A TEIXEIRA I

                            Esta pedra está subindo a Mallada Grande, na veciña aldea de Montesinho

 Desde un tempo atrás, ando con arelas de falar sobre a aldea onde nacín: A TEIXEIRA.

 Sempre que o quero iniciar, sempre teño dúbidas de cómo empezar. ¿Fago unha reseña histórica?. ¿Defino o pobo?.

 Non sei, sexa como sexa, se un quere facer algo, o mellor é empezar. Se hai principio, polo principio, se non o hai o mellor é empezar o chou, e que sexa o que Deus queira.

 Empezarei pola miña aparición neste Planeta chamado Terra, que alguén bautizou como Planeta Azul, e pódaque, de seguir así a humanidade, chegue a converterse en Planeta Negro, e o que pode ser peor, Planeta Roxo.

 Continuemos. Nacín un día tres de Setembro do ano milnovecentos cuarenta e tres, en plena época da fame. Acabérase a guerra incivil e estaba Europa metida de cheo na que foi, hasta agora, a segunda guerra mundial.

 Aparecin neste planeta, nun curruncho Chamado A Teixeira, nunha casa pertencente a familia do pai de miña nai, a casa chamábanle a Curralada. Inda vivia o avó de miña nai que era polo tanto o meu bisavó. Teño entendido que nos coñecímos mais non nos vimos ben. Él estaba cego e eu coido que inda non me fixaba ben no que via.

 O avó de miña nai, meu bisavó, chamábanle o ti estanqueiro. Algunha vez falarei del, coido que era un verdadeiro persoaxe. En Puebla creo que o coñecian hasta os gatos.

 A Teixeira está ubicada ó norte da zona trasmontana portuguesa, pegada a aldea de Montesinho, que le dá o nome o actual parque natural do mesmo.

 Se mirades un mapa, veredes que o terreno portugués entra no español pola banda da Moimenta e tamén pola de Montesinho, deixando o axuntamento de Hermisende nunha espécie de cuna na que a Teixeira esta na parte oriental, mais oriental está Montesinho, e despous  está outra vez terreo xabrés, Calabor.

 Os meus recordos da Teixeira están sempre arredor das Moreiriñas, onde está a casa de miña tía e case hirmá, Jesusa. Daquela era a casa da miña avoa Martina. Alí fixen a mor parte das trasnadas que adoita facer un rapaz que viviu alí hasta os dez anos.

 Recordos daquela época teño dabondo, ireinos deitando por aiquí, falarei de todo aquelo que me acorde, evidentemente poreino na escrita a miña meneira, cousa que estou convencido que non le gusta a moita xente, mais é a miña forma de afrontar certas cousas, entre elas esta de falar da Teixeira e dos Carqueixeiros.

 De momento e para non aburrir, diremos que o nome de Teixeira, fala por sí solo. Refírese a unha árbore típicamente celta e do noroeste que está en vias de estinción: O TEIXO ou Tejo en castelan. Queda, pegando a Serra da Gamoneda, cerquiña da Farrapada un fermoso bosque destes enigmáticos árbores. O lugar chámase Teixedelo, está no termo de Requeixo e pegado a  “Serra”.

 O patrón relixioso da aldea que escollín para nacer é O Santo Estebo, e a patrona a Pilarica. Tiraban poucos coetes os días de festa.

 Tamén direi, que cando os Condes de Benavente eran os chupadores de sangue de toda a Sanabria Xeabra para aqueles que adoitamos a falar no idioma de Rosalia de Castro, inda que mal. Quería decir dos Condes de Benavente que a Teixeira entre outros tributos, primicias e diezmos, os veciños da Teixeira estaban obligados e entregarle trece perdices cada ano. O Catastro de Ensenada, dixit. Tamén falaremos desto.

 Agora quero deixar o meu recordo para todos os meus parentes mais directos que xa morreron, desde os meu avós e tios. Non os nomeo. Xa irán saindo os seus nomes en sucesivos posts.

 Tamén falarei do ti “Inácio”, do meu primo Santos e do meu amigo David Garrido.Tamén do Castelo do Mau Veciño ou Bamba, e do Penedo Mourón igual que do despoblado de Ros.

¡POLITICOS , O CARALLO (Competencias imprópias)

 "Competencias impropias."

 Hoxe acabo de enterarme de que os axuntamentos, hasta agora, e supoño que no futuro se non cambiamos esto, gastaban un montón de cartos nunha cousa chamada competencias impropias.

 A min so se me ocorren unhas poucas cousas con relación a isto. Se tiñan competencias impropias seria por necesidade, ou por gastar mais cartos para poder arrebuñar algo para o peto própio, ou porque os que tiñan as competencia propias non as exercian, ou.. ou.., así hasta todas as competencias impropias habidas e por haber.

 De sútaque, eu que xa teño anos, e por iso recordo cousas (Deus siga conservando a nosa memória), acordome daquelas mañás de domingo, nas que despous da obligatória misa, fiscalizada ás veces polos carabineros, despous da misa digo, soaban as campas con dúas ou tres badaladas que anunciaban reunión do concello.

 O concello era a xuntanza de todos os veciños da aldea, un por cada casa; a poder ser o “pater” ou “mater” familae con poder de decisión e que a sua decisión fora vinculante para o resto da casa. Non se admitian xentes menores de idade e xentes sen “siso”.

 O Alcalde Pedáneo, que era o que chamaba a concello, espuña o que había que facer, en función da época do ano.

 Arreglar camiños nunha época. Arreglar a traida das augas para o rego noutras. Facer calquera cousa necesaria para a aldea, en calquer caso. Sempre sen contar con axuda externa, solo se contaba cos veciños para as cousas da aldea.

 Era o que se chama unha verdadeira autocrácia. Inda ten este nome nas aldeas veciñas de Portugal.

 O axuntamento chamado oficial, donde o alcalde maior saia dunha terna que o secretário do mesmo mandaba a Zamora ó goberno civil.

 A famosa terna tiña truco. Sempre, sempre, de xeito inveterado, o elexido como alcalde era o primeiro da famosa terna.

 Está claro que na terna, para cubrir as costas do secretário, entraban xentes díscolas ou proclives a denostar o reximen.

 Como pode ser ben entendido, o segundo e o terceiro da lista nunca eran elexidos. Para decilo con mais claridade, o alcalde maior xa o elexía o secretário, que era o que levaba a voz cantante.

 Todo esto do chamado axuntamento, non tiña efecto no devir da marcha da aldea. Nesta os veciños eran os que tiñan a voz cantante. Esta voz cantante era forte, porque os veciños, en primeiro lugar non cobraban, en segundo lugar traballaban na cousa común de maneira grátis, e era obligatório cumplir con as medidas adoptadas na AUDIENCIA.

 A politica profesionalizouse tamén nas aldeas. Os concellos moven presupostos. Algúns, rara avis, nunca se empeñan. Solo gastaban o que ingresaban. Podese saber os que eran. Os que algún paisano crecía demasiado, ou non tiñan  infraestucturas minimas, eran os que se destacaban por ter dirixentes, honestos, ou aproveitados.

 Agora chegou o tempo das vacas flacas, e tanto o estado como a comunidade europea, tentan arreglalo. A pregunta é ¿Por qué teñen o mesmo trato os que se empeñeron e temos que pagar as suas debedas entre todos, e aqueles outros que están como fai cincuenta anos?.

 Partindo da premisa anterior, `poderiase colexir que, se a prtir de agora, os CIDADANS actuáramos como nas aldeas de vai cincuenta anos, ó mellor os politicos sobraban, pous agora non faría falla unha terna, e os elexidos non terian postestad para manexar diñeiro publico, para eso estarian os tecnicos con poderes limitados polos CIDADANS.

 En definitiva, haberia que decirle a politicos como a presidenta da Comunidade Autónoma do centro da Peninsula, que eles, os politico, son os criados dos CIDADANS e nunca os AMOS.

DISTINTOS NIVELES DE ESTUPIDEZ HUMANA

 La estupidez humana parece que no tiene límites. Por lo menos eso es lo que se desprende del devenir diario.

 Y, aunque nada más sea por hoy, no meteremos en el saco a los políticos, porque éstos tienen su saco de la estupidez para ellos solos.

