OS BATRACIOS DA RIOUXA

 

                          COUSAS DE BATRACIOS.

Eu sempre pensei que os sapos eran principes encantandos e as ras princesas, ós que se u aposto galán sen ascos por arimar os beizos a ,sua pel visguenta,que lles dese un bico (beijo), aqueles transformarian-se en fermosos principes e engaiolantes princesas, coas que se casarian e serian felices por saecula-saeculorum.

Estando nesas creencias, tiña as miñas esperanzas nas charcas do Parque da Riouxa, lugar no que todas as mañás adoitaba escoitar o canto das rás, polas mañás e o tchou, tchou, dos sapos entre o lusco e fusco. Mantiña as esperanzas, digo, esperando a atopar u fermoso galán, solteiro, botado para diante e sen ascos a hora de acercar os beizos a lugars biscosos- Desto último atopaba moitos atrevidos, mais cando se falaba de rás ou sapos, arrugaban e os que non cando se acercaban as charcas, como por ensalmo os batracios desaparecian.

Eu alí xa fixera amizade cun corvo, que andaba a pescudar a maneira de atrapar algún batracio como xexún o merenda. Foi él quen me explicou todo o precedente.

Nestes últimos dias, tanto o corvo como eu, desde o alto do valado que circundaba as charcas, escoitábamos os bechos cantar e viámos como asomaban os fuciños por entre o musgo e as oucas que medraban na auga. O corvo sempre quedaba abraiado da rapidez coa que se mergullaban o minimo movemento, incluso das carrixas que as veces se acercaban a mollar o pico na auga.

Ante onte cando pasei polo cimo da finca da Riuxa, camiño de volta hacia a Teis, desde un soberbio piñeiro dos que dan piñois case coma cabezas de dedos, saltou o corvo a miña dianteira, e berroume, con bastante fereza e cabreo decindome que tiña que baixar a charca. Alí sucedera unha catastrofe que nos afectaba os dous.

Acerqueime e logo me decatei que os batracios xa non existian. As charcas estaban totalmente secas, e o que era peor habia cemento inda fresco por todos os cantos, e a auga estaba cortada.

Mirei pro corvo con cara incrédula e él cun berro seco e casi de desprecio levantou o voo e liscou o alto do piñeiro, lugar doque coido que inda non baixou.

Apareceu por alí un bufo real, que as veces tamen fixera tertulia co corvo e conmigo e explicoume o acaecido:

“Parece que vos, os bechos que cambiades todolos dia de pel, tendes nestes dias unhas eleccións para buscar quen vos guie nas vosas cousas de cidade. Os que xa están facendo falcatruadas arredor das vosas casas e ruas, queren seguir a facer o mesmo. Sacrificanse moito por vos, dicen, mais o caso coido qué o sacrificio vai en favor deles, de encher mais os petos.

A raiz de isto entroulle a manía de facer cousas, nestes tempos para que vexades que traballan (Cada catro anos fan o mesmo), viñeron por aiquí a “foder a cousa”. Pensan que emporcando con cemento esto estará mellor que con hervas, limos, oucas e demais vexetais de auga na que as rás e sapos adoitaban vivir sen meterse con ninguén, solo facian que regalar as suas cantigas a quen quixera escoitalas. O secar a auga, quitar os limos e botar cemento, deixeron inhabitable o lugar para os nosos amigos, que a maioria morreron.

Marchei dalí coa cabeza gacha pensando nas estupideces das que somos capaces os bechos que cambiamos de pel cada dia. ¿Que culpa tiñan os batracios, de que os politicos quixeran vivir a conta de todos, incluidos eles?

O IMPORTANTE É O VOTO. SOLO.

                     

 Era epoca de sementeira. O matrimonio estaba sembrando centeo nas leiras de Mouro Morto . Pareceu de sútaque aquel home, montado nun cabalo, preguntando se o camiño que levaba chegaba a Hermisende.
 O noso matrimonio non falaba nin pizca de castelán, e o cabaleiro solo sabia falar aquelo.  Solo falaban, os labregos, o idioma da bisbarra que era unha mezcla de Galego, Xabrés e o antergo Llionés. En definitiva, como  mais tarde me dixo un experto na cousa esa dos idiomas, un filólogo deses que nos dicen de donde proceden os idiomas, como estan na actualidade os mesmos despous de moitos anos e como contar os seus altibaixos.Aquelo era un latín pouco evolu-cionado.
 O cabaleiro, que solo viña a bisbarra a pedir o voto dos veciños, pous habia eleccións, solo queria saber se no camiño errera. A comarca era de montes salvaxes, con riscos feros e un río, que cando se enchia non deixaba nada detrás del. Como por alí decian, cando o río ia de monte a monte, era mellor non acercarse.
 A muller acercouse o cabaleiro e o cabalo alporizouse, levantandose das patas de adiante, e o cabaleiro asustouse hasta case caer. Areglouselle o asunto con solo deixando caer o “chapeau”
 Entonces a muller quixo coller o sombreiro para darlle-lo, cousa que fixo, que, o acercarse o cabalo  volveu a encabritarse, e o pedidor de votos case cae o santo “suelo”. O labrego urxiu á muller decindolle que le dera o chapeu o señor.
 O individuo aquel, que, era a primeira vez que pola bisbarra se acercaba, pensou se estaba nun país diferente, solo porque aqueles dous ciudadanos le falaban nun idioma que non entendia, colleu medo. Sacou da cinta unha pistola, dixo aquello de “va de retro satanás”, e escomenzou a facer virar  o cabalo para iniciar o camiño devolta hacia Lubián, lugar no que arrendera o cabalo por un dia. Foi con tan ma sorte, que habia un rego de auga, o cabalo saltou, e a pistola do interfecto caeulle. O home coa mellor das intencións acercouse a axudarle,collendo a arma para entregarla, pero o politico co medo que xa arrastraba, espoleu o cabalo e perdeuse cara a Castrelos. Aquela foi a primeira arma de fogo, que estivo en Val dos Marcos, e serviu para vendela a un tratante que ninguén sabia de onde era. Uns decian que galego, outros que portugués e outros que xabrés. Eu penso que era o Holandés Errante.
 Arredor de cen anos mais tarde, a cousa non variou apenas. Pola Xeabra, os politicos de corbata e subencións bancarias e das outras, seguen a pedir o voto, e dicindo que van colocar camaras fotográficas para que non haxa incendios na comarca. O asunto aquel que noutra bandada de promesas, na que decian que ian por magotes de cabras para limpar os montes, xa pasou a historia, no era cousa de facer sempre as mesmas promesas. Os nosos amigos labregos, tiñan e tein unha vantaxe sobre os de fora, inda que non falan mais que o seu idioma, entenden todos os demais das distintas administracións.

Cousas miñas

                              

                            ESTUPIDECES DE XUVENTUDE.

 Fai anos, anos nos que un, obligado por a pobreza da Xeabra, na que staba inmersa, como outras zonas, despous da fratricida guerra chamadacivi (incivil, para min), a todo aquel nacido nos famosos Montes de León, xa descritos por un tal Miguel Saavedra, natural de Cervantes de Sanabria, do cual nome non queria acordarse, cuatrocentos anos despous da sua morte, a cousa seguia exactamente igual. Metida toda a Xeabra nunha pobreza que non tiña visos de mellorar, todos e todas Xabres@s, estábamos obligados a emigrar, dedicarse o contrabando ou ingresar na forzas represoras da época.  Como todo o dito, non era bon para todos, algúns decidimos liscar buscando horizontes novos nos que formarse e buscar unha mellor maneira de vida. Cousa que algúns conseguiron e oiutros non. Mais iso non é o motivo de esta entrada.

