miércoles, 31 de octubre de 2012

RECORDOS E MAIS RECORDOS






 Vengo del Ventorro
he bebido vino
traigo una botella
para los amigos.

 En el cielo, manda Dios
en el infierno, un cualquiera
en este mundo, señores
el que mas dinero tenga.

Vengo del Ventorro
Etc. etc…….

En Zamora hay caciques
en Sanabria quedan muchos
como no los controlemos
nos van a joder las narices.

Vengo del Ventorro
 Etc. etc.

Subí por los Suspiros
al Padornelo llegué
olvidei a fala fina
e no meu galego falé.

 Vengo del Ventorro
etc. etc.

 No túnel grande morren mutos
no Ventorro bebemos viño
os poucos que  quedamos
pronto daremos o guiño.

 Vengo del Ventorro
ec. Etc.
 Estos ripios, mal recordados y seguramente peor transcritos, eran los que cantaban todos aquellos que de cuando en vez regresaban de trabajar en la llamada vía del tren, sobretodo el túnel del Padornelo, que fue el mas largo de la península en mucho tiempo.
 Algunos de aquellos hombres, ya muertos todos, Vivian en La Tejera (Teixeira, para mí). Cuando regresaban subían desde el Campamento hasta Padornelo y de allí subían a la Sierra de la Gamoneda hasta llegar a sus casas.
 Contaban algunos que esa ruta, a veces, la hacían en invierno. Inviernos aquellos que muchos años las nieves caían sobre algunas existentes del invierno anterior. Sobretodo en aquellos lugares que llamaban “neveiros”.
 Ahora nos quejamos, y muchas veces creo que con razón, pero si muchos de nosotros tuviésemos que vivir aquello, no sé si tendríamos “riñones”, para superarlo.
 Que nadie se preocupe, sobre todo los jóvenes, pues con un sistema capitalista caducado, un sistema comunista mal gestionado, ahora, dentro de poco nos venderán una nueva era y forma de vida, que en definitiva, será más de lo mismo (sistema nuevo). Unos a vivir bien y otros a beber vino al Ventorro.
 Por cierto el Ventorro era una venta que había en la carretera vieja de acceso a Galicia, en la subida hacia Padornelo.
 ¡Salud y trabajo para todos!









martes, 30 de octubre de 2012

VOTESTE MAL, AGORA FÓDESTE.



 De cando e vez, a un, enchesele a cabeza de ideas. Normalmente ideas cheas de má idea.
 Vou ver se son quen de desenrolar o parrafo anterior, pous a má idea que me ten chea a caluga, o mellor non me deixa.
 Todo empezou cando, unha noite, mirando ese trebello alienante e desculturizador no que se convenrteu a TV, mais nestes tempos nos que estamos imbuídos (Por culpa nosa e das nosas decisións a hora de votar). Cousa aparte é o que eu penso con relación os políticos: eles están porque alguén os votou.(xa se sabe que pensar, neste pais é doente).
 Na TV están pasando unha serie de capítulos arredor dos reis católicos, que segun din, xa desde pequenos querían a unidade imperial de ¡España!, cousa desgallada da realidade, pous coido que solo xogaban a algo parecido o monopole.
 Pensando niso, veume a cabeza unha cantiga que cando eu facía os primeiros curso do bachiller nos ensinaban os de falanxe, cando entrabamos nos seus lugares de recreo. Por certo eran os mellores, tiñan de todo, como deica un amigo meu, tiñan hasta futbolín no que se tiñas sorte e despous de unha hora de espera podías botar unha pequena partida. A cantiga empezaba así: De Isabel y Fernado- el espiritu impera.moriremos besando la sagrada bandera—etc-.etc. . O resto seguro que o encontrais na la rede ou na  sede de algún partido político.
 Coido que tanto Isabel como Fernando o único que querían era xogar as tabas, o do espiritu nacional nin polo forro penseron nel.
 A raíz de todo iso, deime unha volta por aquelo que me veu mais pronto a cabeza e atopeime pensando en; O cid campeador, que todos dicen que era un bon vasallo e que so le faltaba un bon rei. Se o analizades vereis que era un vulgar salteador de aldeas e camiños xunto cunha panda de colegas que les gustaba mais roubar que arar na terra e destripar terrois. Os que agora fan loa destes individuos, fan o mesmo, mais como dicen eles é legal. ¡Coño, eles fixeron as leis, e non se preocuparon de que foran xustas!.
 Cuanto me gustaría ter a visión e perspicacia de aquel bon home que todos conocemos como Castelao!. O xa morto, non o maldicente actual que di a quen se pode violar ou non.
 Outro recordo foi o daquela sinatura chamada “formación del espiritu nacional”, na que se podía ler, que os españois non foran a America a conquistar; foran a racear, entendendo como tal a mestura con as Mulleres Indixenas, para crear unha raza nova. Desgraciados. O que foron foi a transmitir todo tipo de doenzas sexuais.
 Hoxe, e xa para non estenderme mais, unha fundación xeradora de ideas, según din eles, segue a falar de adoutrinamento do mundo mundial, con hisopazos dos vendedores do intanxible mais intanxible do mundo: os bispos e compañía.
 O que mais me fode é, que todos eles chupan do bote de “Juan Pueblo”, e pretender perpetuarse no zugar.
 Non sei cando Xan Pobo espabilará. Mentres pensemos no guapo ou feo que é o tio, e que os que non pensan coma nós, se se les quitan os pantalóns vesele o rabo, do fondo da rabadela, que os identificará como demos queimadores de cristiáns.Mentres pensemos iso todo vai seguir o mesmo.Seguirán dándonos por onde se enfian as agullas.

 Os que non voteron non teñen dereito a protestar, e os que sempre votan o mesmo, tampouco. AJOIAGUA.

viernes, 26 de octubre de 2012

¡¡VINHAIS!

                       Os  gradecidos comensais algo atareados.


 Quería deixar constancia dun lugar onde comer, e comer ben, no veciño Portugal.
 Non podo falar de tódolos sitios onde se come ben no pais veciño. Seguramente hai moitos. Comer ben, o mellor, hai mutos lugares onde facelo. Mais comer ben, estar a gusto, ter as consideracións dos propietarios, e sobor de todo da "XEFA" e cociñeira, eso non pasa en moitos sitios.
 A XEFA, é a alma mater deste pequeniño restaurante, e cociña como solo na zona de Tras os Montes, as Frieiras e a Sanabria, sabían facer as nosas avoas, que solo pensaban en que os estómagos quedaran contentes, e nunca pensaban no "custo" dos materiais empregados nin nos beneficios.
 Coido que fai de comer ben, porque o que le importa é que os comensais fiquen contentes, satisfeitos e teñan ganas de voltar por alí.
 Nos xa repetimos tres ou catro veces.
 Por se alguén ten curiosidade, e prezo e moi, pero que moi razoable.
 A vitela, posta de vitela, é do mellor. Vitela das afamadas vacas portuguesas da raza mirandesa. Tomates ecolóxicos da zona, cebola con sabor e con zume, e "alface" tenra e saborosa. Era no verán.
 O viño, ese viño que en Galicia se chama viño da casa, un estupendo viño maduro dos colleiteiros da zona.
 Unha sobremesa, de produtos da terra, elaborados agarimosamente pola XEFA, e como base principal o afamado queixo da Serra, portugués.
 Bicas de café, como solo os portugueses saben facer, acabando todo con un copo de aguardente vella ou un estupendo porto de dez anos, mínimo.A gusto do comensal.
 Xa sei que estaredes preguntando onde era, e como se chama o restaurante. Direino: é na marxe direita do Tuela, nunha terra con un microclima especial, e cunha xente agarimosa e faladora que inda non ten presa por ir a ningures.
 Solo teño un pero que dicir: Polo medio da vila pasa unha estrada que vai de Bragança a Chaves, e teñen case todos un código de circulación adaptado para cada un deles. Se eles teñen o obstáculo na súa direita, eres ti quen ten que ceder o paso.
 Todo isto e moito mais, sucede na bonita, alargada e quente vila de VINHAIS.
 O pequeno restaurante chámase VASCO DA GAMA. Se ides a comer alí, pedile que vos poñan os canecos de barro que teñen para o viño da casa. Nada de cristal. E o enxebre.
 Se vos gusta, e queredes voltar o lugar, pensai que se ides na época estival, xusto debaixo da estrada hai un minigolf, parade alí e disfrutade.
 Aparte de darlle as gracias a "XEFA", podedes deixar pagada unha "bica", para este pobre "larpeiro".

martes, 23 de octubre de 2012

¿QUE ES EL TIEMPO Y LA ILUSIÓN?