 Hoy me he encontrado con dos cosas que, creo, refuerzan mi teoría, con lo que según los clásicos, queda demostrada sin necesidad de recurrir a escuadra y cartabón.

 Primera estupidez que mueve a reflexión, es una noticia aparecida en los medios escritos de comunicación que la agencia EFE, ha distribuido:

 Los bomberos de Granada evitan amputar el pene a un varón que lo metió en un tubo de dos centímetros (sic).

 Hay que ser “gilipuertas”, primero para meterla en un tubo metálico. Sí lo que quería era placer, me dá que un tubo no está por la faena. Segundo que por pequeñita que la tenga el famoso, ya, Príapo-Tubo, un tubo de dos centímetros no es precisamente una circunferencia demasiado amplia, salvo que con vaselina se ablande. ¡Jo!.

 El interfecto, va al hospital donde la herramienta de corte más fuerte debe ser un bisturí, cosa que a todas luces es insuficiente pués en los quirófanos como cosa mas dura deben corta algún hueso.

 Parece que la alternativa era, o amputar el famélico pene, o rajar el tubo. Para escarcelar cosas atrapadas entre metales nada mejor que los bomberos. A eso recurrieron desde el hospital. Uno de los bomberos se acordó que tenía en casa una sierra de bricolage, fue a por ella, y después de varias horas, en colaboración con los facultativos del Hospital lograron liberar el “pajarito” del experimentador de emociones nuevas.

 A mi me vino a la cabeza aquellas estrofas de Quevedo que hablaban de la nariz de otro coetáneo de él y también plumífero: Érase un hombre a una nariz pegado……….., en este caso se podría decir : Érase un hombre a un tubo pegado, por culpa de un pene mal encajado….  

 La segunda muestra de estupidez, se dió en la calle donde resido. Esta misma mañana, empezaron a llegar, unos edificios mas abajo del nuestro, varios coches de la policía nacional y de la local.

 Como por la zona hay sucursales de bancos y cajas (cada vez menos pués ya han cerrado alguna, y las que vendrán) todos pensamos en un atraco a una de las sucursales, máxime cuando todos los coches paraban delante de un entidad.

 Pero no, no era en ningún banco (decía un empleado de banca, que hora no se podía entrar a atracar un banco, pués el atracador corría el riesgo de ser él mismo atracado), era en un piso del edificio.

 Hubo corridas de los agentes, y mas tarde, después de un par de horas la cosa se acabó. Parece que atraparon a los delincuentes.

 Más tarde hablé con un señor que según dijo, tenia dos hermanos que Vivian en el edificio en dos pisos distintos. Al parecer los atracadores, llamaron a los timbres de los pisos y en dos pisos no le abrieron, pero sí en uno. Llamaban al timbre con la cara cubierta, y como es lógico los que miraron por la mirilla no le abrieron, la señora que abrió, o bien no miró o necesita ir al oculista.

 Al llegar la policía, los atracadores intentaron salir del piso saltando por una ventana.

Como era de esperar, al saltar desde un segundo piso, dos se rompieron las piernas y un tercero no supieron decirnos que le había pasado.

 Está claro que si robaban para poder comer, a partir de ahora lo podrán hacer con cargo al erario público. Otros también chupan pero no necesita ir a la cárcel. Roban lo suficiente para comer en buenos restaurantes, y pagar buenos abogados, si nó a otras instancias.

 Esto tiene un corolario: Hasta para robar a una vieja, hay que preparar bien la actuación, sinó pasa lo que pasa.

 ¡Hay que ser profesionales, aunque sea para hacer una pequeña chapuza!.

LA LEYENDA DEL LAGO DE SANABRIA(LA DE VERDAD)

 Hace unos años, los suficientes para que ya, algunas cosas no me vengan a la memoria,  me sucedió lo que quiero relatar.

 Había en la llamada carretera de Villacastín a Vigo, sobre todo en la comarca de Sanabria, las famosas ventas que jalonaban la mencionada carretera.

 En Sanabria se iniciaba la subida a las portillas de Padornelo y de La Canda, en una carretera, que era eso; carretera para carretas tiradas por bueyes y caballos.

 Una noche que transitaba por esta carretera, me vi obligado a pernoctar en una de esas ventas.

 Era una venta que había, subiendo hacia Padornelo, un poco antes de la Revueltas del Suspiro.

 Se hizo de noche, era invierno y empezaba a nevar. No era aconsejable continuar. No seria el primero en perecer atrapado por la nieve.

 Había demasiadas cruces a los lados de la carretera que daban fé de gente muerta en la zona, por imprudencias al pensar que podían haber vencido al temporal.

 Después de cenar, sentado en un banco con el resto de los pernoctantes, alrededor de un fuego, en una sala rectángular que después serviría también para dormir, bien sobre el banco o sobre unos jergones de paja puestos a tal efecto cerca de la fogata que no se apagaba en toda la noche.

 La cena consistía en un tazón de caldo de berzas con patatas, donde habían previamente bañado un trozo de tocino. Era lo que había y con el frío y la caminata, aquello era un verdadero manjar.

 También había unos odres de vino que durante toda la noche no pararon de sangrar los venteros a petición de los residentes temporales en la venta.

 Después de la cena, y con un cuartillo de vino en la mano, contemplando como el fuego devoraba unos “torgos” y “rachos” de carballu esperando que pasase la noche, se sentó al lado mio la ventera. Una matrona que ya debía rebasar el medio siglo, oronda  muy simpática y habladora.

 Salió en la conversación la leyenda del nacimiento del Lago de Sanabria, cosa que todo el mundo conoce. Yo, descreido de mi, que no creía en esas cosas milagrosas, me reí un poco con el consiguiente gesto de enfado de la ventera, que me reprochó aquello, diciéndome que podría comprobarlo por mí mismo si quería. No tenía más que pasar la noche de la víspera de San Juan en el lago, a poder ser en la isla de de las Moras. Tendría la oportunidad de escuchar la campana Bamba. (Por cierto, el castillo del rey Bamba está en La Tejera, algún día hablaremos de él), a las doce de la noche.

 Le prometí a la señora que a la primera oportunidad que tuviese, haría lo que ella me dijo, y luego pasaría a contárselo.

 Me dijo que era una promesa y que no debería romperla, si lo hacía ella me castigaría.

 En el mes de Junio siguiente, decidí cumplir mi promesa.

 Aquel verano, y por aquellos días, hacia un tiempo estupendo. Era una buena ocasión para pasar una noche al aire libre en la isla de las Moras.

 A las diez de la noche conseguí, por medio de una balsa artesanal, acceder a la isla, equipado con una fiambrera de habones con oreja, una pinta de vino, y un recipiente con café, para cenar y acompañar la soledad.

 A las doce de la noche, sonaron las campanas de Ribadelago, a las que contestaron las de San Martín, y seguramente las de Vigo. Entonces pensé yo que aquello sería lo que alguna vez oiría algún furtivo de truchas en el Tera, y con el miedo lo atribuyó a las campanas de Villaverde de Lucerna.

 No se sintió mas nada que el canto de los grillos, alguna que otra carricanta y el chapoteo de alguna salmo fario, atrapando alguna mosca. La luna brillaba en lo alto y la vista del lago era especialmente hechizante y no me extrañó nada que subyugase a alguna persona en las mismas circunstancias.

 Me empezaba a quedar dormido, cuando me pareció oír un ruido. Como cuando sale del agua una nutria, muy suave.

 Presté atención y escuché el sonido amortiguado de una campana. Parecía que salía del fondo del lago. Quedé asombrado, pués se decía que la campana sonaría a las doce de la noche. Miré mi reloj y vi que era exactamente la una. De súbito me dí cuenta que mi hora era la “oficial”, efectivamente eran las doce solares.

 No salía de mi asombro, cuando descubrí a tres mujeres, sentadas al borde de la isla con las extremidades metidas dentro del agua.

 Me acerqué para hablar con ellas, y con asombro descubrí que eran tres sirenas, que estaban sentadas recibiendo los rayos de la luna..

 Cuando me acerqué, ellas al verme se sumergieron en las cristalinas aguas del lago, justo cuando se escuchaba la última campanada del fondo del lago. Efectivamente eran la campana de Villaverde de Lucerna, aquella que el buey bragao no había podido sacar.

