miércoles, 21 de noviembre de 2012

¡ADEUS BURROS, BOIS E CAGANETS!



 ¡LEMBRANZAS!, pasa o tempo, arrastra consigo esa éstrana cousa que chamamos vida, e a nós, entes consumidores constantes de enerxía, solo nos van quedando as lembranzas.
 Pero ¿que digo?. As lembranzas esnaquizan-se. Todas aquelas cousiñas que cando empecemos a nosa andaina incerta sobre este Planeta, e os nosos avós e avoas nos contaban e cantaban.
 Empeceron por contarnos aquelo dun paraíso nun lugar decoñecido do que fumos botados fora por mor dunha arbore chamada da ciencia do ben e do mal. Foi ma sorte, pensei.
 Despous de empezar as guerras entre irmáns, como a de Cain e Abel, veu aquel castigo dun diluvio, seguramente porque o persoal gustábale demasiado o asunto do fornicio, seguro que sen respetar en demasía o do sexo.Caso de Sodoma e Gomorra.
 Mais tarde apareceu polos montes do chamado, hoxe Oriente Medio, uns lideres, de cuxo influxo, inda hoxe non fumos quen de desprendernos.
 Andaban polos montes detrás das cabras, e decidiron que o mellor era ter terra propia non ocorréndoselle mellor cousa que expropiar os que xa a tiñan pola forza.
 Para xustificarse a sí mesmos decidiron erixirse en escollidos dos deuses dicindo que todas as demais criaturas eran indignas de todo.
 ¡Seguen nas mesmas!
 Apareceu alá pola Palestina, un home da mesma raza (xa se di que a mellor cuña é a da mesma madeira), que non quixo seguir polo mesmo rego.
 Predicou en contra dos ricos, a favor dos desleixados, pecadores e desherdados da fortuna, creado, despous,  uns poucos espabilados o que eles chaman a verdadeira relixión do verdadeiro deus, etc. etc..
 Todo iso xa o sabedes, e non é a miña teima neste embrollo. Os espabilados que atoparon un grande negocio na venta de INTANXIBLES FUTUROS (Igualico que agora)consisten-
tes en vender unha vida eterna no outro lado, é dicir no Alén. Vida a que se chegaría facendole caso a eles e pagando con diñeiro actual e actualizado, puntualmente agora.
 Ben iso tamén o sabedes.
 Daquela, os espabilados venderon que aquel Ser pensante no que eles se fundamentaron para vivir a costa dos demais, fora concibido por un espírito, iso si santo, nunha muller virxe. Fixeron que nacera pobriño, fóra da súa aldea, para mais enternecer ó persoal fixeron que nacera nunha corte tendo como primeiro berce un pesebre de palla. Iso que pola miña terra se chama unha manxadeira.
 Como era lóxico, os primeiros adoradores eran os inquilinos da corte: Vacas, ovellas, burros e galiñas.
 Agora ven o mais fodido, pra min, do asunto.O actual mandamais dos espabilados, vai e dice que aquelo non era certo. Alí non había, nin burros, nin vacas nin demais tipo de animais, como consecuencia do dito, eses entes sen alma, segun eles, deben quitarse dos beléns.
 ¡Carallo!, pra unha cousa que me gustaba, tamén van e quítana!
 ¡Esta maldita crise quere acabar cos xumentos! A ver se é quen de acabar cos ¡BURROS DE DÚAS PATAS!

martes, 20 de noviembre de 2012

¿INDA NOS QUEDA ALGO DE CEREBRO?




Queridos amigos. Queridos coñecidos actuais e próximos. Enemigos de alta e baixa ralea tamén.
 Hoxe teño un cabreo deses chamados monumentais. Cabreo por mais de unha carallada e tamén pola falta de rigor de algunha xente, que as veces podía facer mais do que fai polo ben dos seus veciños, cousa que a esta alturas da miña vida xa case debia de olvidarme e pensar en que moitos de nos solo nos movemos por o própio interese ainda que teñamos que pasar por enriba dos demais. Ese nos do que fago uso, no é “mayestático”, incluome porque o peor as veces eu tamén entro nesa guerra. Procuro que non sexa así.
 Vou continuar na lingua de Castela que alguns chaman de Cervantes ainda que a ese meu paisano, según declaracións, nadie foi capaz de acabar de ler. Pasa como con un tal Marx, que escribiron mais sobre él do que él escribiu sobre todo, e que enriba nadie chegou nunca a ler completo.
 El motivo de continuar en Castellano, lengua tan española como el Gallego, Catalán, Vasco y los muertos Lliones, Bable, Andaluz Etc. Etc., es por dos noticias aparecidas hoy en la prensa de Galicia. Supongo que en la nacional también.
 Este fin de semana, en Galicia, murieron dos personas por disparos de arma de fuego. Cosa muy lamentable y que a mi me atañe mucho como practicante de una ancestral inclinación, hoy llamada deporte, cual es la caza.
 Parece ser que uno murió, según la prensa, porque de manera fortuita se descerrajó un tiro a sí mismo en el pecho. ¡Ya es difícil dispararse un tiro en el pecho con una escopeta!.
 Otro porque un descerebrado disparó hacia algo que se movía, y pensó que era un puerco montés.
 En mi época de estudiante, tuve un profesor de matemáticas, que siempre decía que don creíque y don penseque eran hermanos de don tonteque. Aquí, con un arma de fuego en la mano no se puede creer ni pensar nada que los ojos no hayan corroborado antes, y el cerebro no haya asimilado.
 Mis maestros en el arte cinegético, Manolo, Céfiro y sobre todo “ o tiu Marcelino”, siempre decían que de “unha escoba pode sair un tiro”, queriendo decir que con las armas de fuego hay que ser muy cuidadosos, sobre todo si hay más seres vivos alrededor. No me refiero al objeto a cazar, que el pobre tiene marcado el signo de la muerte, sinó a aquellos que no son ese objeto. Concretando, cazadores, perros, y posible ganado que se dedique a deambular por la zona.
 Mis maestros, y hay que pensar que comencé a cazar con doce o trece años, siempre, machaconamente repetían lo mismo: La escopeta debe mirar hacia arriba, hay que llevar siempre el seguro puesto, no cuesta nada activar el tiro cuando SE VE LA PIEZA, no se DEBE DISPARAR A ALGO QUE SE MUEVE, puede ser un perro, una cabra o un tío que está haciendo sus necesidades. En definitiva toda precaución es poca.
 Una escopeta es un arma de fuego de las más peligrosas si no se tiene cuidado. Los cartuchos tienen muchos plomos dentro, dependiendo del calibre de los mismos, puede llevar balas, que son muy, pero que muy gordas, y a veces, aunque está prohibido cazar con ellas, llevan postas. Cosa de este país, LAS POSTAS ESTAN PROHIBIDAS, pero se venden en armerías y grandes almacenes. ¿Por qué se fabrican?.
 Desde un tiempo a esta parte, para conseguir un permiso de armas, hace falta superar un examen. Yo no sé como es, pero lo que sí digo es que si yo fuese miembro de un tribunal examinador en este sentido, seria el tío mas odiado, pués estoy seguro de que a muchos no los daria por aptos. NO SOLO HAY QUE SABER TIRAR. HAY QUE TENER ALGO TAN ESCASO COMO ES EL SENTIDO COMÚN.
 Lo de el otro que se pegó el tiro a sí mismo, me suena, por lo menos algo raro. Algún caso similar he conocido.
 Desahogado ya, os contaré algo de este fin de semana. No idioma de Val dos Marcos.
 Estiven naquela zona da Alta Xeabra, limitando con as Frieiras e Tras os Montes, terra dos meus ancestros, e que eu, seguindo a  aquel home da xeracion Nos chamado Don Vicente Martinez Risco, definiu como a Terra dos Marcos.
 Como xa dixen noutra ocasión estou gozando cos primeiros pasos dunha cadeliña chamada Lupa, nome en honor daquela reina compostelana que deixou, despous de que le retorceran o brazo, enterrar a Prisciliano, que outros chaman o Apostolo, e outros Iago, que foi convertendose, o nome, despous de engadir o “de santo”, en Santiago.
 Como teño que evaluala, direi que progresa mais que adecuadamente. Nota actual un dez. ¡ Que siga!.
 Outro dia falaremos de Prisciliano e de Prócula.


viernes, 16 de noviembre de 2012

¿UNHA MÁQUINA DO TEMPO EN VAL DOS MARCOS?