 Habían llegado a mi casa, sin avisar. No hacía falta, pues ellos sabían que siempre eran bienvenidos.
 Una vez instalados, tomando una copa de un estupendo albariño mientras preparábamos la cena, él y yo asábamos unas costillas mientras las señoras aliñaban una ensalada de estupendos tomates y berros de la “poza” de Vilares. La compañera de nuestro amigo me preguntó si ya sabia el motivo de su visita.
 Le dije que no.
 Queríamos – dijo – ir al Castro de As Muradellas, pero a la parte derecha del río. Tengo la teoría de que enfrente del castro actual tiene que haber restos de una parte del mismo.
 Debo aclarar que Xiana, era arqueóloga, con prestigio reconocido, llevaba ya varas publicaciones sobre los castros del noroeste. Uxio, su compañero, ya jubilado era un experto en religiones comparadas y sobre todo en hinduismo. Había sido profesor en centro Europa, estudiado en Calcuta, y se había jubilado como profesor en Lisboa.
 Decidimos que iríamos al castro al día siguiente. Tendríamos que madrugar, pues los días de Septiembre ya empezaban a ser menguantes. Una vez que hubimos cenado, preparamos una merienda para el día siguiente. También se decidió que iríamos por la margen derecha del río, por el antiguo camino que unía San Ciprián con Castrelos, y seguiríamos por los antiguos caminos que comunicaban los campesinos de Castrelos con sus haciendas de aquel lado.
 A la mañana siguiente iniciamos el recorrido por A Ladeira, Mouromorto hasta llegar al couto de Castrelos. Aquí el camino empezaba a perderse, pues desde que los ganados dejaron de ser vecinos de aquellos pueblos, cada vez mas el monte se adueñaba de todo.
 Al pasar por debajo del paraje llamado Val de Butre, el camino ya casi no existía, cada vez había mas robles a nuestro alrededor. Pasar por el medio de aquellos enormes robles era una verdadera gozada bajo el punto de vista de la belleza que se contemplaba con las cristalinas aguas del Tuela al fondo.
 Seguimos caminando, pero el camino ya no se sabia por donde iba.
 En un momento determinado, yo, que era el que  conocía mejor la zona, empecé a pensar que estábamos perdidos. Cada vez estaba mas convencido de que el camino que estábamos a seguir no era el adecuado. A medida que avanzábamos crecía mi convencimiento de que no podríamos llegar al castro. Aquello no tenia explicación, parecía que estábamos perdidos.
 Se lo conté a mis compañeros, pero todos estábamos de acuerdo en que no teníamos problema. Solo teníamos que seguir el cauce del río en sentido inverso y volveríamos a casa.
 Dimos la vuelta para regresar al ver que no podíamos seguir. Como el camino no era transitable, y ante el temor a perdernos decidimos seguir la orilla del río como referencia, por si era el caso.
 Los árboles de la orilla del río, tenían un porte verdaderamente soberano. Aquello cada vez  era mas raro. Aquellos árboles eran casi desconocidos para nosotros. Habíamos pasado de tener unos robles enormes a nuestro alrededor, a ver unos árboles mas parecidos a secuoyas que a los autóctonos..
 Paramos debajo de un árbol frondoso para descansar y comer algo para reponer fuerzas. Comentamos asombrados y no sin temor, aquel cambio en el paisaje. Empezábamos a estar seguros de que nos habíamos extraviado. Pero, ¿Cómo podía ser?, el valle del Tuela no era necesariamente un lugar extraño y donde se pudiera perder uno. Estaba el río, las fincas de ambos lados y las montañas que nunca habíamos traspasado.
 Uxio se acercó a la orillo del río y me llamó, diciendo que no me iba a creer lo que había. En el río se movían de un lado para otro muchos peces, algunos con un colorido brillante. Estábamos pensando en lubinas, aunque  sabíamos que no era posible su existencia en el río. Definitivamente estábamos sufriendo algún tipo de alucinación, pues todo aquello era muy irreal. El problema era que éramos cuatro y los cuatro veíamos lo mismo y teníamos la misma sensación, de irrealidad.
 Terminamos los bocadillos y reanudamos la bajada por la orilla del río.
 Cada vez era todo mas irreal. Después de caminar unos kilómetros, ya estábamos convencidos de que nos habíamos perdido. Pero eso parecía imposible, solo habíamos estado caminando unas cuantas horas y como mínimo habíamos caminado unos ocho o diez kilómetros.
 Empezamos a angustiarnos, pues ya no conocíamos ninguna parte de la rivera del río, lo mismo que las partes visibles de las montañas.
 Para relajar el nerviosismo y medio en broma comentamos la posibilidad de que hubiésemos caído en una dimensión desconocida del tiempo. Nos acordamos de la teoría del desdoblamiento del tiempo y eso nos dio pié para fabular sobre ello.
 Se hizo de noche, la noche era tremendamente oscura, y decidimos posponer nuestra caminata hasta que volviese el DIA, o bien la luna nos ayudase para poder caminar.
 Quedamos todos medio dormidos, durante un breve tiempo. Al despertar ya había claridad suficiente para seguir andando.
 Nos pareció oír unas voces. Voces que cada vez eran mas fuertes y que en un momento determinado identificamos como voces que nos llamaban.
 Nos pusimos en marcha en dirección a donde sentíamos que nos llamaban. Al empezar a andar nos dimos cuenta de que el paisaje había cambiado, ya volvía a ser el mismo del principio. Pero el lugar donde estábamos no era el mismo que el que pensábamos. Estábamos a varios  kilómetros, del destino inicial. Estábamos en la frontera con Portugal, justo al lado de “A Ponte do Cunqueiro”.
 Cuando llegaron a nosotros los que nos buscaban, después de los abrazos y alegrías de rigor, nosotros, los cuatro, quedamos asombrados por lo que oíamos. Habíamos faltado durante ocho días. Nosotros estábamos convencidos de que solo habían sido unas diez o doce horas.
 Decidimos no decir nada, pues no teníamos explicación ni ganas de darlas.
 Casi nos sucede lo mismo que a San Amaro de Armenteira o a San Borondón- dijo Uxio- Aunque creo que nosotros no somos demasiado santos. ¡Va a ser que encontramos una ventana desconocida en el tiempo!
 Acabamos todos riendo, ya en casa y volviendo a saborear unas copichuelas de licor-café.
 Volveríamos a las Muradellas, pero esta vez en coche y por Rañalobos, por si las moscas.

viernes, 19 de octubre de 2012

PATATAS "O MURRIO".




