lunes, 25 de marzo de 2013

VOLTA AS ORIXES II




   Segunda xeira.



  Mentras tomaban a segunda parva a carón da lareira, lareira conservada con moito mimo polo tiu, éste foi contádole parte do proceso, do que o fin saia a palla pra aquel palleiro, que entre outras cousas servíale de toco o León. Era o León un mastin leonés, grande coma un becerro e bonachón a mais non poder. Eso sí, con xente descoñecida sé se pasaban nos seus dominios podia ser de tremer. Cando via en perigo a casa, a palleira ou calquera da familia, os pelos do lombo puñánsele como escarpias dirxidas hacia adiante, e mostraba uns incisivos de tal tamaño que non aturaba naide sen dar un berro. Nunca mordeu a naide, nalgunha ocasión non foi por falta de ganas.

 Mentras daban conta de unhas torradas cunhas lonchas de xamón, e unha pequena cunca de sopas de allo, feitas polo ancián, éste amosoule o Xé, un cuartillo de madeira, mediado de grao de centeu. Mira este grao é o que se leva as terras a sementar, do que mais tarde sairá a palla para o palleiro. Ante o abraio do rapaz e cun sorriso cariñoso, o tiu engadiu un motivo de asombro mais.

-         Mira, desde o momento de sementar hasta a nova sementaira outra vez, tanto o grao como a palla saida logo, e o novo grau, pasan polas maus dos labradores en cada proceso. É mais eu diriate que cada un dos graus e pallas sen excepción pasa polas maus hasta que acaban cada cual cumplindo coa súa razón de ser.Se non unha a unha, pouco le ha de faltar.

-         Tiu, alí no palleiro hai moitisimas pallas, e os graos tamén deben ser moitos, ¿Cómo é iso de pasar polas maus das xentes?

-         E sinxelo: cando chega o tempo da sementeira, despous de preparar e estercar as terras, o grau esparexe polas leiras. Faise a operación coas maus, polo tanto xa tes ahí a primeira pasada polas maus da xente. Despous cunha xunta de vacas e co arado, ese grau enterrase para que pasado un tempo xermine e naza o novo centeo.Cuando nace, saen como unhas herviñas verdes que mentras son pequenas chámanse més. Esta més nalgúns casos segase tenra e alimentanse algúns rixelos que poida haber nas casas. Cuando chega o vrao, o centeu xa medrado madura, a palla colle unha cor amarelante e as espigas inchan cargadas de graos.É entonces cuando os labregos  fan a seitura, que é nin mais nin menos a maneira de recoller todo, segando as pallas cunha fouce. Aiquí producese outra vez o que dixemos antes: cóllense as pallas na mau todas, inda que non sexa de unha en unha.Despous atanse os mollos, donde para facelo hai que volver a coller as pallas. Faise o medouco, acarrexando os mollos un a un. Mais tarde, outra vez de un en un carganse no carro como o de unha foto que ti coñeces,  faise a acarrexa hasta as airas, donde outra vez de un en un descarganse para facer a meda que queda preparada para a época da malla. Xa veras como logo, na malla, volvense a coller, tanto as pallas como o grau, e farase o palleiro e encherase o sitio. Diso falaremos utro día, pous agora temos de ir a cabar as viñas.



 Continuará……

sábado, 23 de marzo de 2013

VOLTA AS ORIXES I






   - ¡Ei, Xe.!. ¿Imos o palleiro?.
   -  ¡Vou xa. Deixame amalloar os zamancos ¡.
   O Xe, acabou de calzarse, e co carolo de pan torrado na man e na boca, saiu correndo a agarrarse da mau do tiu Marcelino, que xa estaba no curral, cunha verga na mau.
   O sair pola porta carral, case van de costas contra o chao, pous o abrirla estableceuse unha forte corrente de aire friu que viña do norte, e estaba acrescentado pola diferencia de temperatura de un lado con relación o outro.
   O Xe, agarrouse os pantalóns do tiu, aparte de ir collido a sua mau, e asi e todo case e barrido o interior do curral, decindo que casi era arrastrado polo vento.
  - Casi te encarta o aire, Xe.
  - Si, pasoume polos lados, se me chega a dar de cheo, vou voando hasta a corte da res.
  Con estas lerias, a parella chegou hasta o palleiro. Era inda cedo, e o chegar alí asusteron o León, que esba a durmir nun minoco que fixera dentro do palleiro. Saiu rosmando con mal talante, mais o descubrir a parella, acercouse a eles a lamberles, a mau o vello e as fazulas o rapaz.
  Empezou a chover a ceo aberto, naquel momento, e para salvaguardarse da auga, meteronse os dous dentro da pallarega.
  -Tiu, ¿de onde sae a palla esa que está no palleiro?.
  - Sae das leiras, filliño.
  -¿Das leiras?. E ¡Como é que esta agora aiquí!.
  - Pous porque a seguemos nos. Teus pais e eu, trouxémola, desde as leiras da Cruz de Pedra e as das Carbuizas.
  -Tiu contame como é eso.
  - Pous é bastante sinxelo. Sementase o centeo, e cando está maduro, ou seco que tamén así se le chama, ségase, átase, acarréxase hasta a aira onde se malla. Unha vez mallado o grau lçevase o Sitio, e a palla traese aiquí o palleiro.
  - Tiu, ¿Por qué meus pais non tein palleiro nin leiras?
  - Pous porque vos vivís nunha cidade, ainda que pequena, cidade o fin, e a maneira de vida que artelleron teus pais, é distinta a de aiquí.
  - Tiu, eu cuando sexa grande quero vivir aiquí, contigo, cos avós e co León.
  - ¡Ja, ja, ja ¡ eso está moi ben, mais o mellor eu e os avós non teremos tempo de facelo , hasta aquela!
  - Bueno tiu. cuntame polo miudo como se fai a palla, e como se fan os palleiros.  
  -  Cuando levemos a palla a corte da res, subiremos a lareira, e cunha cunca de sopas de allo diante, contareite todo o proceso. ¿Vale?.
  - ¡Vale!
  
   Continuará…….

 

jueves, 14 de marzo de 2013

¿ESTÁ EN CRISE O MUNDO DOS MEDOS?