A última vez que estiven en Val dos Marcos, naquel día famoso da cacería mais grande que por aqueles lares houbo (xa sabedes 0 pezas 0 tiros), cando comimos a merenda meu irmán e mais eu, des cubrimos, por un afortunado, pra nos, accidente meteorolóxico, algo que seguro cambiará o devir do mundo que coñecemos.
 Vereis: A hora de comer a merenda, que durante toda a mañá me amolou o ombreiro por culpa do peso do termo de café, empezou a chover.
 Chovía coma se nunca o fixera, Estabamos na beira do Tuela, alí onde se mete cara o castro que hai onde o regueiro de Anta se xunta co riu nomeado, alá por debaixo da ponte do Cunqueiro. Castro da Cigadoña.
 Como a chuvia era cada vez mais forte, decidimos meternos na derruída casa da quinta de Cancelada.
 Efectivamente, a casa está derruída, e a medida que chovía mais forte, mais forte entraba a auga enriba das nosas calugas.
 Dixenle a me irmán que o mellor, no que fora a palleira, podiamos estar mellor, pous parecía que o tellado estaba mellor. Solo podía suceder que nos caera enriba unha daquelas lastras de louxa que facían o louxado da cosoupa.
 Despois de examinar sacramente o sitio, pareceunos que alí non nos mollariamos tanto.
 Trasladémonos o lugar que tiña bastantes buracos no piso, e nas fiestras da parte do sur asomaban unhas follas de un marmelo impresionante que alí había, cargadiño de marmelos.
 Cando acabemos de comer, e mentres baleirabamos o termo do café, dediquémonos a inspeccionar o recinto. Había unha sella, couso ou silo, onde os antergos metían o centeo e o millo, e na parte baixa, nun terrado medio agochado, había unha especie de armario moi grande, que nos fixo estar en desacordo nas funcións que aquelo podía haber feito no seu día.
 Eu decia que aquelo parecía unha máquina do tempo, e meu irmán decia que era unha antiga máquina de mallar.
 A min entroume unha dubida, pous nunha placa que tiña pegada nun lado decia algo así como Auria ou Aurea, a cousa non estaba nada clara.
 Ningunha das dúas cousas tiña sentido. Estaba alí ancorada e pola pinta debía pesar mais de dez quintais.
 Facíasenos tarde e decidimos liscar. Eu estou convencido de que aquelo, cando saíamos, fungou.
 Meu irmán dixo que seria o vento pasando debaixo das lastras do louxado.
 Aquelo fungou, aquelo moveuse, aquelo lostregou e nun intre case imperceptible, abaixo no Tuela, no famoso pozo dos Olmos, vimos como se mergullaba unha especie de dinosauro con plumas metálicas.
 Eu vinno. meu hirman tamén. Calemos, camiñemos de presa, e conxurémonos para volver alí con mais tempo e mais Temple a averiguar que era aquilo.
 Caimos na conta de que alí houbera unha casa do Temple.A cruz templaria estaba naquel penedo grande que soporta a marra da raia que está na beiriña do Tuela.
 Este fin de semana iremos, e a volta descubriremos o misterio que alí hai, SE é que o hai.

Contaremolo con pelos plumas e sinais, certificado por os erdeiros dos irmans que dan nome o pozo dos Barbeiros.

lunes, 12 de noviembre de 2012

¿HABERÁ DIFERENCIA ENTRE XUSTO E LEGAL'


 Pedirale prestado a familia aquela, que, na comarca, o manexaba todo.
 Era aquela familia unha familia de misa diaria, e de misa de doce nos días sinalados pola "santa iglesia católica y romana" .
 Tiña pandilla própia no café da vila, con "claque" incluida a cambio de un "chanqueiro" de viño nos momentos de bon humor.
 A familia de marras, xa era case dona de toda a comarca. Nos tempos duros, habia xente que acudia a ela pedindole diñeiro, para pagar impostos, algún pase por hospitales, e cousas desas de maxima necesidade.
 A familia nunca decia que non. Solo tiñan que firmar un "papeliño" reconocendo a deuda, según decian eles. 
 Os que acudian a eles, estaban tan acuciados, que practicamente nin o papel lian. Habia casos nos que o que firmaba, facia-o mollando o dedo polegar en tinta e selando o papel con él.
 Con moitos esforzos o vello home foi devolvendo cada mes puntualmente a cantidade acordada.
 A Cantidade a pagar cada mes, devolvia o prestamos en dez anos.
 Cando chegou o último ano, e o último pago, chegou a casa do prestamista co diñeiro do último pago.
 Deixou o diñeiro e pediulle o prestatário o documento no que puxera a sua pegada.
 O bondadoso home con cara de bonachón, díxole que non podiá, pous hasta aquela solo paguera os intereses, que eran dun 10% anual. Se facia contas veria que aquela cantidade solo cubria os intereses, e que el facialle o favor de deixar o prestamo hasta o final.
 Díxole a prestamista: " coido que eso non é xusto", o que éste respostou, "é moi legal"
 O vello non soubo reacionar, saiu da casa do usureiro, coa cabeza escondida entre os omoplatos, a boina atornillada na mesma, e cunhas bágoas tan grandes coma pérolas escorrexendole polas meixelas.
 Escribiulle ó fillo que estaba nas américas, contandole todo.
 -"Pensei, deciale. que cando chegueras de volta, esto xa estaba arranxado, e poderiamos vivir un pouco desafogados. ¡Xa vés!
 Cando o fillo recibiu a carta, decidiu acelerar a volta a casa de orixe.
 Tiña uns poucos aforros, e decidiu que voltaria a pagarle ós usureros, liberar ó pai, e xa verian como arranxarian a nova vida.
 O mesmo día que ia coller o avión para a España, recibiu a nova de que o pai morrera e fora enterrado uns días atrás.
 Chegou a Madrid, alquilou un coche no mesmo aeroporto, despous de mercar un billete de volta para as americas. Conduciu sen descanso hasta chegar a aldea.
 Era de noite, había unha pequena brétema. Acercouse o cemiterio chorou enriba da lápida do pai. Andando foi hasta a casa do usureiro que mercaba todo e cobraba todo.
 Entrou na casa, díxole o orondo "benfactor", ainda que solo o fose para sí mesmo, que queria liquidar a deuda.
 Sacou os cartos do peto púxo-os enriba da mesa e esixiu o documento, firmado e dicindo que xa cobrara a deuda, que non tiña xa direito a reclamar nada a ninguén.
 Unha vez que tivo o documento firmado, e guardado no peto, volveu coller os cartos e cunha pistola ameazou a víbora aquela. Dixole que antes de sair le meteria unha bala na barriga, pous non mata, mais o perforar o peritoneo, se non o levaban pronto a un hospital, seguro que morria desexando morrer canto antes, pola dor.
 ¡Oiga-dixo o zumezuga- Se encontrará con la ley. Eso que va usted a hacer es totalmente ilegal!
 -¡Si es ilegal - dijo el huerfano- pero es completamente justo!
 Dixo isto descerraxandole un tiro no  orondo bandullo, e desapareiendo na  noite.
 O prestamista salvouse polos pelos, cando o atoparon pola maña sen sentido. Non recordou endexamais nada do que pasara.So recordaba outras cousas.
 O horfo, liscou e co tempo voltou. Nas noites de inverno, cando a bretema era espesa, a carón da lareira falábale a seu pai. e comentaban a diferencia entre XUSTO e legal.
 

jueves, 8 de noviembre de 2012

¡MEDRANDO SEN IMPORTAR COMO!