 Al volver al lugar donde había dejado la balsa, me pareció oír la voz de la mujer de la  venta del Suspiro, que me decía: Has cumplido tu promesa. Has visto la verdad. Solo te queda ir a contarlo a la venta.

 Salí de la isla, e inicié el camino de subida de nuevo al Padornelo. Tenía que ir a la venta a cumplir mi promesa.

 Pasé por Requejo a medio día, con un sol de justicia. Una hora más tarde cuando estaba ya cerca de la venta, una espesa niebla cubrió la misma y la falda de la montaña hasta el rio Castro.

 Empezó a hacer frío. Entré en la venta. Estaba totalmente  vacía, solo había un hombre sentado en el escaño delante del fuego. Tenía la cabeza entre las manos. Al sentirme se levantó, vino hacia mi, me dio un abrazo y llorando me dijo: Hemos enterrado ayer tarde a la ventera. Me dejó dicho que le contase que las tres sirenas son las tres mujeres que hacían pan cuando Jesucristo pasó por Villaverde de Lucerna.

PREMIO XERAIS 2012. (ILLA DE SAN SIMON)

  O sábado día nove deste mes celebrouse o XXIX Premio Xerais de novela e o Merlín .

  Xa ian arredor de vinte e algún ano, que eu non asistía a ningún deles, a pesar de que durante a miña estadía na editorial, durante o primeiro ou segundo ano de ser contratado, foi cando se iniciou, sendo o editor o amigo Luis Mariño.  Recordo que o primeiro premio, dotado con 500.000 pts., (o actual é de 15000..- €) foi concedido a Carlos Reigosa, perodista, que daquela traballaba na axencia  Efe. Teño que decir que daquela, Reigosa convidounos a cear en Madrid a Luis e a min, estando a piques o día seguinte, os dous últimos, de perder o avión de volta a Vigo, despous de facer case famosos os nosos nomes polos altofalantes do aeroporto de Barajas.

  Como decía, xa choveo dende a miña estadía nun premio Xerais. Este ano asistín despous de aceptar unha invitación da amiga Celia para asistir.

  Celebrouse o evento na illa de San Simón, no fondo da ría de Vigo, a carón de Redondela e moi  pertiño de Rande onde repousa, según os ditos, un grande tesouro que os ingleses afundiron xunto cos galeóns que o transportaban desde as américas.

  Un día destes teño que ir a mergullarme por alí, a ver se o atopo, e así arreglo os problemas deste país que leva moitos seculos espoliado, e nunca escarallado definitivamente. Sempre dixen que o noso país debía ser moi rico. Sempre rouban e nunca se acaba. ¿Ou será que nos rouban a nos e non o pais?.

  A Illa de San Simón, e pequeniña. Para ir éla hai que facer a travesía de menos de dez minutos, nun pequeño barco, que se colle no peirao de San Adrián de Cobres. Nunca estivera, como dixen alí.

  É un sitio fermoso, coido que polo pequeniño. Desde 1842, que se fundou, foi un lazareto, dos primeiros que houbo na península. A primeiros do século XX, deixou de selo, e durante a guerra civil franquista e na postguerra, foi un lugar no que levaban ós represaliados e defensores da República, igual que a todos aqueles que algún dos gañadores le tiña xenreira.

 Hai na illa uns xardíns, con arbores case todos de importación, mais no medio hai un paseo que leva o nome dun fermoso e case totémico especimen endémico do país, en vías de estinción nestes nefasto nosos días. Estou a falar do BUXO, do que tiñan sona as gaitas que de él se facian e coido que inda se fan.

  Neste paseo dos Buxos de cerca de cen metros de longo, hai dúas filas de buxos a ambolos dous lados. Son buxos de uns cinco metros de altura e uns vinte centímetros de diámetro, de unha fermosura inesquecible.

 Recomendole a todo aquel que poda, que non deixe de visitar esta illa. Aparte dos recordos que suscita, tamén ten unha boa vista da ria, da ponte de Rande e de Redondela.

  Unha das cousas mais bonitas do premio Xerais deste ano é que foi concedido por unanimidade a dous autores. Un pai e unha filla.

 Non vos fago unha reseña dos autores e das obras premiadas, pois non tedes mais que pinchar na rede as verbas “premio Xerais 2012” e alí xa hai sobrada información, eu non podo decir nada de ningunha das obras porque ainda non as lín.

 Deixovos unha fotografías da zona, inda que a tarde estaba un pouco chiviosa e con pouca luz natural.

  A ver se vos gustan.

                                         Paseo dos buxos

Estátua de Xules Verne, en homenaxe a súa mención na obra 100.000 léguas de viaxe submarino.

Video da saida da illa e regreso a Vigo.

¡Non é má solución!

 Esculcaba e farexaba dentro do souto de castañeiros, na follarasca. Os castañeiros, xunto cos carballos, afreixos e nogueiras xa estaban totalmente espidos.

 Non era doado achar os fungos. Estaban agochados entre as follas, polo que habia que remexelas, se se queria  dar neles.

 Levaba desde a alba alí, remexendo nas follas e nos guizos que o paso do tempo esparexía polo chau. Aquelo era a verdadeira vida da capa da terra. Todo o que se depósitaba nela, acababa formando parte da mesma. En realidade xa era a mesma terra, pous dela saíra, dela se alimentera e a ela volvia.

 Mentras ia buscando, pensaba neso, solo por que se le viñera a cabeza, Pensou tamén no traxecto dos seres humans, neste planeta; era o mesmo.

 Todos éramos froito da terra. Comíamos terra transformada pola enerxía do sol en diferentes manxares, tales como patacas, pementos, tomátes e demais cousas comestibles polos humans, así como as carnes dos animais e peixes, que en definitiva tiñan o mesmo proceso de crecemento.

 ¡Era a famosa Alquimia Natural!.

 Estando nesas, chegousele a cabeza a idea do equivocado que vivira hasta entonces.

 Saíra polo que se chamaba o mundo, a ganarse a vida, sen pensar, que alí, no eido onde naceran os seus antepasados e él mesmo, era o mellor lugar para fecelo.

 Certo era que o arrancarle o sustento a terra poñía problemas, non sempre daba o que se queria, e as veces era tacaña. Mais tamén era certo que non pedía nada. Solo traballo, e bastante ben dosificado a todo o largo do ano.

 Saíra da aldea. Busquera traballos, tentera formarse dacordo cos tempos. Merquera coches, piso, comera en famosos restaurantes, visitera cidades, cando o traballo o deixaba.

 Como cada vez tiña mais necesidades, tiña que traballar mais para obter o suficiente para satisfacer esas estúpidas necesidades, que non eran tales, senon que estaban de moda. Todo o mundo o facía. Él non quería ser menos.

 En definitiva xa non le quedaba tempo para disfrutar de todo aquelo que compraba, pous, se quería acabar de pagalas tiña que traballar cada vez mais.

 Tiña a espáda de Damócles de non poder pagar algunha cuota a tempo, e de que le quiteran parte ou todo o que fora mercando. Bueno o de mercar solo era unha maneira de decilo. En realidade debiao todo.

 Unha pequena entrada, levábase o trebello, e o resto a pagalo todolos meses.

 Absolutamente todo, piso, coche,tv, mobles. Incluso roupa e as veces a comida, pous os arteiros centros comercias, co ánimo de quedarse en monopolio, daban tarxetas de crédito que te sacaban proporcinalmente unha parte cada vez mais grande do que gañabas cada mes.

 Últimamente, empezaba a ter problemas, pous non controlera ben e había meses que non le quedaba nada. Nin tiña tempo de cheirar o diñeiro. Saia da conta con mais velocidade da que entraba.

 Xa tiña tres ou catro avisos de embargos. Enterouse que podía quedar sen casa, sen coche e sen o resto de cousas, pous os que tan lixeiramente las venderan, inda eran mais lixeiros para sacarlas. Quedou abraiado cando se enterou que le podian quitar a casa, e así  todo o que tiña e que seguia pagando.

 Cuando lo conteron, e o protestar, dixéronle que era legal.

 ¡Ser será legal, mais que me leve o demo se é xusto!, dixo él.

