lunes, 11 de noviembre de 2013

¡DEVUELVAME MI VOTO, ISIDORO!


 

Uno, que está convencido de que la evolución de la humanidad existe y es irreversible, se encuentra con los altibajos de esa evolución sobretodo en lo que respecta a las individualidades de esa humanidad.
La evolución es y existe a pesar de lo hombres y mujeres, que con demasiada frecuencia intentan aprovecharse de sus congéneres y, consciente o inconscientemente, a lo mejor solo hacen que esa evolución se retrase.
Este pequeño preámbulo, creo-lo necesario para poder reafirmar mi teoría, en este caso relacionada con el momento actual en el que se encuentra la relación de esa casta política y nosotros: el pueblo llano.
Cuando se inició el cambio y nos vendieron que aquí se había instalado la democracia, uno que es bastante ingenuo, se lo creyó y se ilusionó pensando que a lo mejor el pasado, pasado estaba y que a partir de entonces todos íbamos a colaborar unos con otros para que la vida individual dentro de la colectividad fuese digna, y que nadie se pusiese sobre nadie, ni se aprovechase.
Desde aquella han pasado por La Moncloa seis o siete presidentes de gobierno, sobre los que ahora no voy a criticar aquí, salvo a uno que tengo todo el derecho del mundo, pues en mi ingenuidad le voté y supongo que mi voto también sumó para auparlo, lo que me da ese derecho.
Estoy hablando del señor González, don Felipe. La última vez que se presentó decidí no volver a votarlo y eso que no conocía lo que sé ahora.
Ya me llamó la atención una ocasión en que se desplazaba en un Mercedes, y un periodista le preguntó como se podía ser socialista y desplazarse en un coche de alta gama. No cuadraba, como casi siempre, lo predicado con lo hecho. Él se salió por la tangente diciendo que él lo que quería era que todos los españoles tuviesen uno. No sé si sabia que estaba inmerso en una sociedad capitalista, que para nuestra desgracia era lo que era, gracias a un consumismo feroz y provocado.
Ahora resulta que se monta una fundación cuya razón de ser es el estudio de su figura. Seguramente a mayor honra y gloria suya. Yo mas bien la llamaría “Fundación para la contemplación del ombligo, de un ególatra”
Otros presidentes también tienen sus fundaciones. Todos deberíam explicar de donde salen sus fondos y en muchos casos como son recaudados, pues todos aquellos que salgan del erario pública deberían ser puestos en conocimiento de los ciudadanos que son los que en definitiva son víctimas de los impuestos.
Llegado a este punto, y como a uno de esos presidentes le di mi confianza y mi voto, por lo que prometió, es por lo que ahora desde aquí quiero decir:
“Señor González , la confianza depositada hace mucho que la perdí. Ahora me gustaría que me devolviese el voto, por mí, mal gastado, ya que no puedo hacer nada para evitar ese embolsamiento de dinero, que aunque legal, no lo considero ético, me refiero a esos sueldos a los que se han apalancado ustedes, expresidentes, aparte de las fabulosas pensiones que se han asignado, que cuando ustedes quieran se las cambio por la mía”
De otros presidentes no puedo decir nada pues nunca les he votado.

sábado, 9 de noviembre de 2013

XA ESTÁ


 



Tíñanme falado moito do avó Perfeuto de Lubián. Seguramente quen me falaba del, tíñale un cariño especial, non en van, comera con él as mellores sopiñas alá no alto da serra, nas lindes cos montes de Porto de Sanabria.
Un dia no que eu andaba a percorrer o nascente do Tuela, ese que baixa pola serra de Chaos, lamendo as ladeiras con morrenas da de Lubián, deime de bruces co espiritu do avó Perfeuto. Ainda que non o acrediteis, sabede que os espiritus libres e amantes da terra na que se desenroleron desde pequerrechos, unha vez que finan, adoitan visitar aquelas paraxes nas que transcurriu parte da súa vida, cando o espiritu andaba loitando por desenrolarse hacia un estadio mais elevado. Tal era o caso.
Encontreime con él no alto do Moncalvo, acercandome o Moncalvillo, desde onde vislumbraba o Alto da Mermiñeira , o Tormo, o Llombo, O Castillón, Cabril e Valdecasares, e divisando ao lonxe os serpenteares dos rios Tuela, Tera, Castro e Bibey (Vivei), que nas súas ribeiras alimentaban os corzos, ese animal tan escurridizo e o mesmo tempo tan babeco cando vei a un humano.
Tamén vos teño que decir que os espiritus dos antepasados, non se deixan ver a todo o mundo, coido que solo por aqueles que tamén aman as serras dos seus antepasados e que tentan de manter o recordo deles un pouco na memoria das xentes actuais.
Na relación que, arredor, de un par de horas mantivemos, decateime que él era consciente da miña admiración pola súa figura, fomentada polo seu neto Xusto.
Nas relacións que se manteñen cos espiritus dos devanceiros, que evidentemente nunca é falada, mais ben de xeito telepático, e'moi curioso o que eles chegan a saber de un, sen necesidade de contarlo. É como sé se levera tatuado na testa. Saben-no todo, ou adiviñan-ho.
Sabendo do meu interese tanto pola Pala dos Albardeiros como polo Caneiro das Bruxas, guioume hacia eles para ensinarmos. Como inda naide vestido con pel e ósos coñecera.
Ó primeiro que me guiou foi a Pala dos Albardeiros, notábase o seu cariño espcial polos montes de Lubián, a terra que le dera a forma, na vida pasada del.
Cheguemos os fuciños da pala dos Albardeiros. (Non dubido que non fai falla describir unha pala. A do pan é Pá.) e unha vez introducidos dentro, eu quedei un pouco sorprendido, pous aquelo xa o vira na ocasión que tiven anteriormente, seguindo as instrucións do Xosé, hirmán do Xusto. Daquela a Pala era poco profunda, non tiña inscripcións por ningures, a pesares de que eu pensaba que a vereda da idade media adiante podia ter algo que ver na sua orixe. Non era así, o parecer.
No fondo, e a man direita, habia un crollo grandisimo (grandismo, según meu sogro) e o avó insinuoume que resbalera por detrás del.
Resbalei polas costas da fraga e caín nun espacio amplo e diferente a todo o coñecido onde parecia que o tempo estaba detido. Tiña unha grande vantaxe aquelo, pous podias desplazarte por cousas. Tempos e circunstancias que se te ocorreran. Cousa que era como facer “zaping” na TV soamente co pensalo. Amoséronseme cousas que algún dia relatarei, cando teña gana e me pete.
Eu xa estaba lixeiramente acollonado pous empezaba a pensar como sairia dauqela especie de pazo subterráneo no que estaba. Dtro da miña caluga, sen saber como, decateime de que o avó chiscabame o olloen. Cando me decatei de que estaba no pozo da Moura, tratando de sacar da auga unha “bácora” salmo fario, daquelas de antes, negras coma chamizos e pelexonas hasta deixarse sacar por esgotamento, e xa case mortas.
Mirei hacia arriba, onde están as Muradellas, e como se fose de noite pecha, vin unha estrela guiñando coma os chisques do avo. Prometinlle que logo iriamos a Canada das Bruxas, se él me contaba algo. Dixo: ESTA FEITO.