Pareceume velo. Non estaba seguro. Pensei que debía estar errado, pois estaba a chorar, ou polo menos iso era o que parecía.
 Fíxenme o distraído, como se non o houbera ollado. Acerqueime soturnamente hasta que él xa non puido fuxir, pois xa estaba descuberto.
 Efectivamente estaba a chorar.
 ¿Qué te pasou?. ¿Non será unha artimaña túa?, pois non creo que te de resultado. Xa fai demasiado tempo que nos coñecemos, e tamén xa fai moito que a min as túas argalladas, nin me fan gracia, nin me producen nada. ¡Fíxenme vello, amigo! E o tempo encapsula a un.
 ¡Que mais quixera eu!, xa nin argallar cousas se me é dado. A miña fución neste mundo xa está periclitada, xa non teño influencias por ningures, nin os rapaces me fan caso. O problema non é so meu, os colegas de choio están todos o mesmo.
 Cando vostede chegou estábamos nunha xuntanza tratando o tema, para ver se tiña solución e se non teriamos que ver a maneira de desaparecer deste Planeta. ¡Aquí xa non facemos nada!, mellor buscarnos a vida na emigración. Fálase de que no Planeta desdoblado da Terra, alá na galaxia paralela a esta, inda teriamos moito que facer.
 Empiolouse nun cabaco do trobo castañeiro, e quedou nunha postura que denotaba a sua tristura, ollando para min con ollos de carneiro degolado.
 Nunca eu vira o Rampoño daquel xeito. Efectivamente era o Rampoño, ese medo que sempre andaba meténdose no corpo dos nenos pequenos, espereitandoos desde os lugares mais escuros. Eles nunca o viron, pero sabían perfectamente cando estaba alí, pois a súa mirada arrepiaba-os.
 O ver que o Rampoño falaba comigo, polas fisgas do vello castañeiro que naquel tempo xa espantaba mais que os diferentes medos, foron asomando o Ronco, A Mau Peluda, O Farrampón, O Estalalouxados, e demais seres encargados de facer durmir os rapaces e os non tan rapaces. E tamén espantalos dos eidos perigosos.
 Estiveronme a esplicar que nesta época os rapaces xa non le facían ningún caso, e inda o que era peor os pais xa non se acordaban deles.
 Os rapaces nestes dias xa nacen con un wasap (Non sei se está ben escrito), incluso xa se ten dado o caso de que algún xa se comunicaba co mundo exterior cun aparello deses desde o útero da nai.
 Efectivamente nestes dias que están a correr, coas técnicas modernas de comunicación, os medos foron arrumbados nas esquinas do esquecemento, que é o peor lugar para calquer ser existente.
 Un deixa de existir cando xa non hai ninguén que o teña en conta, nin falen del. Parece ser que no mundo da Física Cuántica, algunhas cousas se non teñen quen as mire, non existen.
 Marcheime cabizbaixo, pensando que non solo le pasaba ós Medos ancestrais. Os que tiñan profesións moi ligadas a realidade da Terra, tamén empezaban a ter os mesmos problemas.
 Polo menos, moitos deles xa empezan a emigrar, non a outras Galaxias, pero casi.




martes, 12 de marzo de 2013

LOS AMIGOS DE PETER







 Ya estamos de nuevo en la ciudad olivica, casi al fondo de la ria y también casi al lado de las islas Cies, esas dos maravillas que la Naturaleza ha tenido a bien ofrecernos.
 Los que tenemos la suerte de vivir en estos pagos sabemos de que hablamos y yo que no me debo a nadie ni a ninguna toponimia, salvo la de “A Alta Xeabra” por razones evidentes, digo alto y claro, que vivo en la mejor comarca del mundo, con unas gentes con las que me embarcaría e cualquier aventura que lo mereciese.
 Bien, como decía, ya estamos en Vigo después de un fin de semana en la capital del reino, ciudad a la que fuimos a alentar a un manojo de actores y actrices amateurs, que como recompensa a su esfuerzo alquilan pagando de su bolsillo el teatro en el que quieren hacer su representación. Esto se llama afición al teatro y nulidad para recibir esos sobres tan de moda por algunos colectivos.
 La obra que fuimos a ver es la titulada Los Amigos de Peter, de la cual hay una película, que para mi desgracia no he visto.
 La obra de teatro, adaptada por personal del propio colectivo, colectivo que se hace llamar Errantia, estuvo francamente bien. Una interpretación de todos los integrantes del plantel, habida cuenta de su amateurismo, fenomenal, bajo la dirección de la “instructora” del grupo.
 Puedo decir que el tiempo que duró la obra, se me pasó casi sin enterarme, y creo que como a mí, le pasó a una platea casi llena y disfrutando del espectáculo.
 En definitiva podría decir que hay un buen embrión de buenos actores, que seguramente si no fuese porque creo que todos tienen sus profesiones, y  la suerte de tener trabajo actualmente con la que está cayendo, que seguramente hará que podamos seguir disfrutando de alguna obra mas cada año, sin necesidad de que ellos abandonen sus profesiones, pero que si vienen mal dadas, a lo mejor puedan recurrir a sus dotes interpretativas.
 Dejo aquí constancia del buen hacer de unos aficionados, que han robado tiempo a sus “tiempos” de ocio.
 En espera de recibir un video de la representación, os dejo aquí unos segundos de lo que he podido grabar con mi cámara antes de que se agotase definitivamente su batería. Espero que os guste.

martes, 5 de marzo de 2013

VIAXES E TEATRO.






 Nalgunha maneira de Filosofia, a estancia humana enriba da Terra amosase coma unha gran roda, a cual, polo que as veces parece, pasa moitas  polo mesmo lugar e tempo.

 Vou tentar desenguedellar a parrafada anterior:

 Pasado mañá, se o tempo o permite e a autoridade non o prohibe, a miña santa señora compañeira e mais eu imos de ir a capital do reino. Concretamente a Villa de Magerit.

Pensando en que o tempo pode tentar non permitilo, e a autoridade xa veremos, iremos en tren desde Vigo hasta a estación de Principe Pio (¿Por qué se chama así?).

 Precisamente a forma de trasladarnos a Madrid, é a que me deu que pensar noutros tempos xa lonxanos, nos que a única maneira de viaxar era en tren ou en burro. As diligencias tiradas por cabalos e carretas tiradas por mulos, xa non funcionaban.

 Naquelas viaxes, que os da miña xeneración faciamos a Barcinonova ou a terra euskalduna, era case unha aventura como a de pasar o charco polas xeneracións que ian a facer as americas, e voltaban case todos igual que cando marchaban coa deuda pendiente do diñeiro pedido para marchar añadindo o que tiveran que pedir para volver. Esto recordame eses contratos que dicen que le fan ás mulleres que unha panda de fillos de puta as prostituen a má cara. Esto pareceravos unha esaxeración, mais se seguides atentos veredes que non é tal.

 Cando saía un da aldea camiño das ciudades onde habia choio diferente o de tentar sacarle cousas pequenas a terra, era case o mesmo que tentar chegar a Cuba, Venezuela ou Arxentina; ir hasta Vigo subir a un barco que fora para alá e esperar un feixe de días.

 Saiamos da aldea, no meu caso distante doce kilómetros da primeira estación de tren na que solo paraban os trens cor  reo comarcais. Polo tanto, habia que chegar a unha estación onde parasen os de grande percorrido, hasta uns puntos chamados nós ferroviarios nos que habia que facer transbordo, collendo outro tren a outra dirección que te levaria cerca do teu destino, se o peor non tiñas que facer outro transbordo.

 Outra cousa era a velocidade don comboio. Habia algúns que na época da vendima, o pasar polas viñas, daba tempo a baixarse coller uns cantos ácios, comelos a volver a subir sen demasiado esforzo.

 O mais bonito de todo eran os enamoramentos, que tiñan lugar nunha viaxe daquelas. Coñecianse conxéneres do sexo contrario e a pouco que un o procurera acababase con promesas de amor eterno mentras durase a viaxe. O chegar o destino o mais probable era que nunca mais se volverian a ver.

 Naquel camiño habia tres estacións das cuales conservo recordos imborrables. A primeira a de Lubián, estación na que habia que subirse a un tren hasta Puebla de Sanabria, uns trinta kilómetros de percorrido, tres cuartos de hora de viaxe, solo habia dúas estación intermedias: Requeixo e Pedralba.