 Hoxe, non sei porqué razón, chegou a miña mente unha anécdota daquela época na que eu viví en Barcelona. Ëpoca que non esquecerei nalgúns casos, e noutros tratarei de olvidalos para sempre.

 A anécdota, en concreto é a seguinte:  Daquela eu, con vintepoucos anos, saído dunha comarca deprimida, saido da “mili” cunha formación media, deime conta de que todo estaba por facer , todo o tiña por ver, e experimentar. Cando digo todo é TODO.

 Adoitaba  ir as veladas de boxeo, loita libre, e demais caralladas que se facian arredor do Paralelo.Daquela tamén no mundo do boxeo, triunfaban os que sairan da nada e fixéranse un posto na vida do país a base de “Ostias”, xente como Pedro Carrasco, un boxeador creo que apellidado San José e outros que xa nin recordo. Os dous que nome-ei, daquela, eran campeóns de Europa, xunto con outro que creo que se chamaba Legrá.
 
 Nunha velada, a que asistín habia combates de boxeo entre os tres nominados e os respectivos contrincantes, dos cuais nomes non me acordo.

 Un dos combates era o de San José (coido que o nome era así), contra un “negrito” que no segundo ou terceiro asalto caeu noquedo. O que no argot boxistico se chama perder po K.O. A bronca foi monumental. Todo quisque berrando como energumenos, eu incluido, “tongo, tongo..”.

 Acabou a velada, cada un a sua casa, e a esperar outra.
 
  O dia seguinte, merquei a prensa, supoño que a do movimento, e fun a ver que decian da velada da noite anterior.  O negriño, o que le berreramos aquelo de tongo, tongo.., pola noite morrera a causa de un deramme cerebral.
 
 Cando lein aquelo, pensei que o derrame cerebral tiñao eu polos berros que proferin, e deixarme levar por a ¿euforia?, da multitude berradora.

 Non  volvin a entrar en ningún sitio no que alguén se dera de Ostias, por diñeiro.

CARALLADAS

 Un vello dito acrata di: PARADE A TERRA, QUE ME QUERO BAIXAR.

  A min agora pasame o mesmo (inda que non renuncio a miña sangre ácrata) se podo baixome:
 Co que estamos a ver e ler nos medios de comunicación, o meu estómago xa non da pra mais.

 Independentemente dos desastres naturais tales como terremotos e demais(non quero pensar que as forzas económicas teñen algo que ver)  o que mais me “fode” son os humanos, algúns humanos.

 Todo o que se move, incluso o que non sabemos, pode ser que sexa meneado, querendo ou sen querer por eses individuos que pensan que o mundo está aiqui para o seu disfrute, e os demais son comparsas para o seu regodeo.

  Morre xente nos terremotos, os barcos enchen os mares de chapapote (o mai grave é que en España donde afectan os últimos desbaraxustes de barcos, estanse a seguir punto por punto as demenciais prácticas xa coñecidas de mandar os barcos “o quinto pino”.

 Esa “merda” que algúns chaman mercados, referindose os mercados bursateis, que por certo xa perderon a sua razón de ser. Son entes espureos que xa nonteñen cabeza. Teñen cabezas como as hidras, e cada unha desas cabezas pensa de un xeito sistinto, pero sempre igual na maneira de asoballar os mais febles.

 No pais, que todos dicen demócrata por excelencia, hay unha liorta a raiz de feitos e desfeitos racias. Os brancos inda seguen a considera os negros como animais de carga. ¡Joder  cos descententes do Mayflower!, que o parecer xa olvideron as suas orixes. Se ese pais é o mais democrata, e unha razon de peso para pedir que esto se pare que eu baixome.

 O gregos afoganhos economicamente, incluidos alguns gregos de grandes capitais, que non queren mais que vivir ben eles. Como a  CEE, non é capaz de facer que o Varufakis, de  o brazo a torcer, ameaza a todo un pobo a pasalas putas como xa fixo nun pasado reciente e agora négale o pan ós de abaixo, cando os de arriba seguro que teñen os cartos nun banco dese pais o que me refeŕi antes.
 
  Como non teño mais ganas de escribir, por si é o caso, repito:¡ PAREN ESTO QUE ME BAIXO!

COUSAS DA VIA

 

           COUSAS DA VIA.

Era na Xeabra. Podia haber sido noutro lugar.

Era na Xeabra, na coñecida como a Alta Xeabra, inda que a que limita coa Cabrera, tamén é alta, vaia se o é.

Pra definir mellor a situación , digamos que era entrambalas portelas, no val do nome do río Tuela.

Era polos anos cuarenta cincuenta, en plena construción do ferrocarril entre a Puebla de Sanabria e Ourense.

Nesta zona habia túneles a reo. Coido que o mellor sería enumerar os tramos nos que a via ia o descuberto. Poucos e cortos.

Daquela, rara era a semana na que non se falaba dalgún acidente na chamada “a via “.

Os mortos, tanto traballadores voluntarios como forzados, que se agolpaban no famoso, pola zona, Campamento, no término de Requeixo,foron moitos-

Requeixo, pueblo que mereceria a pena dar unha volta polo seu Sagrado, hoxe Cemiterio, donde as lápidas case describen coas suas verbas unha situación hoxe case incrible.

Se hoxe se fala con xente deste lugar inda, os de mais idade, inda din que morria a xente do mal da via. Tardouse en aceptar que o mal da via era a silicosis.

Un amigo meu, que xa nos deixou tamén, traballou no famoso tunel do Padornelo. Empezou traballando con seu pai, que xa traballera na construción. Cando él, traballaban no mantemento, que debido a configuración geomorfica do terreno, sempre terá que ser mantido.

Nunha ocasión, estando nos traballos de conservación, o meu amigo que estaba pola entrada do tunel da banda de Requeixo, subido nun tinglado montado o efecto de ixectar cemento nas bobeda do tuinel.

Cada vez que pasaba un tren, á mais minima velocidade, todos estaban en alerta por se habia algo negativo.

Pasou un tren en direción a Ourense. Cando pasou por onde estaba o meu amigo, xa dixo que pasaba demasiado rápido mais non pasou nada naquela zona de traballo.

A media hora correuse a voz de que mais adiante. Cerca da saida de Lubián , houbera un acidente grave incluso falouse de que podia haber algún morto.

Pola descricións que corrian, él pensou que podia moi ben ser na zona donde estaba a traballar o seu pai.

Sen pensar en nada, baixouse do tinglado e a carreira empezou a ir hacia a outra boca do tunel

Despous de unha hora correndo e coa anguria no peito de pensar o peor con relación o pai, empezou a encontrarse con outros traballadores que corrian no senso contrario. Un deles era o seu pai que viña a procura del.

Préles todo quedou nun susto, mais non así para os familiares de outro traballador que con moi ma sorte perdera a vida.

Como en todos os acidentes naquel tramo da via non houbo responsabilidades.

Non sei cantos morreron na zona dos tuneles, pero seguro que foron moitos mais dos que oficialmente se dixo.

HOMES

                                             HOMES
 

Podia suceder noutro sitio, pero non, sucedeu en San Ciprián de Hermisende na Alta Xeabra, nos límites dos Tres Reynos.

Cando se fala de homes (HOMES), que as veces parece que a intención da palabra está olvidada.

Naqueles tempos a verba tiña un significado evidente, cousa que agora parece que está esquecida.

Aqueles homes que nos precederon, eran homes de verdade e non cabian nas suas mentes, cousas que se puideran terxiversar. Cousa que actualmente sucede con demasiada facilidade.

Nunha ocasión, cando eu era rapaz, e xa choveu, na nosa aldea estábase a facer unha casa, como se decia antes “de raiz”.

