COUSAS DE CORUXAS, CORVOS, E BRUXAS (I)

 Estábamos a mediados do mes de Sanxoan, nos inícios do estío, Eran días e tempos nos que as andainas polos montes, serras e curotes eran moi apetecibles e instrutivos, pois ademais de entreterse nunha contemplación dos paxaros, os anfibios e lepóridos igual que os cérvidos e demais fauna que adoita andar polas serras,  tamén  nestas datas se pode contemplar, e nalgún caso estudar, son as árbores, matogueiras de arbustos e eses vexetais pequeniños que serven de unha ou de outra maneira de alimento a todos os seres do Reino animal. Ë dicir as herbas, esas diminutas cousas que conforman o Reino Vexetal, que son o intermedio entre o Reino mineral e o Reino vexetal.
 Non é cousa de amentar aiquí o Reino Espiritual e o Reíno da Enerxía, pois podería este pobre relatador incorrer en desgracia se se le ocorrera dicir que os dous son a mesma cousa. ¡Válame deus, xa se me escapou!.
 Subira eu as estribación da Serra Segundeira, Desde o concello de Hermisende a facer unhas fotografías do nacente do riu Tuela. Hasta Lubián subi en coche, que quedou aparcado e encomendado a Nosa Señora das Neves, o lado da capela que hai na súa honra nos paraxes da Tuiza. (Teño entendido que esta virxe, amosouse a uns pastores ou vaqueiros, as crónicas non están certas, no medio do verán en medio de unha grande nevada. Cousas veredes e escoitaredes).
 A intención inicial era subir pola beira do Tuela arriba, hasta chegar o seu nacente. Levaba un mapa argallado polo meu cuñado Xusto, que coñece mellor aqueles pagos do que eu, deume instrucións valiosas que como se verá, foron de de unha inestimable axuda.
 Según o mapa que me proporcionou Xusto Lubián Lubián (por algo se fía un da xente que leva ese segundo nome, cando se trata de percorrer as paraxes desa mesma toponimia), despois de cruzar o couto de Chaos chamado As Maseiras, unha vez que alcanzara a paraxe chamada O Caneiro das Bruxas, teríao mais difícil para subir, cousa que debería facer con mais tento, indo de vagar, hasta chegar a ladeira da marxe esquerda do Tuela, onde me dixo que se atopaba a Pala dos Albardeiros.
 Tanto o Caneiro das Bruxas como a Pala dos Albardeiros, en realidade eran os lugares que eu quería esculcar,  para evitar no resto da familia o que a algúns les parecía unha aventura perigosa, dada a lenda escudeime en que queria facer unhas fotos. Tiña que evitar as Bruxas, e a Pala onde según dimes e diretes dentro atoparan ósos humans, que non dicían nada bo a favor da covacha.
 Ía preparado para aguantar na serra bastante tempo. Levaba provisión de víveres dabondo case para unha semana, unha boa bota de Viño con mezcla de Albariño e un reserva de Toro. (Non sabedes vos que viño sai de ese “coupage”. Mellor non lo digais a ninguén pous poden acabarnos coas existencias.), unhas latas de conserva xunto con chourizos feitos pola zona de “Los Valles”nun lugar que agora non recordo  o seu nome, pan, un termo de café e froitas.
 Cando estaba por enriba da serra de Chaos, onde os veciños deste lugar recollen augas para regar os seus eidos, e supoño, solo supoño, que para o seu abastecemento diario, xusto nunha matogueira de bedugos ou bedulos que de tódolos xeitos os escoitei nomear, cando estaba descansando, digo,  e tomando algo para repor as forzas, pasou por enriba de min unha bandada que endexamais vira. Era unha bandada de unas duascentas ou trescentas coruxas, todas brancas guiadas por un bufo grande.
 Baixaron voando sobre o Tuela hasta que as pedí de vista. Estaba eu pensado no insólito da cousa, pois endexamais vira tanta coruxa xunta, nin sabia da súa querenza de animais gregarios. Xa solo por aquelo merecía a pena ter subido hasta alí. De repente collín un bon cabreo comigo mesmo, pous no fora quen de coller a cámara e tentar inmortalizar aquelo nunha instantánea. Dicía miña avoa, con moita razón que “o galego, acorda ben, pero acorda tarde”. Esta cantinela ía sempre dedicada a min.
 Acabei o refrixerio e dispúxenme a iniciar a subida, cando por enriba de min, espantáronse tres enormes corvos, que tamén baixaban voando por enriba do riu, e sorprendinnos o erguerme, pous fixeron un pequeno xiro esquivándome, volvendo mais abaixo a súa liña de voo.
 Levaban a mesma dirección que as coruxas, inda que a súa altura de voo era bastante mais alta.
 Crucei o Tuela para a outra banda, saltando nuns penedos que nalgúns lugares escondían as augas do riu, e tamén algunhas boas trutas. O saltar a unha matagueira de unhas grandes xestas, mais ben parecían piornos, casi caio enriba de un porco montés enorme. Tiña unha navallas de mais de dez centímetros por enriba do fuciño, e miroume cuns ollos sanguinolentos que non presaxiaban nada bo. Cando botei man do coitelo de monte que levaba o porco xa desaparecera polo cavorco abaixo.

 …….cocntinuará….

Documental "La Gran Estafa" | Sobre la teoría de las puertas giratorias

     

Desde hace tiempo pensaba hacer una entrada sobre la llamada "crisis",
No tengo la formación ni información sufucientes para hacer una cosa interesante, Solo seria mi opinión.
En la red me he encontrado este video de los amigos de DRY, que merece la pena visualizar.
Sé que es un poco largo  pero, repito. merece la pena invertir los 27 minutos que dura.
Sin información nunca podremos manejar bien nuestro futuro
¡ESPERO QUE OS SIRVA PARA UNA BUENA TOMA DE DECISIONES!

ENAMORAMIENTOS PLATÓNICOS

 Eran los tiempos obscuros de este país. Eran los inicios a la vida de un joven inexperto en todo. Inexperto en trabajo, inexperto en la vida en la gran ciudad, inexperto en compaginar trabajo y una formación a la que aspiraba, inexperto en las relaciones personales con las bonitas barcelonesas.

 Los dineros que los esplendidos empresarios barceloneses pagaban a final de mes, al principio daban para llegar al último día con un pequeño déficit. Es decir que lo que pagaban daba justo para pagar la patrona y comer, sin pasarse.

 Había que mejorar la cosa económica, por lo que diariamente consultaba La Vanguardia buscando un hueco entre todos los anuncio de trabajo. Se necesitaban mas “pelas” para subsistir y pagar las matriculas, para seguir la formación que uno consideraba que Daria acceso a una mejor remuneración y trabajo- ¡Siempre hay ilusos!

 Después del primer año, la cosa funcionaba un poco mejor, aunque no daba para residir en el Ritz, sí para residir en una pensión medianamente decente, aunque esta estuviese por la zona de Las Corts, muy cerquita de los dos campos de futbol del Barcelona, el viejo y el nuevo.

 El lugar de trabajo estaba en el Paseo de Gracia enfrente de la Pedrera, edificio diseñado por Gaudí, un genio de la arquitectura que al revés que los famosillos actuales nunca tuvo que emigrar de su país por culpa del exceso de dinero en su cuenta corriente. Cuando murió atropellado por un tranvía, los que le auxiliaron creían que era un indigente.

 Digresiones aparte, vamos a lo que íbamos: Para llegar al trabajo debía subir todos los días a un autobús, siempre a la misma hora, desde el barrio de Sants hasta el Paseo de Gracia.

 Todos los días a la misma hora también subía al autobús una “fermosa” moza. Siempre íbamos enfrente uno de la otra ,

 Yo tenía la costumbre de recostarme en una barra del autobús al final del mismo, y la moza “fermosa” se recostaba en la barra de enfrente donde empezaban los asientos. Nos mirábamos cuando pensábamos que el otro no nos veía. A veces nos cruzábamos las miradas que eran rápidamente desviadas de forma un tanto azarada por las dos partes.