 Acabamos de comer. Hoxe foi un verdadeiro festín. Comemos o ti Alexandre e mais eu en Veigadiz. Nunca un cacho de touciño veteado e un pouquiño de xamón dera pra tanto.
 Xa estábamos a primeiros do mes de Santos. Tamén había castañas, naqueles castañeiros do cimo das leiras de Veigadiz dos que solo quedan os esqueletes.O fin asadas e de sobremesa.
 Eu fora de caza. Tiña unha escopeta do dezaseis, que le merquera a un guardia civil de Hermisende. Como podedes supoñer ben, estaba indocumentada como case tódalas espingardas daquela época. O trelo entre nos e os portugueses era daquel xeito. Cambio escopeta por can. Ou; cambio pana por café e xabrón, e así unha lista de produtos case inacabables. Naide tiña  diñeiro, mais o troco existía. ¿Queres a miña escopeta? dáme o teu can, unha mina de centeo e un día de xornal, e é túa.Así eran as cousas. Os únicos que tiñan un peso ou unha peseta eran os civís, o mestre e o tratande de gando.
 Deixeime caer polas gallas. Estábamos na comida e Veigadiz.
 Como decia, eu fora de caza "cara" A Cancelada. Non tiña can, pous aparte de que a Dolores non os quería porque acababa colléndolles cariño, e decia que cando morrían, sufría moito. Tampouco necesitaba can, según o meu amigo Horacio, a min no me facía falta , pous cando le tiraba a unha perdiz, según él, eu chegaba antes que a perdiz o chau onde se tiña que  estampanar. O mellor era certo, había mutas perdices, eu tiña menos de vinte anos e as corzas tiñan pouco que facer comigo.
 Cando cheguei a Lagoas de Baixo, alí estaba o ti Alexandre. Facía de vaqueiro, pitillos e fumaba destes últimos.
 Eu tamén fumaba, cuarterón como mandaban os cánones daquela. Nunca faltou do bolso do cú, a petaca, o "librito", e o chisqueiro de mecha e pedernal. Éramos dous bos fumadores de tabaco de picadura. Se facía falta tamén nos servían as follas secas de silva. O diñeiro non rolaba demasiado daquela, o que o tiña, atamangabao e aqueles billetes non volvían ver a lus do sol.
 Decidimos comer xuntos. Eu levaba unha bota de viño, daquel que se facía coas uvas de Vilares e das parreiras e das viñas das Mioquiñas.
 A hora de comer, púxemos as viandas sobre o poulo,e antes de empezar, o vello amigo, ergueuse e achegándose a torgueira dunha uz que xa solo soltaba fumo, pous ela xa se queimera, escarvou ó lado e sacou unhas patatas envolvidas nunha folla de verza, que estiveran enterradas debaixo do lume.
 Tróuxoas hasta a mesa campestre, inda fumegando, e díxome: Anda, rapaz, colle unha. Mais espera que enfrie un pouco. Vais comer as famosas patas "o murrio" portuguesas. Imos derreter un pouco de touciño, e cun chisco de viño, faremos unha salsa de chuparse os dedos.
 Así foi. Chupemos os dedos, uns cigarros, e a bota de viño, e cual "porquiños do rei", puxemos a panza hacia arriba aproveitando as últimas raioliñas de sol que o día nos regalaba.
 Daquela os carto non tiñan apena valor.
 

 Unha aperta ti Alexandre.

lunes, 15 de octubre de 2012

Felices tempos


 Nalgún tempo, nas aldeas había fontes de auga clara e fresca no verán e fría no inverno.
 Naqueles tempos, nas tardiñas, as mozas adoitaban agarrar as barril as e cántaras e ir buscar auga.
 Os mozos que traian "tontada" por algunha delas,apostábanse en lugares estratéxicos para leriar un pouco, ou no caso demasiado probable no que a moza fose vixiada por algún dos proxenitores, quedar en verse as agachadas nalgún lugar a hora e día concertado. 
 Todo isto traia como consecuencia case obrigatoria que na metade das aldeas da bisbarra as vodas eran de algún xeito tamén as agachadas, por mor do crego.
 Naqueles tempos, os cregos das aldeas tiñan un poder cás omnímodo. Tan era así que os certificados de penales non tiñan valor ningún. O que valía era o certificado de boa conduta posto polo cura nun pequeno papel.
 Os cregos non querían deixar entrar na igrexa a mulleres non casadas e preñadas. Tampouco boutizaban os nacidos fora do matrimonio. Adoitaban chamalos pola mañá cedo, inda entre fusco e lusco, e facían entrar os conatos pola porta de atrás.
 As fontes eran as verdadeiras alcahuetas, daquela.
 Tamén servían de alcahuetas as vacas, os cordeiros e no seu tempo os negrillos.
 As vacas e cordeiros porque había que levalos a pacer. Os negrillos porque había que riparlle as follas para cebar os porcos.
 Aínda que os pais das rapazas, coido que o facían de boa fe, algúns, parecía que outros non se decataban en que aquela roda non había maneira de rachala. Seus avós e seus pais naceron fora dos matrimonios.
 Na bisbarra había unha aldea que incluso, según as mas linguas, nacían nenos nos matrimonios sen consentimento do marido da nai. Tamén había algunha constancia de algún neno que nacido dentro dun matrimonio adoitaban pórse por pai outro home que estaba casado con outra mai de fillos propios e de extraínos.
 Nin na República escribida por Platón, a cousa estaba mellor pensada.
 Por iso agora digo aquelo de :"Tempos aqueles que os sabios dicían dourados". No era polos escribidores, senón polo verdadeiro "amor libre".

miércoles, 3 de octubre de 2012

¡XA CHEGOU A FESTA!






 Como todolos anos chegou a festa do patrono na aldea.
 A aldea é pequena. Hai quen dice que nela viven cincuenta familias. Non é certo. Eu contei as casas habitadas e eran cincuenta e catro.
 Supoño que as forzas vivas non contan as velliñas que viven solas, e aqueles que non teñen familia. Si teñen casa, mais andan de criados dos mais ricos.
 Se a cousa é así, xa me saen as contas. Según a cousa oficial, son cincuenta veciños fixos e catro fixos-discontinuos. ¿Entendedes?.
 Bueno, como decia, chegou a festa do patrón da aldea. Un santo, daqueles que nos comenzos da relixión cristiana(inda non católica) fora bispo alá pola Alexandria. (Empezou o catolicismo ainda que non foi quen de dominar o mundo terrícola).
 Era pola mañá, bastante cedo. Erguinme da cama, pous acababa de escoitar o escorrexer dunha trompeta, uns redobles de tambor e a afinación dun bombo. O asunto estaba claro, a orquesta xa cheguera, e ia a escomenzar a alborada polo pobo adiante.
 Saín da cama escopeteado. Fun a fonte a coller auga, e coa mesma laveime a conciencia desde a cintura para arriba. Estaba seguro que da cintura para abaixo non se me ia notar nada. Total no a ia a usar.
 Acabada a lavadela, e despous de mirarme media dúcia de veces no “mirror”, empecei a vestirme coa roupa nova das festas.
 Primeiro o pantalón. Non era de “cotin”, pero casi. A tela comprárasele a un tendeiro e o pantalón e mais a chaqueta, o que se chama o traxe, fixerao o xastre de Hermisende, aquel que vivia en Fondo de Vila. Era unha gozada cando facian os traxes. Habia que ir dúas ou tres veces o xastre. Unha para que tomara as medidas, e dúas ou tres mais para probarlo. Os traxes eran a medida, e o xastre, polas visperas das festas, facía diñeiro para case todo o ano.
 Segundo; a camisa. Tamén pasaba o mesmo. Estaban as camiseiras ás que se le levaba a tela, tomábante as medidas e facian unhas camisas de rompe e rasga. A tela normalmente era “popelin”, mercado na Moimenta, e pasada de contrabando. Habia veces que, ou ben os guardiñas, ou ben os carabineros, quitabante o fardelo e habia que mercar as camisas dúa ou tres veces.
 Os carpíns podian ser comprados, ou feitos de lá de ovella. Neste último caso, tiña que haber na familia unha boa experta en fiar miudiño, e que calcetera como é debido.
 Tiñas o pantalón posto e a camisa, e a renglón seguido, habia que por a garabata. Aiquí era onde a porca torcía o rabo. Casi naide sabia facer ben o no. Conseguias ó fin facelo ou que to fixeran e ¡ala, nó o pescozo!
 Volta a mirar no espello. Cando xa volvia a sonar a trompeta, o saxo, e o redoble do tambor era mais longo. Aquelo denotaba que a alborada xa ia a escomenzar.
 Habia que aviar e depresa, pous un bon mozo nunca debe chegar tarde a alborada.
 ¡A calzar os zapatos novos!. Aiqui si que era a de Deus é Cristo. Nunca habia maneira de metelos pés neles a primeira. Mesmo parecia que estaban feitos de ferro, e por encima sempre eran demasiado xustos. Conseguias, o fin, enchufar o pés dentro daquelas badanas correosas, e xa casi podias sair. Sempre se sabia que polo medio dia, os pés cheos de sangue no calcaño, pedian un cambio. Mais un home é un home, é inda que os osos asomen por enriba do contraforte, él sigue a bailar inda que despous teña que andar coxo unha semana.
 Postos todos os aparellos da festa, bótase un fora da casa. Nunca falla, eres o último ou casi, e todos os que estan xa,  parece que os zapatos le quedan ben e non le mancan. Descubres co paso do tempo que a eles tamén les pasa o mesmo.
 As mozas estan engaiolantes. Cada cual a mais bonita. Inda que aquela pola que un bebe os ventos, sempre é a mellor vestida, a mais guapa, e a que mais luce.
 Todos no baile da mañá, comentan uns cos outros o asunto do pago da música.Cando chega o día todos os mozos e mozas, teñen os cartiños xustos para abonar a súa parte.
 Se houbera sorte a hora de pedir polo pobo adiante, o mellor podiase baixar a aportación de cada ún, un peso ou dous. Chegaba para os gastiños.
 Houbo un ano que  a festa foi a rachar co asunto da música. Habia que facer travesas para o tren, e alguén pagou ben o levalas a cargadeiro.
 A música e o baile disfrutábase mais, pois todo, o fin i o cabo, saía dos nosos famentos petos.
 ¡Lastima de que as festas aquelas, xa non se poidan repetir!
 ¡Coido que xa non debe haber músicos na aldea de Albarellos!.