 A estadía na estación de Lubián podía ser de un par de horas, pous  o acompañante e maila burra tiñan que volver e habia unha boa camiñata hasta a aldea. O chegar a Puebla, tiñas que esperar cinco ou seis horas esperando algún dos expresos que chegueran a Medina del Campo. Estas eran as tres estacións das que falaba antes.

 Na estación de Lubián rara vez se coicidia con outros viaxeiros, porque habia poucos e os que eran da bisbarra chegaban co tempo xusto. Habia que entreterse cos lagartos e os merlos e carrixas que por alí andaban.

 Na de Puebla aquelas horas que habia que pasar daban para moito e para pouco. Moito aburrimento e pouco tempo para baixar a vila. Si era no inverno habia unha estufa de leña que se enchia de xente ó seu arredor.

 Na de Medina del Campo pasaban tres cuartos do mesmo, ainda que alí a espera era mais pequena. Podian ser un par de horas. O problema era ó subir o novo tren donde o mais probable era que non se atopera onde sentarse. Se habia sorte podiase atopar algún incipiente ligue que fixera a viaxe, inda que fora de pé, o mais gradable posible.

 Neste xoves próximo, iremos a capital do reino, pasaremos por esas estacións sin tempo nin tanxiquera para velas, os ligues xa van feitos, o tempo non será excesivo, unhas seis horas. Levaremos un bon libro para eses momentos nos que non apeteza espereitar polas fiestras, e esperemos que o chegar alí o tempo non sexa demasiado de invernia.

 Imos o  estreno de unha obra de teatro, na que participa un membro desta familia. Levarei camara, papel e “caneta” para tomar notas que a volta tentarei de por negro sobre branco, es converterme por un día en critico teatral.



 ESTO É O QUE IMOS VER.

jueves, 28 de febrero de 2013

A SUS, NO, ORDENES.






 Hay momentos en los cuales, a uno se le van unas cosas, se le vienen otras. Todo esto viene a cuento para no soltar algún exabrupto y decir cosas, que estando como está el patio, podrían llevarle a uno ante los tribunales, por decir cosas inadecuadas.

 Vayamos por partes: Estoy hasta los eggs, del caso Barcenas, de las mentiras de los dirigentes del partido en el poder, del acojone del partido de la oposición, y del enmerdamento de aquellos políticos de partidos minoritarios que a la hora de tocar poder también intentan llevárselo crudo y hacer mangas y capirotes.

 Lo de la iglesia romana, también tiene su tirón negativo. Que alguien intente convencer a un pobre estudiante de los años sesenta al que obligaron a estudiar la religión porque formaba parte sine cua non del curriculum de los expedientes académicos, aparte de que por su cuenta trataba de averiguar que había de bueno y de mangoneo en los escritos, desde la época de Constantino.

 Para seguir en el hilo de lo que se pasa por la cabeza de uno, direles señorías, que uno hizo el servicio militar, sin cobrar un duro. Manutención obligada por parte de ellos, porque sinó uno con arma en la mano podía buscarse la pitanza en cualquier parte. En esta época del servicio militar, uno aprendió, por los ejemplos de su General Gobernador Militar de la Plaza, en la que estaba, que lo bueno era llegar ahí. Siempre habría un sodadito que por eggs, le llevase a la cama totalmente trompa. Esto sería anecdótico si fuese una vez al mes, pero la cosa era consuetudinaria. Eran tiempos del estreno en este país, de “Lo que el viento se llevó” y de aquellas famosas guardias de los soldados en las calles, “La Vigilancia”.

 Hoy salen las declaraciones de un General, que seguro es más joven que yo, pero inmensamente mas reaccionario, que dice que la Constitución solo es una ley y que en caso de que él y colegas lo consideren, se la pueden pasar por el forro.

 Este militar, por muy general que sea, cobra de lo que el resto de los españolitos llamados pueblo cotizan produciendo riqueza real, y no servicios. Debo aclarar que hay servicios inmensamente necesarios, tales como enseñanza y sanidad, que está por encima de todo. Del resto podríamos hablar de los que son prescindibles y no.

 Señor general (con minúscula), usted está ya en la reserva, cobra mucho más que uno, mejor dicho, que muchos unos. Quédese en su retiro lamiéndose la heridas de guerra, si las tiene, pero deje de tocar los eggs.

 Como soldado en la reserva, sin privilegios y sin sueldo por ello, no me sale de tal parte, cuadrarme, saludarle, y, solo darle este parte.


miércoles, 20 de febrero de 2013

DE ARAÑAS Y BICHITOS







  In illo tempore, en el cual, cuando en la familia y entre los amigo había que celebrar cualquier cosa digna de tal, para celebrarlo se recurría al degüelle de una botella de un litro de “La casera”. Bebida espiritual donde las haya, por aquello del gas.

 En aquel tiempo, en este país, que ya desde tiempos de Indibil y Mandonio se levantaban voces contra los de siempre: esos dirigentes que siempre nos han sodomizado.

 Decía que en aquel tiempo, tiempo feliz pero sin llegar al siglo de oro, el noventa por ciento de los súbditos de este país, o más, de ese porcentaje, habíamos pasado de la nada a la miseria mas absoluta (perdón señor Groucho Marx), por eso las celebraciones eran como eran. Como decía mi amigo Silverio, comíamos jamón cocido, jamón crudo y jamón sin cocer y de postre tocino castellano. Y que no faltase “La casera” y “O viño do repiso”.

 Por aquel tiempo tuvimos en casa un evento de gran magnitud. Se casaba uno de los hermanos.

 Como ya todos sabéis o habéis adivinado, nosotros somo marineros de alta montaña, por eso el pescado, de aquella, mas conocido eran las sardinas por todos los Santos, y sobre todo aquellas que decía un amigo, las que se comían en casa del cura y que con el aroma que trascendía los muros de la casa, algunos merendanban con un buen mendrugo de pan y el aroma.

 Bien, para la boda, nos arreglamos para llevar desde Vigo algo de marisco, cosa no demasiado conocida en la alta montaña.

 Cuando nuestra madre vió aquellas “cosas”, dijo textualmente que los centollos eran unos arañones y que seria un asco comerlos, lo mismo dijo de las almejas. Al final las probó después de saber que ella no las iba a comer crudas, sinó a la marinera.

 Hemos dado un salto, ahora, hacía atrás, pués económicamente casi estamos peor que de aquella, y no solo eso es el problema, sinó que hemos degradado tanto la Naturaleza que ya no hay “arañones” ni bichitos, por lo menos que no sean de cultivo.

 Ya no estamos casi en el siglo de oro, sinó un poco por debajo del de plomo.

 Pasado un tiempo, nuestra señora madre preguntó ¿Xa non quedan bichiños?.


viernes, 15 de febrero de 2013

¡HAI QUE CAMBIAR OS PRINCIPIOS!