domingo, 27 de octubre de 2013

¿DEJAREMOS A LOS POLITICOS QUE NOS DEJEN ESCLAVIZAR?





Queridos amigos: Hay veces que uno quiere denunciar lo que cree una injusticia, pero no sabe por donde empezar.
En el siglo pasado, un profesor o mejor un Maestro que tuve, me decía siempre: empieza por el principio. El problema es que no sé cuando fue el principio.
Veréis; vivo en un barrio de Vigo llamado Teis. Barrio de gentes trabajadoras que hasta no hace mucho tenían en los astilleros, industria auxiliar, y Citroen en la otra punta de Vigo, donde ganarse el sustento, comprar un pisito e ir tirando camino de ese lugar al que todos algún día llegaremos.
No hace mucho, también por aquí, comenzó a hablarse de ese monstruo que nadie conocemos, pero que vistos los resultados, debe existir. Me refiero a LA CRISIS.
Decía que comenzó a hablarse, pero no parecía afectarle al bario. Bueno decía yo, a lo mejor por aquí no ha llegado, o los vecinos tienen alguna reserva para estos casos, a fin de cuentas por aquí hay varias iglesias y también están los jesuitas con su colegio, y a lo mejor todos conocen aquello de la Biblia de las vacas flacas y las vacas gordas, y han obrado en consecuencia.
La curiosidad hace que uno indague el por qué de las cosas, hablando por aquí y por allí, legué al convencimiento de que muchas familias sobrevivan gracias a que en muchas casas vivían “los abuelos”, seres que tienen una pensión, no de demasiado holgada, pero que con la casita pagada, podían aguantar los gastos de la misma e ir arreglando la despensa diariamente, gracia al buen saber y hacer de aquellas mujeres habituadas a salir adelante con sacrificios y a veces haciendo casi milagros.
Pero la cosa parece que se ha agravado de un tiempo a esta parte. Las entidades financieras han colaborado lo suyo, y creo que los políticos mucho mas.
Primero se empezó a advertir el cierre de los pequeños comercios. No tengo datos reales, pero a ojo de mal cubero, en la zona del barrio, casi podría decir que el 40% han cerrado, y un buen porcentaje tienen el letrero de se alquila o se vende.
Los indigentes empezaron a abundar, sobretodo por las mañanas y a las puertas de los supermercados, plazas y bancos.(De estos han desaparecido, pues se habrán dado cuenta de que a lo mejor les piden dinero a ellos)
Hablando con gestores de bancos de alimentos para necesitados, uno de ellos me aseguró que están proporcionando comida a unas dos mil familias en Vigo. Solo cuentan con la aportación voluntaria de los ciudadanos. Ya sabeis que los políticos en este caso miran para otro lado.(Sinó mirar la que hace la alcaldesa de Madrid, multando con hasta 750 €, a los que se vean obligados a dormir en la calle. Si tuviesen ese dinero me imagino que podrían dormir en el mejor hotel de Madrid).
Desde hace un mes vengo observando algo que me horroriza, me llena de angustia, frustración e impotencia; Todos los días, desde hace ya demasiados, veo hombres de mediana edad, vestidos con dignidad, a veces necesitarían algo mas de ropa porque ya empieza a refrescar. Estas personas buscan algo que comer en los contenedores de basura, supongo que para llevar a casa, si encuentran algo.
Esta mañana he visto visitar al mismo contenedor a tres personas distintas.
Me pregunto ¿en que tipo de civilización estoy inmerso?, ¿Porqué cada día hay mas millonarios y mas pobres, sin que los políticos tomen cartas en el asunto?. Claro que no me extraña viendo o leyendo lo que dos expresidentes de este país están llvandose por no se sabe muy bien la razón, cerca del millón o más de € al año. Y lo que mas me jode es que el Sr. F. Gonzalez (socialista), haya creado una fundación para mirarse el ombligo. Por si no lo sabeis una fundación es algo creado para evadir impuestos legalmente.
Yo, que en otros tiempos hice la “mili” cuando era obligatoria, que allí me enseñaron a manejar armas, dinamita y otros explosivos, le digo a los políticos que si me veo en la necesidad de buscar comida en los contenedores, la buscaré por otros medios mas contundentes allí donde exista, y no la de mis convecinos. Si sale bien tendré comida abundante y si sale mal en la trena me darán de comer. ¡Es una pista!.