lunes, 1 de octubre de 2012

PERRA VIDA



                               Esta é a nova compañeira nosa na aldea. ¿A que ten boa pinta?.


 Hoxe é o primeiro día das memórias que se me ocurren escribir desde Val dos Marcos, (República independente, úbicada nun curruncho da Alta Xeabra e na marxe direita do riu Tuela).
 Acabo de ollar o partido de baloncesto entre España e USA, cousa xa perdida de antemao.(Quedounos o escapulário de prata).
 Teño várias histórias e, ou, novidades para contarvos, máis a primeira tera que ser unha história de amor acaecida nestes día de estiaxe dun ano bisiesto, funesto para os hortos.
 Vereis:
 Apareceu por estes lares un forasteiro. Naide sabia de onde viña. Naide sabia como se chamaba. Naide sabia quén era nin que facia.
 Chegou nunha tardiña de finais de inverno. Pola pinta xa se vía que facía tempo que non comía. Notábasele nas coselas que as reservas de graxa, xa ía días que paseran a mellor vida.
 Entrou pola banda de abaixo da famosa vila, cuna de homes ilustres, entre os que esaba o amigo Silvério.
 Despous de várias voltas, atopouse con dúas fermosas mozas, que estaba a cear na porta da súa casa.
 Deixérono comer con elas. Repartiron as viandas, e él quitou a fame. Acaberon recostados sobre as barandas da eira. En definitiva, como se dí no noso argot, fixeron “migas”.
 Passou un tempo. O noso amigo colleo kilos. E fixo algún amigo entre algún veciño.
 Mái, sempre haberá un máis equivalente a un pero, chegou o final da primaveira, e o principio de vrao. Ás amigas do forasteiro acucieronle as hormonas da procreación, e o apacible tempo pasado converteuse nunha inmensa cascada de problema, para o noso amigo, por mor de deixar herdeiros por parte de todo bicho vivinte.
 Unha das amigas, non a mais importate para él, empezou a ser rondada por outros conxéneres, todo co mesmo ánimo: perpetúarse a sí mesmos en descendencia coa amiga do noso amigo.
 Houbo rifirrafes no asunto dos amorios. Eu desde a miña casa, sentia todalas noites rosmar en avisos, laios de cando en vez, e ás veces lamentos de  fuxída.
 Unha mañá cando eu ia a dar un paseo hasta a Porteliña, atopei o forasteiro diante da miña casa .Tiña ruin pinta., Temblaba,case non se tiña de pé e mirábame cunha infinda cara de trstura..Acerqueime a él e descubrile un gran buraco na gorxa. Tiven a impresión de que por alí, tamén se le escaba aire .
 Paseron dous ou tres dias, e o noso amigo andaba por alí con mais pena que gloria.
 Unha mañá apareceu morto no curral das “Bichas”.
 Era un bonito can, que xa o seu dono abandonara no fin da caza na última temporada, apareceu con moito medo e foi acollido por dúas cadelas.
 Os cais grandes non tiveron piedade del.
 ¡Hasta a vida dos cais é bastante “fodida”!

miércoles, 19 de septiembre de 2012

DESDE LA EDAD DEL HIERRO, LOS QUEMAN AHORA


 

 Hay un Lugar en el Planeta Tierra, en esa división artificial de ésta que algunos llaman Europa, y, dentro de ésta otra subdivisión que llaman España, y ya puestos a descender en divisiones llegamos a otra más pequeña pero no menos importante, que llaman Sanabria, y dentro de la misma la Sanabria Alta, con un pequeño Ayuntamiento llamado Hermisende, y en este está el Barrio de San Ciprian.
 Fijadas estas coordenadas que no son geográficas, pero sí indicativas y aproximadas de una de las mas bellas comarcas y también de las más deprimidas del hemisferio norte del Planeta Tierra, podemos pasar a relatar una parte de la historia del Barrio anteriormente nombrado.
 Los castros existentes en la comarca nos hablan de que esta tierra, con los altibajos de toda comunidad, lleva habitada desde, por lo menos, la Edad del Hierro.
 Seguramente la subsistencia de los habitantes de la zona, dependía muy mucho de los productos que gratuitamente suministraban los robustos robles y los elegantes castaños, cuya implantación no es fácil de datar.
 Aquellos congéneres nuestros cuidaban los frondosos árboles, plantaban mas, y con ellos y algún que otro producto iban construyendo una comarca, ayudando a salir una civilización en mayor o menor grado, que ahora nos toca vivir a sus descendientes.
 Bien, creo que aquellos abnegados inquilinos de la Alta Sanabria, nunca pensaron que algún día, en aras de una inexplicable civilización del progreso, sus castaños y robles serian abrasados de manera intencionada y de manera cobarde por alguien que sabe muy bien esconderse en el anonimato y quien sabe si en alguna espuria intención disfrazada de progreso y bienestar de la zona.
 Estos castaños y robles, como decía, en el “SOUTO DE FALGUEIRAS”, han quedado reducidos a menos que la NADA.
 El fuego de una mano canalla y asesina, que no de otra manera me da la gana de llamarle, los ha reducido a ceniza, consiguiendo que mas del cincuenta por ciento del “SOUTO”, no vuelva a servir para nada en mucho tiempo. Los castaños casi milenarios, tardarán casi un milenio en volver a ser. ¡Dios mío!.
 No sé si fue casualidad o no, pero mientras el incendio arrasaba todo aquello, representantes de la Junta de Castilla y León, apremiaban a las autoridades municipales a que diesen en placet para la instalación de cámaras de vigilancia en los montes que con anterioridad en asamblea vecinal ya se habían rechazado. Solo digo que fue una casualidad.
 Hablando con los apagadores y algunos miembros de las fuerzas allí desplazadas, así como con convecinos, algunos me contaron los rumores, ojo, digo rumores, de que mirase quienes participaban como beneficiarios de los hipotéticos beneficios de alguna empresa dedicada a apagar incendios.
 ¡No sé!, pero a mi me enseñaron desde muy pequeño, mejor dicho me lo contaron, que la “mujer del César, no solo debe ser honrada , sinó que también debe parecerlo”.
 Si alguien se da por aludido que se explique.
 Los descendientes de aquellos hombres de la edad del hierro, tuvieron, en su día, que comprar la comarca a aquellos señores feudales, pero parece que todavía quedan rescoldos, nunca mejor dicho, de aquellos fuegos que alguien quiere volver a dominar la tierra de nuestros antepasados.
 ¡Como nosotros no defendamos nuestro terruño, pronto se adueñaran de él, los “listos”.

sábado, 1 de septiembre de 2012

A MOZA QUE ESCACHOU E FIXO ESCACHAR


    
 AMOZA QUE ESCACHOU.