Cando os pedreiros tiñan as paredes subidas habia que subir alí o alto as vigas do amadeirado correspondente, sobre o cual se iba a axustar o louxado.

A viga mais importante e fundamental na estrutura dunha casa é a viga do cumbreiro, que é sobre na que descansan os canteados que suben desde as tercias a ela. É polo tanto fundamental e como consecuancia deso é grande e con unha envergadura grande. Xeralmente un carballo de gran porte, inteiro, que pesa o seu.

Os canteiros, cando chegou a hora, dixeronle o patron da obra, que busquera HOMES, para subir o cumbreiro.

Era no estio e polo tanto a xente estaba coas labouras propias da época, cousa que levou o propietario da obra, a buscar que axudera a subir a viga.

Cando chegueron alí, o dono e mais os axudantes, o xefe dos pedreiros díxole: “Quero homes. Non quero daqueles que xa o foron nin dos que o van a ser. Temos que subir o carballo para facer a casa e non para deslomar a ninguén”.

Ante a dubida de quen era home ou non, houbo tamen na aldea, cando inda existia a capela de Santa Catalina, unha demostración empirica do asunto. Dous rapaces veciños da capela, e que xa abaqndonaron este mundo hai uns anos, eran os xemelgos do ti Alexandre. O parecer nunha ocasión que o crego correspondente andaba por alí, eles, os xemelgos, que tiñan a dubida de se era home ou non, encheronse de valor e razón e levantaronle a sotana o crego. Descubriron que debaixo levaba pantalóns, cousa que os deixou convencidos de que como levaba pantalóns, era home. Daquela as mulleres non os puñan. Coido que non os tiñan.

O CURRICULUM VITAE

                                   Enguedellando o Asunto

  Queridos amigos do universo gugueliano: Quero deixar constancia de como atopar traballo, sinxelo, ledicioso, e sen correr demasiado polas o. de emprego.
Hoxe iniciei a miña ruta de rebaixar algúns gramos de peso, pois parece que xa case está entre nos a primaveira.
Sain da casa, equipado con chandal e un monton de roupa debaixo, embutido cual corazón de cebola, pois o asunto, mellor dito os termómetros estaban rozando os 0º, as nove da mañá.
Iniciei a mañá camiñando hacia a beira da ria, na praia da punta. Antes de chegar atopeime cunha patrulla de traballadores, coido que do axuntamento, ou de contrata pra o mesmo, arreglando a rúa (nótase que hai elecións dentro de pouco). Deitaban chapapote e extendiano pra quitar os baches e que a cousa quede bonitiña.
Habia un rapaz por alí con chaleque reflectante, e casco branco de obra, e nunha man unha carpeta e un metro na outra, mirando e dando algunha instrución.
 Este é o xefe-dixen pra min- acerqueime e pregunteille se teria traballo pra min. Miroume con cara incrédula, e pra animalo espliqueille: Non tendeis ningún vello mirando, eu xa son vello e podo facelo. Incluso se pagades ben animovos.-- -Mandenos o C.V.,o concello e logo falamos.
 Coa cabeza gacha, lisquei cara a ria,polo mesmo camiño, donde uns quinientos metro mais adiante atopei outra cuadrilla que estaban coa mesma rutina. Como acababan de botar cemento pregunteilles se podia pisar e deixar alí a miña pegada, decindo que non lles cobraba nada polo traballo,. Foi inutil, tamen me pediron o C.V., Cheguei os terreos da vella ETEA, donde astaban tres persoas a mariscar, solicitei traballo, mais a resposta foi case igual; C.V. ó canto é solicitar na conselleria un permiso, noutra unhas pólizas, total nada de nada.
 No grupo habia unha muller, que se apiadou de min e díxome:Cando chegue cerca da igrexa de San Salvador de Teis, a carón da mesma hai unha tasca, é miña-Estarei alí en media hora, doule traballo de probador de croques, almexas e algunha navalla.
 Aceptei o traballo.
 O pasar tres cuartos de hora fun a tasca, donde xa estaba a patroa. Dixo que xa estaba preparada a proba, que podia escomenzar o traballo.
 Nun canto do local nunha mesa estaban uns pratos con ameixas, navallas e unhas nécoras, que inda fumegaban. Cumplin co meu novo traballo, o parecer con cara de satisfación.
 ¿Que, estaba todo bo?
 ¡Caralludo!
 Agora facemos as contas.
 Vale.
 Son cen euros o que ten que pagar.
 ¡Coño!, ese non era o trato.
 O meu sí, sobretodo cando le ví a cara de satisfación.
 Oes comin sen viño. Non che pago se non traes a botella de albariño.
 Solventado o erro, pagueille o diñeiro. Detrás da muller xa estaban do concello e da xunta reclamando a súa parte, e alguén que reclamaba un alquiler ou algo parecido.
 A pobre muller quedou sen nada. Cando quedemos solos díxome, xa vei vostede trabucou a maneira de pedir traballo, eles con menos esforzo levaronse os seus cartos e o meu esforzo.
 Saí dalí pensando en presentarme as próximas elecións.
 Non Piden Curriculum Vitae. (Así nos vai)

BARRIO DE TEIS. O MEU BARRIO

 Como case todos sabedes eu vivo en Vigo desde xa vai cerca de cuarenta anos. Cando viñemos Angela, Héctor e mais eu, decidimos, os dous mais vellos, vivir no barrio de Teis.
  Consideremos que era un barrio axeitado para vivir nel. Era, daquela, un barrio fundamentalmente de traballadores, con unha industria de asteleiros e mariñeiros, que le daban vida. Habia un cine, comercios pequenos que daban traballo os seus propietarios e nalguns habia un ou dous empregados hay.no barrio uns cuantos colexios publicos, alguns privados, e tamén institutos.
 Otra das cousas que bundaban eran os bares, casi nunha porta un e noutra tamén. Unha praza de abastos formidable na que se pode mercar de toda clase de comida.
 De sutaque chegou unha invitada que endexamais deberia haber chegado- Foi esa cousa chamada crise. Desde aquela cambieron moito as cousas neste precioso barrio, que para aqueles que non o saiban ten un monte chamado da Guia, donde enriba ,probablemente dun castro celta, edifiqueron unha capela a que le chaman tamén a Nosa Señora da Guia, lugar desde o que se ve a ria, caseque todo Vigo e ó final da mesma ria están as illas Cies, que fan unha especie de parapeto e defenden a ria e o porto dos embates do mar aberto.
 Desde fai un tempo, desde que chegou esa desgracia chamada crise, que si algunha vez teño ganas e forza, vou tentar explicarvola de xeito sinxelo, decindo que é unha cousa provocada pola avaricia humana e a pouca solidaridade de uns cos outros.. Desde fai un tempo, neste fermoso barrio, e nas suas ruas, polas mañas, nas tardes menos, hai demasiada xente pedindo na rua, algo para comer e en moitos casos para levar a casa donde hai familias enteiras pasando-o mal.
  Non é raro ver xente rebuscando nos contenedores da basura.
  Un dia atrás, o pasar diante dun deses contenedores estaba un home, bastante ben ben vestido, casi metido dentro do contenedor buscando algo.
  Unha vez que pasei,¡imbécil de min!, pensei que ó mellor podia  axudar e volvendo sobre os meus pasos pregunteille se le podia axudar en algo.
  O home, moi correctamente, mai de xeito enérxico, respondeume que a min non me importaba nada a súa situación, que por favor o deixera en paz.
  Pedinlle disculpas e lisquei dali cunha anguria forte e sen saber que facer e dicir.
  Solo se me ocorre chamarlle, os que teñen a solución nas súas mans e en vez de axudar a xente cada vez emporcan mais a situación algo inescribible.
  Son personaxes sen alma, e solo desexo que os responsables, algunha vez se vexan na situación dos mais necesitados e ninguén les bote unha man.