jueves, 24 de octubre de 2013

NOITE DE SAMAIN


              APROVEITANDO A FUNCIÓN DAS ÁNIMAS

 O saír da escola todos apalabrémonos para ir a esperar a “res” as Touzas, e mentres esperábamos faríamos un magosto
 A maneira de facer o magosto, daquela, era sinxelo, apañábamos unhas cuantas ducias de castañas, tirabámolas enriba dunha carqueixa grande e espesa, chegabámoslle lume e a esperar a que se asaran.
 Mandaban os cánones do bon magosto, amordicar as castañas, para que non estouparan, aínda que sempre había un “gracioso” que as botaba enteiras.
 As castañas o estar enteiras, cando lles apertaba o lume, inchaban e estoupaban, o problema non era que estouparan, era que desfacían o lume e mandaban pro nabizo o resto de castañas.
 Sempre se repetía a mesma leria, un lume que se desfai, e, como xa era sabido, estaba preparada outra carqueixa na que xa naide tentaba esbaragallar, tanto o lume como os bullós.
 Provistos cada un co seu pauciño escarbábase na carqueixa e íanse sacando as castañas e facendo e limpando os bullós, que case sen solución de continuidade ían escaldando as gorxas de cada un.
 Dentro da pandilla de magosteiros había unha representación da fauna rapacil do lugar, desde os pequenos de sete ou oito anos hasta os de quince ou dezaseis. Estes últimos xa estaban case en “capilla”, para formar parte da mocidade, tamén eran os que levaban a voz cantante e sobre todo falaban de cousas que unhas veces escoitaban con ledicia os mais pequenos, sobre todo se as faladuras eran de mozas ou mulleres, e aterrorizaban cando escomenzaban a falar de cousas truculentas.
 Naquela tardiña, antes de que chegara o pastor coas ovellas e cabras, escomenceron a falar dos mortos, das súas ánimas e dos seus lamentos e aparicións. Na noite habería unha “función” na igrexa, onde o cura e mailo sancristán cantarían latinaxos, e recadarían diñeiro para poder sacar algunha alma do purgatorio.
 Había poucos dias que finara un veciño, como de costume a maioría dos rapaces estiveramos vendo como facían a cova no sagrado, e contando as caliveras que dela saian. Saíran catro en perfecto estado de revista, e unha tiña todiños os dentes e ben blanquiños. O faltarlle os morros e as fazulas de carne, mesmo parecía que estaba a rir.
 Chegou a noite, e despois da cea, as campas tanxeron a morto como era costume na noite dos defuntos. Aquelo xa arrepiaba bastante.
 Todos queriamos ir o cemiterio, pous era alí onde o cura e o sancristán facían a función, chamaban polo seu nome os mortos, previo pago por parte dos familiares, e así de sepultura en sepultura, case sen deixar ningunha. Digo case, porque algunhas, poucas, saltábanas. Mais tarde entereime que era por falta de soltar algo o cura ou porque xa non había parentes que le re-ceran.
 No medio da función, ben sexa por necesidade real ou por que o medo chegaba hasta as orellas, a min entroume unha necesidade enorme de facer algo que ninuén podía facer por min. Como o asunto cada vez ía a mais, tomei a decisión de ir a baixar o pantalón, como se decia daquela, e con unha dose de medo raiando no pavor, metinme nas ruínas dunha palleira cerca-na.
 A palleira tivera dúas entradas, unha para os carros e outra mais pequena por onde sacaban a herba. Fun pola dos carros. As pernas xa ca-seque no podían comigo, tremían como as follas de chopo no outono.
 A necesidade era imperiosa, e case na mesma porta agacheime a descargar. Estando nesas sentí dentro da pallarega uns pequenos lamentos, e xa non quixe descargar mais, cos pantalón case no fondo das pernas, e estas elarafuzadas saí correndo e malvestidome dereitiño a onde estaban os parentes cos que fora a función.
 O verme chegar tan alporizado inquiriron o porque daquel sofoco, e eu solo soupe dicirlles: hai algunha ánima na pallarega, e debe estar pasándoo mal pous queixase de seguido.
 Solo le escoitei dicir : Ten moito coidadiño, non sexa que esteamos a facer un neno, sen alma.

martes, 22 de octubre de 2013

O MALUCO



                                                  O Maluco.
Chegáramos alí como podiamos facelo noutro lugar. Pero fora alí mesmo e naquel mesmo día.
A romaria era a de todolos anos . Xente dando voltas por todolos lados, orquestas e músicas en cada corruncho. A xente nova bailando, a menos nova bebendo e comendo algunha cousa nos diferentes postos onde se vendian viandas e viños da comarca.
Na entrada do atrio no que se facia a romaria, daban un pequeño folleto cos distintos aconteceres previstos na xornada.
Chamoume a atención, que, no apartado dos discursos politicos, (haberia eleccións os poucos días,) chamoume a atención, decía, un “spyker” ó que le chamaban o Maluco.
Preguntei por aquel Maluco, e dixeronme que o nome cuadrabale porque según a  maioria, estaba doudo ou louco, polas cousa que decia.
O parecer chegara o lugar un par de meses atrás, facendo profecias e decindole a todo aquel que queria oilo que o dia da festa el desapareceria dalí e que como non aprenderan as lecións que levaban recibidas, acabarian todos de esclavos, de uns deuses descoñecidos, mais moi tidos en conta por todos.
Parecia, tamén que tiña moitos detractores, a maioria, e moi pocos que le fixeran caso. Era bastante incordio escoitalo pois non deixaba títere con cabeza.
Unha das cousa que mais repetia era que todos tiñan que sacar a cabeza que tiñan enterrada na terra, como os avestruces, e coller cada quen o seu destino na súa man e non deixar que ninguen os dirixira cara a algún precipicio sen retorno.
As autoridades vivas tenteron facelo calar, e mesmo deportalo fora do lugar, mais non foron quen de facelo. A sua vida era exemplar. Tiña alugada unha pequena casiña na saida do lugar, pagaba puntualmente o convido co dono, axudaba a todo o que le pedia axuda e sermoneaba a todos.
Pra o dia da festa, o periodico do lugar conseguira que puidera subir o estrado onde ian falar os aspirantes a politica da comarca, decindole que poderia falar se mencionaba o Diario local, como o mellor sitio onde informarse de todo.
Cando foi a quenlla do Maluco, o revés dos aspirantes ós postos politicos, él abroncou os votantes dicindoles que todos os males que les acaeceran terian eles a culpa por no votar con sentidiño, pois xa debian ter demostrado e saber que, aqueles de sempre o único que querian era manter o seu “estatus” e o dos seus, sen necesidade de que houbera advenedizos que le fixeran a conpetencia.
O Maluco faloules no mesmo idioma que as xentes falaban, os aspirantes a politicos no idioma dos ricos é dicir no idioma da capital do reyno.
O balbordo que preparou foi monumetal, chegou unha compañía de axentes comandado polo mandamais da comarca e do dono do periodico (non falara deles) co ánimos de prendelo e darle un escarmento, pous non se podian decir aquelas falsedades. Todos vivian ben porque eles os de sempre estaban a velar polos seus intereses.
Non atoperon o Maluco por ningures, parecia que o traguera a terra.
Polos montes colindantes, nos altos, alí nas serras, escoitabase forte a clara a voz de alguén que recitaba parte dos versos do afamado poeta de lixeiro equipaxe:

Por un camino en la árida llanura,
entre álamos marchitos,
a solas con su sombra y su locura,
va el loco, hablando a gritos.
…........................
. ….......................