 Esto sucedía todos los días, salvo domingos. Sí, si los sábados también, pués de aquella los sábados se trabajaba por la mañana. Para mucha gente era día de paga semanal.

 Desde el primer día de las `rimeras miradas furtivas ya habían pasado mas de un año.

 Una mañana sucedió algo que me tuvo pensativo medio día. Subí como siempre al autobús, me acomodé como siempre en el lugar de costumbre, la fermosa hizo lo mismo por su parte. Pero aquel día su comportamiento, fue extraño para mi manera de ver.

 La fermosa, de una manera muy seria, casi hierática, me miraba fijamente a la cara y a renglón seguido fijaba su vista en mis piés. Todo el trayecto fue así, su mirada iba de una parte de mi cuerpo al otro. A veces pensaba que se iba a dirigir a mí, pero eso nunca sucedió.

 Llegamos a nuestro punto de destino, cada uno se fue a su trabajo y yo con la “mosca detrás de la oreja”, sin saber el porqué de aquel comportamiento.

 Me enteré a madia mañana durante la jornada laboral. Algo se me cayó al suelo y al inclinarme a cogerlo, al lado de uno de mis zapatos, me dí cuenta de que llevaba un zapato de color rojo y otro negro.

 Las prisas de la mañana habían conseguido que a la hora de calzarme me pusiera un zapato mio y otro de mi hermano que dormía en la misma habitación.

 El enamoramiento de la fermosa y yo continuó durante otro año aproximadamente, a raiz del accidente de los zapatos, empezamos a decirnos adios, y buenos días.

 Esperábamos, por lo menos yo, que el otro tomase la iniciativa, pero nunca sucedió.

 Como decía al principio, estábamos cargados de inexperiencia, y lo que era peor éramos completamente bisoños.

 ¡Bendita inocencia.! ¡Mierda de timidez!

HOMES CON PODERES SOBRENATURAIS

 

 Eu rezava olhando para os lados. Aprendi a dominar o pavor, logo tudo melhorou.Vin saber, ja de adulto, que cuanto maior é o medo as “almas do outro mundo”, maior é o sofremento.

 Esta conversa levábase a cabo no fondo das leiras da Aligheira, alí onde esta o nascente da fonte do mesmo nome. Por certo; a fonte está xusto no medio da raia.

 Nos colléramos as meruxas, no nascente, que estabamos a comer acompañando a un par de gazapos cazados na tardiña.

 Fixérasenos tarde, e decidimos preparar algo de cea. Tocoulle ó rapaz mais novo, acompañar o señor Diogo hasta a Moimenta a mercar pan e algunha cousa mais de comer, así como unha boa garrafa de viño verde, dese bo viño que fan os portugueses para eles, non ese que venden ós turistas en garrafas de diseño.

 A conversa tiña lugar despous de acabar de cear, sentados arredor da vella lareira da casa da quinta, que unha vez estivera habitada. Alí viviran, despous dos monxes do Temple tan habituais pola xeografia portuguesa, dúas familias mais. As dúas mistas de portugués e galega, e a outra de Galego e portuguesa.

 Fora o señor Diogo o que fixera o comentário, co que se enceta a historia, que tento contarvos.

 O noso amigo señor Diogo, relatounos que na súa época de estudante na universidade de Coimbra, vivindo no que eles chamaban unha republica de estudantes, fora onde se dera conta de que tiña a capacidade de albiscar as almas dos mortas que vagaban polo astral, e que adoitaban facer broma cos credulos, e as veces cos incrédulos.

 Relatou o caso que acontecera unha vez na cida de Evora, perto das ruinas romanas, alí onde está o templo de Diana e xusto onde acaba o acueducto, ou mellor dito o que queda do mesmo.

 Diante do acueducto, estaba a parada do autobus, lixeiramente afastada da estrada, case nun descampado.

 Era de noite, unha noite desas do mes de Marzo, cunha lua enorme que de cando en vez escondiase detrás dunhas néboas pretas. As sombras da noite xa se ian alargando e facian, co paso das neboas, unha danza fantasmagórica que puña os pelos do corpo de punta.

 Esperando a chegada do bus, estaba unha fermosa moza dunha fermosura fora do normal.Era dun branco níveo, tanto da cor como do que parecia a frialdade.

 Pola parte do bosque apareceu un facineroso, cunha faca na mao, ameazando a moza e decindole que le entreguera todo o que levaba de valor; o reloxio, o telfono dixital, a carteira, os aneis.

 Como a rapaza non perdera o sorriso, e non le facia caso ningún, o maleante enfurecido achegose a ela e tentou porle a faca na gorxa. A moza soltando unha risotada díxole o ladrón:

 “Desgraciado. Mentras estiven viva naide tentou roubarme nin asaltarme, e agora que estou morta xa é a segunda vez que o tentades facer”.

  Dixo iso cunha voz de ultratumba arrepiante. O “mala facinora” colleo tal medo que, sen querer, encheo os pantalóns cunha enorme mexada. Votou a correr, e pensase que inda non parou.

 O acabar, o señor Diogo dixo: “Você ficaria feliz se, quando morresse e voltasse para uma visita à Terra, fosse considerado como assombração?”.

 Naquela noite, non foi so o rapaz o único que non pegou ollo.

 O que mellor dormiu foi o señor Diogo. ¡Xa estaba acostumado!

VERBAS E DITOS DE VAL DOS MARCOS.

 Encetémos un ano. Imos ver como o acabamos.
 Hoxe acordeime de unhas palabras que nalgún día, case todos pronunciemos alá polo Val dos Marcos, cousa que me deu pé para facer unha entrada nova, con propósito de continuidade.É o propósito, facer unha entrada,cada-vez que me lembre de unha verba usada alí, sen dicir cual é, e logo ver se aqueles que leen as miñas chorradas acertan e din cual ou cuales son.
 Aqueles que acerten serán agasallados oportunamente cun xongo mollado e os que non acerten e respondan entregarémoslle un gogo seco.
 Nin o xongo, nin o gogo procederan daqueles xeixos relumbrois que hai no alto da Cachena.
 Nesta canteira da Cachena coido que era onde o "ti Laudio", pai dos meus amigos "Milio" e Santiago, collía os xeixos brancos, que atizandole cos restos de unha lima, era quen de acender a mecha coa que matiña acesa a cabicha no canto da boca.
 Había quen cos mesmos artiluxios era capaz de acender lume, como unha vez o tamén amigo meu "Loi", cando se quedou sen lume no monte e recorreu a esa maneira de conseguilo, iscando sobre unhas iscas das que producen algunhas urces. Creo que son as reáguedas.
 Por hoxe xa está ben. Se conseguimos que algunha das verbas non se esqueza, xa será un pequeno aporte a fala arraiana do Val do Tuela onde éste se esconde camiño de Vinhais.
 Que o 2013, polo menos non sexa moito peor que o finado 2012.
 Apertas fortes e aloumiños para todosss....todosss.

ESTREANDO NOVOS CAMIÑOS

 Xa cheguera o progreso a Val dos Marcos. Ian facer unha atovia pola estrada nova, ou así.

 A estrada vella pasaba, no tramo das Portelas, pola soalleira. Cruzaba polo medio do Padornelo, Hedroso, e Lubian hasta chegar a Vilavella. Os lados quedaban lugares como Acibeiros, Chaos e As Hedradas. Un pouco mais alonxados estaban pola marxe direita camiño de Vigo pola vella estrada Villacastin- Vigo; O axuntamento de Pías e Porto e na outra banda o de Hermisende.

 Como aquela carretera traceran-na con moitas curvas, os politicos do momento decidiran facer unha nova. Seguramente sen tantas curvas.Mais curvas, mais tuneles; eu que adoito ser mal pensado digo, con mais comisións para arreglar a financiación dos partidos e de paso a dos dirixentes (vale, a de alguns).

 Fixose unha variante nova. Polo avesedo, por onde xea mais, con pendentes fortes, así de paso aqueles que teñan a má sorte de ter un accidente, ó mellor xa deixan de dar a tabarra, a aqueles que eles mesmos voteran.

