estou a esperar. Perdeuse definitivamente. Ou caeu, ou deu a volta e non o vin ou. ou.... ou.
Volveu a cadela, acaricieina, pecheille a porta e dixenlle hasta mañá. E voltei para cociña, donde as risotadas eran grandes.
Sucedera que, naquel dia estivera na aldea Don Emilio o Cacharreiro. Compreranle unha xerra de cristal de una forma moi bonitiña, e para estrenala, saqueran do viño novo ó que le engadiron unhas cucharadas de mel e puxeron a quentar enriba da chapa da cociña.
Cuando o viño empezou a ferver, alguén tratou de sacar a xerra da chapa para botar uns groliños daquel licor de deuses, e ¡Oh deuses! O levantala deixou o cú pegado na chapa, e o viño con mel esparexido por toda a cociña.
Ese era o motivo das risotadas.
Contei o asunto da luz sobre a espadaña da igrexa. O mais vello do fiadeiro, ilustrounos cunha verbas, que inda hoxe é a hora que dan que pensar.
Iso- dixo- ven sucedendo dende sempre. Todos os que viviron e viven nesta casa, adoitan a ver ese fenómeno. Non é nada extraño Tamén hai noites nas que se ven sair dunha especie de cilindro a algún ser, parecido os humans.
Sempre se dixo que algunha muller da comarca, se aproveitera dalgún deles.
Non era de estrañar, despous de uns cantos anos de guerras e sen homes na bisbarra.
No dia seguinte, apareceron mortos todos os machos cabrios da contorna.
domingo, 27 de septiembre de 2015
ELECCIONES GENERALES 2015
Amigos con momentos
desocupados, que a veces ocupais leyendo en este blog de un ciudadano
casi desnortado. Amigos, decia, mi estancia en Sanabria toca a su
fin. Hay que incorporarse de nuevo a la vida urbana, donde uno se ha
buscado actividades, tales como aprender música, tocar el clarinete
(Ya tengo un precontrato con la Filarmonica de Viena...), y sobretodo
ayudar en la medida de mis posibilidades y conocimientos, a PODEMOS,
con la sana idea de ver de cambiar las maneras y formas de hacer
politica. Politica en función de la gente y sobretodo de la mas
necesitada.
Hago esta
introducción porque ayer estuvimos acompañando un rato a los amigos
de PODEMOS de Zamora, que estuveron visitando Sanabria. Son
candidatos por Zamora a las próximas elecciones Generales de este
país.
La reunión fué en
el castillo de Puebla de Sanabria, castillo del siglo XIV, muy bien
restaurado y conservado. Enhorabuena a las autoridades municipales de
la Villa.
En la reunión los
aspirantes a las Cortes Generales, y al Senado, nos han relatado de
forma muy amena, sus motivaciones para presentarse y sus anhelos en
relación con el nuevo cambio de hacer politica, que a buen seguro ya
es imparable. ANIMO COMPAÑEROS, TENEMOS IDEAS Y SENTIMIENTOS QUE AL
FINAL SERÁN COMPARTIDOS POR TODOS AQUELLOS QUE PIENSAN EN SU PRÓJIMO
COMO EN ELLOS.
Eramos pocos en la
reunión, talvez por desconocimiento de su existencia. Quiero pensar
mas en ésto que en un probable pasotismo.
Era sábado, a las
siete de la tarde hasta la ocho, y pienso que mucha gente podia
aistir. No sé, espero que fuese por desconocimiento. Sin embargo he
constatado que los lugares donde se expendia cerveza, las terracitas
estaban llenas de gente joven.
A esos jovenes yo
les diria que como ellos no hagan nada por su futuro, y dejen que
sean los demás los que lo decidan por elllos, las cosas seguiran
como siempre. Si la cosa fué por desconocimiento, solo me queda
pedir discultas y perdón por haber juzgado sin pruebas.