                        ¡ Hay quen é capaz de medrar, inda que sexa nas peores condicions naturais!

 Acabo de ler: Ana Botella anuncia sonriendo que "no" piensa dimitir y que su viaje a Portugal "es su vida privada". Tamén dí que non deixou de pensar no desastre do Madrid Arena, nin un minuto.
 Eu dígole a esa señora: Cando os problemas dos concidadans solo afectan a cousas como pensar, eu estou aiquí por que me puxeron os cidadans (cousa non certa, no seu caso), digolle, repito: ¡VAYASE SEÑORA AZNAR!,
 Á POLITICA VAISE A AXUDAR OS CONXÉNERES, E FACERLE MAIS LIVIANA A VIDA (QUE XA POR SI É FODIDA), E SE NON SE PODE FACER, BEN PORQUE NON SE QUERE,OU BEN E BENEFICIO PRÓPIO O MELLOR E MAIS HONESTO É MARCHARSE O BARRIO DE SALAMANCA.

 Sra. Botella!, algúns, coma min, que fumos obligados a facer unha "mili", pra fecer unha grande e libre, e que non me pediron o meu parecer o respecto, cando chegamos a unha certa idade, atopamamonos con que os honestos catalans non coticeron por nos daquela. Non cobremos nada por os servicios prestados, e agora a calquer "chisgarabis" por firmar en falso danle moreas de cartos, e din que son legais
 ¿Onde estan o resto das legalidades?.
 ¡Non me fodan mais! e se me dan polo cú, polo menos denme bicos. Foder a pau seco, a min non me gusta.
 ¡Un recordo envenenado a todos aqueles que fixeron que a actualidade sexa a que é!

 No podo seguir por medo. Medo a que algún lamecús, se le ocurra dar este escrito a algún sindicato que non ten afiliados, e xa a teñámos liada. 
 De todolos xeitos, coido que en Alcalá Meco, dan de comer e camastro. 
 Supoño que non será peor que o da "mili". 
 Polo menos non estará por alí o sarxento de turno. 

lunes, 5 de noviembre de 2012

DIAS DE CAZA EN SANABRIA





 Caza en Sanabria. Soy un cazador desde la época en la que cazar un conejo, una liebre o una perdiz, era una de las pocas maneras de acercar al gaznate algo de carne que no fuese de cerdo.
 En Sanabria, siempre se ha presumido de una carne de ternera excelente. En los restaurantes de la capital del reino, se anuncia dicha carne como algo excepcional, comparándola con las mejores carnes de vacuno de las mejores zonas consideradas como tales. Pero aquella carne era para los que podian pagarla.
 Se cazaba en momentos libres. Había un momento libre y se decía: vou matar un coello as Cegudas. Vou hasta as Terra da Chave a matar unha lebre que onte viu o pastor por alí. Esto entre los cazadores era una manera de hablar corriente.
 Se mataba un conejo, las perdices aparte de que era mas difícil cazarlas no tenían carne suficiente para una familia mediana. Un conejo con patatas daba para comer cuatro o cinco personas y si era necesario que comiesen más simplemente se le añadían unas patatas mas y daba para todos.
 A mediados del siglo pasado, la caza, para aquellos que la practicaban, era un medio para salirse de la rutina diaria a la hora de comer.caldo de berzas con tocino y a veces sin esto último, pues tampoco era excesivamente abundante.
 Con el correr del tiempo la caza se transformó en lo que llaman un deporte, nombre con el que no estoy en absoluto de acuerdo. Un deporte por el que te cobra todo el que puede. Permisos de armas que hay que renovar cada poco tiempo. Licencias para poder cazar que cada año debes pagar. Cotos que hay que pagar y que nunca están del todo dentro de la legalidad, siempre con consentimiento de las autoridades del momento, y todo el gasto que el propio ejercicio conlleva.
 Precisamente por el mero hecho de que muchos cazadores se gasten un dinero en el ejercicio de la caza, éstos  se sienten con la obligación de rentabilizar el dinero que gastan llevándose el mayor número de piezas posible, Se convierten en verdaderos carniceros.
 Desde que se abrió la temporada de caza de este año, un servidor de ustedes ha ido tres días de caza. ¡No  he matado nada!. Ni tan siquiera he disparado un tiro. Sin embargo estoy muy contento por varios motivos. Primero porque estoy enseñando una cachorrita de Perdiguero de Burgos, y se porta a las mil maravillas. Va por el monte buscando cosas. No sabe lo que busca pero busca. Yo solo con andar detrás de ella, ya me doy por satisfecho. Si algún día descubre lo que hay que buscar, me daré por satisfecho doblemente.
 Segunda, camino unas cuantas horas por el monte, cosa no poco baladí. Cuando llega una cierta edad, el no perder la ilusión de patear las montañas sanabresa, no es moco de pavo. Tercera la compañía de algún amigo y sobretodo la de mi hermano, que a la hora de comer el bocadillo nos dá pié para arreglar el mundo mundial, y si viene al caso mandar al paredón a algún gerifalte que otro. Seguramente hay alguna mas pero con esas me conformo.
 Ya casi no hay caza. Demasiada caza mayor, corzos y jabalíes, caza para que se diviertan los mas pudientes, o que  más capacidad de empeño tengan.
 Yo por mi parte, con la compañía,  el cariño de “Lupa”, y ver, aunque sea de lejos alguna perdiz, estoy satisfecho.Pero desde aquí aviso a las autoridades de la cosa, con mi dinero que no cuente más. Cada vez lo hacen peor y cada vez quieren cobrar mas. Si quieren “pasta” que se la curren como cada hijo de vecino.

miércoles, 31 de octubre de 2012

RECORDOS E MAIS RECORDOS






 Vengo del Ventorro
he bebido vino
traigo una botella
para los amigos.

 En el cielo, manda Dios
en el infierno, un cualquiera
en este mundo, señores
el que mas dinero tenga.

Vengo del Ventorro
Etc. etc…….

En Zamora hay caciques
en Sanabria quedan muchos
como no los controlemos
nos van a joder las narices.

Vengo del Ventorro
 Etc. etc.

Subí por los Suspiros
al Padornelo llegué
olvidei a fala fina
e no meu galego falé.

 Vengo del Ventorro
etc. etc.

 No túnel grande morren mutos
no Ventorro bebemos viño
os poucos que  quedamos
pronto daremos o guiño.

 Vengo del Ventorro
ec. Etc.
 Estos ripios, mal recordados y seguramente peor transcritos, eran los que cantaban todos aquellos que de cuando en vez regresaban de trabajar en la llamada vía del tren, sobretodo el túnel del Padornelo, que fue el mas largo de la península en mucho tiempo.
 Algunos de aquellos hombres, ya muertos todos, Vivian en La Tejera (Teixeira, para mí). Cuando regresaban subían desde el Campamento hasta Padornelo y de allí subían a la Sierra de la Gamoneda hasta llegar a sus casas.
 Contaban algunos que esa ruta, a veces, la hacían en invierno. Inviernos aquellos que muchos años las nieves caían sobre algunas existentes del invierno anterior. Sobretodo en aquellos lugares que llamaban “neveiros”.
 Ahora nos quejamos, y muchas veces creo que con razón, pero si muchos de nosotros tuviésemos que vivir aquello, no sé si tendríamos “riñones”, para superarlo.
 Que nadie se preocupe, sobre todo los jóvenes, pues con un sistema capitalista caducado, un sistema comunista mal gestionado, ahora, dentro de poco nos venderán una nueva era y forma de vida, que en definitiva, será más de lo mismo (sistema nuevo). Unos a vivir bien y otros a beber vino al Ventorro.
 Por cierto el Ventorro era una venta que había en la carretera vieja de acceso a Galicia, en la subida hacia Padornelo.
 ¡Salud y trabajo para todos!









martes, 30 de octubre de 2012

VOTESTE MAL, AGORA FÓDESTE.