 De súpeto alguen decidiu facer unha autovia. Viña diñeiro pola “jeró” da comunidade económica europea (fixadevos no nome, e o que quere dicir).

 A naide se le ocorreu arranxar o que habia, sacando tráfico por as dúas xa existentes, millorando a vida dos veciños das aldeas e que as vias de comunicación serviran para eso: COMUNICARSE.

 En Val dos Marcos tamén vivian persoas. Eran aquelas que por idade ou porque non quixeron, quedaran a vivir alí.

 Había un amigo meu que non emigrera. Seguia vivindo, daquel xeito no que se vive nas aldeas olvidadas da man de deus e o que é peor, dos politicos.

 Arrincábale todolos dias o sustento a aquelas terras ácidas, cheas de urces, xestas, bituminosa e graníto, con demasiado puco espazo para sacarle a terra algo que mellorera a vida dos que quedaban.

 Cando se enterou que viña a Autovia por aqueles lares ficou todo ledo. Por fin terian o mesmo que en Barcelona coa sua Autopista a Mataró. Igual que os de Madrid polo Guadarrama.

 Por fin xa cheguera o futuro a Alta Xeabra. A partir daquela xa vivirian mellor, pous  xa o decia a TV: As comunicación son fundamentais para a sociedade.(Nunca decian para cual).

 O meu amigo, que nunca usera nada do estado, pous o camiño hasta Lubián era da Diputación (así él estaba) pensou que agora xa eran chegados os tempos de ir mellorando.

 A capital da provincia quedaba, quedaba,…¡carajo!, práticamente a mesma distancia e percorrer esa distancia levaba o mesmo tempo.

 Bueno pensou, polo menos hasta Mombuey, hai Autovia. O mellor poñen unha delegación de todo en Puebla de Sanabria e hasta alí é a carreiriña dun can.(Xá).

 En definitiva él estaba convencido de que a autovia ia ser unha boa cousa para él e os seus veciños.

 Púxose maliño,un día a sangue con colesterol prodúxole un infarto de miocardio. O infarto foi pouco considerado con él. Atizoule un día de inverno cunha nevada daquelas que contaba os vellos. Donde menos neve habia, habia medio metro.

 Saqueron-no o hospital nun helicóptero. Era moi urxente.

 Os tres días, meu amigo estreonou a autovia. A neve xa remitira. A autovia estaba expedita. Desde Lubián a Val dos Marcos pasábase, con dificultad,pero pasabase.

 Así e todo o coche mortuorio era un todo terreno.

UN BISPO NEGRO, NON É O MESMO QUE UN ARIO

      

    O BISPO NEGRO.

  Xa sabedes que en Val dos Marcos somos a reostia. Bailando, cantando, traballando pouco, criticando o veciño, axudando o veciño poucos, xogando ós paus en Hermisende, collendo bácoras no Tuela, facéndolle a pelota os “derriba”, e moitas cousa mais que agora non me dá a gana de enumerar, sobre todo aquelas que teñen que ver co “atajaná”, verba inventada polo meu amigo “Milio”, e que o parecer algunha vez fixo nas guindeiras da Costa.
 Nesta leria de inventar verbas, un especialista era o “ti Dario”. Aínda que este era mais amigo de facer frases novas que verbas.
 Sirva como exemplo, aquela vez que no mes de Agosto, baixaba do Camiño Novo, e o chegar a porta da tía Aurora, molladiño de arriba a baixo por mor de unha horrísona tormenta, ó decirle a veciña: ¿Qué Dario, ves mollado?. Ël respondeu: “mollóuseme hasta o mesmisimo Don Quixote”. Frase que non se deberia  despreciar polos lingüistas actuais, por aquelo que ten de recoñecemento do noso famoso “Escritor”. Senón sabedes do que vai, preguntade pola aldea de Cervantes de Sanabria e saberédelo por decir de calquera veciño dalí.
 Hoxe ésta léria vai adicada ó “TI” Dario.
 Nunha ocasión, naqueles días nos que era obligado ir á misa nas festas de guardar e “diomingos”, adoitaban no lugar , o saír de misa facer concello debaixo do balcón do ti Antoño.
 A min aquelas xuntanzas, ¿Qué queredes que vos diga?, gustábanme moito. Nelas podía coller a palabra calquer veciño, expor as súa ideas ou queixas e todo “quisque” escoitaba e debatíase sobre o asunto.Solo o referido a aldea,por suposto.
 Os que estaban e posesión da palabra, tentaban lucirse diante dos conveciños, e ás veces conseguianho. 
 Despous do concello quedaban corriños de homes (o concello era cousa de homes) falando de calquera cousa.
 Algún dia falaremos daquel matriarcado. Xa veremos.
 Debaixo do castañeiro, enfrente o raigame que o milenario árbore xa tiña o ventestate, e debaixo do meu sentalló, formouse un pequeno corro falando das cousas que se levaban daquela polas festas do Nadal. Había sete ou oito homes, o cura e un carabineiro, e tamén o famoso “ti” Dario.
 De todos é sabido que o cura e os carabineros non eran homes.Eran eso que os definia.
 Chegouse a conclusión de que todo aquelo das festas, era pros ricos das cidades, pous era demasiado caro, e enriba o turrón a hora de comelo facía que as encias boteran sangue. Aquelo era durísimo. Alguén dixo que era como unha pedra das de Rechouso.
 Entonces, o “ti” Dario criticando con moita razón o que pasaba mais alá das portelas e os que facían que todo aquelo dos precios fose como era, nun rauto de rabia forte, querendo criticar de maneira contundente ós, xa daquela, políticos inimigos do pobo, foi e soltou: “Mecago no Bispo, …..” e dándose conta de que o crego estaba diante, tratou de arreglar aquelo que podía ser ofensa e o peor motivo de querela polo representante do Bispado de Ourense, rectificou deste xeito:
 “Mecago no Bispo….Negro”.
 El quedou contente, e o crego tamén, notouse pola risotada que soltou.
 Non é o mesmo un Bispo ario que un Negro, ¡non Señor.!

¡FELIZ NADAL, BOAS FESTAS É POUCA ENVEXA!

                                                                ¡Xa choveu!

 Baixábamos polas Teixugueiras. A Lua xa estaba a media altura. Diante de nos ia a nosa sombra, remedando todos os nosos movimentos, e a demais, denunciando aquelas cousas que non queriamos que fosen vislumbradas.

 As manxoeiras ian agachadiñas nun saco de esparto para que non fosen vistas. Mais a lua, que non entendia de agochamentos, reflexábaas en negativo, xusto diante dos nosos pés.

 Eu,a medida que camiñaba, xa nos eidos do Prado Grande, andaba case a brincos tentando pisar na miña sombra, a ver se era capaz de deixala detrás de min. ¡Non o intentedes, sempre é tempo perdido!

 Meu pai, que ia a carón de min, díxome que él xa intentera noutra ocasión acompañando o seu, e non o conseguira. Sabia ben o que eu estaba tentando.

 Eran tempo de Nadal,.Habia que tentar ás camelas, pous dentro da frixideira serian a ledicia de toda a familia. Os peixes nas serras dos montes baixos leoneses, que eran aqueles, non por ser de mares de terra adentro eran peores que aqueles que viñan en camións, camiño de Madrid, e que o pasar polas portelas deixaban o seu arrecendo nada mais.

 Cheguemos a raia, no fondo de Cancelada, e nos prados de Parada, xa deixemos a primeira manxoeira. Eu, non deixei descalzar ó pai, crucei o Tuela a marxe esquerda e no fondo do prado do ti Salvador, armei a manxoeira.

 Cando íamos a cambiar de postura, berrounos o ti Marceneiro da Moimenta, que o parecer tamén andaba no mesmo. Charlemos un pouco de case todo. Fundamentalmente do mal que andaban as cousas. A xente pasaba fame. O que habia e Tras os Montes faltaba polas Frieiras e a Xeabra, e o revés. Encima os guardinhas e os carabineros tiñan demasiado celo polas cousas dos governos, e non facían a vista gorda.