Una de las cosas
que se planteó fué la de ver la posibilidad de iniciar un circulo
de PODEMOS en Puebla de Sanabria. Änimo desde aquí, a aquellos con
inquietudes a intentar hacerlo y poder colaborar en el destino, sin
que sean los de siempre los que nos “paastoreen”
1A MI NO ME GUSTA QUE DECIDAN POR MI, POR LO MENOS SIN CONSULTARME!
1A MI NO ME GUSTA QUE DECIDAN POR MI, POR LO MENOS SIN CONSULTARME!
martes, 22 de septiembre de 2015
PARO A GOGO
Están acabandose
os dias de estancia nesta aldea da Alta Sanabria, perdida entre a
Gamoneda o Marabón, a Escusaña e o Ladeairo,
Neste pequeño
curruncho non desaparecen as miserias do resto do mundo, e a todos os
seres vivos de por eiquí chegalles sufrir os vaivens dese modo de
vida que nos fumos dando, ou consentindo a imposición de uns cuantos
macacos, que nunca tiveron necesidades vitais.
Na última entrada
que fixen por estes lares, falaba do meu amigo Xetoño, que pasaba a
ser canameiro como moi ben dixo outro amigo, que o dexou escrito no
blog.
O pase do Xe a
outro estadio de vida, afectou, e moito auns seus colaboradores, que
desde que vendeu as ovellas, entreron no mundo do paro, e andan
desnortados dando voltas pola aldea sen saber moi ben que
facer. Levaban toda a vida co mesmo traballo, e según Xetoño, nunca
falteron o traballo tanto se chovia como se facia unha calor
abrasante, nunca abandonaban o seu posto e responsabilidade de
traballo.
Estou a referirme,
naturalmente os cans.
Ian todolos dias
coa res catro. Un Mastin , un can de carea, e dous pequenos, un
podenco e o outro de raza indefinida.
Todolos dias nada
mais sair da aldea camiño de Rebordelo, o chegar as Rozas xa
empezaban os pequenos a escurrizar as corzas, apoiados polos dous
grandes, que sempre se sumaban a festa.
As corzas, por se
alguén non o sabe, no monte non corren, literalmente voan. O par de
horas volvian a estar no lugar donde foran sacadas da cama.
Díxome o XE que
non podia mandalos o paro, e el tiña que desfacerse deles por fin de
obra.
O asunto dos cans
xa o leva amañado, pous o mastín atopou traballo con outro pastor
nunha aldea cercana. A cadela de carea, ahora está,convaleciente
despous de ter un parto con nove cadeliños. Supoño que sacalos
adiante cos tempos que corren vaille ser complicado. Os dous pequenos
non teran moito problema, pous xa se sabe que no tempo da caza sempre
fan falla bos axudantes experimentados.
Como dice o meu
amigo :espero que non teñan que sumarse a migración siria.
domingo, 13 de septiembre de 2015
¿ACABOUSE TODO XA?
¿Chegou o fin do mundo a Val dos Marcos?
Nestes derradeiros “xornes”, nese mundo casi infinito e tan inescrutable como o que vivimos, chamado a Rede (Parece xa case un deus, con verdades mentiras, especulacións e xenios do arribismo), estase a falar do día 23 deste mes ó que os nosos antergos denominaban o mes : que ou ben seca fontes ou leva pontes, referindose a climatoloxia propia do inicio do outono.
Será como a Natureza quererá que sexa, ou como cada un de nos queira crer. Eu xa levo, polo menos catro predicións do fin mundial, o mais chamativo, foi cando polos anos cincuenta do seculo pasado, o mistério de Fátima predixo o fin do mundo no ano 1960. A bo fé que o foi para moita xente; toda aquela que naquel ano deixou de pisar no Planeta Terra.