 De cando e vez, a un, enchesele a cabeza de ideas. Normalmente ideas cheas de má idea.
 Vou ver se son quen de desenrolar o parrafo anterior, pous a má idea que me ten chea a caluga, o mellor non me deixa.
 Todo empezou cando, unha noite, mirando ese trebello alienante e desculturizador no que se convenrteu a TV, mais nestes tempos nos que estamos imbuídos (Por culpa nosa e das nosas decisións a hora de votar). Cousa aparte é o que eu penso con relación os políticos: eles están porque alguén os votou.(xa se sabe que pensar, neste pais é doente).
 Na TV están pasando unha serie de capítulos arredor dos reis católicos, que segun din, xa desde pequenos querían a unidade imperial de ¡España!, cousa desgallada da realidade, pous coido que solo xogaban a algo parecido o monopole.
 Pensando niso, veume a cabeza unha cantiga que cando eu facía os primeiros curso do bachiller nos ensinaban os de falanxe, cando entrabamos nos seus lugares de recreo. Por certo eran os mellores, tiñan de todo, como deica un amigo meu, tiñan hasta futbolín no que se tiñas sorte e despous de unha hora de espera podías botar unha pequena partida. A cantiga empezaba así: De Isabel y Fernado- el espiritu impera.moriremos besando la sagrada bandera—etc-.etc. . O resto seguro que o encontrais na la rede ou na  sede de algún partido político.
 Coido que tanto Isabel como Fernando o único que querían era xogar as tabas, o do espiritu nacional nin polo forro penseron nel.
 A raíz de todo iso, deime unha volta por aquelo que me veu mais pronto a cabeza e atopeime pensando en; O cid campeador, que todos dicen que era un bon vasallo e que so le faltaba un bon rei. Se o analizades vereis que era un vulgar salteador de aldeas e camiños xunto cunha panda de colegas que les gustaba mais roubar que arar na terra e destripar terrois. Os que agora fan loa destes individuos, fan o mesmo, mais como dicen eles é legal. ¡Coño, eles fixeron as leis, e non se preocuparon de que foran xustas!.
 Cuanto me gustaría ter a visión e perspicacia de aquel bon home que todos conocemos como Castelao!. O xa morto, non o maldicente actual que di a quen se pode violar ou non.
 Outro recordo foi o daquela sinatura chamada “formación del espiritu nacional”, na que se podía ler, que os españois non foran a America a conquistar; foran a racear, entendendo como tal a mestura con as Mulleres Indixenas, para crear unha raza nova. Desgraciados. O que foron foi a transmitir todo tipo de doenzas sexuais.
 Hoxe, e xa para non estenderme mais, unha fundación xeradora de ideas, según din eles, segue a falar de adoutrinamento do mundo mundial, con hisopazos dos vendedores do intanxible mais intanxible do mundo: os bispos e compañía.
 O que mais me fode é, que todos eles chupan do bote de “Juan Pueblo”, e pretender perpetuarse no zugar.
 Non sei cando Xan Pobo espabilará. Mentres pensemos no guapo ou feo que é o tio, e que os que non pensan coma nós, se se les quitan os pantalóns vesele o rabo, do fondo da rabadela, que os identificará como demos queimadores de cristiáns.Mentres pensemos iso todo vai seguir o mesmo.Seguirán dándonos por onde se enfian as agullas.

 Os que non voteron non teñen dereito a protestar, e os que sempre votan o mesmo, tampouco. AJOIAGUA.

viernes, 26 de octubre de 2012

¡¡VINHAIS!

                       Os  gradecidos comensais algo atareados.


 Quería deixar constancia dun lugar onde comer, e comer ben, no veciño Portugal.
 Non podo falar de tódolos sitios onde se come ben no pais veciño. Seguramente hai moitos. Comer ben, o mellor, hai mutos lugares onde facelo. Mais comer ben, estar a gusto, ter as consideracións dos propietarios, e sobor de todo da "XEFA" e cociñeira, eso non pasa en moitos sitios.
 A XEFA, é a alma mater deste pequeniño restaurante, e cociña como solo na zona de Tras os Montes, as Frieiras e a Sanabria, sabían facer as nosas avoas, que solo pensaban en que os estómagos quedaran contentes, e nunca pensaban no "custo" dos materiais empregados nin nos beneficios.
 Coido que fai de comer ben, porque o que le importa é que os comensais fiquen contentes, satisfeitos e teñan ganas de voltar por alí.
 Nos xa repetimos tres ou catro veces.
 Por se alguén ten curiosidade, e prezo e moi, pero que moi razoable.
 A vitela, posta de vitela, é do mellor. Vitela das afamadas vacas portuguesas da raza mirandesa. Tomates ecolóxicos da zona, cebola con sabor e con zume, e "alface" tenra e saborosa. Era no verán.
 O viño, ese viño que en Galicia se chama viño da casa, un estupendo viño maduro dos colleiteiros da zona.
 Unha sobremesa, de produtos da terra, elaborados agarimosamente pola XEFA, e como base principal o afamado queixo da Serra, portugués.
 Bicas de café, como solo os portugueses saben facer, acabando todo con un copo de aguardente vella ou un estupendo porto de dez anos, mínimo.A gusto do comensal.
 Xa sei que estaredes preguntando onde era, e como se chama o restaurante. Direino: é na marxe direita do Tuela, nunha terra con un microclima especial, e cunha xente agarimosa e faladora que inda non ten presa por ir a ningures.
 Solo teño un pero que dicir: Polo medio da vila pasa unha estrada que vai de Bragança a Chaves, e teñen case todos un código de circulación adaptado para cada un deles. Se eles teñen o obstáculo na súa direita, eres ti quen ten que ceder o paso.
 Todo isto e moito mais, sucede na bonita, alargada e quente vila de VINHAIS.
 O pequeno restaurante chámase VASCO DA GAMA. Se ides a comer alí, pedile que vos poñan os canecos de barro que teñen para o viño da casa. Nada de cristal. E o enxebre.
 Se vos gusta, e queredes voltar o lugar, pensai que se ides na época estival, xusto debaixo da estrada hai un minigolf, parade alí e disfrutade.
 Aparte de darlle as gracias a "XEFA", podedes deixar pagada unha "bica", para este pobre "larpeiro".

martes, 23 de octubre de 2012

¿QUE ES EL TIEMPO Y LA ILUSIÓN?