 Se alguén queria que fixeran a vista gorda, deberia ter algo do que acusalos, cousa non demasiado dificil, pous eles tampouco nadaban na abundancia.¡Os que pasabas grandes cousas, nunca os collían!

 Seguimos hacia arriba, e a segunda, armémola no vello paso do fondo de Veigadiz a As Mendreiras. Era un lugar abenzoado polos Fados do riu daquel recuncho, pous alí como a sorte fose propicia é a primeira en entrar fora unha bácora, seguro que a manxoeira se enchía.

 No fondo das Callostra de Veigadiz armémola terceira, a cuarta debaixo do prado do ti “Lias” de Vilares, e hasta o Prado Grande non estaquemos a cuarta, que xunto coa da preseira do fondo de Penacoba, foron as dúas últimas.

 Cuando volviamos otra vez para a casa, volveu a sombra a porse diante de nós. Según meu pai, perderamos tanto tempo que le deramos tempo a lua a porse sobre as terras da Moimenta, e polo tanto facia que a sombra se puxera o reves da ida.

 O dia vintecatro pola mañá, cando íamos a levantar as manxoeiras, o empezar na de Cancelada, xa pensemos que nos levanteran a pescata, pous no fondo das leiras habia duas persoas. Menos mal que era o ti Marceneiro e o Marcelino da Moimenta, que estaban a guardar a nosa manxoeira. O parecer outro individuo xa quixera levala. Eles non le deixeron. Como despous me dixo meu pai ¡Eran uns bós amigos! 
  Cada manxoeira tiña catro ou cinco camelas, menos a do Pasadeiro. Aquela estaba totalmente chea. Tiña encerradas dentro, según o ollo do vello, unha arroba (@) de camelas.

 Aquel Nadal, polo menos tres familias, celebremos con trutas as festas.

 O menú foi, mais ou menos: Caldiño de berzas. Alleiras. Chourizas. Trutas fritidas con pemento, allo e ben salgadas. Esterroxas a esgalla e despous do café un bon grolo de aguardente, despous dun bon café, pasado de contrabando desde Portugal.

¡Foi todo moi ben gorentado!

 ¡QUE APROVEITEN OS MANXARES DESTE PRÓXIMO NADAL, AMIGOS!

¡ELES NON PINTAN NADA!

 Decian que non avisaba .Parece que é certo. Veu de repente e sen demasiado esforzo separoume da pesada carga dun corpo  de terra.

 Non fora nada dificil, incluso foi algo bastante agradable. Aquelo de deixar o corpo era agradable. Desaparecía a peasadez, e sentíase ún liberado de todo.

 Aquel acidente, nun primeiro momento produciume unha grande dor. Mais ó sentirme separado do corpo sentin un pracer enorme. Todo estaba ben.

 Todo indicaba que acababa de morrer. Xa escomenzaba a facerme a pregunta de por qué non acaecera aquelo antes.

 Estaba un pouco, mais ben un muto, desorientado. Non sabia que facer, nin hacia onde marchar.

 Decidí alonxarme da terra, como decian que o ceo estaba “arriba”, pensei en ir hacia alí. Pronto descubrí que o de ir hacia arriba era complicado. Simplemente non sabía onde era arriba, abaixo, esquerda e direita. Estaba noutra dimensión.Non tiña referencias polas que guiarme. Hasta que descubrí que o de ir de un sitio a outro solo era cuestión de pensalo, pasou un pouco de tempo.

 Pensei en ir o ceo, e de sútaque atopeime nas portas. Alí estaba un home cun feixe de chaves, que abrian as portas.

 Díxenle que quería entrar alí, e él pediume o certificado de boa conduta. Pregunteile que qué era aquelo, e dixo que sin él non podia entrar. Mirou nun ordenador pequeniño, mais de unha rapidez instantánea, viuse a miña vida relixiosa, e díxome que o tiña crú, nunca pagara nada a igrexa, e as veces falara mal dos cregos, o que era un grande impedimento. Deberia volver, pagar todo e entonces os representantes eclesiasticos darianme un certificado co que, unha vez abonadas a taxas correspondentes xa podía entrar.

 Decidí marchar a outro lado. Iria o inferno, pensei. Atopeime na porta e ó meu carón estaba un home ben vestido, con chapeu de copa, chaqué, unha enorme gravata e moitos aneis nos dedos. Debia ser o demo, ou un deles. Díxenle que quería entrar alí e él respostoume decindo que tiña que abonar a miña parte alícuota da hipoteca que os politicos en nome de todos os homes fixeran  sobre a estadía no inferno. Habia que pagar as infraestruturas. Eu non sabia nada daquelo, mais non me chamou demasiado a atención aquelo. Estaba acostumado as estupideces dos politicos e as súas maneiras de enguedellar ,os demais e sobre todo ás cousas.

 Dixen que non.

 Quedei un pouco, alí no medio da nada, pensativo. Decidín ver a Deus. Automáticamente estaba o seu carón. Mellor dito, sentíao cerca, vélo non o vía, so cambiu o meu entorno, decidin que era alí onde quería quedarme.

 Sonou a voz de Deus: ¿Qué queres?

 Quero quedarme aiquí con vostede, nun currunchiño pequeno  onde non estorbarei nadiña.

 ¡Non te deixeron entrar no ceo nin no inferno ¿Non sí?!. Amiguiño ahí, eu pouco teño que facer, deile liberdade e agora usanha so no seu proveito. Por min poderias quedar aiquí, mais terías demasiados problemas, o contacto coa miña enerxia, nun momento de descuido serias eliminado, e non foi esa a idea da creación.

 ¿Qué podo facer logo?- preguntei.

 ¡Tomar unha decisión!- Respondeu

 Decidin quedarme alí. Preferia desaparecer por un golpe de ENERXIA nun decuido antes que darle satisfación a demos, banqueiros, politicos e cregos.

 ¡Qué carallo, a fin de contas fóra a enerxía quen me creara ¡ Mal seria que non se me pegara algo, e se non era posible, sempre me quedaba a posibilidade de reencarnarme, nalgunha galaxia perdida nalgún lugar do universo futuro.

FELICES FESTAS, POR ANTICIPADO.

 Llegan los tiempos de fin de año. Son tiempos, eran, en los que las familias acostumbraban e repartirse entre sí, la miseria en la que estaban inmersos.

 Eran años duros en algunos sentidos, no en todos. Salvo deshonrosas excepciones, la gente era solidaria con el vecino. Claro que ya de aquella había los falangistas y los que vendían a su padre por absolutamente nada, solo por quedar bien con las llamadas fuerzas vivas.

 Bien situados los amigos lectores, (como decía alguien, tú desocupado lector), vamos a lo que queríamos ir.

 Llegan estas fiestas, y pensando en aquellos tiempos, la memoria de un viejo que todavía la conserva y quiere hacer buen uso de la misma, pensando en aquello, recuerda:

 Día veinticuatro de Diciembre. En Val dos Marcos había caído una nevada en los días precedentes, que para caminar por “os camiños”, hiciese falta ponerse leguis o borceguíes como también les llamaban. Los Chavales cuando salíamos hasta “As Airas das Pirlas”, o a la “Escaleira da tia Inxinia”, debíamos ir pisando sobre las huellas de los mayores, enterrando nuestra piernas hasta un poco mas de las rodillas.

 Llegaba la noche de Navidad. Era noche de cena fuera de lo común. Se hablaba de algo llamado turrón que al parecer se comía en las mesas, algunas, de las grandes ciudades. Ya digo se hablaba de él, pero nadie sabia como era. Decían que lo había duro y blando, que era dulce y que era típico de la Navidad. Se nos llenaba la boca de agua pensando en él y en aquellas mesas pantagruélicas en las que había de todo.