 Coa que está caendo agora, un acórdase dos tempos aqueles nos que o “pater familia” era o único que aportaba os reais á casa. Na casa non habia de nada, pero non faltaba de nada.
 En Val dos Marcos, habia cuatro familias que vivian do oficio dos “pater familia”. Dous carpinteiros, un pedreiro mais tarde albañil, e un ferreiro, aparte dun cura e os carabineros, o resto eran labradores, gandeiros e xornaleiros.Nalgures habia xa politicos.
 Non se sabe exactamente quen de todos eles vivia peor. Seguramente todos as pasaban”putas”.
 O iniciar o relato, acordábame dos tempos actuais, no senso en como se afrontaban as cousas por aqueles homes que tiñan un oficio, que, por que o creian así, ou por que non le quedaba outra, a hora de taballar, primeiro facian o “choio”, e despous cobraban, se podian.
 O normal, e falo por meu pai, era que traballera a xornal. O xornal podia ser a “secas” ou a “molladas”. Esto consistia en que o patrón dera de comer, ou fora a comer a súa casa.
 Recordo que nunha época, o meu pai cobraba a molladas vintecinco pesetas/día, e a secas trinta.Esto leva a un a pensar que a comida diaria valorabase solo en cinco pesetas.Uns quince céntimos de agora,
 Na maioria dos casos, o xefe, prefería traballar a secas, non polas cinco pesetas, senón porque moitas veces tiña que sobrecomer na casa.
 ¡Moito muderon os tempos!
 Chegou unha época na que moitas obras xa eran axustadas. Daquela tamén xa habia os que non podian pagar, pero nunca foron desahuciados, nin obligados exactamente a nada indigono.
 Nunha ocasión na que meu pai e un compañeiro axusteron unha casa para que viviran nela os membros dunha familia, alguén les dixo se pensaban cobrar todo. O Pepe respondeu: ¿Entonces deberian vivir debaixo da ponte?.
 Eso non foi o peor, senon cando, o rematar a casa, sobrou un pouco de material, e o xefe decidiu quedarse con él. Pasados uns cinco ou sei anos, o interfecto achegouse para darle unha parte da deuda, e o facer contas, descontoule o material que se quedera, actualizando o seu precio, mais o Pepe non actualizou o coste dos seus “xornes”.
 ¡Todos morreron xa, e foron enterrados no mesmo cemiterio!.
 Tempos aqueles, que inda que nadie denominou de ouro, eran polo menos humanos.

jueves, 7 de febrero de 2013

PROMESAS SON AMORES..



 Xa se falou nesta Agora do Quilombo que os retornados do outro lado do charco, querían montar en Val dos Marcos.
 Tamén se describiu a forma na que debería estar regulada a maneira de pagar, pous había cousas de demasiado volume para levar como elemento de pago, e outro demasiado pesados.
 Aparte de de que levar cestos con produtos do campo, tales como castañas, zreixas, patacas e repolos, era motivo de cante, pous ver un home indo as agachadas camiño do burdel con un cesto, ou saco cargado, espereitado polos rapaces que as veces adoitaban tirarle pedras o home que se acercaba o quilombo, tiña como problema que podían ser obxecto de mofa e befa calquer outro home que, por motivos de traballo tamén podía ir cargado con calque recipiente daqueles.
 Imaxinádesvos que tamén vaian na mesma dirección mulleres cargadas con cestos de cousas apañadas nas cortiñas, entón poderían ser tachadas tamén de “visitadoras”.
 A min ocorréseme imaxinar o crego, na mesma dirección, levando as varas de pau do Palio. ¿Seria para o mesmo?. Seguro que o crego tiña outro medio de pago menos ostentoso. Os diñeiros dos responsos avultan pouco.
 Foi famoso o que pasou cun “visitador” , que ía cargado cunha columna de pedra da súa casa que a raíz daquilo quedou como se fose parte do Castro das Muradellas.
 Cando os tempos azancaron (os tempos avanzan xunto coa ciencia, a pesar dos homes), entón as cousas cambiaron sobre todo no eido desa cousa que o parecer non ten emenda.
 Este novo sistema de pago, na zona rural e empobrecida colleu outras maneiras. Alá polos anos sesenta, sucedeu algo que excedeu o ámbito familiar do interesado por unha falta de prudencia da “hurí”.Esas señoras que acompañan os homes dunha determinada relixión cando van o paraíso.
 Parece que o noso home, viudo desde facía moito tempo e inda con calenturas, tivo trato coa hurí de marras, fermosa pastora da comarca e que aproveitando o sestear das reses que apacentaba, retozou co noso viudo a sombra dunha urces reáguedas que crecían  na beira dunha fonte de auga limpa e fresca, na que previamente introduciran, tamén, unha botella de vinho verde.
 Aparte de satisfacer a libido de cada cual, o galán prometeulle unhas mañuzas de lá para uns “miotos”.
 Pasou o tempo e a hurí non acababa de recibir o prometido. Xa se sabe a pouca seriedade dos homes a hora de cumprir as súas promesas amatorias.
 Nunha mañá, a hora de xuntar as cabras para levalas os montes, a hurí-pastora, diante de varias mulleres mais, que axudaban a sacar as reses do souto dos castañeiros, dirixiuse con un esceso de contundencia a unha filla do inda acalorado amante da hurí, nestes términos:
-    Ten que darme vostede un guedello de lá.
-    ¿Eu, por qué?- respondeu a interpelada con asombro.
-    ¡Prometeumo o se pai de vostede! Dixo a hurí.
-    ¿Qué clase de negocio teñen vostede e o meu pai?. Que le   pague él o que le prometeu!.
-    Díxome él que lo pedira a vostede, que é a que ten a lá.
-    Pero, porque le teño que dar lá.
-    Pous porque a foda xa a votemos, e a cambio el prometeume eso para que fixera uns “miotos”.
 Como boa filla, esta entregoulle o famoso guedello.
 Da conversa entre pai e filla non transcendeu nada.
 Quedou o dito aquel que dice,” se non tes a lá a mau non retoces baixo as urces”