 Agora estaba alí buscando “cocomelos”, na zona onde mais había. Despous dunhas tormentas de outono, abrollaban os fungos debaixo das arbores.

 Metido naqueles pensamentos, empezou a pensar que suguramente a súa vida nin servira para nada, e o que era peor, xa nunca serviria. Cada día aquelo da cidade era mais complicado. No medio dunha grande cidade non se achaban fungos, nin tanxiquera abelotas de carballo que puderan quitarle a un unha pequena fame.

 O día de anes acababan de enterrar o último parente que le quedaba.Por eso estba alí.

 A vida xa non tiña nngún sentido na cidade. Oproblema era que na aldea, pasaría o mesmo. Nesta sociedade, xa naide pode agocharse en ningures. Estamos todos supercontrolados e vixiados.

 Con eses pensamentos ia enchendo a cesta de cacaborros, cacavinas, cocomelos e demais.

 Achou dúas clases de fungos, que él ben coñecía, dúas amanitas. Unha averdosada e a outra con puntiños alaranxados. Tiñan un bon tamaño. Meteunas na cesta.

 De repente, quel ser humano, cambiou de talante. Aledouse, empezou a cantar, a asubiar e dar bricos polo souto abaixo, Acababa de encontrar a solución ós seus problemas.

 Pasou por diante do cemiterio, entrou hasta as lápidas dos seus. Cun grande sorriso nos beizos, diante da cova da súa nai, díxole:

 Mamae, acabo de atopar a solución a todos os meus problemas. Xa non tés que preocuparte por min.

 Dous días mais tarde estaba alí, volvendo a terra que o vira nacer. Naide se esplicaba a súa morte repentina.

 Na mesa da cociña habia unha cestiña chea de cogumelos. Todos comestibles.

¿É TODO UNHA GRAN METIRA?

 Era un planeta como casi todolos planetas; redondo, mais ou menos.

 Neste planeta, entre varios milleiros de seres vivos vivia unha raza que se consideraba supeior o resto de todo xeito de vida.

 Esta raza que se consideraba superior o resto, tamén tiña escalons entre ela mesma. Habia en cada curruncho onde se escanchaba esta raza, quen se consideraba superior ós seus veciños, tribus que se consideraban superiores a outras e como consecuencia delo tentaban mangonear os seus conxéners.

 Dentro desta raza habia unha espécie, que se arrogou a representación entre a raza e un Facedor Total, con pinta de pertencer a mesma raza. Un espábilado, alá polos anos precedentes a chamada Idade do Ferro, escribiu cinco libros, daquela chamábanse de outra maneira (rollos) donde  decia como unha vez, estando soliño no alto dun monte, escoitou a unha silva falar e decindole que falaba en nome do Gran Facedor.

 Organizaou tal zapatiesta, que inda hoxe en dia, despous de cinco ou sei mil anos despous siguen dando a vara coas súas monsergas, mais adaptadas o que mais conven os intereses desa casta.

 Entre uns e os outros, estan, desde o principio do tempo, dando por saco a aqueles que non son da sua vara.

 Eu teño un amigo que ten a sospeita de que esa raza está aiquí, porque é unha raza que destroza todo aquelo que roza. Meu amigo dí que viñeron este planeta, porque coa súa avaricia xa fixeran deshabitables todolos lugares onde xa estiveran. Escolleronse uns poucos, e cambiaron de planeta. Estarán no actual hasta que tamén o fagan inhabitable, tempo en que tocará liscar a outro

 Estou de acordo co meu amigo.

 Unha das cousas que mais me doen desta situación é que esa raza que se cree superior, en realidade non o é, solo é avara e insolidária. Ten unha ombigueira grandísima, que o único que fai constantemente e mirala.

 Outra das cousas que mais doen é que esa raza, lévase o diñeiro de todos, e enriba non le deixa nin o dereito o pataleo os seus conveciños. Despous de tantos anos seguen a pensar que todo aquelo que os rodea, solo está para eles.

 Para organizarse, inventeron unha cousa que chameron “ a cousa pública”, cousa que eles determinan como é e como non. Cuando les conven cambian as reglas do xogo que cuando as puxeron a andar decián que eran inamovibles. ¡Pensan que o resto é gilipollas!. ¿Quén sabe? O mellor teñen razón.

 Os que non están na “pomada”, deben ter a esperanze de chegar a ela algunha vez, pous non intentan cambiar demasiado ese estado de cousas.

 Creo que a maioria está amodorrada. É unha especie de magote de ovellas, que se non ten un pastor, é capaz de nomear pastor a o primeiro lobo que por diante pase.

As abrespas, o Modesto e o Pepe en Trasil

 No prado de Trasil do ti Antoño, habia un castañeiro. Era un castañeiro moi vello. Xa estaba trob, o castañeiro,  e a piques de encartarse.

 O castañeiro era do ti Aselmo, inda que estaba no prado do veciño.

 En varias ocasiois, o ti Antoño tentou de cambiarle o castañeiro o ti Anselmo por outro similar, inda que noutro lugar.

 O ti Anselmo negouse. A min escápaseme o porqué do asunto e cambio e mais a negativa, sobre o cambio.Tanto o Pepe coma o Modesto leveronse o segredo a tumba, ainda que algunha vez les fixe a pregunta, tanto estando xuntos, como por separado. Quedeime en “ albis” en relación co que nos ocupa.Eran homes de palabra, e sabian calar.

 Nunha ocasión o castañeiro apareceu incendiado, xustamente polo trobo. Era nun empardecer e xa non habia posibilidade de apagalo, habida conta de que a auga estaba na fonte do Souto, e a maneira de apagalo lume era caldeiro a caldeiro. Inda non se inventeran as mangueiras, e menos se sabía da auga sobre as paredes dos recipientes e a sua maneira de sair escupida por algunha mangueira.

 Toda a noite, estuveron alí o Modesto e o Pepe, para controlar que o fogo non se estendera os palleiros que estaban  ó lado. Eran os palleiros das Vichas, da tia Mariarrosa, e o do ti Antoño..

 O ti Antoño foise a durmir. Según él a perna solta.

  O amñecer do seguinte día, cando o personal que se deitera, se ergueu, o castañeiro xa caera. O lume fixera de  leñador.

 O Modesto e mais o Pepe, estaban esperando a aparición do ti Antoño por alí. Querian verla súa reación.

 Eles xa fixeran as suas cabalas o respecto. O ti Antoño pediriale disculpas o ti Anselmo, éste refunfuñaría, mais aceptaria-as e o conto quedaria neso.

 Cando o sol xa arraiaba polo Castro, apareceu o ti Antoño. Asomou o fuciño pola esquina da pallarega, e viu que o castañeiro estaba no chau casi consumido, con cara de coña acercouse o fillo del e o do ti Anselmo.

 Antes de decir o que él dixo, hai que comentar, para unha mellor comprensión, polo mundo lector deste blogue universal, que o ti Antoño vivíra na Arxentina, donde contraera nupcias cunha prima súa de Castrelos. Inda teño que averiguar se xa se conocian ou se coñeceron por aquelas lonxanas e fermosas terras.

 Polo tanto, parece que era bastante habitual nel, igual que noutros emigrados, o de falar unha mestura de galego-portugués-castelan-e gaucho.

 Chegado a este punto o ti Antoño (meu avó), dixo, entre afirmación e sentencia firme:

  ¿ Has visto!. Ardeu o abrespeiro.

  Tampouco me enterei a que se referia con aquelo de “abrespeiro”.

  Unha aperta a todos os nombrados, que xa vai tempo que  nos deixeron.

2

¿QUEDAN HOMBRES DE VERDAD?

 Hace ya demasiado tiempo que sospecho que cada vez somos, los humanos, mas borregos, menos inteligentes y con una formación muy por debajo de lo que debería ser.

 Sin embargo, dentro del género humano creo que aquellos que se dedican a la política, en los últimos tiempos, son los mejor preparados, para algunas cosas menos para la gestión de la “res” pública. Quiero decir con esto, por si, de casualidad algún político lee esto y cuando digo político no hago distinciones de credo o signo político, me parecen todos iguales.