Huye de la ciudad...pobres maldades
misérrimas virtudes y quehaceres
de chulos aburridos y ruindades
de ociosos mercaderes.
….........................
…...................................
Huye de la ciudad. ¡El tedio urbano!
¡Carne triste y espiritu villano!

No fue por una trágica amargura
esta alma errante desgajada y rota;
purga un pecado ajeno: la cordura,
la terrible cordura del idiota.
A.M.

sábado, 12 de octubre de 2013

jueves, 10 de octubre de 2013

QUERENNOS QUEIMAR, E MINTEN-NOS (Y 2)

             
                     Iglesia de San Ciprián, antes.

                    A Ladeira antes de arder.
                     Puente romano y catedral e Salamanca

                    ¿Se salvaría en Los Arribes?

                      CONSUMATUM  EST
Decíamos ayer: 
Empezaron a moverse con un frente de mas de dos kilómetros de monte ardiendo. Con la orografía del terreno nunca se sabe que rumbo tomará el viento, pero hay algo que siempre sucede; si algo puede salir mal, saldrá mal.
 Fué lo que sucedió. El viento no hizo ni puñetero caso de las predicciones de los técnicos, y mucho menos del delegado de la Junta en Zamora. Se empeñó en meter el fuego en la aldea y así fué, casi.
 A las tres de la madrugada las autoridades debieron de asustarse, pués se corría el peligro de que algunas personas fuesen intoxicadas por el humo, al acercarse tanto el fuego, y arder aquellos hermosos castaños  algunos de los cuales debían de ser milenarios, y decidieron salvar su pellejo político  dandola orden de desalojar el pueblo. Cosa que fué hecha de forma demasiado imperativa por los agentes de la autoridad que habían recibido las ordenes. Solo diré una cosa, la persona mas joven desalojada tiene sesenta años.
 Por cierto se ha hablado de la Cruz Roja. Llegaron cuando ya casi el fuego estaba semi-extinguido, gracias a una tormenta providencial, y traían botellitas de agua y alguna manta. A nadie se le ocurrió que a lo mejor con unos termos de café y leche la cosa iría mejor.
 Pasó el susto, volvimos a nuestras casas  alrededor de la ocho de la mañana y con el fuego controlado nos dedicamos a dormir unas horas.
 Cuando llegó la claridad del dia el desfile de las avionetas y helicópteros, ya no dejaba dormir, y el ruido se alargó durante tres a cuatro dias. Las máquinas no dejaron de trabajar, las cuadrilla deambulaban por la zona, aunque el fuego ya era historia, salvo algunos puntos donde los árboles centenarios daban los últimos estertores resistiéndose a ser convertidos en ceniza.
Cuando pasaron tres o cuatro días, recorrí parte del terreno y me encontré con que esas máquinas y cuadrillas habían hecho unos bonitos cortafuegos, aunque nadie se debió de dar cuenta que sobre lo ardido no puede volver arder por lo menos en unos años. Quiero decir que los cortafuegos están ahora en las orillas de lo quemado, no sé si protegen los carbones, o que significado  misterioso encierran esa cantidad de horas de trabajo de maquinas y hombres.
 Repito lo que dije en la otra entrada :Estaría muy bien que “quien corresponda” hiciese publicas las facturas correspondientes.
 Cinco o seis días mas trade el fuego se reinició en el paraje denominado Lagoas de Baixo, y tambien en el terreno de Castromil ¿¿???..
 Yo pregunto, ¿Por qué un fuego que fué controlado, según testigos presenciales, cuatro o cinco veces, continua, describe prácticamente un circulo y arrasa el 90 % del terreno de San Ciprián?
 ¿Porque el Delegado del gobierno de la Junta está empeñado en poner cámaras, allí donde los vecinos no las quieren?. ¿Por qué hace declaraciones e la TVCyl, en ese sentido, y dice que los otros incendios en la provincia fueron producidos por rayos y el de Hermisende fué provocado por los vecinos?
 ¿Por que se oculta que el primer incendio y el mas dañino procedía de Portugal? ¿Por que la Tv de CyL, no saca todas las declaraciones de vecinos completas ? ¿Seria por que algunas chocarían con lo apostillado por el Delegado de la Junta?.
 No sé, hay tantas preguntas que no han sido contestadas, y que todos nos formulamos, que merecerían una aclaración.
 Parece ser que los socialistas han llevado el tema a las Cortes Leonesas. Como en todo,no habrá claridad ninguna sobre el tema.
 Creo que en la próximas elecciones, no me quedará mas remedio que votar a Wally.