 A la hora de cenar, nos conformábamos, y Dios nos las diera ahora, con unas buenas “chouriças” algún otro producto de aquellos cerdos cebados con castañas. y, sobre todo, con aquellas “esterroxas”, recién fritas por nuestras madres, normalmente con pan de “centeo” anormalmente con “pantrigo” y con el aditivo de aquellas gallinas que eran capaces de volar mas de cien metros seguidos. Cosa vista por un servidor, su progenitor y un tío. Cierto es que la “pita”, escapaba de las garras de una águila que la quería de aperitivo.

 ¡Nunca he comido ningún postre que hubiese satisfecha tanto mi paladar!

 Cuando llegaron las fechas de Reyes, la cosa también tenia su… aquello. Se hablaba siempre de lo que traerían, cosa fomentada por “las maestras” de la época.(Eran todas de la sección femenina)

 Todos los años, sin excepción, siempre pasaba lo mismo. Los hijos de los Guardias Civiles presumían de que le iban a traer esto y aquello, cosa que se quedaba siempre en lo mismo de cada año; una imitación de un camión de hojalata, que sus padres guardaban de un año para otro. A mi lo que más me gustaba eran un par de gallinas de latón pintadas con los colores de las plumas muy vivos, y puestas de una manera muy ingeniosa de forma que parecía que estaban picoteando sobre un recipiente con grano, y que gracias a un artilugio que las hacia moverse, parecía que comían, pero lo mas de los más, era que hacían el mismo ruido que una gallina cuando comía entre pasillos y sobre el piso de madera de castaño.

 Con aquellas cosas éramos felices y al día siguiente ya todo había sido olvidado. Volvíamos a nuestras rutinas.

 De aquello ha quedado una cosa; que éramos amigos. Estábamos dispuestos a cualquier cosa por los amigos y nosotros, de manera personal, no importábamos nada. El importante era el amigo.

 Con el tiempo eso se fue al carajo. Como decía alguien que yo me sé” el que tenga oídos para oir, que oiga”.

 Si se me olvida por aquellas fechas : QUE TENGAIS UN EXCELENTE SOLSTICIO DE INVIERNO Y QUE LOS REYES OS TRAIGAN “ESTERROXAS” DE LAS DE ANTES.

O PENEDO DOS TRES REYNOS

 Pasemos outro "finde", nesa terra de transición entre as chairas infindas castellanas e os lombeiros xa medio cansos e redondeados galegos. Esa fermosa terra que todos coñeceis como Sanabria y La Carballeda e que eu denomino como o facían  os meus antergos: A Xeabra. Teño a sorte de ter como lugar escollido pra nacer nun cacho de terruño espetado no medio do linde da Serra Segundera, As Frieiras e Tras os Montes. Unha parte do que se chama a Alta Xeabra.
 Ben, como dicía, este fin de semana pasado foi día de estar na terra da miña infancia e adolescencia.
 Como xa algúns sabedes, desde bastante mozo aprendín con xente xa morta, algúns deles se viviran hoxe terían mais de cento trinta nos, aprendín, decia, a quererle os montes e ladeiras daqueles lugares e tentar  cazar un coello ou unha perdiz. Durante unha época, a caza era a única maneira de levar a boca un cacho de xixa que non fora de porco. Inda que na comarca había moitas vacas, a carne delas comíase noutras mesas, a cambio de que os gandeiros troqueran os vitelos por catro perras gordas pra pagar con elas os impostos, que nunca o seu traballo xeraba.
 Nesta finde estiven paseando por enésima vez aqueles montes, acompañado da oitomesina, inda non, Lupa, unha cadela de raza Perdigueiro de Burgos,
 Desta vez estivemos nun sitio chamado O Penedo dos Tres Reynos.
 É este un punto xeográfico onde converxían tres reinos e inda agora converxen dúas Comunidades Autónomas e unha República.
 No lugar hai unha marra no alto dun penedo granítico onde, según a tradición popular, nunha ocasión  xunteronse  a firmar un tratado os reis de Galicia León e Portugal.
 Dí a tradición que a componenda dos reis foi tan larga que se le fixo de noite. De madrugada escoitaron cantar os galos de tres aldeas: Cádavos de Ourense, Moimenta de Portugal e Castromil de León
 En recordo daquela xuntanza quedoulle o nome o sitio como O Penedo dos Tres Reynos.
 Pódovos dicir que a Lupa progresa algo mais que adecuadamente, mais penso que en sentido inverso vai a progresión do seu amo. Ela xa empeza a ser os ollos e ouvidos naquela parte que le empezan a fallar o seu dono.
 Espero que entre os dous pasemos inda, unhas cuantas andainas tanto pola Cachena como polo Catrapeiro e a Escusaña.
 Outro día falaremos do governo, quero dicir das perdices.

VOLTOU A ESTANTIGUA II (O Tangaraño)

O Tangaraño.
 A calentura do Sandín fixérase unha parte permanente, xa, da súa existencia. Levaba cerca de un mes, e non melloraba.
 O médico, despois de varias visitas, non era quen de facerlle baixar a febre. Sempre rondando os 41º.
 Non tiña mais síntomas que aquel. Os antitérmicos non facían o seu cometido.
 En toda a comarca xa se comentaba aquela estraña enfermidade.
Os comentários daban pra todo. Incluso había quen dicía que o mozo o que quería, era escaquearse da arrancada de torgos
 Un dia de aqueles, apareceu pola casa a muller mais famosa e tamén a que fora mais fermosa da comarca.
 Entrou no cuarto do amigo Sandín acompañada pola tía Anamaría, a avoa.
 Estaba o Alves fillo, embrullado nas sabas de liño amarelantes, un pouco con cara entre coña e asustado. Despous de tanto tempo quentando o xergón xa tiña o nariz afilado. Seguro que se le puñan un papel enriba das napias furábano.
 Despois de pasarlle a mau pola cabeza, a tía Xosefa, nome da muller visitante, dixo mirando a avoa do mozo con unha rotundidade aplastante: Está entangarañado.
 A tía Xosefa era mai de media ducia de rapaces, todos eles concebidos como consecuencia de desentangarañar a conveciños.
 Os seu métodos terapéuticos, algunhas veces, consistían en transmitirlle calor de "unto vivo" o doente, según dicía ela.
 - ¡Hai Xosefa, non digas iso- dixo a avoa.- Pode ser teu fillo!.
 - Non te preocupes- dixo a desentangarañadora - esta vez o que compre é buscar unhas herbas.
 O Sandín, no dixera a ninguén as súas visións da noite de marras. Estaba convencido de que se falaba delo, o ían a tomar por louco.
 Desde aquela noite, na que vira A Santa Compña, e a muller descabezada, non volvera a ver nada mais.
 Solo unha noite soñara coa muller do veciño. No soño ela dixole que a súa morte non fora como se deica. Ela fora envelenada.
 Cando despertou, recordaba o soño perfectamente. Tampouco falou delo con naide. Co asunto das calenturas, é sabido que
os delirios están a orde do día.
 A última vez que estivo con Sandín a súa noiva, contoulle que ela tivera un soño moi raro. Díxolle que, no soño, vira a muller do Ruiceibe que choraba, mais o raro era que levaba a cabeza debaixo dun brazo, ´dicía que a mataran dandole a cicuta.
  Tamén le dixo que vira a Xosefa na Devesa buscando herbas, coido que anda a argallar unha das suas.
 Sendín non le dixo nada das súas visións, e ficou pensando en todo aquelo que les estaba a pasar.
 Tomou a decisión de falar co seu pai o día seguinte. Sí iso era o mellor. Falaría co pai.
 Continuará....




 

VOLTOU A ESTANTIGUA..