martes, 5 de febrero de 2013

Cousas que as veces poden ter sentido


 Chegara a hora do exame. En realidade nunca antes pensara nel. Xa se sabe, hai cousas que se pensa que nunca chegarán. Aquel chegara.
 O lugar era amplo, con fiestras grandes para tódolos lados. Unha mesa rectangular o medio, como aquelas que había nas feiras para comer o polbo e a merenda os feirantes.
Os lados da mesa, bancos corridos sen respaldo.
 Eramos dous no exame. Aí estabamos esperando que escomenzera. Por unha banda da sala andaba un home afanado nalgún tipo de traballo. Apareceu unha especie de executivo, denotábao a vestimenta. Era diferente e algo mais elegante que a que se vira.
 Saludounos con cara entre afable e seria e entrégounos uns rollos de papel. Parecían os rollos que usaban os hebreos para as súas escrituras, aínda que sen ser tan grandes e sen lugar onde enrolárense. Entregounos un lapis asaz raro. Tiña como uns cinco centímetros de diámetro e pouco mis de longo, afiado case desde o medio e cunha mina de mais de un centímetro de gorda.
 Díxonos que tíñamos que facer unha redacción arredor de tres verbas: Deserto, mar, árbore. E liscou fora.
 Quedei reflexionando sobre a maneira de enlazar aquelas verbas con algo de sentido, hasta que decidín comezar. Aquí empezaron os meus problemas. A mina do lapis derretíase, facía borróns, e as letras tiñan un tamaño descomunal. Así e todo continuei sen mirar a ningures, hasta que a mina do lapis derreteu de todo. Non tiña acabado inda.
Mirei pros lados e volvín ver o executivo o que le fixen un aceno co lapis. Ël encolleuse de ombreiros como dicindo que non era o seu problema. Entonces acercouse o home que estaba a traballar, e ofreceume o seu lapis. Era un lapis normal coma os que eu coñecía, mais non tiña punta. De casualidade tiña unha faca no peto, pequeniña que solo debía servir para iso: afiar lápices.
 Con cada verba que puña no pergamiño aquel, acabábase a mina e volta a afiar, hasta que tamén quedei sen ferramenta da escrita.
 Apareceu o executivo, colleume o papel no que garabateara algunha verbas, e ía apuntando cousas enriba. Eu estaba expectante a ver que ocorría, cando o outro examinando acercouse a min e díxome. Non tes problema, vas pasar a proba. Anota cada verba túa con sete e medio ou oito, así todas.
 Chamoume e díxome que estaba ben, pero, que podía haber sacado mellor nota se non houbera introducido a figura dun home no relato. Xa me deran tres verbas. Defendín a miña postura dicindo que si non había un home, non habería quen  vise o mar o deserto e a arbore. Quedou a cousa así.
 Acercouse o home que traballaba por alí e díxome: pensa que todo o que escribas nunha historia acabará facéndose realidade con todas as consecuencias.
 Mirei aquel personaxe, que, agora que o tiña cerca, pareceume enorme. Tiña uns pantalóns de pana con peto que le chegaban por debaixo dos brazos. Aqueles pantalóns estaban cheos de pegotes de pintura de tódalas cores, so se sabia que eran de pana o velos pola parte de atrás. Fixándome ben pensei que aquela cara érame coñecida.
 Xa te diremos o que tés que facer,-dixéronme- de momento mira de arreglar ese reloxo que está na parede. O fixarme nel deime conta de que unha das agullas de marcar as horas estaba colgando saída do seu sitio. Puxen unha escada para subir o reloxo e axustei a agulla. Tentei de polo en hora e preguntei que hora era. Dixéronme que a mesma de cando entrei. Non sabia cando entrara ó que me dixeron que non me preocupara, alí as horas eran sempre as mismas, solo corría o tempo fora daquel recinto.
 Cando le fun preguntar o home do pantalón cheo de tinta, alí xa non había ninguén, estaba eu solo e o compañeiro de exame que estaba comigo, mais este tiña cara de estar enterado de todo.
 Non te preocupes, xa irás colléndolle o xeito a isto. Cando saias recolle as instrucións que te entregarán, estúdaas e sempre, sempre, acórdate de que debes seguilas o pe da letra. En caso contrario non poderás volver por aquí. O home da pintura coñécelo desde sempre.
 Cando espertei, deume moita pena.

 --continuará......

miércoles, 30 de enero de 2013

SIEMPRE PRESUNTAMENTE (Por si es el caso)





 PRESUNTAMENTE

 Últimamente estamos escuchando, leyendo y visionando todos los día casos de corrupción.
 Muchos de estos casos están en la orbita de los partidos políticos, por lo menos eso es lo que se desprende de las informaciones publicadas.
 Se habla, se dice, que la financiación de estos partidos es opaca, que recurren a cosas algo obscuras, por lo menos contablemente, para proveerse de los dineros necesarios para su funcionamiento y al parecer, PRESUNTAMENTE, para algo más, tanto algo más que se habla de sobres con dinero y, repito, PRESUNTAMENTE,  dineros que no pasan por los tamices de la Hacienda Estatal, igual que los que nos obligan al resto de los españolitos.
 Todos estáis informados de esas cosas puntualmente, queridos lectores, por los medios de comunicación.
 Hoy he escuchado al líder de un partido, pedir consenso al resto de los partidos para llegar a un acuerdo para legislar la lucha contra la corrupción.
 ¡Joder!. Hágalo usted en su partido y luego exija a los demás. Estos también hablan con la boca pequeña, no sé si por que están afónicos o por que no quieren que se les oiga.
 Cuando los políticos hablan de estas cosas, siempre las ponen en el tejado de los otros, y si dentro de su partido se habla de casos demostrados con nombres y apellidos de responsables en algún momento dentro de algun partido. Entonces todos los político salen diciendo que ellos no sabían nada, que no les consta, etc., etc., diciendo también que no se puede juzgar todos por igual. Vale.
 Cuando se les menciona la desafección hacia ellos de la sociedad (Yo creo que esa desafección debería ser mayor) dicen que no se debe ser injusto aborreciéndoles a todos por igual. Vale.
 Yo no sé si hay que tratarlos a todos por igual. Sé perfectamente lo que yo, YO, pienso, deseo y quiero.
 Pienso que a mi no me representan. Quiero que se vayan a sus casas a trabajar. Quiero que no piensen ellos, que no somos borregos,  y, que no pueden hacer lo que les venga en gana.
 Para mi, son todos responsables. No me sirve ninguno. No me sirven los corruptos por serlo. No me sirven los que saben que los son, pero callan. No me  sirven los restantes porque no hacen nada para evitarlo, mirando para otro lado.
 SEÑORES POLITICOS, USTEDES SON SERVIDORES PUBLICOS POR DEFINICIÓN. No es el pueblo el que está a su servicio; ES AL REVÉS.
 A la política hay que ir con ánimo de servir, no con ánimo de servirse. El verbo es el mismo pero el significado no.
 A la política nadie obliga a ir, lo digo por esos que dicen que se sacrifican. ¡Quédense en casa y no hagan sacrificios!.
 Señores políticos, ya tengo mis años. He conocido de todo, siempre he pensado que este país debe ser uno de los más ricos del mundo, pués durante casi toda mi vida, siempre he escuchado la misma cantinela. Hay corruptos, fortunas rápidas, y cada cierto tiempo aparecen unas CRISIS, que lo único que nos traen de bueno es que aprendemos a hacerle “bujeros” a los cinturones, pués ustedes parece que lo único que saben es decir que hay que apretárselo, soluciones CERO.
 Vamos a ver si somos capaces de echarlos, y de hacer una verdadera separación de poderes, pués al parecer hemos llegado al punto en el que, cuando llegan al poder quieren legislar, gobernar, y si la cosa no pinta, relegislar decretando, y si hace falta amenazar.
 Por mi parte tienen ustedes un mandato: SAQUEN-NOS DE ESTA CRISIS, SI ES QUE SABEN COMO HACERLO, Y SI NO LO SABEN, VAYANSE A SU CASA, PERO NO DEN EL COÑAZO.