miércoles, 2 de octubre de 2013

CASI ARDEMOS VIVOS. E MINTEN-NOSI


Bemvidos queridos e desocupados lectores. Xa pasou o tempo no que maduran os cereais, froitos e demais produtos que a Nai Natureza nos da, sen mais traballo que o de axudala un pouco, e pregar porque o temporal tamén axude, sen de masiadas xeadas, falta de chuvias e outras carallados tales como lumes e demais plagas do mundo moderno, que as autoridades competentes- (in), tentan controlar, non se sabe moi ben se con boas ou perversas intencións.
Desta última plaga é da que quero empezar a falar despous de case tres meses sen meter os fuciños neste eido da rede. Xa botaba de menos o contacto convosco.
Como case todos sabedes, os meses de estio adoito pasalos na Alta Sanabria (Alta Xeabra), terra dos meus pais e tamén na que eu vi por primeira vez a luz. Isto foi na Curralada dos meus antepasados da Teixeira, terra na que algunha vez, a xente gustaba de falar o Galego, que eles mesmos foran construindo coas derivacións daquela lingua que tiña por norma e costume declinar todalas verbas e verbos. Esta era a terra de miña Nai. Algún dia falrei das suas raice mais fondas pois eran bastante estendidas. Chegaban hasta a terra do Apostolo.
Mais tarde pasei a ser parte da terra do meu pai, San Cibrao (San Ciprián) lugar que nas suas orixes chamábase Hermisende barrio de San Cirpián en contraposición con Hemisende barrio de Santa Maria. Desto xa falaremos noutra ocasión.
Ben, neste último lugar, que diría Cervantes, é donde adoitamos perder o tempo, ou gañalo, según como se mire, durante a maior parte do estío.
Este fin de estadía, foi un tempo no que non desexo a naide que o pase, inda que sexa un enemigo.
Veredes, imos falar do lume, das súas consecuencias, das súas servidumes, e seguramente dos intereses que para alguén xenera.
Como quiera que voy a hablar de un problema acaecido en la Alta Sanabria, y por si de casualidad este humilde escrito fuere o fuese leído por esos personajes que dirigen o quieren dirigir todo desde un despacho a cientos de kilómetros, seguramente de maderas nobles, de los administrados, romperé mi convenio conmigo mismo y escribiré en la lengua de Cervantes, con su permiso.
A primeros del mes de Septiembre pasado, un incendio asoló casi todos los castaños de San Ciprián, y las tierras que rodean el pueblo por la parte sur. No fué controlado y quemó una buena extensión de terreno. No se supo quién lo había provocado, pero si se conoció la mala gestión en la forma y manera de atajarlo. Pasó, el desastre estaba servido y las cuadrillas, las avionetas y helicópteros junto con una maquinaria que por allí deambulaba se dieron unos paseítos por encima del pueblo, sin que nadie se atreviese a decir que carajo estaban haciendo. La factura de este primer intento de apagar el fuego, estaría bien que quien corresponda la hiciese publica.
A los pocos días volvió el fuego. Ahora procedente de Portugal por la zona de los Tres Reynos- Según algunos testigos el fuego estuvo controlado por tres o cuatro veces, pero, ¡Hay los peros! El fuego se recrudeció por la zona oeste del terreno de San Ciprián en el limite con Portugal y el vecino pueblo de Castromil.
El viento se encargó de azuzarlo en dirección norte arrasando unas cuantas hectáreas en dirección a la portilla de La Canda, pero al llegar al Testeiro, el aire cambió de dirección y comenzó a azuzar el fuego en dirección este sureste.
A todo esto las sombras empezaban a alargarse y anunciar la inminente llegada de la noche. El fuego todavia estaba lejos del pueblo, y no se veia que los medios contraincendios hiciesen nada por controlarlo, hasta que los aldeanos nos dimos cuenta de que el pueblo corria peligro si el viento rolaba hacia el sur de nuevo.
Al lado de la iglesia estabamos reunidos varios vecinos, cuando aprecieron por allí unos todoterrenos, con cuadrillas que tambien se dedicaron a contemplar el fuego desde allí. No hay peligro, dijo uno que parecia llevar la voz cantante, ha dicho el Delegado del Gobierno de la Junta que meteorológicamente no hay previsión de que el viento cambie de rumbo-dijeron. Fué casi una premonición de todo lo contrário. El viento cambió y el fuego inició su camino monte abajo en dirección al lugar.
Se les dijo donde se podia detener el fuego, e incluso algunos se ofrecieron a ir a la Portela de Rebordelo a intentarlo. Dijeron que ellos se bastaban, que no necesitaban la ayuda de nadie que eran profesionales y que para eso estaban. Incluso un Guardia Civil que estaba allí encarandose conmigo me dijo que ellos eran los expertos, igual que un médico sabe como poner inyecciones mejor que nadie y él es el que sabe.
Los ánimos entre nosotros no estaban para bromas y la discusión se fué elevando de tono, tanto que el que parecia encargado de la cuadrilla de “apagadores”, en un momento dijo que si los vecinos no prendiesen el fuego aquello no pasaria, pués según él el fuego habia sido provocado por vecinos.
Como no podia ser menos en aquel momento le espeté, que si le volvia a decir semejante estupidez, acusando sin denunciar a nadie o lo que es lo mismo sin pruebas, acabaria delante de mi en el Juzgado de Puebla de Sanabria.
A raiz de esta discusión todos empezaron a moverse, creo que sin un objetivo concreto, y como ya la noche se habia adueñado de todo los “expertos” se fueron hacia el monte a atacar, supongo, el fuego que ya en aquellos momento tenía un frente de un par de kilómetros por lo menos.

Continuará....


                                           Al día siguiente.

                                   El pueblo rodeado de fuego. Foto tomada desde Hermisende

jueves, 25 de julio de 2013

¡SO UNHA APERTA FORTE!





 Chorei, chorei, a piques de reventar. As bágoas non abrollaban nas fazulas, os ollos estaban secos.
 Primeiro a maldita noticia. ¡ACCIDENTE!.
 Despous a incertidume. Estaban todos  mortos?, ¿Sufriran moito?. ¿Os feridos, eran moi graves?.
 As nais, os pais irmans, fillos e demais parentes, como estarian. ¿QuéN les ia dar a macabra noticia?.
 As nais, xa estaban desfeitas. Os pais pechaban os puños, hipaban, mais no eran capaces de soltar bágoas. Os irmans andaban alelados sen saber que facian nin que decian.
 Cuando todos o mortos e feridos estaban identificados, o que mais agradecian as nais, pais e irmans, era unha forte aperta sen ningunha verba. ¡So Aperta Forte!.
 Cada cual volve o seu. Hai que soterralos. Hai que velalos, é a última vez para os que non puideron superalo.
 Son tempos duros para os que quedan. Recordanse todos os momentos pasados e vividos con eles. Tardase moito en superalo. Olvidar, ¡Nunca!.
 Son todos meus irmans, meus pais, meus veciños, meus amigos, eu salveime. ¡Non ia no tren!.
 Os feridos, algúns terán mais problemas que outros, mai sairan adiante.
 Ese pobre maquinista, ¿Qué será del?.
 Seguro que él desearia estar cos mortos. Non creo que  a culpa fora del. A tecnoloxia, oxendia e case infalible, pero solo casi.
 ¿Qué pintaba esa curva tan cerrada ahí?
 Sabendo que era perigosa, ¿Por qué a deixeron estar?.
 Meus irmans, pais fillos e parentes que ahí deixeron a vida, estou seguro que necesitan unha boa EXPLICACION.
 Os que quedan unha APERTA FORTE E MUDA

miércoles, 24 de julio de 2013

¡DURO DESPERTAR!