CANDO TOCAN A SINOS

                               

 O val era percorrido polo rio, que tamén definía as terras de todos os lugares a ámbolos lados que constituían o concello.
 Desde uns cantos dias atrás, toda a xente da bisbarra estaba alporizada, e medorenta co que estaba a suceder, e que ninguén era capaz de darlle unha explicación razoable.
 Os cinco lugares que conformaban o concello, eran a mesma parroquia, aínda que cada lugar tiña a súa igrexa. Unhas  mais aparentes que as outras, pero todas cunha cousa en común: O Sagrado arredor da igrexa.Na parte de poñente enterraban os cregos, e na do sur os cristiáns, sendo enterrado na zona do norte os que non eran nin cristiáns nin coñecidos.
 Como decíamos, desde facía un tempo tódolos Venres, as doce da noite soaban a campás con son de sinos.
 Unha semana nun lugar outra noutro, e así pasando por todos hasta volver a empezar.
 Primeiro o crego, despois a guarda civil, cada venres apostábanse nas igrexas, para ver quen era o gracioso que se dedicaba a tocar as campás. sempre co mesmo resultado nunca eran capaces de ver entrar a ninguén na igrexa, e o chegar a media noite as campas soaban a mortos.
 Nun dos lugares vivian dous mozos que se tiñan eles mesmos, e algúns veciños tamen, como valentes e destemidos.
 Eran moi amigos e, deles os dous, contabanse e non se paraba, cousas cribles e incribles, feitas por eles. Se todo o que se decia fose certo, abofé que eran valentes, valentia raiana coa inconsciencia.
 Unha noite, despous duns bos xerros de viño quente con mel, uns sapiños doces, e todo ó fin regado para a sua conservación, con uns bos grolos de aguardente, decidiron que o próximo venres  irian cada un a unha igrexa, nas que podian soar as campás. Eran as que mais probabilidades tiñan.
 Botaron-o a sortes, e a un deles tocoulle a igrexa da sua aldea.
 Armado coa espingarda de caza, canana a cinta chea de cartuchos, e unha petaca de aguardente para escorrentar o frio, encerrouse na igrexa unha hora antes da media noite. Decidiu agacharse no púlpito desde onde vixiaba ben toda a igrexa. Recostou a espingarada contra unha das paredes e sentou nun talliño que subira ó pequeno recinto do púlpito esperando acontecimentos.
 Cando chegou a media noite chamoulle a atención un ruido como de goznes, xusto debaixo da porta carral da igrexa. O mirar viu que unhas lápidas movianse e deixaban oco, por donde saiu un esquelete que sen perder tempo turrou da cadea interna das campás empezou a tocar a sinos.
 Acabou de tocar e foise a sacristia da que saiu nun par de minutos vestido con as roupas talares que os cregos usan nas misas de defuntos, e dirixiuse o altar.
 Cando o cazador apostado no pulpito se decatou, a igrexa extaba totalmente abarrotada de esqueletes envoltos en hábitos brancos, esperando o inicio de unha misa.
 De súpeto o cura que ia decir a misa, volveuse hacia todos e con voz tremula dixo: Hai un cheiro a humano entre nos, e empezou a buscar por todolos recunchos, hasta que por fin subiu o pulpito donde atopou o mozo valente, que de tanto medo como tiña xa se olvidara de que tiña unha arma e estaba a tremer.
 Foi unha boa idea que viñeras, - dixo o esquelete.cura - necesitaba que un humano me axudara na misa, ¡Vas ser ti!.
 Unha vez acabada a misa a igrexa quedou valeira, so quederon o axudante e o esquelete-crego, que le dixo o primeiro: gracias a túa colaboración, hoxe puiden decir a misa, e estas ánimas que solo necesitaban unha, xa sairon do purgatorio, e todo pola tua colaboración a hora de axudar a misa. Solo o podia facer un encarnado. Ahora eu tamén me irei para sempre, e as campas non volveran a soar de noite. Solo soaban nestes dias pois cando eu fora cura desta parroquia, non dixen todas as misas que me foran encargadas polos parentes dos defuntos, e mentras non as dixera, eles e mais eu estariamos pendentes de poder cumplir coas promesas.
 Xa te podes ir. Eu diriate que antes de verte con ninguen, pases pola tua casa e te cambies de calzoncillos, pous eses que levas deben estar en mal estado, xa emèzan a cheirar demasiado.
 A partir daquel dia non volveron a soar as campás.
 O mozo fixose moi reservado, tanto que solo sabia decir: Vou cambiarme de roupa, axiña.
 Pasados uns anos, o arreglar a pintura da igrexa, os pintores atoparon unha espingarda no pulpito.

TEMPO DE MANXOEIRAS

 Xa estaba o natal enriba. Estabase a falar da festa na que nacera o Fillo de Deus.
 Eu coma case sempre non entendia nada daquelo. Un Deus, fillo dun Rei e unha Virxe, que fora a nacer nunha aldea pequerrecha, e que estivera a piques de ser decapitado por outro Rei que pensaba que le ia quitar o chollo.
 Os rapaces o que mais nos interesaba eran as cousas que por aquelas datas, nas aldeas ultramontanas, acostumados a comer xixa de porco, unha veces cocida, e outras, cocida e fria, unha veces con patacas outras con berzas e outras con centeo, eso si de touciño castelán, que os bejaranos cambiaban por xamons. Dous kilos de touciño por cada kilo de xamón de porco cebado con castañas.
 Faltando unha semana para o dia de Noiteboa, o tiu, que vivia o lado preguntoume se queria ir con él a coller unhas trutas o riu, pra cea de Noiteboa. Dixenlle que sí. Era un novo xeito, descoñecido pra min, de axudar a celebrar aquelo tan bonitiño que o crego e as beatas contaban. Un Deus pobre, pequerrecho e con nada que levarse a boca. Nunca entendin porque o famoso Herodes le tiña medo.
 O dia de marras, o medio dia o tiu dixome que pola noitiña iriamos o riu e que volveriamos bastante tarde. Iriamos e volveriamos de noite. Aquela noite era agarimosa, a temperatura era morna, e seguro que as trutas entrarian ben nas manxoeiras.
 Durante toda a tarde, os nervos case non me deixeron un momento tranquilo, aquelo de ir cerca da raia con Portugal era algo que me alporizaba.
 Cuando a res estaba baixando da serra pra a sua estabulación nas cortes, foi o momento elexido polo tiu pra baixar o riu con tres manxoeiras. Eran as únicas que tiña.
 Baixemos hasta o fondo dos prados de Veigadiz, alí onde desemboca o regueiro de Lagoas de Baixo, lugar no o tiu tiña xa montado o redeiro, no que iamos armar a primeira manxoeira.
 No cimo dos prados do mesmo nome, na chamada a charca do ti Salvador, xusto uns metro por enriba, na cachoeira, deixemos a otra. No pasadeiro do Porto do Ornal a última.
 Cuando volviamos, subindo pola Mallada arriba, xa a lua ia alta. As sombras que proxectaba dos castañeiros debuxaban fantasmas irrecoñecibles, mais que o maxin dun rapaz era capaz de facer delas seres incribles.
 No resto da viaxe, desde os Mexacans hasta a casa, eu tentei de agarrar a miña propia sombra, mais ela sempre fuxia e deixabame sempre abraiado por non poder pisala.
 O dia seguinte, pola mañá cediño fumos a buscar as trutas e as manxoeiras.
 Nunca, desde facia moito tempo, ninguén collera tanta "bácora". As dúas primeiras manxoeiras estaba baleiras, pero a da charca do ti Salvador, tiña unha arroba dentro.
 Dixo o tiu que houbera sorte pous o primeiro que entrou foi unha femia que xa aforzoaba, cousa que levou a todolos machos a entrar detrás dela.
 Debe ser lei de vida.