martes, 29 de enero de 2013

O NIU DOS CORVOS








Hai, no cimo das leiras das Lameiras, esas leiras que corren na parte de arriba do couto, paralelas o Tuela, cando este xa está a piques de  chegar o castro da Cigadonha, castro feiticeiro onde os haxa, hai no cimo das leiras decia, unhas fragas que os vellos chamaban as Fragas do Corvo, e que nos deberiamos de seguir chamando de cando en vez, igual para que non se le esqueza o nome e os que veñan detrás tamén disfruten daqueles nomes.
 Naqueles tempos, naquelas fragas adoitaban criar os corvos. Naqueles tempos naquela zona tamén se adoitaba non comer apenas xixa que non fose de porco, polo tanto toda clase de carne que non fora de “roncatudo” era bastante apreciada pola xente que podia agarrala e polo tanto comela.
 Un corvo era unha presa con suficiente entidade como para dar de comer a unha familia durante un par de dias. Era por eso que todos os que daquela estaban “empollinando”, buscaban a maneira de coller un par daquelas crias de corvo coas que podian agasallar a pais e irmans, e o mellor algún veciño.
 As Fragas do Corvo son unha especie de cellas, no medio da ladeira das Mendreiras, debaixo da caleira, xa case na raia con Portugal.
 Os nius dos corvos víanse desde abaixo, mais xusto desde ahí é onde se vé que por esa parte non hai maneira de chegar éles.
 Xa decian os mais vellos que a maneira de chegar os paxaros novos era baixando desde a parte darriba, descolgandose cunha corda. Tamén decian que habia que esperar a que os corvos vellos non estiveran por alí, pous sé se daban conta de que querian roubarle os fillos, cabreabanse e atacaban directamente ós ollos dos ladrois de paxaros.
 Chegou o tempo no que as crias de corvo xa empezaban a deixar o plumón, alguén dixera que os paxaros xa eran grandes, daban para facer un bon arroz, decian.
 As necesidades da casa eran grandes, pous non se comia todolos días o suficiente, e inda por enriba cada pouco tempo desde “os de arriba”,  deixaban as cartillas do racionamento sin validez durante unha semana ou dúas. Deciase que era para vendelo eles no estraperlo. Algunha fortuna parece que partia daquelo. Non se podia decir nada, pous por menos do que vale unha brizna, a calquera le daban un paseo pola estrada camiño da via do tren. Decir que era un ·roxo” era bastante para mandalo de paseo.
 Enganchou e corda nun penedo o suficientemente grande para que aguantara o seu peso, deslizouse hasta a parte das Fragas onde estaban os paxaros.
 Cando se acercou espantouse diante del un dos corvos vellos, dando uns berros que arrepiaban.
 Baixou onde o niu e colleo os dou paxaros que alí habia. Estes berreron tamén, cun arrepiante chirrido que fixo que o corvo grande se precipitara en picado sobre o ladrón de paxaros. Colleo medo e volveu deixalos no seu sitio. Entonces o corvo vello separouse a unha pesca das fragas espereitando o intruso, mais sen atacarle.
 Volveu coller as crias, que volveron a soltar os arrepiantes chirridos que puxeron de novo en movemento o vello, que esta vez atacou coas garras por diante sacandole unha tira de coiro dun brazo o ladrón. Sangraba como un porco. Asustouse e volve a deixar as crias no seu lugar, que caleron.
 Pensou que se seguia, o corvo era capaz de arrancarle os ollos, era mellor deixalo, a fin de contas os paxaros solo darian comida un dia ou pouco mais. Non merecia a pena matalos, en definitiva eran duas vidas que él non debia liquidar. Marchariase.
 Tiña que deslizarse hasta a parte de abaixo, pous apiolar corda arriba era imposible.
 Resbaleronle as maus e caeu enriba dun xeixo grande de cabeza e rodou por enriba das torgueiras.
 Cando atoperon o seu corpo, xa medio podrido, este estaba vixiado e non deixaban acercarse a o mesmo a ningún animal carroñeiro,  unha parella de corvos, que solo con velos escorrentaban a calquera.
 Un deles era soberanamente fero.

jueves, 24 de enero de 2013

Cuidado con el Licor-café


 

 Pequeño despiste.



 Había llegado hasta el inicio de las escaleras que daban acceso a la vivienda.

 La nevada era grande. Debajo de la nieve había hielo, era fácil resbalar y dar con las posaderas en el duro granito de aquellos escalones, o algo peor, caerse y que la caída sobre el “pendello” hiciese un estrépito grande y denunciase su presencia allí.

 Ya eran mas de las tres de la noche y lo último que quería era que alguien le viera.

 Fue subiendo despacio. Agarrándose al pasamanos, todo con mucho sigilo. Metía la mano en el pantalón y no la encontraba

 Voy a hacer el ridículo mas espantoso, se decia.Siempre me queda el recurso de echarle la culpa al tiempo helado que tenemos.

 Llegó al zaguán, y la vió. Al fondo e iluminada por una lámpara de bombillas de bajo consumo, parecía quererle decir, ¡Aquí me tienes!.

 Tal como la veía, aquello era una verdadera insinuación. ¡Y él sin poder encontrar nada entre los pantalones, aunque juraría que no había mucho, la había tocado!

 Estaba allí, efectivamente con su reluciente embocadura, como insinuándose, casi al primero que llegue. Se le veia poco uso.

 Volvió a palparse todo, incluida la faltriquera, pero el resultado siempre era el mismo. Allí no había nada, y por lo visto ni se le esperaba.

 Volvió sobre sus pasos, aprovechando las pisadas  iniciales y volviéndolas del revés, deshaciendo lo andado y deshaciendo las pisadas. Nunca se sabría si eran hacia la casa o para fuera de la casa.


 Aquello era  una gran frustración para él. Toda la tarde-noche esperando aquella hora y se encontraba con que a la hora de la verdad todo le había fallado. Estaba ompletamente seguro de que tiempo atrás, y antes de la operación de renovación a la que la había sometido, por seguridad, de aumento de tamaño de aquella cosa que ahora no encontraba, prácticamente había desaparecida.

 Maldiciendo su mala suerte y pensando en como se lo diría a su mujer, volvió a la calle por la que había subido. Cuando en un rielar de la luna sobre el agua-nieve vió algo brillar.

 Se acercó y con el corazón dando trompicones en su pecho, por fin la encontró. Seguro que cuando se lo contase a su mujer las carcajadas se oirían dentro de la casa.

 La cogió con ternura y volviendo a la casa, por fín pudo introducir la llave en la nueva cerradura.

 ¡Menos mal que no la había perdido!. Cambiar la cerradura con su nueva llave le había costado una pastizarra.

lunes, 21 de enero de 2013

COUSAS DE CORUXAS, CORVOS E BRUXAS (II)