 Habían llegado a mi casa, sin avisar. No hacía falta, pues ellos sabían que siempre eran bienvenidos.
 Una vez instalados, tomando una copa de un estupendo albariño mientras preparábamos la cena, él y yo asábamos unas costillas mientras las señoras aliñaban una ensalada de estupendos tomates y berros de la “poza” de Vilares. La compañera de nuestro amigo me preguntó si ya sabia el motivo de su visita.
 Le dije que no.
 Queríamos – dijo – ir al Castro de As Muradellas, pero a la parte derecha del río. Tengo la teoría de que enfrente del castro actual tiene que haber restos de una parte del mismo.
 Debo aclarar que Xiana, era arqueóloga, con prestigio reconocido, llevaba ya varas publicaciones sobre los castros del noroeste. Uxio, su compañero, ya jubilado era un experto en religiones comparadas y sobre todo en hinduismo. Había sido profesor en centro Europa, estudiado en Calcuta, y se había jubilado como profesor en Lisboa.
 Decidimos que iríamos al castro al día siguiente. Tendríamos que madrugar, pues los días de Septiembre ya empezaban a ser menguantes. Una vez que hubimos cenado, preparamos una merienda para el día siguiente. También se decidió que iríamos por la margen derecha del río, por el antiguo camino que unía San Ciprián con Castrelos, y seguiríamos por los antiguos caminos que comunicaban los campesinos de Castrelos con sus haciendas de aquel lado.
 A la mañana siguiente iniciamos el recorrido por A Ladeira, Mouromorto hasta llegar al couto de Castrelos. Aquí el camino empezaba a perderse, pues desde que los ganados dejaron de ser vecinos de aquellos pueblos, cada vez mas el monte se adueñaba de todo.
 Al pasar por debajo del paraje llamado Val de Butre, el camino ya casi no existía, cada vez había mas robles a nuestro alrededor. Pasar por el medio de aquellos enormes robles era una verdadera gozada bajo el punto de vista de la belleza que se contemplaba con las cristalinas aguas del Tuela al fondo.
 Seguimos caminando, pero el camino ya no se sabia por donde iba.
 En un momento determinado, yo, que era el que  conocía mejor la zona, empecé a pensar que estábamos perdidos. Cada vez estaba mas convencido de que el camino que estábamos a seguir no era el adecuado. A medida que avanzábamos crecía mi convencimiento de que no podríamos llegar al castro. Aquello no tenia explicación, parecía que estábamos perdidos.
 Se lo conté a mis compañeros, pero todos estábamos de acuerdo en que no teníamos problema. Solo teníamos que seguir el cauce del río en sentido inverso y volveríamos a casa.
 Dimos la vuelta para regresar al ver que no podíamos seguir. Como el camino no era transitable, y ante el temor a perdernos decidimos seguir la orilla del río como referencia, por si era el caso.
 Los árboles de la orilla del río, tenían un porte verdaderamente soberano. Aquello cada vez  era mas raro. Aquellos árboles eran casi desconocidos para nosotros. Habíamos pasado de tener unos robles enormes a nuestro alrededor, a ver unos árboles mas parecidos a secuoyas que a los autóctonos..
 Paramos debajo de un árbol frondoso para descansar y comer algo para reponer fuerzas. Comentamos asombrados y no sin temor, aquel cambio en el paisaje. Empezábamos a estar seguros de que nos habíamos extraviado. Pero, ¿Cómo podía ser?, el valle del Tuela no era necesariamente un lugar extraño y donde se pudiera perder uno. Estaba el río, las fincas de ambos lados y las montañas que nunca habíamos traspasado.
 Uxio se acercó a la orillo del río y me llamó, diciendo que no me iba a creer lo que había. En el río se movían de un lado para otro muchos peces, algunos con un colorido brillante. Estábamos pensando en lubinas, aunque  sabíamos que no era posible su existencia en el río. Definitivamente estábamos sufriendo algún tipo de alucinación, pues todo aquello era muy irreal. El problema era que éramos cuatro y los cuatro veíamos lo mismo y teníamos la misma sensación, de irrealidad.
 Terminamos los bocadillos y reanudamos la bajada por la orilla del río.
 Cada vez era todo mas irreal. Después de caminar unos kilómetros, ya estábamos convencidos de que nos habíamos perdido. Pero eso parecía imposible, solo habíamos estado caminando unas cuantas horas y como mínimo habíamos caminado unos ocho o diez kilómetros.
 Empezamos a angustiarnos, pues ya no conocíamos ninguna parte de la rivera del río, lo mismo que las partes visibles de las montañas.
 Para relajar el nerviosismo y medio en broma comentamos la posibilidad de que hubiésemos caído en una dimensión desconocida del tiempo. Nos acordamos de la teoría del desdoblamiento del tiempo y eso nos dio pié para fabular sobre ello.
 Se hizo de noche, la noche era tremendamente oscura, y decidimos posponer nuestra caminata hasta que volviese el DIA, o bien la luna nos ayudase para poder caminar.
 Quedamos todos medio dormidos, durante un breve tiempo. Al despertar ya había claridad suficiente para seguir andando.
 Nos pareció oír unas voces. Voces que cada vez eran mas fuertes y que en un momento determinado identificamos como voces que nos llamaban.
 Nos pusimos en marcha en dirección a donde sentíamos que nos llamaban. Al empezar a andar nos dimos cuenta de que el paisaje había cambiado, ya volvía a ser el mismo del principio. Pero el lugar donde estábamos no era el mismo que el que pensábamos. Estábamos a varios  kilómetros, del destino inicial. Estábamos en la frontera con Portugal, justo al lado de “A Ponte do Cunqueiro”.
 Cuando llegaron a nosotros los que nos buscaban, después de los abrazos y alegrías de rigor, nosotros, los cuatro, quedamos asombrados por lo que oíamos. Habíamos faltado durante ocho días. Nosotros estábamos convencidos de que solo habían sido unas diez o doce horas.
 Decidimos no decir nada, pues no teníamos explicación ni ganas de darlas.
 Casi nos sucede lo mismo que a San Amaro de Armenteira o a San Borondón- dijo Uxio- Aunque creo que nosotros no somos demasiado santos. ¡Va a ser que encontramos una ventana desconocida en el tiempo!
 Acabamos todos riendo, ya en casa y volviendo a saborear unas copichuelas de licor-café.
 Volveríamos a las Muradellas, pero esta vez en coche y por Rañalobos, por si las moscas.

viernes, 19 de octubre de 2012

PATATAS "O MURRIO".




 Acabamos de comer. Hoxe foi un verdadeiro festín. Comemos o ti Alexandre e mais eu en Veigadiz. Nunca un cacho de touciño veteado e un pouquiño de xamón dera pra tanto.
 Xa estábamos a primeiros do mes de Santos. Tamén había castañas, naqueles castañeiros do cimo das leiras de Veigadiz dos que solo quedan os esqueletes.O fin asadas e de sobremesa.
 Eu fora de caza. Tiña unha escopeta do dezaseis, que le merquera a un guardia civil de Hermisende. Como podedes supoñer ben, estaba indocumentada como case tódalas espingardas daquela época. O trelo entre nos e os portugueses era daquel xeito. Cambio escopeta por can. Ou; cambio pana por café e xabrón, e así unha lista de produtos case inacabables. Naide tiña  diñeiro, mais o troco existía. ¿Queres a miña escopeta? dáme o teu can, unha mina de centeo e un día de xornal, e é túa.Así eran as cousas. Os únicos que tiñan un peso ou unha peseta eran os civís, o mestre e o tratande de gando.
 Deixeime caer polas gallas. Estábamos na comida e Veigadiz.
 Como decia, eu fora de caza "cara" A Cancelada. Non tiña can, pous aparte de que a Dolores non os quería porque acababa colléndolles cariño, e decia que cando morrían, sufría moito. Tampouco necesitaba can, según o meu amigo Horacio, a min no me facía falta , pous cando le tiraba a unha perdiz, según él, eu chegaba antes que a perdiz o chau onde se tiña que  estampanar. O mellor era certo, había mutas perdices, eu tiña menos de vinte anos e as corzas tiñan pouco que facer comigo.
 Cando cheguei a Lagoas de Baixo, alí estaba o ti Alexandre. Facía de vaqueiro, pitillos e fumaba destes últimos.
 Eu tamén fumaba, cuarterón como mandaban os cánones daquela. Nunca faltou do bolso do cú, a petaca, o "librito", e o chisqueiro de mecha e pedernal. Éramos dous bos fumadores de tabaco de picadura. Se facía falta tamén nos servían as follas secas de silva. O diñeiro non rolaba demasiado daquela, o que o tiña, atamangabao e aqueles billetes non volvían ver a lus do sol.
 Decidimos comer xuntos. Eu levaba unha bota de viño, daquel que se facía coas uvas de Vilares e das parreiras e das viñas das Mioquiñas.
 A hora de comer, púxemos as viandas sobre o poulo,e antes de empezar, o vello amigo, ergueuse e achegándose a torgueira dunha uz que xa solo soltaba fumo, pous ela xa se queimera, escarvou ó lado e sacou unhas patatas envolvidas nunha folla de verza, que estiveran enterradas debaixo do lume.
 Tróuxoas hasta a mesa campestre, inda fumegando, e díxome: Anda, rapaz, colle unha. Mais espera que enfrie un pouco. Vais comer as famosas patas "o murrio" portuguesas. Imos derreter un pouco de touciño, e cun chisco de viño, faremos unha salsa de chuparse os dedos.
 Así foi. Chupemos os dedos, uns cigarros, e a bota de viño, e cual "porquiños do rei", puxemos a panza hacia arriba aproveitando as últimas raioliñas de sol que o día nos regalaba.
 Daquela os carto non tiñan apena valor.
 