Estamos a pasar este fin de semana en Vigo. Revisións de médicos mandan, Esas cousas de rutina que, o peor, pronto nos quitará. O estado e os políticos que o manexan (¿?) son insaciables.
 Hoxe sábado fúmos a praia das Cunchiñas, en Baiona.
 Aconteceron várias cousas que tratarei de cotarvos, se son capaz e non escacho eu.
 Cheguemos a praia e cando tentei meter os nocelos na auga do Atlántico, case se me converte nunha “misión imposible”. A marea estaba tan baixa que a auga escapera para as Illas Cíes.
 Preguntei os veciños que se tostaban a carón noso, e dixéronme que o fenómeno ocorria todolos días desde mediados de Agosto. A auga liscaba cara América, por mor da profecía Maia que dí que o doce de Decembro fina o mundo.
 Un día destes teño que ler eso.
 Menos mal que unha muller que pasaba por alí, dixo que non era por iso. Era-dixo-porque acababa o vrao e ela tamén collía vacacións.
 Aquela muller escachou de risa, e marchou hacia o castelo abaneando as cadeiras e movendo ós pés dun xeito que un xa coñecia. Os dous pés o camiñar formaban un co outro un ángulo de casi cento oitenta graos.
 ¡Ese camiñar eu coñeciao!
 De súpeto caí na conta. E acordei daquela moza de Val dos Marcos.
 O que mellor sabia como camiñaba e bailaba era o Silverio. Parece ser que bailando e poñendo os pés daquela guisa o asunto movía a leria e mofa por parte do personal.
 O Silverio fixo unha demostración de cómo bailaba, unha vez no Navallo, diante de outros vaqueiros. Colleo postura, compuxo os pés e escomenzou a froxar. Detrás del estaba a caldeira chea de auga que regaba os prados, e froxa que froxa acabou chapuzando nela. Alí e nese intre acabaou escachando todo quisque.Mais foi de risa.
 Alguén, mais tarde, contoume como a moza que nos ocupa aiquí, escachera de xeito definitivo e cheo de xolgorio.
 Forón, nun domingo daqueles de antes, varias mozas o Barrio de Santa María de Hermisende desde o Barrio de San Ciprian de Hermisende, a mercar algunha cousa, pous todo o que se podía mercar etaba alí e vendian-no sempre os mesmos. Os mai novos podedes indagar a traves dos vosos pais.
 Chegueron as mozas o comercio xusto cando a xente saía da misa. Como de costume arremolinábanse arredor do comercio e moitos entraban nel a pelar a pava. Entreron, merqueron e xa se marchaban cando a nosa moza voltou o mostrador, e pregutoule o tendeiro :
-         Milio, ¿Tés pelotas?
-         O Milio coa rapidez dun lóstrego respostou- ¡Teño é boas!
A risotada dos mirois foi tan forte que se escoitou na Bergalonga.
A moza entonces caeu na conta, e o sair, parece que sobrepasou os cento oitenta graos de abertura dos pes, cimbreou en demasía os cadrís e ficou escachada desde aquela.
 Eu so a ví bailar unha vez. ¡Era certo!.

viernes, 3 de agosto de 2012

A VIDA É PRO QUE A TRABALLA.



Tiña xa ochenta e seis anos. Na guerra, no Monte Turana de Teruel, morrerale o irmán, dous anos mais vello
 Tiña xa cuarenta e cinco anos cando casou. Casou coa muller que él queria e ela tamén.
 A ledicia chegou a casa cando ela quedou preñada. Ian ter un fillo. Xa tiñan algo polo que loitar, naquelas terras, ricas unhas veces e escasas outras. Xa se sabe que a vida do labrego é así, depende da terra, do sol e da choiva, a mais das plagas. Ël so decide cando fai as cousas o resto depende de factores externos, tales como o bo ou mau tempo, se chove ou non, se vai frio ou xea… e algunha mais..
 Dícese que a ledicia en casa dos pobres dura pouco. O noso amigo, non é que fora pobre. Según él tiña todo o que necesitaba para ir vivindo. Tiña casa, a Natureza, proviáo de todo canto necesitaba, solo tiña que traballala, axudarle a producir, proporcionándole auga, e labor. O resto era aproveitar o esterco dos animais que tiña, que devolvian a Natureza aquelo que comeran, en  forma de nutrinte.
 Mais, a ledicia, como se decia no párrafo anterior, non dura demasiado nalgunha persoas, cousa que o amigo le aconteceu.
 Antes de chegar ós nove meses da preñez, concretamente os oito meses, a súa querida muller púxose de parto.
 Aconteceu o que xa estades a pensar; o fillo naceu morto, a nai so viviu hasta o dia que o sepulteron.
 Ficou soliño, no mundo. Eso sí con traballo a reo, no que se enterrou para non poder pensar. Non queria pensar no que houbera sido a vida  da familia que tiña. Aquelo facia-o chorar sen soltar unha bágoa, e sen dar nin tanxiquera un berro. Era como se un pucheiro cerrado con ferrollos fose inchando. Aquelo tiña que reventar algunha vez.
 Empezou a ter excelentes colleitas, que non necesitaba. Os seus excedentes dábalos a veciños mais necesitados.
 Un día apareceu pola súa casa un home “de negro” vestido, que le dixo que tiña que pagar ó estado un imposto chamado, sobre o valor engadido, os finos chamabanle IVA.
 Era algo que habia que pagar por vender cousas.
 Ël dixo que non vendia nada.
 O de negro díxole que sabian que os veciños recibian parte ou case toda a súa colleita, e que esta era abondosa.
 Respostou que aquelo era algo que a él le sobraba, e, como habia xente con necesidades, él regalábao..
 Eso é competencia desleal, e ademais unha maneira de evadir impostos, polo tanto tiña que pagar o % reglamentário o estado, ademais de unha multa, polos anos pasados. Díxo o de negro.
 Él dixo que eso non o ia facer, que era un roubo. Ademais, engadiu que él non mantiña a prásitos políticos.
 O de negro dixo : “Ya veremos”. E deixole un papel cheo de garabatos, que él meteu na palma daquela mau, que parecia unha pa e apretando-o como se fose cunha prensa das do viño,  tirou o papel a corte dos porcos. Ni estes animais o quixeron comer.
 O dia seguinte, na casa do noso amigo, houbo bastante rebunbio. Veu o Notário da comarca, viñeron dous abogados, e tamén tres homes dos chamados “homes bós” da aldea. Despous de moitas horas todo voltou a sua normalidade.
 Despous de sete días, o noso home chamou o veciño que era tamén parente, e fíxole prometer que se quedaría co seu can de perdices, e coa sua vella espingarda “sarrasqueta”. Él, dixo, marchaba, liscaba daquel lugar, non polo lugar, senon polos que querian aproveitarse do traballo dos demais.
 Pasou catro día visitando todas as terriñas herdadas dos seu antepasados, distribuindo as vacas entre as xentes, igual que os aparellos de abranza despedindose de todo..
 El xa non necesitaria nada. Marchaba. So queria deixar algunha axuda a quen o necesitaba mais.
 El tiña xente oonde ia, que xa le tiñan preparado o resto do porvir.
 Despediuse dos mais achegados, amigos eran todos, e dixo que o día seguinte, embarcaba.
 A mañá seguinte, xa non estaba na casa.
 Cando veu o home de negro, quixo entrar. Chamou a un xuiz, para non collerse os dedos, reventou a pechadura da porta, e entonces atopou o noso amigo.
 Penduraba da viga do cumbreiro, cunha corda cun nó corredizo no pescozo, a lingua fóara, e os ollos fóra das órbitas.
 Atados o pescozo tamén tiña un feixe de escrituras, legais, que donaban todo os mais necesitados.
 Só unha condición: Ös politicos, nin un patacón.