 .....continuacón...
 Foi gracias a agacharme a mirar as piaxes do xabarín, por si habia mais, ou algún raion desperdigado por ali, cuando puxen a atención nun pequeno arbusto que estaba debaixo das urces albariñas.
 Ó velo, e ver as baias que producia, de un color negro-azulado, cuando eu estaba habituado a velas de color negro-morado e mais pequenas que aquelas, deime conta de que debia de ser una arandeira. Para esplicar un pouco a miña confusión direi que as de color negro-morado, mais pequenas que as negro-azuladas que habia alí, xa as comera, e polo tanto vira, no  Rigueiro de Lagoas e un gran arandaleiro na parte norte do Pozo da Moura, xusto o lado do Castro das Muradellas.
 O atoparme con estes arandos, enpecei a fixarme no resto das herbas e arbores que me ia atopando, e direivos aiquí o que atopei no eido da flora das serras de Lubian Chaos Barxacoba e Porto. Noutro momento falaremos do resto da que hai por a Xeabra.
 Encotrei as seguintes herbvas e arbustos: Os estourotes ou dixitalis, a xanzá ou genciana, o afeto macho, o come merendas, a carpaza xabresa, a xesta negral, carqueixas que arraigan nas fragas, o piorno, o tomillo xabrés que nalgures tamén chaman santolina zamorana, valeriana, xesta de flor azul, chamada tamén genista lusitanica, berros nos cristalinos nacentes de auga, o mentrasto ou menta silvestre e de auga, e unha enorme gama de moras de silva. E un feixe mais de herbas que deixei de tomar nota por descoñece- mento e tamén por un pouco de galvana.
 Nesta parte das serras, xa empezan a escasear, a medida que se sube, or carballos. En realidade o que hai a media altura son carrascos que solo chegan o tamaño de rebolos.Hay bstantes acibros, que nun momento determinado case se dan por estinguidos, vi un teixo de escasa altura, bedulos bastantes, algunha faia que outra, nas bordas dos regueiros hai bastantes abelairas, guindeiras e zreixais silvestres ou marouviños, algún tilo  e alisos. Dos que xa era imposible atopar algún eran os negrillos ou olmos.
 Estaba xa decidido a tomar nota de todo cuanto bichexo atopera, mais fíxoseme moi tarde. Xa non tiña tempo de baixar a Chaos con luz diurna, polo que decidí buscar un lugar onde pernoctar despous de chamar polo móvil a familia decindo que me quedaba na serra.
 Nunha ocasión que estivera nunha das malladas de Lubían, vira unha choza, que aunque sin teito, podia arreglalo pondole enriba un colmo de xestas. Non seria un mal sitio para dormir unha noite. Co coitelo de monte que levaba, dediqueime a cortar xestas e piornos co fín xa descrito, e facer un camalecho medianamente decente onde deitar os doloridos ósos.
 Mentras cortaba o colmado, deixei un pequeno lume dentro da choza, co fin de que quentera un pouco o habitat, e tamén para  churruscar unhas liscas de xamón serrano mercado na aldea de Montesinho, no parque do mesmo nome, en Portugal.
 Unha vez acabado o traballo, metinme dentro do chozo a comer algo, pous levaba bastantes horas sen comer e xa lambreaba algo.
 Probei o viño da bota, que estaba moi bon e fresco e cando me dispuña a comer o xamón xa quentiño, entrou dentro da chabola unha fermosa muller que tiña na faciana como unha mirada de incredulidade, seguramente por verme alí a aquelas horas, cousa que tamén me pasaba a min con ela.
 Díxome que vira o fume que saia da chavola e que a curiosidade a levara a entrar. Según dixo, naquel paraxe non via xente desde facia moitos anos. Eu, un pouco asombrado polo que decia e deducindo que ela era unha habitual de por alí, pregunteille de onde era, se era de Barxacoba ou de Porto, pous eran as dúas aldeas mais proximas. Ela díxome que non. Que ela era da serra, pertencia a unha comunidade de mulleres que adoitaban buscar, naquela época, as herbas que habia naqueles rius, lombeiros  turbeiras e morrenas da glaciación que inda quedaban pola bisbarra.
 Eu non daba crédito a aquelo,  cuando ela, o darse conta, díxome que en realidade, ela era unha  Meiga que buscaba as herbas para facer meciñas, que despous puña a disposición dos habitantes das comarcas cercanas.
 Díxome que se queria, podia asistir, á noite seguinte a unha conferencia de Meigas que haberia na serra.
 Entonces eu pregunteille, se a bandada de coruxas que vira pola mañá, tiña algo que ver coa xuntanza. Ela dixo que non. Que unha cousa eran as Meigas e outra as bruxas que adoitaban a xuntarse todalas noites do estiu no Caneiro da Bruxas. Elas tiñan outro lugar de reunión. Se queria asistir, que estaba invitado, e que seria ela mesma a que viria a buscarme, en calquer lugar da serra, no
estivera .
 Dixenle que me encantaria, asistir, e quedou en que o dia seguinte me levaria o punto de xuntanza. Inviteina a comer algo, e agradeceumo, mais non quixo comer nada.
 Atrevinme a preguntar se as xuntanzas eran coñecidas por alguén, e dixo que non. Solo por elas e por algún invitado algunha vez.
 Dixo que no mundo das lendas e da literatura as súas xuntanzas eran coñecidas como Aquelarres. Mais que non tiñan nada que ver co que nelas se decía. Era unha das cousas que facía que me invitera, aunque seguro que o que eu dixera non seria crido por ninguén.  Despediuse de min e saiu da choza, cando me dei erguido para acompañala fora, xa non a albisquei por ningures. Foi como sé se volatilizase.
 Naquela noite, dormín como un anxo, soñei con bruxas, coruxas, e sapos. Na mañá cando saí do chabolo, no sabía se a visita de Meiga fora certa ou non.

 … continuará….

jueves, 17 de enero de 2013

COUSAS DE CORUXAS, CORVOS, E BRUXAS (I)





 Estábamos a mediados do mes de Sanxoan, nos inícios do estío, Eran días e tempos nos que as andainas polos montes, serras e curotes eran moi apetecibles e instrutivos, pois ademais de entreterse nunha contemplación dos paxaros, os anfibios e lepóridos igual que os cérvidos e demais fauna que adoita andar polas serras,  tamén  nestas datas se pode contemplar, e nalgún caso estudar, son as árbores, matogueiras de arbustos e eses vexetais pequeniños que serven de unha ou de outra maneira de alimento a todos os seres do Reino animal. Ë dicir as herbas, esas diminutas cousas que conforman o Reino Vexetal, que son o intermedio entre o Reino mineral e o Reino vexetal.
 Non é cousa de amentar aiquí o Reino Espiritual e o Reíno da Enerxía, pois podería este pobre relatador incorrer en desgracia se se le ocorrera dicir que os dous son a mesma cousa. ¡Válame deus, xa se me escapou!.
 Subira eu as estribación da Serra Segundeira, Desde o concello de Hermisende a facer unhas fotografías do nacente do riu Tuela. Hasta Lubián subi en coche, que quedou aparcado e encomendado a Nosa Señora das Neves, o lado da capela que hai na súa honra nos paraxes da Tuiza. (Teño entendido que esta virxe, amosouse a uns pastores ou vaqueiros, as crónicas non están certas, no medio do verán en medio de unha grande nevada. Cousas veredes e escoitaredes).
 A intención inicial era subir pola beira do Tuela arriba, hasta chegar o seu nacente. Levaba un mapa argallado polo meu cuñado Xusto, que coñece mellor aqueles pagos do que eu, deume instrucións valiosas que como se verá, foron de de unha inestimable axuda.
 Según o mapa que me proporcionou Xusto Lubián Lubián (por algo se fía un da xente que leva ese segundo nome, cando se trata de percorrer as paraxes desa mesma toponimia), despois de cruzar o couto de Chaos chamado As Maseiras, unha vez que alcanzara a paraxe chamada O Caneiro das Bruxas, teríao mais difícil para subir, cousa que debería facer con mais tento, indo de vagar, hasta chegar a ladeira da marxe esquerda do Tuela, onde me dixo que se atopaba a Pala dos Albardeiros.
 Tanto o Caneiro das Bruxas como a Pala dos Albardeiros, en realidade eran os lugares que eu quería esculcar,  para evitar no resto da familia o que a algúns les parecía unha aventura perigosa, dada a lenda escudeime en que queria facer unhas fotos. Tiña que evitar as Bruxas, e a Pala onde según dimes e diretes dentro atoparan ósos humans, que non dicían nada bo a favor da covacha.
 Ía preparado para aguantar na serra bastante tempo. Levaba provisión de víveres dabondo case para unha semana, unha boa bota de Viño con mezcla de Albariño e un reserva de Toro. (Non sabedes vos que viño sai de ese “coupage”. Mellor non lo digais a ninguén pous poden acabarnos coas existencias.), unhas latas de conserva xunto con chourizos feitos pola zona de “Los Valles”nun lugar que agora non recordo  o seu nome, pan, un termo de café e froitas.
 Cando estaba por enriba da serra de Chaos, onde os veciños deste lugar recollen augas para regar os seus eidos, e supoño, solo supoño, que para o seu abastecemento diario, xusto nunha matogueira de bedugos ou bedulos que de tódolos xeitos os escoitei nomear, cando estaba descansando, digo,  e tomando algo para repor as forzas, pasou por enriba de min unha bandada que endexamais vira. Era unha bandada de unas duascentas ou trescentas coruxas, todas brancas guiadas por un bufo grande.
 Baixaron voando sobre o Tuela hasta que as pedí de vista. Estaba eu pensado no insólito da cousa, pois endexamais vira tanta coruxa xunta, nin sabia da súa querenza de animais gregarios. Xa solo por aquelo merecía a pena ter subido hasta alí. De repente collín un bon cabreo comigo mesmo, pous no fora quen de coller a cámara e tentar inmortalizar aquelo nunha instantánea. Dicía miña avoa, con moita razón que “o galego, acorda ben, pero acorda tarde”. Esta cantinela ía sempre dedicada a min.
 Acabei o refrixerio e dispúxenme a iniciar a subida, cando por enriba de min, espantáronse tres enormes corvos, que tamén baixaban voando por enriba do riu, e sorprendinnos o erguerme, pous fixeron un pequeno xiro esquivándome, volvendo mais abaixo a súa liña de voo.
 Levaban a mesma dirección que as coruxas, inda que a súa altura de voo era bastante mais alta.
 Crucei o Tuela para a outra banda, saltando nuns penedos que nalgúns lugares escondían as augas do riu, e tamén algunhas boas trutas. O saltar a unha matagueira de unhas grandes xestas, mais ben parecían piornos, casi caio enriba de un porco montés enorme. Tiña unha navallas de mais de dez centímetros por enriba do fuciño, e miroume cuns ollos sanguinolentos que non presaxiaban nada bo. Cando botei man do coitelo de monte que levaba o porco xa desaparecera polo cavorco abaixo.