 Creo que desde hace algún tiempo, en el mundo de los gestores públicos, se ha colado una especie de virus, o a lo peor no hacía falta, que los atolondra  y solo les queda dentro de su pequeño disco duro, demasiado duro a veces, una reminiscencia o un resto de enseñanzas de una época ya finiquitada. ¡Ya me entendéis!

 Para reafirmar lo anteriormente expuesto, solo puedo decir que os fijéis, solo un poquito y en las noticias pequeñitas de la prensa, con relación a nuestros amigos los políticos.

 También en las noticias escritas en grandes caracteres y en primera página. Para hacerse una idea aproximada, hay que tragarse casi todo el espectro de medios según su ideología. Lo que me lleva de cabeza a uno de los grandes males de nuestra sociedad: El llamado cuarto poder. Este cuarto poder está en manos de unos pocos que en un momento han alcanzado su mayor nivel de incapacidad, pero, precisamente por eso han ganado de todas las formas imaginables, el tesoro del “Tío Gilito”.

 Repasamos en el mundo, aquellos que ahora mismo llevan las riendas de la cosa propia, ¡uy!, en que estaría yo pensando, qu9iero decir las riendas de los habitantes de esta maltratada Tierra.

 Nadie piensa en sus conciudadanos, ni en La Tierra. Solo quieren explotar todo lo que se les pone por delante. Recuerdo mi reciente época dentro de la economía de mercado y trabajando para una multinacional que, cada año que cerrábamos y teníamos que hacer el presupuesto para el siguiente, siempre, siempre nos obligaban a un crecimiento alocado sobre el año anterior. En los diez años que trabajé para ellos, el crecimiento desde mi entrada hasta mi salida fue, ni más ni menos que un 250 %(doscientos cincuenta). Y todo en el mundo de la edición de libros de texto, que para llegar a vender todo aquello, solo quedaban dos soluciones, eliminar totalmente a la competencia o colocarle a cada niño media docena de libros de texto.

 Aquí también conocí a un elemento, al que no le bastaba con los beneficios de la actividad corriente. Descubrió una manera legal de pagar menos impuestos con una artimaña contable, legal digo, pero que pagábamos en definitiva en el impuesto de sociedades un 35 % menos. También era partidario de llevar a provisiones lo mínimo exigible. Para él los beneficios eran lo único importante. ¡Había sido ministro de hacienda con el último, por ahora, general dirigiendo??, este país!

 Si me adentro en el pretendido mundo de ayuda a los demás, y que predica la caridad y la pobreza, pasa tres cuartas parte de lo mismo. ¡Han descubierto que la pobreza es para los demás, y la caridad bien entendida empieza por ellos mismos!

 En el mundo de la justicia, ¡Ya me diréis!. Solo tenéis que ver otra vez la prensa. No quiero decir más, pués seguro que a mí, por eso me entrullan!. ¡Jo!.

 Andaba yo en estas, cuando me vino a las mientes, aquel sabio griego, que a medio día, un día de sol radiante andaba en el Ágora, armado de un farol encendido, dando vueltas y más vueltas. Cuando un ciudadano le hizo la siguiente pregunta:

-         Que estás buscando, Diógenes.

-         Estoy buscando un HOMBRE.

 Creo que nosotros también deberíamos buscar el HOMBRE de Diógenes.

 Lo que me queda en el tintero, es para otra vez.

A vida é inexorable

 Desde o miercoles hasta o venres desta semana que finiquita, estive e San Ciprián de Hermisende. ( É largo o nome, mais hoxe paga a pena.)

 Fui a replantar tomates, pimentos e sementar fabas e algunha cousa mais. Vixiei  os inxertos feitos en marzo, as parreiras de estaca, e unhas estacas de pereiras e abruñeiros, espetados dentro dunhas xardiñeras feitas “ad hoc”.

 O viernes eu tiña que estar de novo en Vigo a mediodía..

 Fui a Porteliña, deile un vistazo o traballo feito, recollí as ferramentas, cerrei coa cadea e o candado a porta da pallarega, e volví a casa coa idea de ducharme e colle-lo portante cara a Vigo.

 Ducheime, a casa xa estaba recollida por Agela, e saín a meter cousas no coche.

 O sair, tamén saiu o Jaime da porta a carón da miña.mPreguntoume:

    - Vais os enterros?.

    -A que enterros?- dixen eu..

   - Os de Hermisende.

  - ¿Emterros?. Inquirí eu

  - Si. Hai dous. Un a medio día e outro pola tarde.

  - ¿Quen morreu?

  - Morreu o Jose, chamado Cabeza de Ferro e o Goyo.

 Quedei case sen saber que decir. ¡Duas mortes no mesmo día nunha aldea de pouquiños veciños, era un caso case inconcebible.!.

 Non podia quedar os enterros.

 Acordeime da familia dos dous. Preguei por eles e iniceí a andadura camiño de Vigo.

 Polo camiño recordei o ano 1964. Estaba eu na  “mili” en Jaca (Huesca). Un día mandéronme ir o corpo de guardia. Había alí alguen preguntando por min. ¿Quen seria?. O mais probable era que houbese un erro. Pola zona non coñecía a naide que preguntera por mín. A distancia desde a aldea hasta alí era de casi tres días en tren. Ou sin casi.

 Cheguei o corpo de guardia, e alí estaba él vestido de paisano. Mellor dito era un paisano.

 Era un paisano en todolos sentidos. Vestido de paisano, e paisano meu. Era de Hermisende.

 Alí diante de min estaba o Goyo.

 Nunca houbera pensado, apriorísticaente, en encontrarme nun cuartel de Cazadores de Alta Montaña, cun mozo de Hermisende, seis ou sete anos mais vello ca mín. Fundamentalmente, coñecíao como veciño de Hermisende, de velo nas festas e pouco mais. As típicas relacións de dous veciños de aldea, sen moito mais.

 Saludémonos,  e coa mesma él invitoune a comer. Non sabía se me deixarian. Falei co capitan de cuartel, espliquelle o que había, e deume permiso hasta a hora de retreta.

 Nunca olvidei aquel día nin o olvidarei xamais.

 Desde aquela, cada vez que nos encontrábamos na bisbarra, tomábamos unhas birras, se habia oportunidade, e charlábamos.

 Fixémonos bos amigos. Era un gran tipo, e encima caíamonos ben un o outro. Ultimamente, fai un par de anos,  foi a última vez que o ví.  Foi en Hermisende no que fora a  antigua casa do “Grilo”. Estaba bastante deteriorado, parece que a sua cabeciña xa non rexía ben. Saludeino, coñeceume, mais a renglón seguido púxose a cantar unha cantiga das que se adoitaban a cantar polos carnavais. Por certo cantaba moi ben.

 Xa dixen non o volvín a ver. Agora entérome que xa abando-ou esta vida.

 Solo podo decir desde aiquí, que era un amigo, unha boa persoa, e que lamento non poder acompañalo na súa última viaxe. Rezarei, coa pouca fé que me deixan ter os representante dun deus que xa nos debeu de abandoar. Espero poder rezarle algún mais.

 ¡ Hasta sempre, Goyo, amigo!

A Pala dos Albardeiros

 Hai un recuncho no mundo cheo de feitizo e ganas de vivir a pesar da dureza da terra e tamén dá da caluga dos seus acidentais gobernantes.

 Hai, decia, un recuncho no mundo que se chama a Alta Xeabra. E o único recuncho no que inda está o recordo de cando os reis de tres reinos que colindaban nun punto determinado a deliberar as súas renxeiras e merendar xuntos de cando en vez. Ese punto chámase O Penedo dos tres Reinos.

 Pértiño deste Penedo está a famosa poboación prerrománica, nunca dominada polas centúrias romanas , igual que un famoso pobo en Francia que tampouco foi domeñado por Xulio César. Esta famosa cidadela prerromana e autárquica é a famosa en todo o mundo: Val dos Marcos.

 En Val dos Marcos viven de vez en cuando, os descendentes da familia da Barriada de Arriba Os Marcelinos ou os da Igrexa, como queirais chamarles. Tiñan outro nome, mais non me dá a gana de transcribilo.

 Vereis, uns descendentes desta familia, nunha ocasión, xunto cun da familia Lubián de idem, decidiron, nun día de Maio dun ano que xa pasou, decidiron decía ir o nascente do riu Tuela.