 Erguinme pola mañá feliz e contento porque pola noite tivera un soño no que todo o deste mundo no que creemos e no que vivimos, estaba arranxado e a xente estabe leda consigo mesma o cos seus conveciños. Incluso estaba a piques de dar marcha atrás na apostasia, despous de ver o que fai este novo Papa, cando, a hora de tomar o xexún escomencei a ler as noticia, casi olvidadas desde a miña estancia en SANABRIA, e ¡cataplúm!, deime de fociños coa nova realidade.

 O primeiro que me chmou a atención foi esa especie de amnistia ou amaño dun ex de moitas cousas incluida a donación a un presunto defraudador, pero con agarradeiras no mais alto da cúpula deste escarallado estado.Na miña terra chámase ir a salto de Mata, en plural.

 Outra foi a dun xuiz afiliado a un partido politico, e que este mesmo partido aúpao a presidencia de algún organo do sistema xudicial, que solo por eso demostra a independencia de ese sistema. (¡¡JOO!!).

 Os grandes partidos seguen a greña, eu peor que ti, ou o revés, ti mellor que eu no asunto de levalo crú, presuntamente.

 Gurtel, eres, e demais chanchullos, por non falar dos propios nosos, tanto na miña casa galega, como na de meus pais e castela-león.

 Co asunto da sanidade, estamos o mesmo senon peor que antes de irme a Xeabra dos meus amores. Agora teñen ás lesbicas a greña, con toda a razón pola súa parte creo eu, os estudiantes o mesmo, e dos parados xa nin falemos. Nin dios fai nada por sacalos do marasmo.

 Perdoaime porque, en realidade queria mandar unha charla sobre a praia de Samil ou de Barra, incluidas unhas fotos desta última, mais non me da o pancho para elo.

 Tamén queria falar dos pemento, tomates, chícharos e demais cousas de horta, cousa que quedará para outra vez.

 Retorno a Xeabra e voltarei a subir , seguramente a Peña Trvinca, desde onde mandarei uns aturuxos.

 Apertas a tutti cuantti..


lunes, 8 de julio de 2013

¿ISTO É O QUE QUEREMOS?


Un, que xa ten canas en case todolos sitios onde poden nacer,e que arrastra un unhas cantas décadas agarradas ós riles, nestes días pasados foi invadido por unha tristura raiana no infindo.
 Estes dias estiven no Val do Tuela, lugar onde con mais esforzo que fortuna arrincaron o sustento a aquelas terras e viviron os meus antepasados e os de todos os nacidos por alí.
Destino, cruel moitas veces, que non foi, con aquelas persoas excesivamente agarimoso e os poderes públicos inda menos.
 Aquelas xentes, que vivían en terreos que non eran deles, senón reminiscencias dunha época medieval, onde inda os “Señores” tiñan dereito de pernada en case toda a Sanabria, por non dicir en toda.
 En definitiva os terreos pertencentes ó dominio dos lugares foi comprado os herdeiros do Conde de Benavente, en moitos casos empeñándose algúns dos veciños, para poder pagar.
 As escrituras están no rexistro de Puebla de Sanabria, cousa que parece que os novos dirixente políticos queren obviar, non se sabe moi ben porqué, inda que é de sospeitar que polo medio pode haber movementos de diñeiro, e eles non queren perder ningunha oportunidade.
 Pois ben: con estes precedentes, chégase a actualidade e como non pode ser menos o progreso tamén quere pasar por aqueles  lombeiros. Dixen pasar.
 Volven os tempos de furar os montes como a principios do século pasado, coa única diferencia de que de aquela a vía empregou unhas boas presadas de man de obra, iso si barata, aínda que non sumisa, en contraposición a estes tempos actuais onde o traballo para as persoas escasea, mais non para os grande oligopolios da construción que sempre están acollidos baixo o teito dos gobernos de quenda.
 Pous ben, pola bisbarra eu coñezo varias persoas sen traballo, xa con idades algo fodidas preste asqueroso mundo laboral, que intentaron atopar unha pequena saída a súa situación traballando alí onde os quixeran ocupar, pero por unha razón ou outras non foron contratados, e iso que son copropietarios dos terreos por onde vai pasar a ruína dun ave xa morto antes de nacer. Supoño que neste eido as autoridades locais podían facer esforzos por colocar os nativos necesitados dun lugar de traballo.
 Para mai INRI, as empresas que por alí andan necesitan pasar polos camiños e estradas veciñais así como espacios para montar graveiras e deitar desterros, previo permiso dos axuntamentos e deputacións, que por certo non faltan nin poñen trabas, e non fan ningunha presión, ou negocian a maneira de axudar os seus conveciños. Tiran polo camiño mais doado.
 Tamén me gustaría averiguar para que sirve esa cousa que se chama delegación de medio ambiente, pois unha desfeita que se está a facer enriba do Tuela, cada dia e mais grande e coido que sen remdio.
 Como se o pobre riu Tuela no tivera xa bastante cos desfeitos da autovía das Rias Baixas, e con esas cantidades enormes que no inverno deitan na estrada co gallo de evitar accidentes polas xeadas, e ninguén, non xa non poñen couto, senón que non se preocupan. ¡vengan dias y caigan panes!
 Como dicía o principio a tristura que teño enriba, so me deixa indignación e carraxe, e un recordo daquelas persoas que no seu día chegaron a pasalas “putas” para xuntar os cartos da compra dos montes e moitas veces os da contribución. ¿Por qué  le chamarán impostos?

domingo, 30 de junio de 2013

GRANDE MACHADO.