Brotes BURDOS

 No creo que lo lea nadie del actual gobierno. Primero por la nula importancia de este blog, y mis dudas sobre la capacidad lectora de nuestros dirigentes.
  Hoy, dejando de lado mi intento de promocionar el idioma de La Alta Sanabria, cosa  que creo que muchas veces no consigo por culpa propia mía. No soy capaz de crear un cuerpo coherente con relación a nuestro idioma. (Espero que nadie me diga que es un dialecto).
  El motivo de escribir hoy en la lengua de Cervantes, he intentado reflejarlo en el primer punto.
  Hoy cuando salí, por la mañana, de mi casa, en el portal me he encontrado con un amigo de la zona de “As Frieiras”, que reside en Vigo como yo y que de cuando en vez charlamos sobre los recuerdos que todavía mantenemos de la zona que nos vió nacer.
  Siempre cuando nos vemos tenemos por costumbre, gastarnos alguna broma sobre nuestros respectivos pueblos. Hoy él estaba muy serio, cosa que me llevó a preguntarle si le pasaba algo, a lo que me contestó:
                             Ayer volví de la aldea, a la que fuí por una causa muy negativa. Estuve en el funeral de un sobrino, que se suicidó.
                             Se me ocurrió preguntarle si eso tenia algo que ver con la situación actual de nuestro país, y me contestó que sí.
                              El chaval tenia38 años, y un desahucio le llevó a tomar la drástica solución.
  Mi indignación no solo proviene por el hecho en sí, sinó porque no ha salido en los medios, cosa ultimamente muy corriente, pués, siempre por casualidad, me he enterado de tres suicidio por la comarca del Rosal, y otros tres por la zona de Porriño y Redondela. Estos contados por dos profesores de enseñanza primaria.
  ¿Porque los medios no se hacen eco de esto? Tantos son los favores que le deben a los gobiernos de turno. A éste hay que decirle que por mucho que lo oculten, la situación es la que es, y nadie le pone coto. Siguen cantando las bondades de su gestión que al parecer les favorece en la mejora de vida a ellos, y los menos favorecidos, ya son como si no existiesen.
  Buscando por Internet, me he encontrado con datos terroríficos, y que no son nada mas que los que saltan a la luz de la prensa.
  En un apartado de la red he leído que en este país, hay una  media de cuatro suicidios diarios, por culpa de los desahucios.
  Seguro que de hambre también muere gente que viene a ser casi lo mismo.
  Nuestros representantes (a mi no me representan), están ahora enzarzados junto con el eco de los medios, en si en presidente del gobierno gana mas  que unos u otros. Claro que solo cuentan el salario oficial, y nadie habla de otros gasto suplidos por todos nosotros, tales como movilidad, habitación, dietas y otras menudencias que seguro doblan en cuantía lo “oficial”.
  Se han inventado una cosa que llaman auditoría, pero no dicen que solo es sobre lo “oficial”. A buen entendedor.....
  Espero que el pueblo espabile y en la proximas elecciones sepa a quien NO VOTAR.
 Acabo de leer en La Voz de Galicia que hay medio millón de personas en la comunidad con riesgo de exclusión total.
  Es para hablar de brotes BURDOS.

LEMBRANZAS

 

                LEMBRANZAS DUN PROXIMO PASADO-

Este fin de semana pasado,fun a Alta Xeabra, pensando que, o mellor, podia embaucar algunha perdiz ou coello, e de paso trochar algunha xesta urz ou carqueixa. O fin so quedou esto último.

Como pola zona de Val dos Marcos, pola insidia dalgunha autoridade amiga de gastar o que non é dela, en camaras detectoras de incendios, e que o axuntamento en referendum non autorizou, pensase que tratou de vingarse cun incendio horroroso que partiu dunhas leiras de Portugal de rastrolla, e que os especialistas de Tragsa non foron quen ou non quixeron sofocar. (Faladurias hai para todos os gustor, mais todas na mesma direción)

Algún dia que teña ganas, deberia pedir as facturas de apagar os incendios na zona, e do coste das famosas camaras. Casualidade que solo ardera na zona que non as autorizou... ,

O non poder cazar en Val dos Marcos, decia, fun o terreno da aldea da miña nai, A Teixeira, a cazar pola banda  do Fillabal e Outar de Lobos. Deambulando de unha banda para outra, acabei no cimo dos prados de Meixende de Hermisende, por mor dunhas perdices que xa saben latin, e teñen en mellor estado as suas as que as miñas pernas.

O medio dia senteime a comer un bocado de pan de centeo cun cacho de chourizo que generosamente puxera a miña disposición a amiga Ción a famosa cociñeira da Casa do Cura en Hermisende, barrio de Santa Maria. As boas relacións entre o barrio de Santa Maria e o barrio de San Ciprián, coñecense por estas pequenas grandes cousas.

Senteime nuns penedos, nos que xa fai anos, estivera tamén comendo algo con tres amigos que xa nos deixeron fai tempo: O ti Pedro da Teixeira, meu tiu Luis e meu irman Xeria. O ti Pedro daquela xa rondaba os oitenta anos, e inda le tirou o ruido dun coello, que foi colgado debidamente.

Mentras comiamos, contounos un conto que parece que correra pola banda baixa dos Moares, alí donde escomenzan os montes de Montesinho. Parece que habia un contrabandista que pasaba o trelo polas noites, cuanto mais oscuras mellor. Pra camiñar por aqueles riscos parece ser que tiña amaestrado un Coco Relumbrón que era o que le daba luz nos pasos dos rigueiros. O Coco como o tiña nunha gaiola  alimetabao dos mellores produtos para cocos relumbrois, era de unha polegada de grande, e alumeaba mellor que un candil de carburo solo hacia o chao, cousa que era boa pous non os bislumbraban desde lonxe e os carabineros e guardiñas non os daban pillados.

Pensando naqueles tempos acabei a vianda, e voltei a trochar monte. As perdices facian escarnio e mofa de min. Levanataban voo, cando estaba enterrado no monte, e cantaban cando eu estaba na outra banda dos rigueiros. Incluso algunha, mais amiga do escarnio, deixabase case coller pola Lupa, sabendo que eu no seria quen de zorregarlle unha chumbada.

Unha vez que cheguei a conclusion de que aquelo xa non daba mais de sí, decidin volver para a casa. Xa case era hora de cenar, e como os cartuchos seguian na canana, cada vez pesaban mais.

Volvendo hacia o coche, que deixera na portela chamada da Teixeira, e xa entre lusco e fusco, na haba de Outar de Lobos descubrin tres homes paseando e esperando a que eu pasara por onde eles estaban. Coñecin-os rápido e o mais novo deles guiñome un ollo, como era o seu costume, sinalando para miña percha de caza valeira.

Tentei disculparme con él por non adicarle un sorriso a finales do mes pasado. Fixo un xesto que decia “non te preocupes”.

Fora o aniversario do seu pasamento, xa vai un feixe de anos.

¿QUEN DESVARIA?

          ¿DESVARIA EL OU AS AUTORIDADES? 

Hoxe, que está de moda nos medios de comunicación o caso dun rapaz que parece que, ou ben fabula moito ou fan-no fabular, veume a cabeza a historia de un paisano do noso concello alá polos anos da guerra incivil e na posguerra.

Chámabase Antonio pero era mais coñecido como o Capitan Araña.