 Unha aperta ti Alexandre.

lunes, 15 de octubre de 2012

Felices tempos


 Nalgún tempo, nas aldeas había fontes de auga clara e fresca no verán e fría no inverno.
 Naqueles tempos, nas tardiñas, as mozas adoitaban agarrar as barril as e cántaras e ir buscar auga.
 Os mozos que traian "tontada" por algunha delas,apostábanse en lugares estratéxicos para leriar un pouco, ou no caso demasiado probable no que a moza fose vixiada por algún dos proxenitores, quedar en verse as agachadas nalgún lugar a hora e día concertado. 
 Todo isto traia como consecuencia case obrigatoria que na metade das aldeas da bisbarra as vodas eran de algún xeito tamén as agachadas, por mor do crego.
 Naqueles tempos, os cregos das aldeas tiñan un poder cás omnímodo. Tan era así que os certificados de penales non tiñan valor ningún. O que valía era o certificado de boa conduta posto polo cura nun pequeno papel.
 Os cregos non querían deixar entrar na igrexa a mulleres non casadas e preñadas. Tampouco boutizaban os nacidos fora do matrimonio. Adoitaban chamalos pola mañá cedo, inda entre fusco e lusco, e facían entrar os conatos pola porta de atrás.
 As fontes eran as verdadeiras alcahuetas, daquela.
 Tamén servían de alcahuetas as vacas, os cordeiros e no seu tempo os negrillos.
 As vacas e cordeiros porque había que levalos a pacer. Os negrillos porque había que riparlle as follas para cebar os porcos.
 Aínda que os pais das rapazas, coido que o facían de boa fe, algúns, parecía que outros non se decataban en que aquela roda non había maneira de rachala. Seus avós e seus pais naceron fora dos matrimonios.
 Na bisbarra había unha aldea que incluso, según as mas linguas, nacían nenos nos matrimonios sen consentimento do marido da nai. Tamén había algunha constancia de algún neno que nacido dentro dun matrimonio adoitaban pórse por pai outro home que estaba casado con outra mai de fillos propios e de extraínos.
 Nin na República escribida por Platón, a cousa estaba mellor pensada.
 Por iso agora digo aquelo de :"Tempos aqueles que os sabios dicían dourados". No era polos escribidores, senón polo verdadeiro "amor libre".

miércoles, 3 de octubre de 2012

¡XA CHEGOU A FESTA!






 Como todolos anos chegou a festa do patrono na aldea.
 A aldea é pequena. Hai quen dice que nela viven cincuenta familias. Non é certo. Eu contei as casas habitadas e eran cincuenta e catro.
 Supoño que as forzas vivas non contan as velliñas que viven solas, e aqueles que non teñen familia. Si teñen casa, mais andan de criados dos mais ricos.
 Se a cousa é así, xa me saen as contas. Según a cousa oficial, son cincuenta veciños fixos e catro fixos-discontinuos. ¿Entendedes?.
 Bueno, como decia, chegou a festa do patrón da aldea. Un santo, daqueles que nos comenzos da relixión cristiana(inda non católica) fora bispo alá pola Alexandria. (Empezou o catolicismo ainda que non foi quen de dominar o mundo terrícola).
 Era pola mañá, bastante cedo. Erguinme da cama, pous acababa de escoitar o escorrexer dunha trompeta, uns redobles de tambor e a afinación dun bombo. O asunto estaba claro, a orquesta xa cheguera, e ia a escomenzar a alborada polo pobo adiante.
 Saín da cama escopeteado. Fun a fonte a coller auga, e coa mesma laveime a conciencia desde a cintura para arriba. Estaba seguro que da cintura para abaixo non se me ia notar nada. Total no a ia a usar.
 Acabada a lavadela, e despous de mirarme media dúcia de veces no “mirror”, empecei a vestirme coa roupa nova das festas.
 Primeiro o pantalón. Non era de “cotin”, pero casi. A tela comprárasele a un tendeiro e o pantalón e mais a chaqueta, o que se chama o traxe, fixerao o xastre de Hermisende, aquel que vivia en Fondo de Vila. Era unha gozada cando facian os traxes. Habia que ir dúas ou tres veces o xastre. Unha para que tomara as medidas, e dúas ou tres mais para probarlo. Os traxes eran a medida, e o xastre, polas visperas das festas, facía diñeiro para case todo o ano.
 Segundo; a camisa. Tamén pasaba o mesmo. Estaban as camiseiras ás que se le levaba a tela, tomábante as medidas e facian unhas camisas de rompe e rasga. A tela normalmente era “popelin”, mercado na Moimenta, e pasada de contrabando. Habia veces que, ou ben os guardiñas, ou ben os carabineros, quitabante o fardelo e habia que mercar as camisas dúa ou tres veces.
 Os carpíns podian ser comprados, ou feitos de lá de ovella. Neste último caso, tiña que haber na familia unha boa experta en fiar miudiño, e que calcetera como é debido.
 Tiñas o pantalón posto e a camisa, e a renglón seguido, habia que por a garabata. Aiquí era onde a porca torcía o rabo. Casi naide sabia facer ben o no. Conseguias ó fin facelo ou que to fixeran e ¡ala, nó o pescozo!
 Volta a mirar no espello. Cando xa volvia a sonar a trompeta, o saxo, e o redoble do tambor era mais longo. Aquelo denotaba que a alborada xa ia a escomenzar.
 Habia que aviar e depresa, pous un bon mozo nunca debe chegar tarde a alborada.
 ¡A calzar os zapatos novos!. Aiqui si que era a de Deus é Cristo. Nunca habia maneira de metelos pés neles a primeira. Mesmo parecia que estaban feitos de ferro, e por encima sempre eran demasiado xustos. Conseguias, o fin, enchufar o pés dentro daquelas badanas correosas, e xa casi podias sair. Sempre se sabia que polo medio dia, os pés cheos de sangue no calcaño, pedian un cambio. Mais un home é un home, é inda que os osos asomen por enriba do contraforte, él sigue a bailar inda que despous teña que andar coxo unha semana.
 Postos todos os aparellos da festa, bótase un fora da casa. Nunca falla, eres o último ou casi, e todos os que estan xa,  parece que os zapatos le quedan ben e non le mancan. Descubres co paso do tempo que a eles tamén les pasa o mesmo.
 As mozas estan engaiolantes. Cada cual a mais bonita. Inda que aquela pola que un bebe os ventos, sempre é a mellor vestida, a mais guapa, e a que mais luce.
 Todos no baile da mañá, comentan uns cos outros o asunto do pago da música.Cando chega o día todos os mozos e mozas, teñen os cartiños xustos para abonar a súa parte.
 Se houbera sorte a hora de pedir polo pobo adiante, o mellor podiase baixar a aportación de cada ún, un peso ou dous. Chegaba para os gastiños.
 Houbo un ano que  a festa foi a rachar co asunto da música. Habia que facer travesas para o tren, e alguén pagou ben o levalas a cargadeiro.
 A música e o baile disfrutábase mais, pois todo, o fin i o cabo, saía dos nosos famentos petos.
 ¡Lastima de que as festas aquelas, xa non se poidan repetir!
 ¡Coido que xa non debe haber músicos na aldea de Albarellos!.

lunes, 1 de octubre de 2012

PERRA VIDA



                               Esta é a nova compañeira nosa na aldea. ¿A que ten boa pinta?.