viernes, 13 de julio de 2012

CABRONES




Queridos amigos e amigas:
                                           Solo dúas letras desde a Alta Sanabria. Estou por estas fermosas terras, gozando dun traballo axeitado e controlado no mundo da horticultura.
 Cando os tomates, pementos, cebolas e demais cousas cheguen a época da recolección, serán as vosas mercedes invitados. ( coa boca pequena)
 Nesta bendita terra, non teño aceso a información díaria, nada mais que as veces o Tv. Cousa que cada vez vai de mal en peor, habida conta do que se escoita. Estes aprendices de dirixir o pais (Non son outra cousa), pensan que se non nos contas as as cousas tal como son, e sí como eles queren que as vexamos, o asunto da RES OUBLICA millorará solo por decilo. (Aprenderon de un tipo chamado Goebbels, non sei por que poño o nome con maiuscula).
,Un servidor de ustedes que xa peina canas, e está enfilando a última recta da etapa, pensa que se fai falla, poderiase coller o mesmo Cetme e reconstruis o pais.(Total houbo unha insurreción contra un reximen legal, poderiamos darle a volta e fecer o mesmo de signo contrário)
 Bueno, estou cabreado, e no quero que alguén se senta co ánimo de levarme ante xuices, que les importa un carallado o xusto e agarranse ó legal (¿Castelao, por que te fuches?) desdeAlta Xebra, abrazos para todos.

lunes, 25 de junio de 2012

A TEIXEIRA I



                            Esta pedra está subindo a Mallada Grande, na veciña aldea de Montesinho

 Desde un tempo atrás, ando con arelas de falar sobre a aldea onde nacín: A TEIXEIRA.
 Sempre que o quero iniciar, sempre teño dúbidas de cómo empezar. ¿Fago unha reseña histórica?. ¿Defino o pobo?.
 Non sei, sexa como sexa, se un quere facer algo, o mellor é empezar. Se hai principio, polo principio, se non o hai o mellor é empezar o chou, e que sexa o que Deus queira.
 Empezarei pola miña aparición neste Planeta chamado Terra, que alguén bautizou como Planeta Azul, e pódaque, de seguir así a humanidade, chegue a converterse en Planeta Negro, e o que pode ser peor, Planeta Roxo.
 Continuemos. Nacín un día tres de Setembro do ano milnovecentos cuarenta e tres, en plena época da fame. Acabérase a guerra incivil e estaba Europa metida de cheo na que foi, hasta agora, a segunda guerra mundial.
 Aparecin neste planeta, nun curruncho Chamado A Teixeira, nunha casa pertencente a familia do pai de miña nai, a casa chamábanle a Curralada. Inda vivia o avó de miña nai que era polo tanto o meu bisavó. Teño entendido que nos coñecímos mais non nos vimos ben. Él estaba cego e eu coido que inda non me fixaba ben no que via.
 O avó de miña nai, meu bisavó, chamábanle o ti estanqueiro. Algunha vez falarei del, coido que era un verdadeiro persoaxe. En Puebla creo que o coñecian hasta os gatos.
 A Teixeira está ubicada ó norte da zona trasmontana portuguesa, pegada a aldea de Montesinho, que le dá o nome o actual parque natural do mesmo.
 Se mirades un mapa, veredes que o terreno portugués entra no español pola banda da Moimenta e tamén pola de Montesinho, deixando o axuntamento de Hermisende nunha espécie de cuna na que a Teixeira esta na parte oriental, mais oriental está Montesinho, e despous  está outra vez terreo xabrés, Calabor.
 Os meus recordos da Teixeira están sempre arredor das Moreiriñas, onde está a casa de miña tía e case hirmá, Jesusa. Daquela era a casa da miña avoa Martina. Alí fixen a mor parte das trasnadas que adoita facer un rapaz que viviu alí hasta os dez anos.
 Recordos daquela época teño dabondo, ireinos deitando por aiquí, falarei de todo aquelo que me acorde, evidentemente poreino na escrita a miña meneira, cousa que estou convencido que non le gusta a moita xente, mais é a miña forma de afrontar certas cousas, entre elas esta de falar da Teixeira e dos Carqueixeiros.
 De momento e para non aburrir, diremos que o nome de Teixeira, fala por sí solo. Refírese a unha árbore típicamente celta e do noroeste que está en vias de estinción: O TEIXO ou Tejo en castelan. Queda, pegando a Serra da Gamoneda, cerquiña da Farrapada un fermoso bosque destes enigmáticos árbores. O lugar chámase Teixedelo, está no termo de Requeixo e pegado a  “Serra”.
 O patrón relixioso da aldea que escollín para nacer é O Santo Estebo, e a patrona a Pilarica. Tiraban poucos coetes os días de festa.
 Tamén direi, que cando os Condes de Benavente eran os chupadores de sangue de toda a Sanabria Xeabra para aqueles que adoitamos a falar no idioma de Rosalia de Castro, inda que mal. Quería decir dos Condes de Benavente que a Teixeira entre outros tributos, primicias e diezmos, os veciños da Teixeira estaban obligados e entregarle trece perdices cada ano. O Catastro de Ensenada, dixit. Tamén falaremos desto.
 Agora quero deixar o meu recordo para todos os meus parentes mais directos que xa morreron, desde os meu avós e tios. Non os nomeo. Xa irán saindo os seus nomes en sucesivos posts.
 Tamén falarei do ti “Inácio”, do meu primo Santos e do meu amigo David Garrido.Tamén do Castelo do Mau Veciño ou Bamba, e do Penedo Mourón igual que do despoblado de Ros.

viernes, 22 de junio de 2012

¡POLITICOS , O CARALLO (Competencias imprópias)