A vida do noso Capitan Araña mereceria que algun escritor amigo de investigar, analizara e se mergullera nela desde as suas orixes hasta a sua morte. Seguro que merecia a pena, e ademais definiria unha época de este noso pais, e do comportamento de moitos cidadans que se fixeron pasar por honestos, e seguro que haberia moito que falar sobre iso.

Naceu nunha familia pobre, e encima tiña unha subnormalidade, que non le serviu para esquivar as cousas que nunca deberian acaecerle.

Non sei moi ben porqué foi dado útil para ir o servicio militar daquela, e como consecuencia ir a guerra.

Estando na guerra, nunha esplosion enterrousele algo de metralla na cabeza, cousa que seguramente o salvou, pous do hospital pasou a sua casa. Eso si sin cobrar absolutamente nada, cuando bastantes paisanos, algúns sin pasar polas filas, morreron con pensións boas e outros polo mero feito de ser sraxentos durante uns meses e logo pasar a vida civil cobrando solo por ser amigos do réxime.

O amigo Capitán Araña, que fora creando no seu imaxinario un mundo de grandeza de si mesmo, nunha ocasión, na festa da Teixeira, enfeitado cun gorro militar e cunha chapa de latón grande votou fora do baile a un guardiña portugués que estaba alí pasando o dia da festa, na casa duns parentes.

O Capitán Araña era de fala seca e rotunda, acompañada con un acento de verdadeiro ordeno e mando, acollonaba a quen non o coñecera. Cando vislumbrou o guardiña portugués acercouse a él

e coa sua voz caracteristica espetoulle: ¡Camiño e fronteira, xa!. O pobre guardiña non esperou a mais baixou pobo abaixo coa idea de marchar, seguramente para O Paramio ou algúnha aldea dos arredores.

Menos mal que se atopou co seu parente que le preguntou a donde ia, e desfixo o entorto.

Noutra ocasión estando de criado en San Ciprián, cousa que foi a sua profesión sempre, tivo outro caso digno de mención e que pode ilustrar o caso do paisano que mencionei o principio.

Estando de vaqueiro en Lagoas, interrogaouno a guardia civil por mor dun incendio que arrasara unhas cuantas hectáras polos montes, sufridos montes, sempre queimados no transcurso dos tempos.

Fuiste tú el que prendió fuego- prguntoulle un guardia.

Si. Respodeu o Araña.

Y ¿Para que le prendiste fuego?

Pra velo arder.

Deteñen-o, e levan-o o xuzgado de Puebla de Sanabria.

O Xuiz interroga o Capitan Araña, e a renglón seguido, chama os guardias e espetalles: Devolvan este home a sua casa, e se me volven a trear algo igual, deixo-os a ustedes encerrados.

O mellor unha cousa similar iria ben, no chamado caso “del pequeño N.”

A ESCALEIRA

                           

 

                             A ESCALEIRA

 Estaba no cimo da escaleira o sol. Era no mes de Febreiro nas horas do medio dia. Probablemente, cun cacho de pan de negro centeo,un grolo de auga e aquelas raiolas de sol,serian a comida do día.
 O empardecer, algo antes do serán ian chegando os mozos a refuxiarse debaixo da súa escaleira mentras esperaban a chegada da res, sempre tanxida por pastores portugueses. Éstes, alá pola  parte raiana de Traas os Montes, inda eran mais desgraciados que os xabreses, cousa que xa era dicir.
 Detrás dela caia a auga resbalando polos carouxos da xeada da noite, que case chegaban as lastras do que o mellor algún dia fora un balcón.
 Toda vestida de negro cun pano na cabeza rematado cun nó no alto, cuberto o corpo, solo deixaba ver os ollos e unhas mans sarmentudas con dedos norrigosos que denotaban xa unha certa idade na sua propietaria e tamén que a artrosis xa estaba a facer das suas.
 Houbera concello dos veciños pola mañá. Como sempre a xuntanza fora debaixo da sua escaleira.Alí falouse de casi todo, de arreglar camiños, de ceibar partes dos pastos, mais fundamentalmente dunha cousa que se puxera de moda : De como arreglar o pais. De como se poderia vivr mellor, de como axudar as clases menos favorecidas a sobrelevar a sua senectud dunha maneira maislevadeira para eles.
 Falouse de aportar entre todos algo para axudar as catro persoas que vivan solas de mais de setenta anos e que xa case non se podian valer por si mesmas.
 Duas personas marcharon da xuntanza, xa non les interesaba aquelo. Escoitouse decir a unha: xa non sirven para traballar de xornaleiros.
 Un rapaz novo teimou na idea de axudar a quen o necesitase, vinte persoas lisqueron, pous o quedar menos as axudas serian mais gravosas para o resto.
 Os que qederon, eran todos xornaleiros, de todos é sabido que no inverno non hai xornais, todos estaban a dúas velas, todos tiñan fillos e mulleres.
 Quedou o rapaz novo solo. El inda vivia do pouco que le podian dar seus pais. Subiu a escaleira donde estaba a dona da casa-queria tentar consolala.
 Acabou sendo consolado pola velliña. Ela, dixo, non necesiaba nada.
 Marchou chorando a sua casa.
 Estaba pensando en todo aquelo, o rapaz, cando sentiu tocar a campa a sinos.
 A Velliña da escaleira, atoperan-na morta no seu talliño.

VIVIR DOS PAIS HASTA QUE SE PODA VIVIR DOS FILLOS

  

  VIVIR DOS PAIS HASTA QUE SE PODA VIVIR DOS FILLOS.

  A comezos do século pasado, os homes e mulleres deste país cando pasaban polo seu tramo, cortiño, da súa vida activa, fundamentaban a súa ancianidade en ter aforrados uns cuartiños, e moitas mulleres, sobre todo no rural, en ter polo menos un fillo inda que fora de solteira. Isto dáballes seguranza nos seus últimos días.
 Chegou a segunda metade do devandito século, e todos pensaban que o propio estado seguiría mellorando aquelo chamado seguridade social (Quen o ía dicir: creado nun réxime ditatorial)e que o chegar os últimos anos, esta seguridade social faríalle mais levadeiro o último tramo da existencia.
 En parte isto funcionou, uns poucos anos, xusto hasta que un indolente personaxe chegou o poder. Aquí escarallouse case todo. Os adláteres e corréevoslles do poder tenteron facer o seu agosto. e quebraron case todo.
 Agora moitos pensamos que temos que volver a aquelo de que os fillos, se fai falla, nos axuden na necesidade última.
 O problema reside en que mentres, mal que ben, os yayoflautas vellos cobren a súa pensión, que por certo non la deben a ninguén, creo que o revés, moitos débennos demasiadas cousas que un mal dia fixemos polo pais, e que por moito que pidamos, os funcionarios, sempre dicen o mesmo: demóstrenolo e veremos. Mover o cú para algúns é un esforzo, solo o moven para ir a cobrar.
 Estamos nun dilema; Vivir dos pais hasta que se poda vivir dos fillos xa non sirve. Poderán os fillos vivir cando os pais fagan o seu pasamento?.
 Algúns pais podemos dar grazas por que os fillos non necesiten de nos, aínda que non sabemos se nos necesitaremos deles.
 ¡Xa veremos!

TEMPOS DE NEVE E DE AGUARDENTES..

        TEMPOS DE NEVE E DE AGAURDENTES CLANDESTINAS.
 

Acaban de sonar na radio de galena do Caxera, a sintonia do parte. Sempre quedábamos a escoitalo, porque ó fin daban o tempo “probable para mañana”. A cousa non era de broma pous no mes de Santos xa o Monte Muga e o Alto do Marabón, adoitaban ter unha pucha de cor branco que votaba un alento que facia tremer.