 Este riu nace nas vellas serras dos montes de León. No fin, case, da Serra Segundeira, a cabalo dos terminos dos pobos de Lubian, Chaos, Hedroso e Barxacoba.( As clases de xeografía non se cobran).

 Ë o caso, que decidiron facer unha ruta desde os nascentes do Tuela, hasta o famoso santuario da Tuiza. Santuario no que se honra á Nosa Señora das Neves antes do inverno. Apareceu nunha nevada. Coma todas as aparicións, foi a uns pastoriños no mes de Agosto no medio de unha nevada. Inda os pobos de Chaos e  Lubián non se poñen de acordo se foi na terra dun pobo ou do outro.

 Ben, iniciémola andaina desde Barxacoba, subindo as empinadas ladeiras daqueles montes que lindan co termo de Lubián. Ë Barxacoba unha bonita aldea cerca de Porto de Sanabria, Está encaxonada nunha pequena ribeira dun afluente do riu Bibei, afluente que tamén se chama Bibei. Está na marxe direita do pequeno regacho, que rega un pequeno val entre duas montañas,que apenas están separadas por un par de centos de metros unha da outra. ¡Bonita aldea, debeis visitala xunto co cortello dos lobos, e unhas calzadas, seguramente da época medieval, enlastradas, das que xa apenas quedan para ver.!

 Cando estábamos baixando xa, pola beira do Tuela, Xusto, xusto o pasar cerca do lugar coñecido como O Caneiro das Bruxas, indicoume no outro lado do riu a coba Chamada dos Albardeiros.

 Faloume dos dous lugares, especialmente da Pala dos Albardeiros. Non sei o porqué, mais relacioneina coas Alabardas, as famosas espadas prerromanas do Noroeste peninsular. Prometinme a min mesmo volver a visitala outro día.

 Chegou ese día. Armado cunha cámara, unha boa caxata cun ferrón na punta, para subir ben polas morrenas que inda quedan naquelas serras, un zurrón con viandas e un termo de café.

 Cheguei a entrada da pala. Esperaba atopar algo con insculturas. Despous de darle unhas voltas a fraga, buscando algo con que relacionar o nome da pala coas alabardas, non atopei nada.

 Un pouco desilusionado decidin abandonar o lugar e ir visitar o Caneiro das Bruxas. Iniciei a baixada hacia o riu,que tiña que atravesalo para ir o outro lugar. Debaixo  do penedo donde está a pala dos Albardeiros, casi por casualidad, albisquei unha mina, semitapada polo monte. Adentreime por a abertura, retirando parte da maleza.

 Alí había unha entrada soterrada  pola que iniciei unha andaina hasta onde fora posible. Quería explorar aquel lugar. Cada vez estaba mais oscuro. De repente cedeu a terra debaixo dos meus pés e caí por un furado hasta chegar outra vez a terra firme, cun bon batacazo o chegar. Quedei medio inconsciente durante un pouco de tempo.

 Inda medio inconsciente, escoitei unha voz, entre gangosa e atiplada, que parecía estar declamando algo bastante triste. Parecia que falaba dun amor lonxano, dun corazón arrancado con un coitelo afilado, e dunha morea de tempo velando os restos mortais dun amigo.

 Non podía ser. Aquelo tiña que ser inda, os restos da zambucada. Senteime nunha esquina, enriba dunha treixa que alí estaba enrollada. Un adival pros da zona da Terra Chá.

 Cando espertei, pensei que seguia alucinando. O que tiña diante dos ollos era entre cómico e horripilante. Os personaxes que tiña diante eran todos coñecidos.

 Había un de “corpore insepulto”, no alto dun túmulo. Coas mans cruzadas sobre a cintura e vestido cunha túnica de liño pardo. No medio do peito tiña un buraco que le chegaba hasta as costas. No oco era onde estivera o corazón. O corpo tiñao “amojamado”, igual que esas momias que se atopan dentro das pirámides exipcias. Parecia que estaba morto, mais, ás veces xemía e laiabase chamando o seu amigo.

 A carón do “amojamado”, estaba outro personaxe, tamén bastante estraño. Vestido cunha túnica tamén de liño pardo, xa moi gastada sobre todo polo fondo, donde parecía que fora rota para fecer adornos cunhas tiras. Levaba á cinta ceñida unha grande espada, que le arrastraba o moverse. Cada vez que o mojama-esquelete, se laiaba, él acercàbase e falabale de xeito agarimoso e facía ruido co ferro.

 Nunha esquina habia unha figura inconfundible, tanto polo seu porte como polo xeito de estar. Reconocin-no inmediatamente polo “yelmo” que tiña na cabeza: Era o “yelmo de Mambrino”. Non habia dúbida, aquel personaxe era o mismísimo Caballero de la Triste Figura. Estaba ensimismado ou rezando. Coido que mais ben o primeiro, pous do segundo creo que desde que se atopou coa igrexa, alá pola aldea de Santa Comba de Sanabria, xa non o facía. Perdera a fé.

 Nestas apareceron dúas figuras femeninas collidas de ganchete. Cruzaban, paseando e charlando animadamente unha coa outra. O chegar o medio do recinto unha ia hasta o morto-amojamado e a outra hasta o caballero da Triste Figura, facían unha leve inclinación de cabeza, volvian a xuntarse e agarradas de novo reiniciaban o paseo. Entonces, o amojamado suspiraba de maneira arrepiante, e o Cabaleiro da Triste Figura, daba uns saloucos que mesmo parecián os berros dunha dúcia de lobos berrandole á lua.

 Entonces acercouse a min unha espécie de home, pequeno mais rexo, algo patizambo cunha barriga que mais parecía que levaba debaixo do saio un globo terráqueo, que unha barriga. Brazos curtos, maus gordas peludas e dedos curtos tamén, cheos de graxa, como se acabera de facer xabrón, mais sen habelas lavado. Tiña ollos saltois, unhas orellas grandes e desproporcionadas nunha cabeza que apenas se vía, pous levaba unha gorra enroscada na mesma. Supoño que para sacar a gorra necesitaba axuda, ou desenroscar todo.

 ¡Era o fiel escudero de Don Quixote!.- Pregunteille por aquelas personas que alí estaban, e él cunha fachenda casi insultante respondeume: ¡Mira que é vostede pouco letrado!. ¡Aiqui esta a prez da cabaleiria andante que por estas vereas reales, en tempos andivo desfacento entortos, e librando o mundo dos feitizos do desgraciado Merlín e seus amigos, dos que solo se salvaba o Gran Fierabrás.!

 O cabaleiro da cama é o Gran Durandarte, o que o cuida e o seu amigo Montesinos. As princesas que andan paseando son a belísima Dulcinea del Toboso, e a amante de Durandarte doña Belerma. ¡Imaxino que o meu señor e amo, no necesito nomeálo!.

 Cuando saí dalí, baixei a todo correr, cruzando dun salto por enriba do cortello dos lobos, o chegar a él, dun salto cheguei a Lubián onde na vella pensión do Agustín, estaban todalas forzas vivas que foran. Conteilles atropelladamente o que me acaecera, pensando que os ia a asombrar.

 Non fixeron nin puñetero caso. O fondo un vello con cara de coña e chsicandome un ollo dixo: Estiveches na Pala dos Albardeiros, e caiches na cova de Montesinos, ¿Non sí?

Si algunha vez te presentas a ti mesmo.......

 Estábamos cavando as viñas. Era esa época na que xa as cepas tiñan gromos con tenriños acios, que querian decir que unha boa colleita estaba en camiño.

 Daquela xa os días eran longos. Era necesário e saludable, levar unha merendiña, para que o corpo non se viñera a menos co esforzo da guincha.

 A medio día decidimos comer as viandas que nos foran preparadas. Subimos o cimo das viñas, a buscar a sombra dun castañeiro. Cando estábamos dando conta dunha tortilla moi saborosa, e a pundo de repartirnos un cacho de chourizo daqueles que as nosas nais adoitaban conservar en graxa derretida, que facía que estiveran tenriños e xugosos, estalou o primeiro trono.