 "Competencias impropias."
 Hoxe acabo de enterarme de que os axuntamentos, hasta agora, e supoño que no futuro se non cambiamos esto, gastaban un montón de cartos nunha cousa chamada competencias impropias.
 A min so se me ocorren unhas poucas cousas con relación a isto. Se tiñan competencias impropias seria por necesidade, ou por gastar mais cartos para poder arrebuñar algo para o peto própio, ou porque os que tiñan as competencia propias non as exercian, ou.. ou.., así hasta todas as competencias impropias habidas e por haber.
 De sútaque, eu que xa teño anos, e por iso recordo cousas (Deus siga conservando a nosa memória), acordome daquelas mañás de domingo, nas que despous da obligatória misa, fiscalizada ás veces polos carabineros, despous da misa digo, soaban as campas con dúas ou tres badaladas que anunciaban reunión do concello.
 O concello era a xuntanza de todos os veciños da aldea, un por cada casa; a poder ser o “pater” ou “mater” familae con poder de decisión e que a sua decisión fora vinculante para o resto da casa. Non se admitian xentes menores de idade e xentes sen “siso”.
 O Alcalde Pedáneo, que era o que chamaba a concello, espuña o que había que facer, en función da época do ano.
 Arreglar camiños nunha época. Arreglar a traida das augas para o rego noutras. Facer calquera cousa necesaria para a aldea, en calquer caso. Sempre sen contar con axuda externa, solo se contaba cos veciños para as cousas da aldea.
 Era o que se chama unha verdadeira autocrácia. Inda ten este nome nas aldeas veciñas de Portugal.
 O axuntamento chamado oficial, donde o alcalde maior saia dunha terna que o secretário do mesmo mandaba a Zamora ó goberno civil.
 A famosa terna tiña truco. Sempre, sempre, de xeito inveterado, o elexido como alcalde era o primeiro da famosa terna.
 Está claro que na terna, para cubrir as costas do secretário, entraban xentes díscolas ou proclives a denostar o reximen.
 Como pode ser ben entendido, o segundo e o terceiro da lista nunca eran elexidos. Para decilo con mais claridade, o alcalde maior xa o elexía o secretário, que era o que levaba a voz cantante.
 Todo esto do chamado axuntamento, non tiña efecto no devir da marcha da aldea. Nesta os veciños eran os que tiñan a voz cantante. Esta voz cantante era forte, porque os veciños, en primeiro lugar non cobraban, en segundo lugar traballaban na cousa común de maneira grátis, e era obligatório cumplir con as medidas adoptadas na AUDIENCIA.
 A politica profesionalizouse tamén nas aldeas. Os concellos moven presupostos. Algúns, rara avis, nunca se empeñan. Solo gastaban o que ingresaban. Podese saber os que eran. Os que algún paisano crecía demasiado, ou non tiñan  infraestucturas minimas, eran os que se destacaban por ter dirixentes, honestos, ou aproveitados.
 Agora chegou o tempo das vacas flacas, e tanto o estado como a comunidade europea, tentan arreglalo. A pregunta é ¿Por qué teñen o mesmo trato os que se empeñeron e temos que pagar as suas debedas entre todos, e aqueles outros que están como fai cincuenta anos?.
 Partindo da premisa anterior, `poderiase colexir que, se a prtir de agora, os CIDADANS actuáramos como nas aldeas de vai cincuenta anos, ó mellor os politicos sobraban, pous agora non faría falla unha terna, e os elexidos non terian postestad para manexar diñeiro publico, para eso estarian os tecnicos con poderes limitados polos CIDADANS.
 En definitiva, haberia que decirle a politicos como a presidenta da Comunidade Autónoma do centro da Peninsula, que eles, os politico, son os criados dos CIDADANS e nunca os AMOS.

viernes, 15 de junio de 2012

DISTINTOS NIVELES DE ESTUPIDEZ HUMANA



 La estupidez humana parece que no tiene límites. Por lo menos eso es lo que se desprende del devenir diario.
 Y, aunque nada más sea por hoy, no meteremos en el saco a los políticos, porque éstos tienen su saco de la estupidez para ellos solos.
 Hoy me he encontrado con dos cosas que, creo, refuerzan mi teoría, con lo que según los clásicos, queda demostrada sin necesidad de recurrir a escuadra y cartabón.
 Primera estupidez que mueve a reflexión, es una noticia aparecida en los medios escritos de comunicación que la agencia EFE, ha distribuido:
 Los bomberos de Granada evitan amputar el pene a un varón que lo metió en un tubo de dos centímetros (sic).
 Hay que ser “gilipuertas”, primero para meterla en un tubo metálico. Sí lo que quería era placer, me dá que un tubo no está por la faena. Segundo que por pequeñita que la tenga el famoso, ya, Príapo-Tubo, un tubo de dos centímetros no es precisamente una circunferencia demasiado amplia, salvo que con vaselina se ablande. ¡Jo!.
 El interfecto, va al hospital donde la herramienta de corte más fuerte debe ser un bisturí, cosa que a todas luces es insuficiente pués en los quirófanos como cosa mas dura deben corta algún hueso.
 Parece que la alternativa era, o amputar el famélico pene, o rajar el tubo. Para escarcelar cosas atrapadas entre metales nada mejor que los bomberos. A eso recurrieron desde el hospital. Uno de los bomberos se acordó que tenía en casa una sierra de bricolage, fue a por ella, y después de varias horas, en colaboración con los facultativos del Hospital lograron liberar el “pajarito” del experimentador de emociones nuevas.
 A mi me vino a la cabeza aquellas estrofas de Quevedo que hablaban de la nariz de otro coetáneo de él y también plumífero: Érase un hombre a una nariz pegado……….., en este caso se podría decir : Érase un hombre a un tubo pegado, por culpa de un pene mal encajado….  
 La segunda muestra de estupidez, se dió en la calle donde resido. Esta misma mañana, empezaron a llegar, unos edificios mas abajo del nuestro, varios coches de la policía nacional y de la local.
 Como por la zona hay sucursales de bancos y cajas (cada vez menos pués ya han cerrado alguna, y las que vendrán) todos pensamos en un atraco a una de las sucursales, máxime cuando todos los coches paraban delante de un entidad.
 Pero no, no era en ningún banco (decía un empleado de banca, que hora no se podía entrar a atracar un banco, pués el atracador corría el riesgo de ser él mismo atracado), era en un piso del edificio.
 Hubo corridas de los agentes, y mas tarde, después de un par de horas la cosa se acabó. Parece que atraparon a los delincuentes.
 Más tarde hablé con un señor que según dijo, tenia dos hermanos que Vivian en el edificio en dos pisos distintos. Al parecer los atracadores, llamaron a los timbres de los pisos y en dos pisos no le abrieron, pero sí en uno. Llamaban al timbre con la cara cubierta, y como es lógico los que miraron por la mirilla no le abrieron, la señora que abrió, o bien no miró o necesita ir al oculista.
 Al llegar la policía, los atracadores intentaron salir del piso saltando por una ventana.
Como era de esperar, al saltar desde un segundo piso, dos se rompieron las piernas y un tercero no supieron decirnos que le había pasado.
 Está claro que si robaban para poder comer, a partir de ahora lo podrán hacer con cargo al erario público. Otros también chupan pero no necesita ir a la cárcel. Roban lo suficiente para comer en buenos restaurantes, y pagar buenos abogados, si nó a otras instancias.
 Esto tiene un corolario: Hasta para robar a una vieja, hay que preparar bien la actuación, sinó pasa lo que pasa.
 ¡Hay que ser profesionales, aunque sea para hacer una pequeña chapuza!.

miércoles, 13 de junio de 2012

LA LEYENDA DEL LAGO DE SANABRIA(LA DE VERDAD)