 Estoy perezoso. Me voy a Sanabriay quiero dejaros aquí un enorme poema.Todos sabeis mi torpeza para los versos, por eso recurro a Machado, y con admiración y cariño, copio y pego este RETRATO.

 Alguna cosa contaremos desde la orillas del Lago de Villachica.

 Abrazos a todos.





      RETRATO
Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla, 
y un huerto claro donde madura el limonero; 
mi juventud, veinte años en tierras de Castilla; 
mi historia, algunos casos que recordar no quiero.
Ni un seductor Mañara, ni un Bradomín he sido 
—ya conocéis mi torpe aliño indumentario—, 
más recibí la flecha que me asignó Cupido, 
y amé cuanto ellas puedan tener de hospitalario.
Hay en mis venas gotas de sangre jacobina, 
pero mi verso brota de manantial sereno; 
y, más que un hombre al uso que sabe su doctrina, 
soy, en el buen sentido de la palabra, bueno.
Adoro la hermosura, y en la moderna estética 
corté las viejas rosas del huerto de Ronsard; 
mas no amo los afeites de la actual cosmética, 
ni soy un ave de esas del nuevo gay-trinar.
Desdeño las romanzas de los tenores huecos 
y el coro de los grillos que cantan a la luna. 
A distinguir me paro las voces de los ecos, 
y escucho solamente, entre las voces, una.
¿Soy clásico o romántico? No sé. Dejar quisiera 
mi verso, como deja el capitán su espada: 
famosa por la mano viril que la blandiera, 
no por el docto oficio del forjador preciada.
Converso con el hombre que siempre va conmigo 
—quien habla solo espera hablar a Dios un día—; 
mi soliloquio es plática con ese buen amigo 
que me enseñó el secreto de la filantropía.
Y al cabo, nada os debo; debéisme cuanto he escrito. 
A mi trabajo acudo, con mi dinero pago 
el traje que me cubre y la mansión que habito, 
el pan que me alimenta y el lecho en donde yago.
Y cuando llegue el día del último vïaje, 
y esté al partir la nave que nunca ha de tornar, 
me encontraréis a bordo ligero de equipaje, 
casi desnudo, como los hijos de la mar.
autógrafo
Antonio Machado, 1906

martes, 18 de junio de 2013

O BANDULLO DO LADEAIRO (III)


                                                        Deixando atrás as xuntanzas do fondo do Navallo decidín subir polo regueiro hasta As Pombeiras. O chegar a Illande, habia na bancia da preseira do prado do Adolfo, dous vellos, que non conseguín coñecer. Pola pinta debian haber vivido alá polo século XVII, mais ou menos. Un deles estaba contándole o outro a seguinte leria, que transcribo, mais ou menos como foi ;

                                                    A GRACIA DE DEUS
  Na aldea, como en todas as aldeas da bisbarra, os homes e as mulleres eran mozos mentres estiveran solteiros.
 Había moitos casos nos que solteiros acaban enterrados no cemiterio dos lugares, mortos mais pola idade que polas enfermidades.
 Os mozos solteiros dentro das aldeas era unha casta case privilexiada e envexada pola maioría dos homes.
 Do estatus das mulleres falaremos doutra vez.
 Os solteiros recalcitrantes eran envexados polos que arribaban o estadio da mocidade, porque estaban seguros que os mozos vellos non tiñan que dar explicacións a ninguén e pensaban, sen moito fundamento, que podían facer o que lles petase. Tamén eran envexados polos casados precisamente por que eles estaban solteiros. E como se todo quisqui se decatara de que a liberdade era o ben mais importante.
 Falando cun daqueles mozos, mais que cincuentón, este tampouco estaba demasiado contento co seu estatus. Dixo nunha xuntanza, espanzurrados o sol de Febreiro na solaina da aldea pallabarra, que él, naquelas alturas, inda non coñecía a “gracia de deus”.
 Preguntado polo mais novo da xuntanza sobre a súa afirmación, respondeu que xa se daría conta cando se fixera vello e acercándose os últimos anos da vida e se decatara de que inda estaba enteiro, entón entenderíao.
 Un viúvo de cerca de cento dez anos, escomenzou a referir ós presentes algo que el coñecera na súa xuventude,e que desgraciadamente,según él, acabara en desuso por mor dos cregos e da autoritax do momento. ¡Sempre ten que haber alguén que escaralle as cousas!.
 Según o mais que centenario, na súa época, nas aldeas todo estaba estruturado en función dos seus habitantes. Cada cal tiña o seu oficio moi ben definido, que aprendía dos xa consagrados empezando como aprendiz do que fose. Desde a pequena infancia todos eran instruídos nos distintos eidos das necesidades da aldea, especializándose naquilo pro que mais capacidade tiñan ou les gustara.
 Cando os rapaces chegaban a unha idade na que xa ían a dar o salto hacia a mocidade, entón os pais do infante falaban coa iniciadora, para que ésta les ensinara e educara no eido da relación con as mozas do sexo contrario.
 O rapaz debía estar como mínimo unha semana vivindo na casa da iniciadora, hasta que ésta considerara que a súa capacitación estaba a altura.
 Aquela muller, que vivía na mellor casoupa da aldea, era respectada por todos, ela facía tamén as veces de sacerdotisa, e aconsellaba as moziñas, cousa obxecto de outro cometário. Era unha señora de arredor dos cuarenta anos, moi ben educada, moi limpa e respectada por todo o mundo mentres duraba o seu sacerdocio.
 Nunca se soupo nada da relación semanal dos educandos que ingresaban na casa, ainda que os pais dos rapaces sabían perfectamente o que pasaba.
 Outro vello da xuntanza dixo que non podía vir agora contando cousas que xa estaban solo no olvido, e o mellor no seu maxín. Que non os toleera mais.
 Os mozo decidiron levar o home que non coñecía a gracia de deus a unha casa que estaba chea da devandita gracia.
 Trataron cunha graciosa a maneira de darlle a coñecer a gracia a aquel desleixado, e previo abono das costas, taxas, remuneración e demais emolumentos que o asunto levaba consigo, encerráronse no cuarto dispostos para a tal ocasión e faena.
 Foi entrar, e practicamente saír a graciosa dando berros e toda asustada, dicindo que a gracia de deus fora demasiado para o home, pous alí quedara morto. O peor era que, o parecer, estábase derretendo, pous unha graxa espesa estaba a inundar o altar da graza de deus.
 Non pasou nada, pous o pouco tempo, o mozo vello, “resucitou”, e trangueleando, xuntouse cos seus amigos e dicindo que xa se podían marchar, pous estaba en gracia de deus e aínda que as pernas se le afloxeran algo, podía camiñar.

domingo, 16 de junio de 2013

INTRODUCIÓN.