 
 O curral era compartido polos dous veciños. Entrando, pola banda dereita estaba a escaleira dos Alves. O fondo por unha porta chegaba se a unha escaleira interior que levaba a lareira dos Riuceibe.
 A familia dos Alves estaba formada por catro persoas. A tía Ana, seu fillo Miguel a muller deste Marianela e o fillo destes últimos, Sandin.
 A familia dos Ruiceibe estaba composta polo ti Gervasio, a muller Ana e o fillo de Gervasio que tivera coa primeira muller. Esta morrera un ano atrás.
 Sandín Alves, aquela noite fora de ronda. Había unha rapaza no lugar que según dicían, a cousa xa ía camiño de voda.
 Cando volvía do fiadeiro da casa dos pais da rapaza marchaba bastante enrrugado, alí como era costume falarase de todo á última hora. A conversa dos presentes derivera hacia a Santa Compaña. Coma sempre habia quen estaba a favor da súa existencia e outros que non tal.
 Chamoulle moito a atención cando alguén dixo que a muller do Ruiceibe, a noite antes de morrer, fora diante de unha procesión de ánimas levando unha cruz, hasta a fonte da leira dos mortos.
 Dicían os mais vellos que todo aquel que collera a cruz e non a pudera deixar antes da fonte, morría antes das vintecatro horas seguintes.
 Cando o Sandín chegou a porta do curral, ésta estaba pechada coa tranca. Pensou que seu pai, sen darse conta de que él estaba fora, atrancou a porta por dentro.
 Tiña que rodear a casa, para chamar pola fiestra que daba as hortas. Aquela fiestra era a do cuarto de seu pai e súa nai.
 Cando estaba dando a volta detrás da casa, quedou medio atordoado durante un tempo indefinido. Diante de él subía unha procesión de ánimas encabezada pola Felipa, a muller morta de Ruiceibe.
 Agachouse detrás dun silvaredo, e a procesión pasou de largo. Non o viran. Foi o que o salvou según os dicires daquela xente que sabia destas cousas.
 Cando se repuxo do susto, acercouse a fiestra, e chamou polo pai, pedindo-le que le abrira a porta.
 Volveu o portalón de entrada do curral, e cando chegou xa seu pai estaba alí, ríndose de él, pois según le dixo, a porta non estaba trancada.
 Marchou a cama sen facer ningún comentario, e bastante preocupado polo que vira.
 Unha vez deitado, xa non estaba seguro de se o soñara, ou fora real.
 Sobre as tres da madrugada Sandín tivo un apretón da vexiga. Como en todas as aldeas da zona, os mozos, aliviaban a vexiga desde o alto do balcón que colgaba sobre o curral.
 A noite estaba totalmente estrelada, e como consecuencia dos aires de norte, estaba a caer unha xeada que case le deixa conxelado o "tubillo" de mexar. De sútaque quedou él mesmo conxelado pous diante da porta da familia do Gervasio estaba a ánima da muller morta.
 O mozo quedou abraiado e apalambrado de todo.
 ¡Aquela muller levaba a cabeza segada e debaixo do brazo esquerdo!
 O dia seguinte, a familia Alves tivo que chamar o galeno, pous o mozo estaba a delirar constantemente, e o termómetro andaba rebasando os 40º.
 Continuará....

¡ADEUS BURROS, BOIS E CAGANETS!

 ¡LEMBRANZAS!, pasa o tempo, arrastra consigo esa éstrana cousa que chamamos vida, e a nós, entes consumidores constantes de enerxía, solo nos van quedando as lembranzas.
 Pero ¿que digo?. As lembranzas esnaquizan-se. Todas aquelas cousiñas que cando empecemos a nosa andaina incerta sobre este Planeta, e os nosos avós e avoas nos contaban e cantaban.
 Empeceron por contarnos aquelo dun paraíso nun lugar decoñecido do que fumos botados fora por mor dunha arbore chamada da ciencia do ben e do mal. Foi ma sorte, pensei.
 Despous de empezar as guerras entre irmáns, como a de Cain e Abel, veu aquel castigo dun diluvio, seguramente porque o persoal gustábale demasiado o asunto do fornicio, seguro que sen respetar en demasía o do sexo.Caso de Sodoma e Gomorra.
 Mais tarde apareceu polos montes do chamado, hoxe Oriente Medio, uns lideres, de cuxo influxo, inda hoxe non fumos quen de desprendernos.
 Andaban polos montes detrás das cabras, e decidiron que o mellor era ter terra propia non ocorréndoselle mellor cousa que expropiar os que xa a tiñan pola forza.
 Para xustificarse a sí mesmos decidiron erixirse en escollidos dos deuses dicindo que todas as demais criaturas eran indignas de todo.
 ¡Seguen nas mesmas!
 Apareceu alá pola Palestina, un home da mesma raza (xa se di que a mellor cuña é a da mesma madeira), que non quixo seguir polo mesmo rego.
 Predicou en contra dos ricos, a favor dos desleixados, pecadores e desherdados da fortuna, creado, despous,  uns poucos espabilados o que eles chaman a verdadeira relixión do verdadeiro deus, etc. etc..
 Todo iso xa o sabedes, e non é a miña teima neste embrollo. Os espabilados que atoparon un grande negocio na venta de INTANXIBLES FUTUROS (Igualico que agora)consisten-
tes en vender unha vida eterna no outro lado, é dicir no Alén. Vida a que se chegaría facendole caso a eles e pagando con diñeiro actual e actualizado, puntualmente agora.
 Ben iso tamén o sabedes.
 Daquela, os espabilados venderon que aquel Ser pensante no que eles se fundamentaron para vivir a costa dos demais, fora concibido por un espírito, iso si santo, nunha muller virxe. Fixeron que nacera pobriño, fóra da súa aldea, para mais enternecer ó persoal fixeron que nacera nunha corte tendo como primeiro berce un pesebre de palla. Iso que pola miña terra se chama unha manxadeira.
 Como era lóxico, os primeiros adoradores eran os inquilinos da corte: Vacas, ovellas, burros e galiñas.
 Agora ven o mais fodido, pra min, do asunto.O actual mandamais dos espabilados, vai e dice que aquelo non era certo. Alí non había, nin burros, nin vacas nin demais tipo de animais, como consecuencia do dito, eses entes sen alma, segun eles, deben quitarse dos beléns.
 ¡Carallo!, pra unha cousa que me gustaba, tamén van e quítana!
 ¡Esta maldita crise quere acabar cos xumentos! A ver se é quen de acabar cos ¡BURROS DE DÚAS PATAS!

¿INDA NOS QUEDA ALGO DE CEREBRO?

Queridos amigos. Queridos coñecidos actuais e próximos. Enemigos de alta e baixa ralea tamén.

 Hoxe teño un cabreo deses chamados monumentais. Cabreo por mais de unha carallada e tamén pola falta de rigor de algunha xente, que as veces podía facer mais do que fai polo ben dos seus veciños, cousa que a esta alturas da miña vida xa case debia de olvidarme e pensar en que moitos de nos solo nos movemos por o própio interese ainda que teñamos que pasar por enriba dos demais. Ese nos do que fago uso, no é “mayestático”, incluome porque o peor as veces eu tamén entro nesa guerra. Procuro que non sexa así.

 Vou continuar na lingua de Castela que alguns chaman de Cervantes ainda que a ese meu paisano, según declaracións, nadie foi capaz de acabar de ler. Pasa como con un tal Marx, que escribiron mais sobre él do que él escribiu sobre todo, e que enriba nadie chegou nunca a ler completo.

 El motivo de continuar en Castellano, lengua tan española como el Gallego, Catalán, Vasco y los muertos Lliones, Bable, Andaluz Etc. Etc., es por dos noticias aparecidas hoy en la prensa de Galicia. Supongo que en la nacional también.

 Este fin de semana, en Galicia, murieron dos personas por disparos de arma de fuego. Cosa muy lamentable y que a mi me atañe mucho como practicante de una ancestral inclinación, hoy llamada deporte, cual es la caza.

 Parece ser que uno murió, según la prensa, porque de manera fortuita se descerrajó un tiro a sí mismo en el pecho. ¡Ya es difícil dispararse un tiro en el pecho con una escopeta!.

 Otro porque un descerebrado disparó hacia algo que se movía, y pensó que era un puerco montés.

 En mi época de estudiante, tuve un profesor de matemáticas, que siempre decía que don creíque y don penseque eran hermanos de don tonteque. Aquí, con un arma de fuego en la mano no se puede creer ni pensar nada que los ojos no hayan corroborado antes, y el cerebro no haya asimilado.