 Case sen saber como, o ceo foise encapotando, e aquelo colleo a pinta de unha boa tormenta.

 Como xa case tíñamos acabada a xeira nas viñas, convencín o pai de que lisquera para a casa antes de que viñera o forte da tormenta. Eu quedariame a acabar a xeira e baixaria despous o riu a tentar coller algunha bácora, pous de todos é ben sabido que despous dunha tormenta as salmofario entran moi ben a mosca afogada.

 Acabou a tormenta, eu acabai de cavar, e baixei o fondo dos prados de Vilares a tentar ás pintonas.

 Subin riu arriba mandando o engano as correntes do Tuela. Pasei polo pozo dos Barbeiros, e metinme na marañade amieiros que hai arredor da Rabudeira. Non sei se algún de vostedes estaria alí algunha vez. Os amieiros estan mestos, e na maioria dos casos as súas raíces forman na auga unha estupenda maraña na que se esconden as bogas, escalos, barbos e trutas, tamén esconden os ovos dos parrulos e das pitas d'auga.

 Nalgúns lugares, hai que pasar entre dous ou mais árbores e porse de lado, tal é a sua espesura.

 Senteime a fumar un Celtas corto, contemplando a beleza dos raios solares traspasando polo medio das arbores, das suas follas e chegando a estampanarse nos gogos da beira do riu, tamén vendo como o fume do cigarro as debuxaba, alí por onde pasaba.

 Mirando aquelo, que parecia unha cousa do outromundo, tiven a sensación de que a auga deixera de correr riu abaixo, os paxaros cantaban con mais forza e non se sentía ningún outro son, que non fora o trino dos alconchois, e o canto de algunha vazcuallada mesturado co dalgunha miorla truteira.

 Metido naquel momento, no que o tempo parecia que se houbera detido, foi cando, de sútaque, me atopei conmigo mesmo.

 Quedei abraiado de encontrarme a min mesmo, mais cando me fun a saudar, desfixose o feitizo, volvín a meterme outra vez dentro de min, e endexamais me volvín a encontrar.

 Se algunha vez me volvo a encontrar conmigo mesmo seguramente xa non me coñecerei. Un faise vello, as neuronas flaquean e a pereza fai estragos.

¿EXISTEN AS MOURAS DOS CASTROS?

 Hai días e momentos inolvidables. Hoxe foi un deles. Non podía ser por menos que eu fixera o esforzo de polo, branco sobre negro, e compartilo con todos os amigos e amigas, deste universo de google.

 Ando nestes dias co asunto de pasar a ITV do meu vello vehículo, e facendo de todo para que se manteña inda na estrada, despous de case trece anos de vida e mais de trescentos mil kilómetros percorridos.

 Leveino o servicio oficial, hoxe pola mañá, despous de mercar as pezas que había que cambiar, pous a miseria xa chegou tamén os concesionários de coches.

 Deixeino no taller, preguntei canto tempo tradarían e reparalo, e dixeronme que sobre dúas hora e media. Como o taller está na outra banda de Vigo, eu xa ia preparado para dar unha camiñata polos arredores. Levaba unha chaqueta impermeable a auga, e un bo paraugas. Daqueles que había antes, e que se agora o queres debes ir mercalo a Portugal.

 Empezemos por decir que estaba en Coruxo. O nome xa en sí é case unha imcitación a unha aventura. Coruxo, podería ser o macho da coruxa, ave amiga de igrexas, e camposantos, e faladora polas noites. Seguro que os nosos antepasados os indíxenas prerromanos, xa a debian de ter como ave de agoiros. Bos e maus.

 Decidin subir por un camiño, de terra,  non transitado, en dirección a un castro que, sempre que pasaba pola estrada de Baiona, o miraba e sempre me prometía ir velo.Cheguera o día.

 Cando subía, a media ladeira atopeime cun cartelón que daba a coñecer uns petroglifos nas pedras dos arredores do castro, con indicacións da súa localización e a do propio castro.

 Escollí un dos carreirois que indicaban o aceso a un petroglifo e tamén os castro. Cando subía sentíase o ruido da cidade abaixo, e os cantos do paxaros, que xa deben andar a procura de alimentos para as suas crias, e que de cando en vez se vian saltar nos pinos entre as raiolas de sol que furaban por entre a gallas . Cando estaba a mirar o petroglifo,unhas ferraduras encadeadas como as nosas do Testeiro, albisquei unha bubela cerca de min. Xa ia bastante tempo que non avistaba este enigmático e bonito paxaro. Uns douscentos metros mais arriba xa se via a coroa do castro.

 De súpeto, e case sen darme conta, unha néboa espesa cubriu o castro, e empezou a esgazar auga, como se outro diluvio escomenzera. Menos mal que o parachuvias era de pastor e vaqueiro dos de antes. Libroume dunha boa molladura, tamen axudou unha casoupa reconstruida, que inda que que, co colmado algo estropeado, tamén axudou ó paraugas, mentras durou a zurba de auga.

 Amainou tantiño, e decidin baixar do monte.De súpeto decateime de que nada mais se escoitaba o son da auga caendo no paraugas e nas follas das árbores, e por entre a nebliña todo collera unha forma fantasmagórica. Todo era irreal. A paisaxe do bosque non tiña contornos, non había ruido mais que o da auga, e non se via nigunha clase de vida por ningures.

 Baixei en direción a unha ermida que vira o subir. Non sei se me perdí, mais a ermida non estaba. Vi ao lonxe a zona do petroglifo que vira o subir, e un pouco mais abaixo a estrutura dunha casa a medio construir ou xa medio derruida, eso era difícil de averiguar. De todolos xeitos o verdín xa se apoderera da pedra das paredes. O fixarme naquela casa que o subir non vira, decateime que desde o van da porta, víase do outro lado, o corpo dunha muller debruzado nunha fiestra ollando para o mar, que se vía na ria xunto coas Cies ala, mais abaixo. Tiña unha figura moi elegante e unha cabeleira que le chegaba case os xeonllos. O acercarme, decatouse da miña presencia, e virouse hacia min. Casí quedo estarricado alí mesmo. Aquelo era horroroso. No medio daquela cabeleira so habia como unha raspa de peixe grande e unha calivera cuns ollos grandísimos e fora das órbitas. Cando ia a empezar a correr, tanto a casa como aquela cousa desapareceron como se non houbese estado alí nunca.

 Descubrin o carreirón polo que subira, e con paso que queria fuxir dun estraño ser presentido, casi botandome o alento no cachazo, cheguei a unhas primeiras casas, nas que non habia sinal de vida. Alí no habia nada de signos de que aquelo estivera habitado. Cheguei a conclusión de que estaba no outromundo. Seguro que morrera, e estaba inda pensando que vivia, ou adaptandome a nova situación.

 Baixei un cento de metros mais e de repente atopei a estrada de Baiona, con coches fungando en todolos sentidos, e deime conta de que estaba inda neste mundo, porque un capullo dun conductor meteu as rodas nun charco, e deixoume como se saira dun charco de bulleiro nos días de inverno en Sancibrao.

 Nesto pasou por alí unha muller encorvada, cun pano negro na cabeza e cunha cesta de mentrastos colgada do brazo e díxome:

 ¡Parece que viu vostede a fada-serea, do castro da Moura!

¿HASTA CUANDO TENDREMOS QUE SUFRIRLOS?

Despropósitos de malos gobernantes. ¡ Nos estamos habituando a sus despropósitos!

Veréis. Uno que ya empieza a peinar canas e todos los lugares pilosos de mi cuerpo, después de vivir épocas de las que es mejor no acordarse, aunque sí hay que tener presentes.

 Algún día hablaremos de aquellas manifas barcelonesas, en las que las calles de acceso a la de tránsito de la manifestación, estaban tapadas por camiones, furgonetas y alguna cosa más. Manifa que al llegar a la plaza España terminaba, y allí era la guerra total. Los grises con caballos, disparaban, no sé si al aire o a los desperdigados y “peligrosos” manifestantes. Yo “solo” recuerdo aparecer cerca del Prat, después de pisotear campos de patatas y similares, pero con solo un zapato. El otro quedó plantado.

 Pasando a la actualidad, nos vemos metidos de hoz y coz, en cosas que, bajo mi débil punto de vista, no deberíamos permitirle a los políticos.