Desta vez, empezo a pensar que pode ser certo, pous esta mañá empecei a ver un inicio da cousa, que pode ser certa: O fin do mundo empeza en Val dos Marcos (San Cibrao, no límite dos Tres Reynos, e con sintomas parecidos na comarca da Alta Xeabra, incluido toda a Xeabra e Carballeda, coas Frieiras no mesmo camiño). Como algunhas vegadas, hoxe tocoume facer de comer. Desde a fiestra da nosa cociña, albiscase un cacho do pobo, un pouco mais abaixo do Xogo dos Paus, e desde unha hora bastante cedo, con un dia deses que presaxian desastres, pous habia néboa na Ladeira, non se via o Monte Muga, caia un xirimiri dese que non molla os Vascos, cuando por dúas ou tres veces pasou unha carriola desas que transportan animales vivos, hasta que me decatei do que estaba a facer:
A carriola chegaba o lugar donde o meu amigo, e último Quixote (a forza) estabulaba o seu magote de ovellas, que catro ou cinco días atrás estivera visitando o veterinario.
Xa ia tempo que o meu amigo Xetoño, me dixera que se ia xubilar. Que o tiñan que operar dos xeonllos. Son esas articulacións cousa fundamental para poder levar todolos dias ó monte esas ovellas, que en definitiva, o axudaban ir vivindo, e pelexando coas cousas dos politicos que lexislan desde sillons cómodos nalgún sitio en Valladolid ou Zamora. Exemplo: cando deixan queimar os montes, e logo non deixan ós gandeiros, práticamente sair de casa co seu gando, con prohibicións estúpidas que sempre perxudican os mesmos. Non os que queiman os montes.
En definitiva, o Xé, deixa a vida activa, éra o último. A partir de hoxe xa non se sentirán as chocallas dalgunha das suas ovellas, non se sentiran os cans ladrando a todo aquelo que pensaban que era unha ameaza pro magote, defeito, o fin do mundo xa está en Val dos Marcos.
Pase o que pase coa terceira guerra mundial, pola nosa bisbarra, xa non nos chamará a atención. A nosa comarca morre por inanición, e a terceira guerra virá polo que sempre veñen as guerras: ANSIAS DE PODER E DE E AVARICIA.
Espero que os causantes dos desaguisados, cando morran, as pasen putas e sen remisión.
viernes, 21 de agosto de 2015
GRANDE SANABRIA
ALTA XEABRA . CONCELLO DE HERMISENDE. (1)
Estamos pasando uns días en Vigo. Xa sabedes que nestas datas de estiu, adoitamos estara na Alta Xeabra, des fai xa uns anos. Viñemos a Vigo pra non esquecer que é aiquí donde residimos normalmente. ¡Somos ciudadanos de Vigo!.
Ben, nestas datas de estadia en Vigo, que mañá acaban, pous volvemos o Val do Tuela, ou Val dos Marcos, como no seu dia bautizou a comarca Don Vicente Martínez Risco, debido as formas polas que os veciños adoitaban delimitar as lindes dos seus eidos de laranza.
Os amigos de Vigo, sempre me preguntan pola terra dos meus ancestros, pous caseque todos escoiteron falar dela, mais poucos coñecen a nosa terra.
Cando falo da nosa terra, falo particularmente da Alta Xeabra e de toda a comarca, que e merecente toda de ser coñecida.
Vou tentar describir, casi a voa-pruma, as cousas que a min mais me gustan da zona. Seguro que moitas vanse quedar no tinteiro, será cuestión de revisarlas a tempo pasado.
Como todas as cousas, á hora de empezar, debese facer cun certo orden, cousa que pretendo facer por dous motivos, primeiro por que é a miña terra e segundo porque ésta terra está no límite xeográfico do Reyno de León, Galicia e Portugal, unidos por un vértice na raia denominado desde sempre o Penedo dos Tres Reynos. Neste lugar, según as cronicas populares, parece ser que os reis que firmeran un tratado de aporveitamento de augas para as reses, despus da firma, como xa era noite durmiron na zona, e foron despertados a mañá seguinte polo canto dos galos dos tres Reynos.
Estou a Falar do Cocello de Hermisende, que o conforman cinco aldeas, ou como se chamaban antes "lugares", a saber : Hermisende barrio de Santa Maria, Hermisende barrio de San Cibrao, A Teixeira, Castrelos e Castromil.