Acercouse a min o Céfiro e dixome: Esta noite escomenzamos. ¿Vale?

Vale, contestei. Cuando suba, xa quedo na túa casa e empezamos.

O sair do café faltoule pouco para non medir a rua coas costas. Salveime gracia a que levaba postos uns zamancos con chatolas, e éstas agarranse ben na xeada.

O pasar por diante da casa do comandante do posto da guardia civil ví que inda habia luz na lareira. Tiña que contarlo o meu amigo. Non debiamos empezar hasta mais tarde por si acaso.

Cuando cheguei xa estaba preparado todo, según me dixo, incluso xa empezaba a estar quente o pote, tiña lume desde a última hora da tardiña.

Charlemos un pouco mentras comiamos un bocado, pous a noite ia a ser larga. Estariamos no cortello seguramente hasta a mañanciña seguinte.

Pasemos polo medio das vacas que rumiaban na corte e que nos miraban con cara de sorpresa o vernos pasar alumeandonos co farol. Os potes estaban o final da corte nun pequeno cortello que tiña unha pequena bufarda hacia o norte pola que apenas podia pasar un gato.

Nun canto estaba toda a quincalla xa encima do lume, que tiña xa unhas boas brasas e pola punta do alambique xa empezaba a sair bafo, o que presaxiaba que o chorriño da auga brava pronto empezaria a sair.

Sentémonos en pequenos talliños xa dispostos o efecto e arrimando un pouco os tizois para que o bagacio fervera, mais rápido-

Empezou a sair a aguardente e nos a probala. A unica maneira de facer unha boa aguardente é ter un coñecemento empirico da sua calidade a medida que se fai.

Se se apura o lume sai moito liquido que adoita ser froxo, se se le quita lume sai menos liquido pero de alto porcentaxe de alcohol, polo que habia que estar constantemente pendiente da calidade.

Pasemos a noite asi: “Proba a ver que te parece. Sube o lume, baixa o lume.” Previa cata a cada momento.

Enchimos dous garrafons de un cantaro cada un e despous de apagar o lume e recoller os bártulos, decidimos sair do cortello.

Arriba na casa xa se sentia o ruido propio do inicio dunha nova xeira.

Houbo quen o sair tentou facelo pola bufarda. O pasar polo medio das vacas estas moveronse nerviosas, nunca sabremos o porqué. Pensabamos que o noso alento debia ser o causante pous case seguro que se o espirar o aire dos pulmóns, nos puxeran unha candea diante da boca éste incendiabase-

Despous de falar coas vacas no idioma delas, marchemos cada un a sua cama. A melopea durou case vintecatro horas.

               ESTO NO CAMBIA.¿ES COSA DE HUMANOS?.  

                      

       ¿ Subiré con trabajo al palacio que habita la justicia,
      o marcharé por el torcido sendero del fraude
      para asegurar la felicidad de mi vida?.

.....Todo lo que oigo me hace creer que de nada me servirá ser justo si no adquiero la reputación de tal,  y que la virtud no tiene mas que trabajos y penalidades que ofrecerme. Se me asegura, por el contrario, que alcanzaré la suerte más dichosa, si sé conciliar la injusticia con la reputación de hombre de bien. Yo debo atenerme a lo que dicen los sabios, y puesto que afirman que la apariencia de la virtud puede contribuir más a mi bienestar que la realidad de la misma, acepto resueltamente este camino; vestiré formas exteriores de virtud, y llevaré detrás de mi el zorro astuto y engañador del sabio Arquiloco. Si se me dice que es dificil al hombre malo ocultarse por mucho tiempo, responderé que todas las grandes empresas tienen sus dificultades, y que, suceda lo que quiera, si deseo ser dichoso, no temgo otro camino a seguir que el trazado por los discursos que oigo. Por lo demás, para escapar de las pesquisas, no me faltarán amigos y complices.  Hay maestros que me enseñarán el arte de seducir con discursos artificiosos al pueblo y a los jueces. Emplearé la elocuencia y, a falta de ella, la fuerza, para escapar al castigo de mis crimenes. Pero ¿la fuerza y el artificio pueden algo contra los dioses?. Si no hay dioses o si no se mezclan en las cosas de este mundo, poco me importa que conozcan o no lo que yo soy. Si los hay y si toman parte en los negocios humanos, yo solo sé de oidas y por los poetas que han escrito su genealogia; y precisamente estos mismos poetas me dicen que es posible aquietarlos y aplazar su cólera por medio de sacrificios, de votos y de ofrendas. Es preciso creerlos por entero o no creerlos en nada; y si es cosa de que se les ha de creer, seré criminal y con el fruto de mis crimenes haré sacrificios a los dioses. Es cierto que siendo justo nada tendria que temer de su parte, pero tambien perderia las ventajas que ofrece la injusticia, mientras que gano indudablemente en ser injusto; sin que, por otra parte, pueda tener nada de parte de los dioses, si procuro acompañar mis crimenes con votos y suplicas. Pero seré castigado.............
Aunque esto ha sido escrito hace más de dosmilquinientos años, tine mucha actualidad. Parece mentira que el genero humano siga siendo tan egoista e insolidario como siempre.
 ¿Será cuestión de educación?.

 AS CORRUPTELAS VEÑEN DE MOITO TEMPO        ATRAS                             
                                                 

  Queridos amigos:
                              Nestes tempos de moral relaxada sobre todo baixo o punto de vista económico donde ó parecer os próceres da politica nacional, casi non se salva ningún, polo coñecido hasta agora, e para desgracia nosa, debe haber unha enorme cantidade de meteduras da man no publico sen coñecer e que ó peor non se chega a coñecer, é o que é peor seguro que prescribe a efectos legais. Desgraciadamente as leis fannas os mesmos que despous as van transgredir.
                               Estan aparecendo corrupcións, e corruptelas en todos os estamentos socias, que naide entenda mal, na cúpula dos mesmos. Os curritos siguen sendo honrados.
                                A corrupción é a maneira de facer diñeiro rápido, e eso moitos aprendenho rápido. As mentes que inda teñen moito que formarse toman nota. De todolos xeitos, toman nota e queren emular a aqueles que o fan e viven ben.
                                Este rapaz de vinte anos que apañeron estes dias, facendo de intermediador entre os empresarios, autoridades locais e a elite da politica a nivel nacional. Incluso fíxose pasar como delegado real nalgún lugar.
                                 Vendo todo esto, veume a memoria unha anecdota que correu polos cuarteles na época na que eu fixen aquel servicio militar obligatório.
                                  Xa daquela  falabase dos 3 + 2 % que os alcaldes das grandes ciudades cobraban das obras que se facian nos seus condominios.
                                   A anecdota en cuestión, que por un lado da unha idea do inxenio e pilleria, que parece consustancial os españoles desde os tempos do século de ouro é a seguinte:.
                                   “Nun cuartel de Canarias, deuse o caso de un soldado que todalas semanas recibia un par de “giros” de, entre 100 e 150 pesetas, no principio dos sesenta do século pasado.
                                    Chegou un momento en que os mandos daquel cuartel, alertados por algún correveidile, empeceron a sospeitar algo raro. Pous o tal soldado recibia estes “giros” procedentes de todolos puntos de España.
                                     Chamado a capitulo o interfecto, confesou como facia para conseguir que le enviaran aquel diñeiro de varios lugares.
                                      Todolos dias buscaba nos medios da escrita nacional, na páxina das esquelas mortuorias, polas que se enteraba dos fallecimentos.
                                       Nas esquelas enterabase dos nomes completos, domicilio e anos dos fallecidos. Procuraba, con preferencia, aqueles que eran das zonas rurales, e que non foran demasiado maiores.
                                       Unha vez que tiña esa información, mandaba unha carta, a nome do morto, moi cordial e algo choromicona, decindole que estaba na mili, que alí non se comia demasiado ben, e que se podia devolverle aquelas 100 pesetas que un dia le deixara, naquel bar tomando uns viños. Se los enviaba agradecerialo pous xa sabia él como era a “mili” e que sempre se andaba sen diñeiro.
                                         A maioria dos familiares, cando recibian a carta, non se preguntaban nada, corrian o posto de correos mais cercano e facianle un “giro”. Eran cantidades pequenas, e o mellor era verdade.
                                         Xa vedes como anda a      cousa, xa desde antes de que Xerión reinara na Coruña.