 Mis maestros en el arte cinegético, Manolo, Céfiro y sobre todo “ o tiu Marcelino”, siempre decían que de “unha escoba pode sair un tiro”, queriendo decir que con las armas de fuego hay que ser muy cuidadosos, sobre todo si hay más seres vivos alrededor. No me refiero al objeto a cazar, que el pobre tiene marcado el signo de la muerte, sinó a aquellos que no son ese objeto. Concretando, cazadores, perros, y posible ganado que se dedique a deambular por la zona.

 Mis maestros, y hay que pensar que comencé a cazar con doce o trece años, siempre, machaconamente repetían lo mismo: La escopeta debe mirar hacia arriba, hay que llevar siempre el seguro puesto, no cuesta nada activar el tiro cuando SE VE LA PIEZA, no se DEBE DISPARAR A ALGO QUE SE MUEVE, puede ser un perro, una cabra o un tío que está haciendo sus necesidades. En definitiva toda precaución es poca.

 Una escopeta es un arma de fuego de las más peligrosas si no se tiene cuidado. Los cartuchos tienen muchos plomos dentro, dependiendo del calibre de los mismos, puede llevar balas, que son muy, pero que muy gordas, y a veces, aunque está prohibido cazar con ellas, llevan postas. Cosa de este país, LAS POSTAS ESTAN PROHIBIDAS, pero se venden en armerías y grandes almacenes. ¿Por qué se fabrican?.

 Desde un tiempo a esta parte, para conseguir un permiso de armas, hace falta superar un examen. Yo no sé como es, pero lo que sí digo es que si yo fuese miembro de un tribunal examinador en este sentido, seria el tío mas odiado, pués estoy seguro de que a muchos no los daria por aptos. NO SOLO HAY QUE SABER TIRAR. HAY QUE TENER ALGO TAN ESCASO COMO ES EL SENTIDO COMÚN.

 Lo de el otro que se pegó el tiro a sí mismo, me suena, por lo menos algo raro. Algún caso similar he conocido.

 Desahogado ya, os contaré algo de este fin de semana. No idioma de Val dos Marcos.

 Estiven naquela zona da Alta Xeabra, limitando con as Frieiras e Tras os Montes, terra dos meus ancestros, e que eu, seguindo a  aquel home da xeracion Nos chamado Don Vicente Martinez Risco, definiu como a Terra dos Marcos.

 Como xa dixen noutra ocasión estou gozando cos primeiros pasos dunha cadeliña chamada Lupa, nome en honor daquela reina compostelana que deixou, despous de que le retorceran o brazo, enterrar a Prisciliano, que outros chaman o Apostolo, e outros Iago, que foi convertendose, o nome, despous de engadir o “de santo”, en Santiago.

 Como teño que evaluala, direi que progresa mais que adecuadamente. Nota actual un dez. ¡ Que siga!.

 Outro dia falaremos de Prisciliano e de Prócula.

¿UNHA MÁQUINA DO TEMPO EN VAL DOS MARCOS?

A última vez que estiven en Val dos Marcos, naquel día famoso da cacería mais grande que por aqueles lares houbo (xa sabedes 0 pezas 0 tiros), cando comimos a merenda meu irmán e mais eu, des cubrimos, por un afortunado, pra nos, accidente meteorolóxico, algo que seguro cambiará o devir do mundo que coñecemos.
 Vereis: A hora de comer a merenda, que durante toda a mañá me amolou o ombreiro por culpa do peso do termo de café, empezou a chover.
 Chovía coma se nunca o fixera, Estabamos na beira do Tuela, alí onde se mete cara o castro que hai onde o regueiro de Anta se xunta co riu nomeado, alá por debaixo da ponte do Cunqueiro. Castro da Cigadoña.
 Como a chuvia era cada vez mais forte, decidimos meternos na derruída casa da quinta de Cancelada.
 Efectivamente, a casa está derruída, e a medida que chovía mais forte, mais forte entraba a auga enriba das nosas calugas.
 Dixenle a me irmán que o mellor, no que fora a palleira, podiamos estar mellor, pous parecía que o tellado estaba mellor. Solo podía suceder que nos caera enriba unha daquelas lastras de louxa que facían o louxado da cosoupa.
 Despois de examinar sacramente o sitio, pareceunos que alí non nos mollariamos tanto.
 Trasladémonos o lugar que tiña bastantes buracos no piso, e nas fiestras da parte do sur asomaban unhas follas de un marmelo impresionante que alí había, cargadiño de marmelos.
 Cando acabemos de comer, e mentres baleirabamos o termo do café, dediquémonos a inspeccionar o recinto. Había unha sella, couso ou silo, onde os antergos metían o centeo e o millo, e na parte baixa, nun terrado medio agochado, había unha especie de armario moi grande, que nos fixo estar en desacordo nas funcións que aquelo podía haber feito no seu día.
 Eu decia que aquelo parecía unha máquina do tempo, e meu irmán decia que era unha antiga máquina de mallar.
 A min entroume unha dubida, pous nunha placa que tiña pegada nun lado decia algo así como Auria ou Aurea, a cousa non estaba nada clara.
 Ningunha das dúas cousas tiña sentido. Estaba alí ancorada e pola pinta debía pesar mais de dez quintais.
 Facíasenos tarde e decidimos liscar. Eu estou convencido de que aquelo, cando saíamos, fungou.
 Meu irmán dixo que seria o vento pasando debaixo das lastras do louxado.
 Aquelo fungou, aquelo moveuse, aquelo lostregou e nun intre case imperceptible, abaixo no Tuela, no famoso pozo dos Olmos, vimos como se mergullaba unha especie de dinosauro con plumas metálicas.
 Eu vinno. meu hirman tamén. Calemos, camiñemos de presa, e conxurémonos para volver alí con mais tempo e mais Temple a averiguar que era aquilo.
 Caimos na conta de que alí houbera unha casa do Temple.A cruz templaria estaba naquel penedo grande que soporta a marra da raia que está na beiriña do Tuela.
 Este fin de semana iremos, e a volta descubriremos o misterio que alí hai, SE é que o hai.
Contaremolo con pelos plumas e sinais, certificado por os erdeiros dos irmans que dan nome o pozo dos Barbeiros.

¿HABERÁ DIFERENCIA ENTRE XUSTO E LEGAL'