 …….cocntinuará….

domingo, 13 de enero de 2013

Documental "La Gran Estafa" | Sobre la teoría de las puertas giratorias



     

Desde hace tiempo pensaba hacer una entrada sobre la llamada "crisis",
No tengo la formación ni información sufucientes para hacer una cosa interesante, Solo seria mi opinión.
En la red me he encontrado este video de los amigos de DRY, que merece la pena visualizar.
Sé que es un poco largo  pero, repito. merece la pena invertir los 27 minutos que dura.
Sin información nunca podremos manejar bien nuestro futuro
¡ESPERO QUE OS SIRVA PARA UNA BUENA TOMA DE DECISIONES!

miércoles, 9 de enero de 2013

ENAMORAMIENTOS PLATÓNICOS




 Eran los tiempos obscuros de este país. Eran los inicios a la vida de un joven inexperto en todo. Inexperto en trabajo, inexperto en la vida en la gran ciudad, inexperto en compaginar trabajo y una formación a la que aspiraba, inexperto en las relaciones personales con las bonitas barcelonesas.
 Los dineros que los esplendidos empresarios barceloneses pagaban a final de mes, al principio daban para llegar al último día con un pequeño déficit. Es decir que lo que pagaban daba justo para pagar la patrona y comer, sin pasarse.
 Había que mejorar la cosa económica, por lo que diariamente consultaba La Vanguardia buscando un hueco entre todos los anuncio de trabajo. Se necesitaban mas “pelas” para subsistir y pagar las matriculas, para seguir la formación que uno consideraba que Daria acceso a una mejor remuneración y trabajo- ¡Siempre hay ilusos!
 Después del primer año, la cosa funcionaba un poco mejor, aunque no daba para residir en el Ritz, sí para residir en una pensión medianamente decente, aunque esta estuviese por la zona de Las Corts, muy cerquita de los dos campos de futbol del Barcelona, el viejo y el nuevo.
 El lugar de trabajo estaba en el Paseo de Gracia enfrente de la Pedrera, edificio diseñado por Gaudí, un genio de la arquitectura que al revés que los famosillos actuales nunca tuvo que emigrar de su país por culpa del exceso de dinero en su cuenta corriente. Cuando murió atropellado por un tranvía, los que le auxiliaron creían que era un indigente.
 Digresiones aparte, vamos a lo que íbamos: Para llegar al trabajo debía subir todos los días a un autobús, siempre a la misma hora, desde el barrio de Sants hasta el Paseo de Gracia.
 Todos los días a la misma hora también subía al autobús una “fermosa” moza. Siempre íbamos enfrente uno de la otra ,
 Yo tenía la costumbre de recostarme en una barra del autobús al final del mismo, y la moza “fermosa” se recostaba en la barra de enfrente donde empezaban los asientos. Nos mirábamos cuando pensábamos que el otro no nos veía. A veces nos cruzábamos las miradas que eran rápidamente desviadas de forma un tanto azarada por las dos partes.
 Esto sucedía todos los días, salvo domingos. Sí, si los sábados también, pués de aquella los sábados se trabajaba por la mañana. Para mucha gente era día de paga semanal.
 Desde el primer día de las `rimeras miradas furtivas ya habían pasado mas de un año.
 Una mañana sucedió algo que me tuvo pensativo medio día. Subí como siempre al autobús, me acomodé como siempre en el lugar de costumbre, la fermosa hizo lo mismo por su parte. Pero aquel día su comportamiento, fue extraño para mi manera de ver.
 La fermosa, de una manera muy seria, casi hierática, me miraba fijamente a la cara y a renglón seguido fijaba su vista en mis piés. Todo el trayecto fue así, su mirada iba de una parte de mi cuerpo al otro. A veces pensaba que se iba a dirigir a mí, pero eso nunca sucedió.
 Llegamos a nuestro punto de destino, cada uno se fue a su trabajo y yo con la “mosca detrás de la oreja”, sin saber el porqué de aquel comportamiento.
 Me enteré a madia mañana durante la jornada laboral. Algo se me cayó al suelo y al inclinarme a cogerlo, al lado de uno de mis zapatos, me dí cuenta de que llevaba un zapato de color rojo y otro negro.
 Las prisas de la mañana habían conseguido que a la hora de calzarme me pusiera un zapato mio y otro de mi hermano que dormía en la misma habitación.
 El enamoramiento de la fermosa y yo continuó durante otro año aproximadamente, a raiz del accidente de los zapatos, empezamos a decirnos adios, y buenos días.
 Esperábamos, por lo menos yo, que el otro tomase la iniciativa, pero nunca sucedió.
 Como decía al principio, estábamos cargados de inexperiencia, y lo que era peor éramos completamente bisoños.
 ¡Bendita inocencia.! ¡Mierda de timidez!