 Hace unos años, los suficientes para que ya, algunas cosas no me vengan a la memoria,  me sucedió lo que quiero relatar.
 Había en la llamada carretera de Villacastín a Vigo, sobre todo en la comarca de Sanabria, las famosas ventas que jalonaban la mencionada carretera.
 En Sanabria se iniciaba la subida a las portillas de Padornelo y de La Canda, en una carretera, que era eso; carretera para carretas tiradas por bueyes y caballos.
 Una noche que transitaba por esta carretera, me vi obligado a pernoctar en una de esas ventas.
 Era una venta que había, subiendo hacia Padornelo, un poco antes de la Revueltas del Suspiro.
 Se hizo de noche, era invierno y empezaba a nevar. No era aconsejable continuar. No seria el primero en perecer atrapado por la nieve.
 Había demasiadas cruces a los lados de la carretera que daban fé de gente muerta en la zona, por imprudencias al pensar que podían haber vencido al temporal.
 Después de cenar, sentado en un banco con el resto de los pernoctantes, alrededor de un fuego, en una sala rectángular que después serviría también para dormir, bien sobre el banco o sobre unos jergones de paja puestos a tal efecto cerca de la fogata que no se apagaba en toda la noche.
 La cena consistía en un tazón de caldo de berzas con patatas, donde habían previamente bañado un trozo de tocino. Era lo que había y con el frío y la caminata, aquello era un verdadero manjar.
 También había unos odres de vino que durante toda la noche no pararon de sangrar los venteros a petición de los residentes temporales en la venta.
 Después de la cena, y con un cuartillo de vino en la mano, contemplando como el fuego devoraba unos “torgos” y “rachos” de carballu esperando que pasase la noche, se sentó al lado mio la ventera. Una matrona que ya debía rebasar el medio siglo, oronda  muy simpática y habladora.
 Salió en la conversación la leyenda del nacimiento del Lago de Sanabria, cosa que todo el mundo conoce. Yo, descreido de mi, que no creía en esas cosas milagrosas, me reí un poco con el consiguiente gesto de enfado de la ventera, que me reprochó aquello, diciéndome que podría comprobarlo por mí mismo si quería. No tenía más que pasar la noche de la víspera de San Juan en el lago, a poder ser en la isla de de las Moras. Tendría la oportunidad de escuchar la campana Bamba. (Por cierto, el castillo del rey Bamba está en La Tejera, algún día hablaremos de él), a las doce de la noche.
 Le prometí a la señora que a la primera oportunidad que tuviese, haría lo que ella me dijo, y luego pasaría a contárselo.
 Me dijo que era una promesa y que no debería romperla, si lo hacía ella me castigaría.
 En el mes de Junio siguiente, decidí cumplir mi promesa.
 Aquel verano, y por aquellos días, hacia un tiempo estupendo. Era una buena ocasión para pasar una noche al aire libre en la isla de las Moras.
 A las diez de la noche conseguí, por medio de una balsa artesanal, acceder a la isla, equipado con una fiambrera de habones con oreja, una pinta de vino, y un recipiente con café, para cenar y acompañar la soledad.
 A las doce de la noche, sonaron las campanas de Ribadelago, a las que contestaron las de San Martín, y seguramente las de Vigo. Entonces pensé yo que aquello sería lo que alguna vez oiría algún furtivo de truchas en el Tera, y con el miedo lo atribuyó a las campanas de Villaverde de Lucerna.
 No se sintió mas nada que el canto de los grillos, alguna que otra carricanta y el chapoteo de alguna salmo fario, atrapando alguna mosca. La luna brillaba en lo alto y la vista del lago era especialmente hechizante y no me extrañó nada que subyugase a alguna persona en las mismas circunstancias.
 Me empezaba a quedar dormido, cuando me pareció oír un ruido. Como cuando sale del agua una nutria, muy suave.
 Presté atención y escuché el sonido amortiguado de una campana. Parecía que salía del fondo del lago. Quedé asombrado, pués se decía que la campana sonaría a las doce de la noche. Miré mi reloj y vi que era exactamente la una. De súbito me dí cuenta que mi hora era la “oficial”, efectivamente eran las doce solares.
 No salía de mi asombro, cuando descubrí a tres mujeres, sentadas al borde de la isla con las extremidades metidas dentro del agua.
 Me acerqué para hablar con ellas, y con asombro descubrí que eran tres sirenas, que estaban sentadas recibiendo los rayos de la luna..
 Cuando me acerqué, ellas al verme se sumergieron en las cristalinas aguas del lago, justo cuando se escuchaba la última campanada del fondo del lago. Efectivamente eran la campana de Villaverde de Lucerna, aquella que el buey bragao no había podido sacar.
 Al volver al lugar donde había dejado la balsa, me pareció oír la voz de la mujer de la  venta del Suspiro, que me decía: Has cumplido tu promesa. Has visto la verdad. Solo te queda ir a contarlo a la venta.
 Salí de la isla, e inicié el camino de subida de nuevo al Padornelo. Tenía que ir a la venta a cumplir mi promesa.
 Pasé por Requejo a medio día, con un sol de justicia. Una hora más tarde cuando estaba ya cerca de la venta, una espesa niebla cubrió la misma y la falda de la montaña hasta el rio Castro.
 Empezó a hacer frío. Entré en la venta. Estaba totalmente  vacía, solo había un hombre sentado en el escaño delante del fuego. Tenía la cabeza entre las manos. Al sentirme se levantó, vino hacia mi, me dio un abrazo y llorando me dijo: Hemos enterrado ayer tarde a la ventera. Me dejó dicho que le contase que las tres sirenas son las tres mujeres que hacían pan cuando Jesucristo pasó por Villaverde de Lucerna.

lunes, 11 de junio de 2012

PREMIO XERAIS 2012. (ILLA DE SAN SIMON)






  O sábado día nove deste mes celebrouse o XXIX Premio Xerais de novela e o Merlín .
  Xa ian arredor de vinte e algún ano, que eu non asistía a ningún deles, a pesar de que durante a miña estadía na editorial, durante o primeiro ou segundo ano de ser contratado, foi cando se iniciou, sendo o editor o amigo Luis Mariño.  Recordo que o primeiro premio, dotado con 500.000 pts., (o actual é de 15000..- €) foi concedido a Carlos Reigosa, perodista, que daquela traballaba na axencia  Efe. Teño que decir que daquela, Reigosa convidounos a cear en Madrid a Luis e a min, estando a piques o día seguinte, os dous últimos, de perder o avión de volta a Vigo, despous de facer case famosos os nosos nomes polos altofalantes do aeroporto de Barajas.
  Como decía, xa choveo dende a miña estadía nun premio Xerais. Este ano asistín despous de aceptar unha invitación da amiga Celia para asistir.
  Celebrouse o evento na illa de San Simón, no fondo da ría de Vigo, a carón de Redondela e moi  pertiño de Rande onde repousa, según os ditos, un grande tesouro que os ingleses afundiron xunto cos galeóns que o transportaban desde as américas.
  Un día destes teño que ir a mergullarme por alí, a ver se o atopo, e así arreglo os problemas deste país que leva moitos seculos espoliado, e nunca escarallado definitivamente. Sempre dixen que o noso país debía ser moi rico. Sempre rouban e nunca se acaba. ¿Ou será que nos rouban a nos e non o pais?.
  A Illa de San Simón, e pequeniña. Para ir éla hai que facer a travesía de menos de dez minutos, nun pequeño barco, que se colle no peirao de San Adrián de Cobres. Nunca estivera, como dixen alí.
  É un sitio fermoso, coido que polo pequeniño. Desde 1842, que se fundou, foi un lazareto, dos primeiros que houbo na península. A primeiros do século XX, deixou de selo, e durante a guerra civil franquista e na postguerra, foi un lugar no que levaban ós represaliados e defensores da República, igual que a todos aqueles que algún dos gañadores le tiña xenreira.
 Hai na illa uns xardíns, con arbores case todos de importación, mais no medio hai un paseo que leva o nome dun fermoso e case totémico especimen endémico do país, en vías de estinción nestes nefasto nosos días. Estou a falar do BUXO, do que tiñan sona as gaitas que de él se facian e coido que inda se fan.
  Neste paseo dos Buxos de cerca de cen metros de longo, hai dúas filas de buxos a ambolos dous lados. Son buxos de uns cinco metros de altura e uns vinte centímetros de diámetro, de unha fermosura inesquecible.
 Recomendole a todo aquel que poda, que non deixe de visitar esta illa. Aparte dos recordos que suscita, tamén ten unha boa vista da ria, da ponte de Rande e de Redondela.
  Unha das cousas mais bonitas do premio Xerais deste ano é que foi concedido por unanimidade a dous autores. Un pai e unha filla.
 Non vos fago unha reseña dos autores e das obras premiadas, pois non tedes mais que pinchar na rede as verbas “premio Xerais 2012” e alí xa hai sobrada información, eu non podo decir nada de ningunha das obras porque ainda non as lín.
 Deixovos unha fotografías da zona, inda que a tarde estaba un pouco chiviosa e con pouca luz natural.
  A ver se vos gustan.
                                         Paseo dos buxos


Estátua de Xules Verne, en homenaxe a súa mención na obra 100.000 léguas de viaxe submarino.






Video da saida da illa e regreso a Vigo.