Polo Val do Tuela, corren as augas, unhas veces mansas e outras brava dependendo da época do ano, do riu do mesmo nome, que nace nas serras do concello veciño e tamén de fala galega, de Lubián.
Para aqueles que les gusten os paseos polo monte, eu diria que a hora de escomenzar un percorrido pola zona, a visita o Penedo dos Tres Reynos, é unha boa maneira de empezar. Existen accesos o ponto referido desde Manzalvo e Cadavos lugares do concello da Mezquita de Ourense, des a Moimenta pertecente a Vinhais en Portugal e desde Castromil e o barrio de Sancibrao. Desde calisquera dos eidos mencionados merece a pena a andaina e ruta circular, sé se quere comer ou cenar no lugar de inicio.
Nesta zona, hai u pequeno riu, chamado Rigueiro de Anta, afluente do Tuela que se mete e Portugal, baixando ó riu o pé dunha ponte medieval sobre o Tuela, que está o lado do Castro da Cigadonha, e que xa o nome de Anta fai referencia as milenaria antas, que algunha inda hai na zona. Tamén pertiño da ponte e da Cigadonha, no riu existe unha fonte de augas caldas, solo accesible cando o caudal é baixo.
Na próxima entrada falaremos da ruta que nos leva a Fraga das Ferraduras situada no alto do Testeiro, entre o Campo, Val de Cabritos e as Pombeiras.
sábado, 18 de julio de 2015
CHARLAS COS AMIGOS
CHARLAS COS AMIGOS
Nestes dias de man sobre man que estou a pasar na Alta Xeabra, inda que un busca o alonxamento do mundo mundial, que solo le trae cabreos, vexase o dos gregos, de cando en vez gusta de visitar os amigos que sempre dan bos consellos. Onte estiven na beira do Tuela unha maña enteira con Don Alvaro Cunqueiro, persoa coa que un dia tive a honra de compartir un bo xantar, alá polos ans sesenta e tantos do século pasado,
Como o asunto dos estados e as suas urdideiras, sempre me traen pola rua da amargura, Don Alvaro presentoume pra axudar, a Delfín, un amigo seu que nunha ocasión tentou atopar un tesouro, e acaeceulle o que sigue:
Delfin era amigo meu, e foi visitarme un xoves de Corpus.
Soñei que estaba un caldeiro de ouro ao lume, nunhas trébedes de prata, e botaban a cocer unha galiña branca, e o caldeiro comia a galiña e cuspía os ósos. E chegou o Estado e levouse o caldeiro e as tŕébedes, e non me deixaba mas que os ósos da galiña.El hai dereito?.
E cómo era o estado?, pregunteille.
Delfin mírame e xa ve que eu créolle todo o que me dí, e non me non bulro. Delfin veme tan espritual e tan intelectual como il mesmo o sexa.
O Estado era un sombreiro, un sombreiro mui grande.Abriu a boca e papou todo.
Despois cuspiu os ósos da galiña branca e unha galiña moura, que eu non a vira deica aquela.
Mirei, e non tiña o ovo. O Estado, é decir o sombreiro, iba tocando o tambor no caldeiro, pola fraga de Rioseco arriba.
Delfín move a cachola, saca un pano azul do peto do pantalón e limpase a boca. E en castelán, petando na mesa, dime:
Asi no merece la pena el atopar tesoros!.
Meu amigo ten toda a razón.
Nestes dias de man sobre man que estou a pasar na Alta Xeabra, inda que un busca o alonxamento do mundo mundial, que solo le trae cabreos, vexase o dos gregos, de cando en vez gusta de visitar os amigos que sempre dan bos consellos. Onte estiven na beira do Tuela unha maña enteira con Don Alvaro Cunqueiro, persoa coa que un dia tive a honra de compartir un bo xantar, alá polos ans sesenta e tantos do século pasado,
Como o asunto dos estados e as suas urdideiras, sempre me traen pola rua da amargura, Don Alvaro presentoume pra axudar, a Delfín, un amigo seu que nunha ocasión tentou atopar un tesouro, e acaeceulle o que sigue:
Delfin era amigo meu, e foi visitarme un xoves de Corpus.