LABREGO INCIPIENTE ANOXADO

                          UN APRENDIZ DE LABREGO ANOXADO
 

Ano, de non gracias, mil novecentos noventa e catro mas vinte. Está enfurruñada conmigo, penso eu, ainda que ó mellor tamén é con alguén mais.

Dediqueille todo o veran, os tres meses, incluidos os dias roubados a primaveira e o outono.

Trateina co mor dos cariños, cariños que eu coñezo e que o mellor non son os debidos, labrada con xeitiño, estercada co que din é o mellor, o esterco de vaca, en fin traballada con todo o esmero que un profano con ansias de facelo ben pode por sobre ela mesma. E viroume as costas.

Non me queixo por min, porque en definitiva son un verme pequeño e sinxelo, queixome tamén por aqueles que me acompañeron na aventura.

Amiga Gea, eles non tein a culpa, de que non me queiras, mais, o vengarte de min tamén o fixeches deles.

Pode ser que ó mellor, sufriras presións de Cibeles, non cho sei,(por aquelo dos nomes) pous os vosos designios solo vos os sabedes. O caso é que por unha cousa ou outra non nos axudestes muto.

O problema estendeuse a toda a Alta Xeabra. Por referencias, pasoulles a todos, ou case, o mesmo.

Mira, os tomates. Os tomates full.

Os pementos. Os pementos igual.

As fabas, tres cuartos do mesmo. Inda teñen flor algúns, e o maio xa vai a punto de voltar.

Uvas, as que non tiñan mildiu, tiñan botrite e algúnha carallada descoñecida.

Cando chegan os fungos, todo prometia. Colliamos os Boletus edulis, con magnifica planta, rechonchos e con chapeu como di o Raxoi que manda deus, mais unha vez que chegaban a casa deixaban de ser.

As Lepiotas o mesmo.

As mazás, apodrecian na mazaira. As peras igual.

Amiga Gea, coido que te estás trabucando. Os teus inimigos non somos nos, pequenos e vulgares vermes que escarbamos na tua casca. Fíxate ben, que non son os nosos anceios e traballos os que fan que te sintas mal.

Date unha volta por outros lares,lares que non te cuidan, deitan sobre tí todo tipo de detritus, acompañados de gases inconfesables, e non lles importa un carallo a túa dignidade, solo pensan neles mesmos.

Fixate se son cabróns que se rouban uns os outros, mais todos eles uns e os outros rouban-nos a todos, Incluida ti amiga Gea.

Fala co coxitranco dos pés alados que coido que o coñece todo, ou polo menos escoita daiqui e dalí, que che conte o que sabe, e de paso pasasnolo, pous podemos subilo o facebuque ese.

Unha beijoca cariñosa, e perdoa a maneira de dirixirme a tí. Xa sabes da miña torpeza.-

UN MEDICO PARA UN ENFERMO

             UN MEDICO PARA UN ENFERMO.

Nesta semana na que o sol e a chuvia estuveron xogando o escondite, xogo no que o fin gañou a chuvia, estivemos na Alta Xeabra, na mundialmente famosa terra de Val dos Marcos, terra na que algúns de nos nacimos e tivemos que desarraigarnos por mor dun estómago que esixia comida todolos dias, e tiña unhas arelas de mellorar un chisquiño a forma de vida.

Ben, as noites de pedra transcurriron, e agora un debece por ir a cuidar a hortiña, e tentar a sorte, en forma de produtos cultivados por si mesmo, que dito sexa de paso, hai anos que moi ben e outros regulin. E o recordo da vida daqueles seres autárquicos que nos precederon e sempre andaban mirando o ceo, para averiaguar se as xeadas, as chuvias ou as sequias le ian madar todo o esforzo e traballo dun ano o carallo.

Nesta semana o tempo non nos axudou demasiado. Esperémos que aqueles produtos que soterremos, sexan o suficiente fortes e aguanten os malos humores do tempo.

Despous do que considerabamos xornada laboral do dia, adoitabamos reunirnos cun matrimonio amigo para dar conta dunhas viandas, uns grolos de Albariño, e fecer tertulia a carón da cociña de leña, que desprendia un acolledor calorciño,

O meu amigo, falando dunhas cousas e outras, referiume unha historia, que cando menos é ocurrente ou que sé se quere, fala dunha época xa superada, e que poderiamos enmarcar naquelo que o escritor galego denominou “A Longa Noite de Pedra”.

O relato, mais ou menos. Foi como segue:

“Era a principios dos anos setenta, do século pasado, dia seis de Agosto, recordoo porque era a festa de Castrelos.

Viñeron a buscarme para que fora a chamar o médico para o que parecia unha urxencia. O de Hermisende non estaba, forase de vacacións. A alternativa era o de Lubián.

Cheguei a Lubian e alí non estaba tampouco. Dixeronme que estaría na Puebla, que era onde adoitaba ir polas noites.

De Lubián a Puebla, por aquela carretera primixenia, inda levaba un bon tempo, pous entre Padornelo e Requeixo parecia que o trazado o fixera un monxe giróvago.

Atopei o médico xogando a partida cuns colegas. Expliqueille o motivo da miña visita e respondeu que non iba. Dixenlle que alá él, a min que me dira un escrito no que dixera que non queria ir. Se non mo queria dar chamaba a guardia civil como testigo e eu liscaba.

Acedeu a ir conmigo, no meu coche, coa promesa de que o volveria a levar a Lubián.

Desandemos o camiño que eu xa andera, e cando pasamos por Castrelos, xa estaban co baile de despous de cenar.

Daquela a carretera, era eso, unha carretera, para carretas tiradas por cabalos. Estaba sen asfaltar e con unha chea de croios polo medio. Desde Hermisende a Sancibrao era un camiño de terra, cos correspondentes regos que o atravesaban, nos que os tubos de escape se emboligaban perfectamente.

Cando estabamos chegando a ponte sobre o Tuela, un foco fixo señales de que debiamos parar.  Parei pous era unha parella de guardias civiles un guardia e o sargento, que se acerqueron o coche pola ventanilla do copiloto, xusto a carón do médico, que desde Puebla non deixera de refunfuñar. Coñeceron-o e enton dixeronle, ¡Hombre Don Xxxxx, que hace usted por aquí!.

Pues ya veis- respondeu o galeno- vamos de putas.

Llegamos al pueblo el médico quedó en casa del enfermo, y yo fuí a dar la vuelta para regresar cuando acabase. Xa me estaba esperando. Subiu o carro e con cara e xestos de poucos amigos dixome que me invitaba a unha cervexa en Castrelos en casa da Socorro.

Contoume que a enfermidade non era tal, solo un ataque de histeria. Que seguramente cun par de ostias tanto o enfermo maxinario como a quen le deu pábulo, houberan evitado a sua intervencion e o meu paseo”

Creo que osarxento, inda anda buscando a casa de putas, para facer unha inspeción de carácter sanitário.