                                        
                                            

                                                          A  COUSA  MULTIFRONTE

                       
    Nunha época, na que o diñeiro parece o mais importante, eu recordo as ensinanzas dun vello mestre, mais MESTRE, onde haxa mestres, mestres daqueles bós. Aqueles que ensinaban ós seus discípulos a vivir. Vivir sen prexuicios, e sen medo ó que quedaba por coñecer, que a todos os humanos, é ó que mais medo temos.
 Pola bisbarra empezou a asomarse a COUSA.
 Facía xa, unha tempada que a xente se decatara de que algo non usual estaba a pasar.
 Naquel val, regado por un riu caudaloso, deses que se adoitan chamar, rius que brúan cando chove e neva, e van mainos nos meses do estío, de aluvión.
 Naquel val regado por aquel riu, como é de todos coñecido, durante moito tempo, tanto como desde que o arado romano riscaba a a dermes da Terra buscando a maneira mais axeitada de que ésta proporcionara ós habitantes do val, unha subsistencia precaria e dura, así, non por elo menos saudábel, é lediciosa, se non fose por as faladeiras de que nalgures, atábanse os cans con chourizos.
 Na época na que o cronista lembra, nunha xa lonxana e bastante mellor que a actual nalgúns sensos, e cando a vella xeración escomenzaba a querer ensinar a seguinte a vivir, apareceu a COUSA.
 A COUSA, para aqueles que non o sepan era algo… mutante. Isto foi demostrado, como se verá, no traverso dos anos.
 O grandísimo problema para coñecela ou detectala, estaba en que era moi lista, mais que a raposa cabaleira, e mudaba sempre que le conviña de nome. A consecuencia inmediata deste cambio de nome era que, cando se decataba a xente, ela xa cambiera.
 A todo o largo e ancho da humanidade, os nomes da COUSA, sempre foron cambiantes, e solo, despois de acadar os seus obxetivos, era cando a xente se decataba de que xa pasara.
 A todo o largo da historia, poucas persoas se decataron dela, e, menos da metade delas denunciaron ós seus coetáneos a súa existencia. Mais nunca éstes les fixeron caso. Agora sucedera o mesmo. Mais a COUSA segue aí, teimando e acadando os seus obxectivos. O problema é, que os obxectivos son sempre á costa dos mesmos. O pobo que non quere pensar, e tentar vivir mellor cada día, sen pensar que o fin todo é igual.
 A COUSA continúa a facer as súas falcatruadas.
 Tentaremos identificala. Coa axuda de todos.

  ….continuará….






domingo, 2 de junio de 2013

A ALCALDESA DO ATLANTICO





 Fai pouco tempo, unha semana, mais ou menos, morreu en Vigo unha paisana nosa. Nacera na provincia de León (Castrotierra de la Valduerna). Non sei se algunha vez se gavou de ser leonesa, pous o parecer empezou a vivir e Vigo cando tiña cinco anos.
 Tivo unha vida, según as crónicas actuais, que seguramente envidiarán moitas mulleres desacougadas e donas de homes noxentos e demais, moitos homes de pouca vivencia quixeran habela coñecido no senso biblico da verba. O mellor merecia a pena, pensan.
 Non era destas cousas, mais ou menos morais das que queria falar, senón da estupidez humana, e dentro desta a mais grande  estupidez: A dos politicos.
 Esta muller, foi a propietária de dúas casas das denominadas, daquela, Centro Social. Unha na saída de Vigo hacia Pontevedra e outra na praia de Samil, desde a que acadou o título de alcaldesa do Atlántico.
 Estivo afiliada o partido popular, hasta que se convenceu que aquelo non era o que le contaban, despous de comprobalo. Estaba alí, polo que estaba, non porque contasen con ela para cousas relacionadas coa politica. Ela estaba por enriba deso.Algunhas veces.
 Anécdotas da súa estadia como alcaldesa do Atlántico, hay para dar e tomar, incluida a de un par de burros que adoptou. Un de catro patas.
 Nunha ocasión, na que os próceres da “city” e do partido reinante, cando vivia o faraón do Gaiás, decidiron ter unha xuntanza no seu condominio de Samil. Daquela os politicos, como agora, non eran tontos, alí podian matar dous paxaros de tiro. Invitación gratis segura, e podia caer algo mais, pagando, seguro.
 Cando os politicos se presenteron alí, tíñales preparada unha boa sorpresa. Xunto con ela estaba alí unha señora, excelentemente vestida con vestidos aoccidentais e colares de madeira e osos, coa pel negra e cun pano de colores na alto da cabeza, e presentoullela os politicos como unha das mulleres de un presidente africano.
 Entre os politicos asistentes estaban: Manuel Fraga, Xosé Cuiña, Manuel Perez, e algún mais que non me recordo agora.
 Tragueron todos, e fixeronle o “rendevous” a negriña aquela, que como mor título tiña o de vendedora ambulante de manufacturas da súa tribu de Africa nos areais de Samil.
 Como afiliada, daquela ó PP, decia que os concellais do partido eran mellores, pero os de esquerdas “facian-no mellor” , na cama.
 
 Noutra ocasión contaremos o do burro, porque aqueles outros burros xa quedan retratados na anécdota. Grandes políticos e con cargo “gordos”, non se entereron que, cuando algún membro dunha familia de algún xerarca viaxa, contan-no ainda que nada mais sexa para darle cobertura de seguridade.
 Siguen a ser tan burros agora como antes. Contal de sair nunha “foto”, fan o que faga falta, menos o que deben.
 Lástima que a boa de Karina, non fose da Xeabra.
 Que a terra le sexa leve.