Soñei que estaba un caldeiro de ouro ao lume, nunhas trébedes de prata, e botaban a cocer unha galiña branca, e o caldeiro comia a galiña e cuspía os ósos. E chegou o Estado e levouse o caldeiro e as tŕébedes, e non me deixaba mas que os ósos da galiña.El hai dereito?.
E cómo era o estado?, pregunteille.
Delfin mírame e xa ve que eu créolle todo o que me dí, e non me non bulro. Delfin veme tan espritual e tan intelectual como il mesmo o sexa.
O Estado era un sombreiro, un sombreiro mui grande.Abriu a boca e papou todo.
Despois cuspiu os ósos da galiña branca e unha galiña moura, que eu non a vira deica aquela.
Mirei, e non tiña o ovo. O Estado, é decir o sombreiro, iba tocando o tambor no caldeiro, pola fraga de Rioseco arriba.
Delfín move a cachola, saca un pano azul do peto do pantalón e limpase a boca. E en castelán, petando na mesa, dime:
Asi no merece la pena el atopar tesoros!.
Meu amigo ten toda a razón.
martes, 2 de junio de 2015
SEGANDO HERBA
CUANDO A VIDA NON ATENTABA CONTRA NINGUÉN
Son as catro da madrugada, hora solar.
Chaman nas contras da fiestra do meu cuarto, tres golpes. Era a contraseña.
Ergome, paso un pouco de auga polos ollos e fuciño, e entro na cociña a tomar o xexún. Alguén me dixera que ia ben ésas horas un ponche de ovo con café. Fixen un, paseino engulindo-o e collín o saquito onde miña nai deixou a noite anterior a merenda.
O camiño era longo. Chegar o lugar onde íamos traballar, levaba mais de unha hora. A distancia non era o mais “fodido”, senón o subir hasta a portela de Rebordelo, de esta a das Pombeiras, e desde ali case o alto da Cachena.
Chegamos, deixamos as merendas penduradas nuns carballos, e agarramos as gadañas e pomonos a segar a herba daquel prado previamente axustado, por novecentas pesetas.
Levamos como media hora traballando, cuando teño un decaimento. Non poden as pernas conmigo, os xeonllos dobranse, e teño unha sensación de vacio enorme no corpo.
O mais grande do grupo, somos tres, preguntame que foi o que tomei como xexún. Un ponche con café, dixenlle.
Ahí tes o problema. Come algo da merenda e xa verás como te pasa. Fun o morral e zampeime un cacho de pan con xamón, e case sen solución de continuidade, xa me pasou a floxeira, e podo volver o traballo.
Chegou a hora de comer a merenda, que como case sempre estaba formada por xamón e un pouco de “chouriza”. Comimos, charlemos, falemos de todo, e como de costume decidimos durmir a siesta hasta que as sombras baixeran. Era o normal.
De todolos xeitos tíñamos mais de tres cuartas partes do prado segadas, en menos de unha hora acababamos a faena.
Durmimos, pouco, pous o falar era prioritario, fumemos unha caixiña de celtas cortos, cando a sombra daba na parte sen segar, empezemos a darle a gadaña.
De sutaque démonos conta de que non acabariamos o choio de dia. As sombras, cando chegaban o prado, o sol xa estaba ruxindo o outro lado de Fisterra..
Acabemos de segar o prado, gracias a lúa que le ia pisando os talóns o sol. Cheguemos de novo a aldea con obscuridade absoluta.
Os amios que ian conmigo, xa deixeron este bonito e delicado Planeta, que empeza a estar escarallado por culpa duns descerebrados, chamados Persoas.
Busquei o significado de persoas, e parece que quere decir máscaras.
Os enganos xa fai demasiado tempo que rondan esta comunidade. Menos mal que quedan as formigas, as que non teñen a mesma forma de goberno que as mascaras.
Coido que as cucarachas tampouco. Inda que non o teño demasiado claro.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