 Hoxe é o primeiro día das memórias que se me ocurren escribir desde Val dos Marcos, (República independente, úbicada nun curruncho da Alta Xeabra e na marxe direita do riu Tuela).
 Acabo de ollar o partido de baloncesto entre España e USA, cousa xa perdida de antemao.(Quedounos o escapulário de prata).
 Teño várias histórias e, ou, novidades para contarvos, máis a primeira tera que ser unha história de amor acaecida nestes día de estiaxe dun ano bisiesto, funesto para os hortos.
 Vereis:
 Apareceu por estes lares un forasteiro. Naide sabia de onde viña. Naide sabia como se chamaba. Naide sabia quén era nin que facia.
 Chegou nunha tardiña de finais de inverno. Pola pinta xa se vía que facía tempo que non comía. Notábasele nas coselas que as reservas de graxa, xa ía días que paseran a mellor vida.
 Entrou pola banda de abaixo da famosa vila, cuna de homes ilustres, entre os que esaba o amigo Silvério.
 Despous de várias voltas, atopouse con dúas fermosas mozas, que estaba a cear na porta da súa casa.
 Deixérono comer con elas. Repartiron as viandas, e él quitou a fame. Acaberon recostados sobre as barandas da eira. En definitiva, como se dí no noso argot, fixeron “migas”.
 Passou un tempo. O noso amigo colleo kilos. E fixo algún amigo entre algún veciño.
 Mái, sempre haberá un máis equivalente a un pero, chegou o final da primaveira, e o principio de vrao. Ás amigas do forasteiro acucieronle as hormonas da procreación, e o apacible tempo pasado converteuse nunha inmensa cascada de problema, para o noso amigo, por mor de deixar herdeiros por parte de todo bicho vivinte.
 Unha das amigas, non a mais importate para él, empezou a ser rondada por outros conxéneres, todo co mesmo ánimo: perpetúarse a sí mesmos en descendencia coa amiga do noso amigo.
 Houbo rifirrafes no asunto dos amorios. Eu desde a miña casa, sentia todalas noites rosmar en avisos, laios de cando en vez, e ás veces lamentos de  fuxída.
 Unha mañá cando eu ia a dar un paseo hasta a Porteliña, atopei o forasteiro diante da miña casa .Tiña ruin pinta., Temblaba,case non se tiña de pé e mirábame cunha infinda cara de trstura..Acerqueime a él e descubrile un gran buraco na gorxa. Tiven a impresión de que por alí, tamén se le escaba aire .
 Paseron dous ou tres dias, e o noso amigo andaba por alí con mais pena que gloria.
 Unha mañá apareceu morto no curral das “Bichas”.
 Era un bonito can, que xa o seu dono abandonara no fin da caza na última temporada, apareceu con moito medo e foi acollido por dúas cadelas.
 Os cais grandes non tiveron piedade del.
 ¡Hasta a vida dos cais é bastante “fodida”!

miércoles, 19 de septiembre de 2012

DESDE LA EDAD DEL HIERRO, LOS QUEMAN AHORA


 

 Hay un Lugar en el Planeta Tierra, en esa división artificial de ésta que algunos llaman Europa, y, dentro de ésta otra subdivisión que llaman España, y ya puestos a descender en divisiones llegamos a otra más pequeña pero no menos importante, que llaman Sanabria, y dentro de la misma la Sanabria Alta, con un pequeño Ayuntamiento llamado Hermisende, y en este está el Barrio de San Ciprian.
 Fijadas estas coordenadas que no son geográficas, pero sí indicativas y aproximadas de una de las mas bellas comarcas y también de las más deprimidas del hemisferio norte del Planeta Tierra, podemos pasar a relatar una parte de la historia del Barrio anteriormente nombrado.
 Los castros existentes en la comarca nos hablan de que esta tierra, con los altibajos de toda comunidad, lleva habitada desde, por lo menos, la Edad del Hierro.
 Seguramente la subsistencia de los habitantes de la zona, dependía muy mucho de los productos que gratuitamente suministraban los robustos robles y los elegantes castaños, cuya implantación no es fácil de datar.
 Aquellos congéneres nuestros cuidaban los frondosos árboles, plantaban mas, y con ellos y algún que otro producto iban construyendo una comarca, ayudando a salir una civilización en mayor o menor grado, que ahora nos toca vivir a sus descendientes.
 Bien, creo que aquellos abnegados inquilinos de la Alta Sanabria, nunca pensaron que algún día, en aras de una inexplicable civilización del progreso, sus castaños y robles serian abrasados de manera intencionada y de manera cobarde por alguien que sabe muy bien esconderse en el anonimato y quien sabe si en alguna espuria intención disfrazada de progreso y bienestar de la zona.
 Estos castaños y robles, como decía, en el “SOUTO DE FALGUEIRAS”, han quedado reducidos a menos que la NADA.
 El fuego de una mano canalla y asesina, que no de otra manera me da la gana de llamarle, los ha reducido a ceniza, consiguiendo que mas del cincuenta por ciento del “SOUTO”, no vuelva a servir para nada en mucho tiempo. Los castaños casi milenarios, tardarán casi un milenio en volver a ser. ¡Dios mío!.
 No sé si fue casualidad o no, pero mientras el incendio arrasaba todo aquello, representantes de la Junta de Castilla y León, apremiaban a las autoridades municipales a que diesen en placet para la instalación de cámaras de vigilancia en los montes que con anterioridad en asamblea vecinal ya se habían rechazado. Solo digo que fue una casualidad.
 Hablando con los apagadores y algunos miembros de las fuerzas allí desplazadas, así como con convecinos, algunos me contaron los rumores, ojo, digo rumores, de que mirase quienes participaban como beneficiarios de los hipotéticos beneficios de alguna empresa dedicada a apagar incendios.
 ¡No sé!, pero a mi me enseñaron desde muy pequeño, mejor dicho me lo contaron, que la “mujer del César, no solo debe ser honrada , sinó que también debe parecerlo”.
 Si alguien se da por aludido que se explique.
 Los descendientes de aquellos hombres de la edad del hierro, tuvieron, en su día, que comprar la comarca a aquellos señores feudales, pero parece que todavía quedan rescoldos, nunca mejor dicho, de aquellos fuegos que alguien quiere volver a dominar la tierra de nuestros antepasados.
 ¡Como nosotros no defendamos nuestro terruño, pronto se adueñaran de él, los “listos”.

sábado, 1 de septiembre de 2012

A MOZA QUE ESCACHOU E FIXO ESCACHAR


    
 AMOZA QUE ESCACHOU.