 Solo como ejemplo quiero hablar de la situación de Asturias.

 En esta comunidad ya llevan dos convocatorias de elecciones consecutivas. En el horizonte se presentan, u otras nuevas o una alcaldada de algo que le llaman justicia.

 A mí se me ocurre una cosa simple y muy sencilla:  Los asturianos ha votado. Parece que hay un empate entre dos partidos de derechas dos de izquierdas y un diputado que nadie, ni ellos mismos, son capaces de ubicar, pero que en definitiva le han votado.

 Como parece que lo que los políticos quieren es gobernar ellos ( de todos es sabido que esa gente está en posesión de la verdad absoluta), pues prefieren ir de votación en votación, hasta la derrota final (perdón Groucho).

 Visto lo visto, lo que menos les interesa a estos supuestos salvadores patrios, es la comunidad. Lo que les interesa es estar en el “machito”, ver las posibiliddes de tener pensiones garantizadas al nivel mas alto, llevarse unas indemnizaciones millonarias, y contar, si es necesario, que ellos asumen su responsabilidad políticas. Las leyes también las hacen ellos, y ahí no modificarán. Por cierto, ¿Por qué no pedimos que las leyes no sean aprobadas por ellos?. ¿Porqué no se someten a referéndums, y que no puedan ser modificadas por decretos?.

 Supongo que los políticos, tal como han dicho en sus mítines, lo único que quieren es el bien de su país.

 Pues bien como tanto los de derechas como los de izquierdas y los del centro, están para mejorar la calidad de vida de sus vasallos, (Huy, ¡en qué estaría yo pensando!?

Los ciudadanos quería decir, lo tiene fácil; en vez de poseer la verdad cada uno,lo que deberían hacer es llegar a un acuerdo de gobernanza, para no gastar mas dinerito del erario publico y traga sapos unos y otros, llegando a la conclusión de que así a lo mejor no podrían tener esas pensiones, pero sí pelear a ver cuales son los que mejor lo pueden hacer, a favor de sus conciudadanos..

 ¡Pido a los que me pongan la camisa de fuerza, que no me la aprieten demasiado.

RIU DOENTE (camiño da asemblea)

 Estaba o picanzo encaramado no único salgueiro chorón que arromaba as súas gallas sobre as augas do riu.

 Era un picanzo xoven, ia pouquiño que se desaniera. Inda dependía dos seus pais para non pasar escesiva fame.

 Naquela tarde de primaveira, o noso picanzo, non paraba de ver cousas inusuais. Non sabía se era pola súa curta vida, ou pasaba algo, que a él se le escapaba das entendedeiras.

 Debaixo das gallas do salgueiro e dos amieiros que defendían a cuna do riu, non paraban de pasar aves. Ian todas moi lixeiras, como se chegueran tarde a algúnha xuntanza. Paseron primeiro unhs azulois, despous un par de garzas, e detrás sen demasiado tempo de intervalo escomenzeron a pasar todo tipo de aves as veces mesturadas con algún mustélido.

 Paseron a ras de augua, voando, miorlas truteiras, carrixas, pitos verdeais dos pequenos,  pitas da auga, anduriñas do monte, algunha ferreiriña, e mezcladas vianse unhas bonitas garduñas, turois, donicelas, e detrás con paso curto, mais firme, unha parella de teixos.

 Polas beiras do riu, tamén escomenceron a circulas, corzos, raposos, e algún que outro lobo.

 Aquelo para o picanzo, non tiña nada de estraño, pous na súa curta vida, consideraba que era normal.

 Sobresaltouse o alcaudón, cando case sen facer ruido, pousouse ó seu lado un vello bufo, que o apaciguou decindole que non tivera medo, que era un amigo.

 Empezou debaixo deles unha ringleira de culebras de auga a subir, e detrás nadando, rás e sapos alborotando cos seus berros, que non se sabía se eran cantos ou sons de rabia.

-         ¿ A onde vain todos estes? – preguntoule o bufo.

-         Van a unha asemblea, na parte mais alta do riu. No bosque onde as árbores son mais grandes e hai mais. Queren que participe na asemblea todo tipo de animais e prantas. Vainos a vida, no que se decida nesa asemblea, pois parece que o riu vai desaparecer pronto, por culpa dos homes. Baixou desde a serra un corvo ferido que non podia voar, arrastrado polo riu, e contou que por alá arriba están a facer unhas paredes para que a auga non pase por aiquí. Queren levala para o outro lado dos lombeiros.

Nesto subiron voando por enriba das arbores do riu dúas grandes águias, que polo xeito de fungar parecian moi enfadadas.

 Unha das águias levaba nas poutas unha pucha negra toda esnaquizada, e seguia a esfuracala coas súas garras, como se aquelo tivese a culpa de todo.

-         ¡Veña rapaz, avía, temos que ir nos tamén esa xuntanza. Alí empezarás a aprender como funciona este mundo no que vivimos – dixole o bufo o pinzón.

 Púxeronse a voar detrás dos últimos que viran pasar.

 O novo paxaro era a primeira vez que saia da zona onde nacera. Sin sabelo ía na mellor compañía posible. Aquel bufo, aparte  de ser sabio xa era de unha idade, que inda que solo fora por ela, xa sería sabio

 Continuará…,

UNHA GRANDE FUNCIÓN

 Cando había un enterro pola banda da moradía do meu sogro, unha vez que aquel acababa, sempre preguntaba pola función. A pregunta era : ¿Qué tal a función?.

 Pasado un pouco de tempo entereime que a función, para o meu sogro dependía fundamentalmente do número de cregos que oficieran. Unha boa función  para él tiña que ter por enriba de dezasete cregos. Nunca le preuntei o porqué daquel número.

 Hoxe lí na prensa que a súa Don José, seguro que le oubera gustado moito o meu sogro; Catro arcebispos, seis bispos e cento vintedous cregos. ¡Menuda función!

 Nos oito días que compartimos habitación no hospital, prometinle ir velo a residencia na que estaba. Non fún. Nunca pensei que nos ia a deixar tan pronto.

 Recordo as conversas que tivemos. Tamén cando le preguntei como debía chamarle e vostede díxome que José. Don José para min esto digo-o eu. A berba Monseñor non me gusta nada. Recorde que nunha daquelas conversas díxenle que seguramente, ou ben vostede me levaría a o ceo ou eu o inferno a vostede. Espero que suceda o primeiro, pois eu nin catégoria teño para o segundo e ganas moito menos.

 Quedoume de vostede un agradable e garimoso recordo. Coido que debeu de ser vostede unha persoa dialogante e amiga de axudar a xente. Polo menos eso e que deducín despous de falar con xente que o tratou.

  Espero que agora xa non teña a necesidade de facer a homilía, e ir o seu despacho, cousa que, entre medio adormilado as veces repetía.

 Pregunteile que qué le parecia Mendez Ferrín como personaxe das letras galegas a raiz dunha conversa sobre él, e vostede díxome que era un bo escritor, mais que era pouco piadoso. Prometole falar con él cando teña a oportunidade e decirlle-lo.

 Tamén le pedín a opinión sobre o jefe supremo da igrexa española, e respondeu que era un home cunha moi boa cabeza e un grande organizador e dirixente. Non se estendeo mais.

 Como le dixen, eu non son católico practicante. Bauticéronme e formo parte dunha igrexa coa que non estou de acordo. Non ven ó caso falar da miña posición o respecto xa o fíxemos. Solo le quero decir que, tal como tamén le dixe inda sei rezar o Pater Noster, eso sí en latín, un xa o recei por vostede, e espero que non sexa o último. Espero que por facelo eu, non le sea contraproducente.

 Desexole que todo aquelo no que vostede creia, le sexa concedido..

 Agora solo quero pedirle u favor: Días atrás, morreu tamén na miña aldea de Sanabria, onde o invitei a pasar algún día, morreu decía, o hirmán dun bon amigo meu. Pídole que pregue por él, mellor dito, polos dous hirmáns. Tamén merecen unha mellor estadía .

 Perdoe o meu galego, non é académico coma o de vostede, pois tento que sexa, sin moito acerto, como o que falaban os meus antepasados na Sanabria Alta.