 Pedirale prestado a familia aquela, que, na comarca, o manexaba todo.
 Era aquela familia unha familia de misa diaria, e de misa de doce nos días sinalados pola "santa iglesia católica y romana" .
 Tiña pandilla própia no café da vila, con "claque" incluida a cambio de un "chanqueiro" de viño nos momentos de bon humor.
 A familia de marras, xa era case dona de toda a comarca. Nos tempos duros, habia xente que acudia a ela pedindole diñeiro, para pagar impostos, algún pase por hospitales, e cousas desas de maxima necesidade.
 A familia nunca decia que non. Solo tiñan que firmar un "papeliño" reconocendo a deuda, según decian eles. 
 Os que acudian a eles, estaban tan acuciados, que practicamente nin o papel lian. Habia casos nos que o que firmaba, facia-o mollando o dedo polegar en tinta e selando o papel con él.
 Con moitos esforzos o vello home foi devolvendo cada mes puntualmente a cantidade acordada.
 A Cantidade a pagar cada mes, devolvia o prestamos en dez anos.
 Cando chegou o último ano, e o último pago, chegou a casa do prestamista co diñeiro do último pago.
 Deixou o diñeiro e pediulle o prestatário o documento no que puxera a sua pegada.
 O bondadoso home con cara de bonachón, díxole que non podiá, pous hasta aquela solo paguera os intereses, que eran dun 10% anual. Se facia contas veria que aquela cantidade solo cubria os intereses, e que el facialle o favor de deixar o prestamo hasta o final.
 Díxole a prestamista: " coido que eso non é xusto", o que éste respostou, "é moi legal"
 O vello non soubo reacionar, saiu da casa do usureiro, coa cabeza escondida entre os omoplatos, a boina atornillada na mesma, e cunhas bágoas tan grandes coma pérolas escorrexendole polas meixelas.
 Escribiulle ó fillo que estaba nas américas, contandole todo.
 -"Pensei, deciale. que cando chegueras de volta, esto xa estaba arranxado, e poderiamos vivir un pouco desafogados. ¡Xa vés!
 Cando o fillo recibiu a carta, decidiu acelerar a volta a casa de orixe.
 Tiña uns poucos aforros, e decidiu que voltaria a pagarle ós usureros, liberar ó pai, e xa verian como arranxarian a nova vida.
 O mesmo día que ia coller o avión para a España, recibiu a nova de que o pai morrera e fora enterrado uns días atrás.
 Chegou a Madrid, alquilou un coche no mesmo aeroporto, despous de mercar un billete de volta para as americas. Conduciu sen descanso hasta chegar a aldea.
 Era de noite, había unha pequena brétema. Acercouse o cemiterio chorou enriba da lápida do pai. Andando foi hasta a casa do usureiro que mercaba todo e cobraba todo.
 Entrou na casa, díxole o orondo "benfactor", ainda que solo o fose para sí mesmo, que queria liquidar a deuda.
 Sacou os cartos do peto púxo-os enriba da mesa e esixiu o documento, firmado e dicindo que xa cobrara a deuda, que non tiña xa direito a reclamar nada a ninguén.
 Unha vez que tivo o documento firmado, e guardado no peto, volveu coller os cartos e cunha pistola ameazou a víbora aquela. Dixole que antes de sair le meteria unha bala na barriga, pous non mata, mais o perforar o peritoneo, se non o levaban pronto a un hospital, seguro que morria desexando morrer canto antes, pola dor.
 ¡Oiga-dixo o zumezuga- Se encontrará con la ley. Eso que va usted a hacer es totalmente ilegal!
 -¡Si es ilegal - dijo el huerfano- pero es completamente justo!
 Dixo isto descerraxandole un tiro no  orondo bandullo, e desapareiendo na  noite.
 O prestamista salvouse polos pelos, cando o atoparon pola maña sen sentido. Non recordou endexamais nada do que pasara.So recordaba outras cousas.
 O horfo, liscou e co tempo voltou. Nas noites de inverno, cando a bretema era espesa, a carón da lareira falábale a seu pai. e comentaban a diferencia entre XUSTO e legal.
 

¡MEDRANDO SEN IMPORTAR COMO!

                        ¡ Hay quen é capaz de medrar, inda que sexa nas peores condicions naturais!

 Acabo de ler: Ana Botella anuncia sonriendo que "no" piensa dimitir y que su viaje a Portugal "es su vida privada". Tamén dí que non deixou de pensar no desastre do Madrid Arena, nin un minuto.
 Eu dígole a esa señora: Cando os problemas dos concidadans solo afectan a cousas como pensar, eu estou aiquí por que me puxeron os cidadans (cousa non certa, no seu caso), digolle, repito: ¡VAYASE SEÑORA AZNAR!,
 Á POLITICA VAISE A AXUDAR OS CONXÉNERES, E FACERLE MAIS LIVIANA A VIDA (QUE XA POR SI É FODIDA), E SE NON SE PODE FACER, BEN PORQUE NON SE QUERE,OU BEN E BENEFICIO PRÓPIO O MELLOR E MAIS HONESTO É MARCHARSE O BARRIO DE SALAMANCA.

 Sra. Botella!, algúns, coma min, que fumos obligados a facer unha "mili", pra fecer unha grande e libre, e que non me pediron o meu parecer o respecto, cando chegamos a unha certa idade, atopamamonos con que os honestos catalans non coticeron por nos daquela. Non cobremos nada por os servicios prestados, e agora a calquer "chisgarabis" por firmar en falso danle moreas de cartos, e din que son legais
 ¿Onde estan o resto das legalidades?.
 ¡Non me fodan mais! e se me dan polo cú, polo menos denme bicos. Foder a pau seco, a min non me gusta.
 ¡Un recordo envenenado a todos aqueles que fixeron que a actualidade sexa a que é!
 No podo seguir por medo. Medo a que algún lamecús, se le ocurra dar este escrito a algún sindicato que non ten afiliados, e xa a teñámos liada. 
 De todolos xeitos, coido que en Alcalá Meco, dan de comer e camastro. 
 Supoño que non será peor que o da "mili". 
 Polo menos non estará por alí o sarxento de turno. 

DIAS DE CAZA EN SANABRIA

 Caza en Sanabria. Soy un cazador desde la época en la que cazar un conejo, una liebre o una perdiz, era una de las pocas maneras de acercar al gaznate algo de carne que no fuese de cerdo.

 En Sanabria, siempre se ha presumido de una carne de ternera excelente. En los restaurantes de la capital del reino, se anuncia dicha carne como algo excepcional, comparándola con las mejores carnes de vacuno de las mejores zonas consideradas como tales. Pero aquella carne era para los que podian pagarla.

 Se cazaba en momentos libres. Había un momento libre y se decía: vou matar un coello as Cegudas. Vou hasta as Terra da Chave a matar unha lebre que onte viu o pastor por alí. Esto entre los cazadores era una manera de hablar corriente.

 Se mataba un conejo, las perdices aparte de que era mas difícil cazarlas no tenían carne suficiente para una familia mediana. Un conejo con patatas daba para comer cuatro o cinco personas y si era necesario que comiesen más simplemente se le añadían unas patatas mas y daba para todos.

 A mediados del siglo pasado, la caza, para aquellos que la practicaban, era un medio para salirse de la rutina diaria a la hora de comer.caldo de berzas con tocino y a veces sin esto último, pues tampoco era excesivamente abundante.

 Con el correr del tiempo la caza se transformó en lo que llaman un deporte, nombre con el que no estoy en absoluto de acuerdo. Un deporte por el que te cobra todo el que puede. Permisos de armas que hay que renovar cada poco tiempo. Licencias para poder cazar que cada año debes pagar. Cotos que hay que pagar y que nunca están del todo dentro de la legalidad, siempre con consentimiento de las autoridades del momento, y todo el gasto que el propio ejercicio conlleva.

 Precisamente por el mero hecho de que muchos cazadores se gasten un dinero en el ejercicio de la caza, éstos  se sienten con la obligación de rentabilizar el dinero que gastan llevándose el mayor número de piezas posible, Se convierten en verdaderos carniceros.

 Desde que se abrió la temporada de caza de este año, un servidor de ustedes ha ido tres días de caza. ¡No  he matado nada!. Ni tan siquiera he disparado un tiro. Sin embargo estoy muy contento por varios motivos. Primero porque estoy enseñando una cachorrita de Perdiguero de Burgos, y se porta a las mil maravillas. Va por el monte buscando cosas. No sabe lo que busca pero busca. Yo solo con andar detrás de ella, ya me doy por satisfecho. Si algún día descubre lo que hay que buscar, me daré por satisfecho doblemente.

 Segunda, camino unas cuantas horas por el monte, cosa no poco baladí. Cuando llega una cierta edad, el no perder la ilusión de patear las montañas sanabresa, no es moco de pavo. Tercera la compañía de algún amigo y sobretodo la de mi hermano, que a la hora de comer el bocadillo nos dá pié para arreglar el mundo mundial, y si viene al caso mandar al paredón a algún gerifalte que otro. Seguramente hay alguna mas pero con esas me conformo.

 Ya casi no hay caza. Demasiada caza mayor, corzos y jabalíes, caza para que se diviertan los mas pudientes, o que  más capacidad de empeño tengan.

 Yo por mi parte, con la compañía,  el cariño de “Lupa”, y ver, aunque sea de lejos alguna perdiz, estoy satisfecho.Pero desde aquí aviso a las autoridades de la cosa, con mi dinero que no cuente más. Cada vez lo hacen peor y cada vez quieren cobrar mas. Si quieren “pasta” que se la curren como cada hijo de vecino.