Estamos a pasar este fin de semana en Vigo. Revisións de médicos mandan, Esas cousas de rutina que, o peor, pronto nos quitará. O estado e os políticos que o manexan (¿?) son insaciables.
 Hoxe sábado fúmos a praia das Cunchiñas, en Baiona.
 Aconteceron várias cousas que tratarei de cotarvos, se son capaz e non escacho eu.
 Cheguemos a praia e cando tentei meter os nocelos na auga do Atlántico, case se me converte nunha “misión imposible”. A marea estaba tan baixa que a auga escapera para as Illas Cíes.
 Preguntei os veciños que se tostaban a carón noso, e dixéronme que o fenómeno ocorria todolos días desde mediados de Agosto. A auga liscaba cara América, por mor da profecía Maia que dí que o doce de Decembro fina o mundo.
 Un día destes teño que ler eso.
 Menos mal que unha muller que pasaba por alí, dixo que non era por iso. Era-dixo-porque acababa o vrao e ela tamén collía vacacións.
 Aquela muller escachou de risa, e marchou hacia o castelo abaneando as cadeiras e movendo ós pés dun xeito que un xa coñecia. Os dous pés o camiñar formaban un co outro un ángulo de casi cento oitenta graos.
 ¡Ese camiñar eu coñeciao!
 De súpeto caí na conta. E acordei daquela moza de Val dos Marcos.
 O que mellor sabia como camiñaba e bailaba era o Silverio. Parece ser que bailando e poñendo os pés daquela guisa o asunto movía a leria e mofa por parte do personal.
 O Silverio fixo unha demostración de cómo bailaba, unha vez no Navallo, diante de outros vaqueiros. Colleo postura, compuxo os pés e escomenzou a froxar. Detrás del estaba a caldeira chea de auga que regaba os prados, e froxa que froxa acabou chapuzando nela. Alí e nese intre acabaou escachando todo quisque.Mais foi de risa.
 Alguén, mais tarde, contoume como a moza que nos ocupa aiquí, escachera de xeito definitivo e cheo de xolgorio.
 Forón, nun domingo daqueles de antes, varias mozas o Barrio de Santa María de Hermisende desde o Barrio de San Ciprian de Hermisende, a mercar algunha cousa, pous todo o que se podía mercar etaba alí e vendian-no sempre os mesmos. Os mai novos podedes indagar a traves dos vosos pais.
 Chegueron as mozas o comercio xusto cando a xente saía da misa. Como de costume arremolinábanse arredor do comercio e moitos entraban nel a pelar a pava. Entreron, merqueron e xa se marchaban cando a nosa moza voltou o mostrador, e pregutoule o tendeiro :
-         Milio, ¿Tés pelotas?
-         O Milio coa rapidez dun lóstrego respostou- ¡Teño é boas!
A risotada dos mirois foi tan forte que se escoitou na Bergalonga.
A moza entonces caeu na conta, e o sair, parece que sobrepasou os cento oitenta graos de abertura dos pes, cimbreou en demasía os cadrís e ficou escachada desde aquela.
 Eu so a ví bailar unha vez. ¡Era certo!.

viernes, 3 de agosto de 2012

A VIDA É PRO QUE A TRABALLA.



Tiña xa ochenta e seis anos. Na guerra, no Monte Turana de Teruel, morrerale o irmán, dous anos mais vello
 Tiña xa cuarenta e cinco anos cando casou. Casou coa muller que él queria e ela tamén.
 A ledicia chegou a casa cando ela quedou preñada. Ian ter un fillo. Xa tiñan algo polo que loitar, naquelas terras, ricas unhas veces e escasas outras. Xa se sabe que a vida do labrego é así, depende da terra, do sol e da choiva, a mais das plagas. Ël so decide cando fai as cousas o resto depende de factores externos, tales como o bo ou mau tempo, se chove ou non, se vai frio ou xea… e algunha mais..
 Dícese que a ledicia en casa dos pobres dura pouco. O noso amigo, non é que fora pobre. Según él tiña todo o que necesitaba para ir vivindo. Tiña casa, a Natureza, proviáo de todo canto necesitaba, solo tiña que traballala, axudarle a producir, proporcionándole auga, e labor. O resto era aproveitar o esterco dos animais que tiña, que devolvian a Natureza aquelo que comeran, en  forma de nutrinte.
 Mais, a ledicia, como se decia no párrafo anterior, non dura demasiado nalgunha persoas, cousa que o amigo le aconteceu.
 Antes de chegar ós nove meses da preñez, concretamente os oito meses, a súa querida muller púxose de parto.
 Aconteceu o que xa estades a pensar; o fillo naceu morto, a nai so viviu hasta o dia que o sepulteron.
 Ficou soliño, no mundo. Eso sí con traballo a reo, no que se enterrou para non poder pensar. Non queria pensar no que houbera sido a vida  da familia que tiña. Aquelo facia-o chorar sen soltar unha bágoa, e sen dar nin tanxiquera un berro. Era como se un pucheiro cerrado con ferrollos fose inchando. Aquelo tiña que reventar algunha vez.
 Empezou a ter excelentes colleitas, que non necesitaba. Os seus excedentes dábalos a veciños mais necesitados.
 Un día apareceu pola súa casa un home “de negro” vestido, que le dixo que tiña que pagar ó estado un imposto chamado, sobre o valor engadido, os finos chamabanle IVA.
 Era algo que habia que pagar por vender cousas.
 Ël dixo que non vendia nada.
 O de negro díxole que sabian que os veciños recibian parte ou case toda a súa colleita, e que esta era abondosa.
 Respostou que aquelo era algo que a él le sobraba, e, como habia xente con necesidades, él regalábao..
 Eso é competencia desleal, e ademais unha maneira de evadir impostos, polo tanto tiña que pagar o % reglamentário o estado, ademais de unha multa, polos anos pasados. Díxo o de negro.
 Él dixo que eso non o ia facer, que era un roubo. Ademais, engadiu que él non mantiña a prásitos políticos.
 O de negro dixo : “Ya veremos”. E deixole un papel cheo de garabatos, que él meteu na palma daquela mau, que parecia unha pa e apretando-o como se fose cunha prensa das do viño,  tirou o papel a corte dos porcos. Ni estes animais o quixeron comer.
 O dia seguinte, na casa do noso amigo, houbo bastante rebunbio. Veu o Notário da comarca, viñeron dous abogados, e tamén tres homes dos chamados “homes bós” da aldea. Despous de moitas horas todo voltou a sua normalidade.
 Despous de sete días, o noso home chamou o veciño que era tamén parente, e fíxole prometer que se quedaría co seu can de perdices, e coa sua vella espingarda “sarrasqueta”. Él, dixo, marchaba, liscaba daquel lugar, non polo lugar, senon polos que querian aproveitarse do traballo dos demais.
 Pasou catro día visitando todas as terriñas herdadas dos seu antepasados, distribuindo as vacas entre as xentes, igual que os aparellos de abranza despedindose de todo..
 El xa non necesitaria nada. Marchaba. So queria deixar algunha axuda a quen o necesitaba mais.
 El tiña xente oonde ia, que xa le tiñan preparado o resto do porvir.
 Despediuse dos mais achegados, amigos eran todos, e dixo que o día seguinte, embarcaba.
 A mañá seguinte, xa non estaba na casa.
 Cando veu o home de negro, quixo entrar. Chamou a un xuiz, para non collerse os dedos, reventou a pechadura da porta, e entonces atopou o noso amigo.
 Penduraba da viga do cumbreiro, cunha corda cun nó corredizo no pescozo, a lingua fóara, e os ollos fóra das órbitas.
 Atados o pescozo tamén tiña un feixe de escrituras, legais, que donaban todo os mais necesitados.
 Só unha condición: Ös politicos, nin un patacón.